Fantastyczne pióra 2021

Antologia portalu fantastyka.pl

www.fantastyka.pl/antologia

Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych

Okładka składa się z trzech części: szerokiego pasa na górze, wąskiego paska na dole i znajdującej się pomiędzy nimi grafiki o wysokim poziomie abstrakcyjności.

Oba paski mają zielone tło. Na górnym znajduje się napis „Fantastyczne pióra, antologia portalu fantastyka.pl, 2021”. Na dolnym z lewej strony umieszczono słowo „fantastyczne”, obok którego są dwa białe pióra. Po prawej zlokalizowano logo czasopisma i portalu „Nowa Fantastyka” mające kształt stylizowanego napisu.

Grafika wykonana jest w matowych kolorach, bez jaskrawych akcentów. Zestawienie barw podobne jak w pawich piórach. Stylistyka psychodeliczna, inspirowana fraktalami i zawierająca akcenty kojarzące się z etnicznymi ornamentami.

Prawie wszystkie obiekty rozłożone są symetrycznie: promieniując od środka na zewnątrz, a jednocześnie sprawiając iluzoryczne wrażenie rozmieszczenia w różnych odległościach od obserwatora.

Dominuje zieleń, która na krawędziach obrazu wyłania się z obecnej na jego rogach czerni. Stopniowo przechodzi z ciemnych, przypominających leśny mech odcieni po zewnętrznej stronie, do jaśniejszych tonów, zbliżonych do koloru wydeptanej trawy w środkowej sekcji.

Wokół pasa ciemnozielonego znajdują się ułożone w okrąg ornamenty o kształtach między innymi spiralnych i owalnych.

Dolną część freskowego okręgu przenika wyrysowane czarną kreską dwoje oczu o dziwnie małych tęczówkach i źrenicach. Ich grube brwi przechodzą na swych zewnętrznych stronach w kształt piór.

Nad oczami, w centralnym punkcie grafiki, znajduje się czarny ornament w kształcie symetrycznie ułożonych czterech węży. Nad nim rozrysowano gruby pierścień o licznych rysach. Blisko prawej strony pierścienia znajduje się ledwo widoczna niebieska poświata, która wędruje w dół wzdłuż jego krawędzi, nabierając przy tym grubości i mocniejszego odcienia. Przy dolnej części skręca do góry, nachodzi na pierścień i zmieniając kierunek ruchu, pochłania go; budzi skojarzenie z wężem lub smokiem. Poza poświatą pozostaje lewa ćwiartka, na której mieszają się barwy czerwona i zielona.

Uwaga: w opisie użyto słowa „fraktale” ze względu na bardziej intuicyjny odbiór, jednak od strony znaczeniowej słowo to powinno być zastąpione wyrazem „kalejdoskopy”. Różnica wynika z typowych dla kalejdoskopów lustrzanych odbić, podczas gdy fraktale budowane są z elementów samopodobnych.

Opis uzupełniający

W bezkresnej, statycznej czerni wyczuwasz nadchodzącą zmianę. Wyłaniają się pierwsze smugi zieleni; czujesz zapach wilgoci, mchu i woskowej świecy. Słyszysz cichy szum, potem miarowy stukot. Przestrzeń powoli nasyca się światłem, smugi stopniowo zyskują kształty. Pióra, pióra, wszędzie pióra, białe i czarne, czekające, by ktoś je chwycił i spisał swą historię. Wirują, tańczą, mnożą się i zwijają, tworzą kalejdoskopy wspomnień. Toniesz w ich nieskończonej różnorodności.

Ktoś cię obserwuje. Para pierzastych oczu o powiekach i brwiach spływających atramentem. Nie oceniają cię, nie śledzą; są tylko świadkiem twojej obecności. Nad nimi, niczym trzecie oko, formuje się czarna pieczęć. Powstała tu, by przyzwać pradawną bestię: Uroborosa, pióro bez początku i bez końca, które pożera własną chorągiewkę. Mityczny wąż linieje z czerwieni w fiolet, ciało gada jest eteryczne, niby rozwarstwione na wielu płaszczyznach egzystencji. Pełznie wszystkimi ścieżkami czasu, niosąc nieznane jeszcze opowieści.

Tytuł: Fantastyczne pióra 2021. Antologia portalu fantastyka.pl

Wydawca: Fantastyczne Pióra, antologianf@gmail.com

Patronat: „Nowa Fantastyka”

Autorzy: Adam Ciszewski, Jakub Fijałkowski, Sylwia Finklińska, Sylwester Gdela, Mateusz Kędziora, Daniel Kordowski, Jakub Kubal, Irka Luz, Rafał Łoboda, Michał Pięta, Radek Puchała, Krzysztof Rarocki, Paweł Wącławski

Przedmowa: Jerzy Rzymowski

Ilustracje: Agata Francik, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Daria Kaczanowska, Natalia Klimaszewska, Agnieszka Kochan, Małgorzata Lewandowska, Michał Pięta, Jan Wojtalewicz

Sylwester Gdela (obróbka graficzna)

Logotyp: Sylwester Gdela, przy wykorzystaniu grafiki Bogusza Jaśniaka

Okładka: Sylwester Gdela, layout okładki zaprojektowany przez Adama Sondela

Audiodeskrypcja okładki dla niewidomych: Marcin Opolski

Dodatkowy opis uzupełniający audiodeskrypcję: Sylwester Gdela

Konsultacja ekspercka audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Audiodeskrypcja dostępna jest w wersji elektronicznej dokumentu.

Redakcja: Maria Anna Barć, Weronika Borek-Marciniec, Sandra Dąbrowska, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Michał Pięta, Radek Puchała, Dariusz Skrzydło, Bogumiła Strzelec, Magdalena Świerczek-Gryboś

Korekta: Maria Anna Barć, Weronika Borek-Marciniec, Sandra Dąbrowska, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Mika Modrzyńska, Marcin Opolski, Kamila Regel, Bogumiła Strzelec

Weryfikacja: Maria Anna Barć, Weronika Borek-Marciniec, Sandra Dąbrowska, Sylwester Gdela, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Irka Luz, Rafał Łoboda, Wiktor Matyszkiewicz, Michał Pięta, Dariusz Skrzydło, Bogumiła Strzelec, Paweł Wącławski

Skład: Anna Dudało, Agencja Emotion Media (layout)

Koordynacja: Paulina Kajoch, Krzysztof Rarocki

Redaktor prowadzący: Paweł Wącławski

Druk: Sowa Sp. z o.o.

Dystrybucja: www.antologia.smolec.pl/opencart3

ISBN:

epub: 978–83–962625–5–4

mobi: 978–83–962625–4–7

PDF: 978–83–962625–3–0

Oprawa miękka: 978–83–962625–2–3

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Wydanie I, Sobótka 2022

Wiadomo, że każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku, ale rzadziej mówi się, jaki ten pierwszy krok jest. Może to być człapnięcie, szurnięcie, kroczek, tupnięcie, może też skoczyć w dal i na głęboką wodę. Ale po co chodzić, kiedy można latać?

Fantastyczne pióra to najlepsze teksty portalu fantastyka.pl, pomysły świeże, przemyślane i przegadane – niewiele jest miejsc w sieci, gdzie można autorowi zostawić pytanie, domagać się odpowiedzi, gdzie lektura staje się zarzewiem dyskusji i gdzie nie wstydzi się błędów, tylko je poprawia.

A potem można pofrunąć.

Anna Maria Wybraniec

pisarka ze Śląska

Oto i jest! Tegoroczna antologia opowiadań wyróżnionych w roku 2022 przez użytkowników portalu >fantastyka.pl – nieokiełznanej i dzikiej córki „Nowej Fantastyki”. Co roku przychodzą tam nowi (pełni nadziei) użytkownicy, zieloni jak wiosenny bób, a po jakimś czasie wychodzą w pełni ukształtowani (choć pokryci warstwą sarkazmu i krytyki) twórcy, przesiąknięci potężną dawką wiedzy dotyczącej zapisu dialogów, wstawiania przecinków, tworzenia postaci i całych światów. Wychodzą i zdobywają własny świat, wygrywając konkursy, publikując książki, zgarniając nominacje i nagrody literackie (od Zajdla do Nike włącznie). Więc oto jest, kolejna antologia najlepszych z portalu, przyszłych tuzów polskiej fantastyki. Czytajcie ją, bo warto ze względu na poziom i różnorodność tekstów, a potem wypatrujcie ich nazwisk na półkach w księgarni – prędzej czy później dotrą i tam.

Anna Szumacher

redaktorka i autorka fantastyczna trzykrotnie nominowana do nagrody im. Janusza A. Zajdla

Ruch jest życiem

Jakub Kubal

Gatunek: science-fiction Tagi: pętla czasowa, podróże w czasie, USA

Oumuadua

Jakub Kubal

Gatunek: science-fiction Tagi: AI, artefakt, kosmos

Liluś

Jakub Fijałkowski

Gatunek: realizm magiczny Tagi: praca

Mars w trzydzieści trzy dni

Krzysztof Rarocki

Gatunek: science-fiction Tagi: hard SF, miłość, kosmos

Sprośności pięknej Klematisz

Radek Puchała

Gatunek: fantasy Tagi: erotyka, humor, krasnoludy

Przyszłość, którą zabraliśmy

Paweł Wącławski

Gatunek: postapo Tagi: dystopia, ekologia

Jinzō ningen

Sylwester Gdela

Gatunek: science-fiction Tagi: bogactwo, roboty, USA

Wszystkie odcienie zieleni

Michał Pięta

Gatunek: horror Tagi: groza

Przyszłość prawdziwie świetlana

Mateusz Kędziora

Gatunek: science-fiction Tagi: biotechnologia, AI

Kiedy Fizyka bierze urlop

Sylwia Finklińska

Gatunek: fantasy Tagi: humor, nauka

Planeta Woda

Daniel Kordowski

Gatunek: science-fiction Tagi: kosmos, naukowcy

Księżycowy Książę i smok – czyli dramat wojenny w jednym akcie o pięciu scenach

Daniel Kordowski

Gatunek: fantasy Tagi: groteska, sztuka, wojna

Nieobecny

Adam Ciszewski

Gatunek: realizm magiczny Tagi: elfy, epidemia, magia

Ewy komedia

Irka Luz

Gatunek: realizm magiczny Tagi: kobiecy bohater

Konie na dalekim brzegu

Rafał Łoboda

Gatunek: realizm magiczny Tagi: medycyna, miłość, niepełnosprawność

Spleć z głosów kwiat piekielny

Rafał Łoboda

Gatunek: fantasy Tagi: baśń, miłość, roboty

Miłości nie zapijesz całkami

Rafał Łoboda

Gatunek: fantasy Tagi: humor, demon, magia

Przedmowa

To czwarta antologia Fantastyczne pióra, do której zostałem zaproszony, żeby napisać przedmowę, i muszę przyznać, że nie jest łatwo. Nie ma sensu powtarzać myśli z poprzednich tomów, a wykombinowanie czegoś nowego i oryginalnego na wprowadzenie staje się wyzwaniem.

Gdy patrzę na to, jak rozwija się nasza społeczność, jest to zjawisko fascynujące. Co roku twórczy ludzie skupieni wokół serwisu fantastyka.pl tworzą dziesiątki, jeśli nie setki nowych opowiadań. Co roku z najlepszych, wyróżnionych tekstów powstaje nowa antologia, zaskakująca różnorodnością pomysłów i tematów ‒ w tym roku mamy w niej m.in. fantasy, SF, post-apo; fantastykę humorystyczną i metafizyczną… Uczniowie sprzed paru lat rozwijają warsztat i stają się nauczycielami kolejnych osób. Co roku pojawiają się nowe nazwiska, kolejne talenty domagające się uwagi ‒ część z nich wydała książki, wytrwale budują swoją pozycję na rynku. Niedawno na łamach „Nowej Fantastyki” pojawili się kolejni dwaj autorzy z portalu, których teksty znajdziecie w tej antologii: Radek Puchała i Rafał Łoboda. Przypuszczam, że kolejni pójdą w ich ślady już niebawem.

Tymczasem moje ostatnie opowiadanie ukazało się drukiem ponad piętnaście lat temu, od tego czasu skupiłem się głównie na pracy z cudzymi tekstami ‒ i to też głównie z publicystyką, a nie beletrystyką. Rozgrzebane pomysły dawno obrosły wirtualnym kurzem w szufladach twardego dysku. Wiem, co oznacza blok twórczy, dlatego patrzę na tę naszą oazę kreatywności z zachwytem, że nasi użytkownicy potrafią w sobie znaleźć wytrwałość i konsekwencję, które umożliwiają jej nie tylko trwanie, ale też rozwój. Cieszy mnie przyjazna atmosfera, zdolność do konstruktywnej, merytorycznej krytyki, a szczególnie to, że członkowie społeczności motywują się i wydobywają z siebie nawzajem twórczą pasję. Jestem głęboko wdzięczny nie tylko za to, że piszą, ale przede wszystkim za to, że działają drużynowo i wspierają się na tej drodze.

Gorąco zachęcam Was do lektury nowych Fantastycznych piór.

Jerzy Rzymowski

Redaktor naczelny miesięcznika „Nowa Fantastyka”

Ruch jest życiem

Jakub Kubal

Kilkadziesiąt cali powyżej nawierzchni drogi biegnącej przez skalisty krajobraz Doliny Monumentów zmaterializowały się trzy nagie postacie.

Kobieta pojawiła się w pozycji, w jakiej mogłaby drzemać na przednim siedzeniu samochodu. Oczy miała zamknięte, nogi podkulone. Jej głowa opadała na prawy bark, jakby opierała się o drzwi pojazdu, z czołem przyklejonym do szyby.

Z prędkością czterdziestu pięciu mil na godzinę runęła naprzód, uderzając niedokładnie ogoloną głową o asfalt. Jej czaszka odbiła się od nawierzchni, a ciało wyprostowało i przeturlało jeszcze kilkanaście jardów. Kobieta zaległa nieruchomo na poboczu, z bezładnie rozrzuconymi rękami, wytarzana w rudym, pustynnym pyle. Najprawdopodobniej już nie żyła.

Pozycja odwróconej tyłem nastolatki, która pojawiła się za plecami kobiety, świadczyła o tym, że jeszcze przed chwilą kolana dziewczyny znajdowały oparcie na tylnej kanapie samochodu. Ręce miała ułożone w kształt trójkąta, którego wierzchołek kończył się na wysokości twarzy; jakby trzymała coś w dłoniach, z łokciami wspartymi na oparciu nieistniejącego siedziska.

Kiedy to, na czym klęczała, zniknęło, zdążyła tylko rozłożyć ramiona. To samo czterdzieści pięć mil na godzinę, które zabiło kobietę, rozprawiło się z dziewczyną w równie brutalny sposób.

Jedynie mężczyzna zareagował inaczej. Jakby był przygotowany.

Choć pojawił się, siedząc z ramionami wyprostowanymi przed siebie, instynktownie pochylił głowę i zasłonił ją rękami, podkulił obie nogi, a plecy wygiął, zwijając się w kłębek. Uderzył o asfalt przedramionami, wykonał kilka szybkich przewrotów, po czym wykorzystał resztki pędu do zatrzymania się na wyprostowanych nogach.

Z krwawiącymi, obdartymi łokciami i kolanami wlepił wzrok w horyzont, gdzie malejący z każdą sekundą czerwony SUV wspinał się na szczyt rdzawobrązowego wzniesienia.

***

– Znowu przeżył! Powiesz mi jak?!

Dziewczyna odsunęła od twarzy lornetkę i z irytacją odgarnęła z czoła blond grzywkę, która w połączeniu z resztą ciętej pod garnek fryzury nadawała jej wygląd chłopczycy. Usiadła przodem do kierunku jazdy, podwinęła rękawy ściśle przylegającej do ciała, zielonej bluzy, po czym sięgnęła ku leżącej obok walizce.

– Co teraz robi? – zadudnił basem kierujący samochodem wysoki blondyn w wypłowiałym, czarnym T-shircie.

– Nie wiem, już nie obserwuję. – Dziewczyna wyciągnęła proteinowy baton. – Pewnie stoi jak kołek, jak zwykle. Powiedz mi, Panie C, dlaczego ty zawsze stoisz? Inne duplikaty od razu rzucają się w stronę oryginału. A twój nie.

– Skąd mam wiedzieć? Może wie, że nie ma szans nas dopaść, bo za szybko się poruszamy? Ma około minuty, zanim się zdematerializuje. Biorąc pod uwagę naszą prędkość, to nawet gdyby duplikacje powtarzały się najgęściej, mamy siedem sekund przewagi, co daje nam… jaką odległość?

– Chyba cię pogięło, że będę to liczyć – żachnęła się dziewczyna, przeżuwając z obrzydzeniem bezsmakowy kawałek czegoś, co jej zdaniem nie zasługiwało na miano batonika.

– To, że świat się skończył, wcale nie oznacza, że nie musisz zdobywać wiedzy. – Kierowca pokręcił głową z dezaprobatą. – Słuchaj, maleńka…

– Przynudzasz – ucięła dziewczyna. – Poza tym prosiłam, żebyś już tak do mnie nie mówił. Przed Sarą nie mówiłeś – zakończyła z wyrzutem.

– Lepiej spójrz, co jest przed nami. Widzisz? Łap lornetkę.

Kierowca sięgnął ręką ku śpiącej na siedzeniu obok pasażerce. Potrząsnął delikatnie jej ramieniem.

– Sara. Wstawaj.

Kobieta otwarła oczy, przechodząc w niecałą sekundę ze stanu rozespania do całkowitego rozbudzenia. Gwałtownie odwróciła pozbawioną włosów głowę w stronę kierowcy, a jednocześnie namacała rękojeść beretty, spoczywającej w kaburze na opiętym ciasnymi, czarnymi bojówkami udzie. Czujność to jedna z tych rzeczy, które pozwalają utrzymać się przy życiu. Czujność i ruch.

Ruch przede wszystkim.

– Co?

– Przed nami, na dole wzniesienia, stoi cysterna. Crom chce tankować – wyjaśniła Abby z tylnej kanapy.

– Jesteśmy zalani pod korek, ale kanistry mamy puste. Nadarza się okazja, więc z niej skorzystamy – wyjaśnił nazwany Cromem blondyn. – Zwolnię do sześciu na godzinę. Duplikacje są coraz rzadsze, nie powinno być problemów.

Samochód wolno staczał się z pagórka. Klocki hamulcowe, piszcząc niemiłosiernie, cały czas dociskały tarcze, nie pozwalając grawitacji na rozpędzenie pojazdu powyżej ustalonego limitu. Abby z lornetką przy oczach przepatrywała drogę za nimi. Tylko na szczycie wzgórza dojrzała sylwetki kobiety i mężczyzny.

– Ogólnie to odpuszcza – poinformowała współpasażerów. – Crom ma rację, powinien być spokój na jakiś czas.

Dziewczyna zaczęła majstrować przy lornetce. Udało jej się przybliżyć i wyostrzyć obraz. Coś było nie tak z duplikatami na szczycie. Zmarszczyła czoło i przymknęła oczy, wlepiając wzrok w nagie kopie Sary i pochylającego się nad nią Croma. Gwałtownie odsunęła lornetkę od twarzy i przez ramię spojrzała w lusterko wsteczne, napotykając spojrzenie kierującego samochodem blondyna.

– On ją, kurwa, zabija! Dusi ją! Twój duplikat!

– Miałaś nie przeklinać. – Głos Croma był beznamiętny, jakby mężczyzna wcale nie usłyszał rewelacji Abby.

– Widziałeś kiedyś, żeby kręgiel zabił kręgla? – zapytała zdumiona Sara.

– Nie. A kręgiel brzmi cholernie obraźliwie – upomniał ją mężczyzna. – Duplikat, kopia, alter, replika. Ale nie kręgiel.

– Czemu? – włączyła się Abby. – Przecież one nie są prawdziwe, jak my, więc kogo to niby obraża? A kiedy upadają za wozem, to są jak kręgle, które rozbiła kula. Tylko nie ma kuli, a zamiast niej są pęd i grawitacja.

– Pęd i grawitacja? – zdziwił się Crom, unosząc brwi.

– Widzisz? Nie jestem taka głupia, swoje wiem – rzuciła wesoło dziewczyna i powróciła do obserwacji. – Nie widzę żadnych innych, oprócz ciebie, Panie C. I znów stoisz jak kołek.

– To nie jestem ja.

– Wiem, wiem. Tamten ty jest goły i zamiast kucyka ma rozpuszczone włosy. Dlaczego ja i Sara musimy się strzyc, a ty nie? To niesprawiedliwe.

– Ja mam przeszkolenie wojskowe, wy nie – wyjaśnił Crom, po raz chyba setny. – Brak włosów i luźnych ubrań minimalizuje szanse, że replika was złapie i nie pozwoli się wyrwać…

– Dobra, wiem, już nie przynudzaj. A mojego duplikata załatwiłabym tym cackiem, które mi dałeś. – Abby jedną ręką na ślepo ujęła glocka, wepchniętego pomiędzy segmenty tapicerowanej skórą kanapy.

– Nie ma zagrożenia, nie sięgasz po broń – upomniał ją mężczyzna, równie beznamiętnie jak zawsze.

Nie było sensu dyskutować, przerabiali to już wiele razy. Abby dała spokój, zostawiła pistolet i wróciła do obserwacji drogi za nimi.

Wokół było przeraźliwie pusto i cicho. Prosta czarna trasa wyraźnie odcinała się od pylistego, rzadko porośniętego rachitycznymi krzaczkami krajobrazu. Nad tym skalnym pustkowiem rozciągało się równie puste niebo. Bez chmur, które mogłyby dać choć odrobinę wytchnienia od słonecznego żaru, bez samolotowych smug kondensacyjnych, bez dymów z fabryk. Tylko szerokoskrzydłe ptaki kołowały gdzieś na horyzoncie, opadając coraz niżej ku ziemi.

Stojąca na poboczu cysterna zdążyła przybrać barwę otoczenia, pokrywając się niesionym z wiatrem pyłem, ale i tak odcinała się od reszty krajobrazu na tyle, by być miłym akcentem wśród tego oceanu monotonii.

– Sara, przejmujesz – polecił Crom.

Jakoś udało im się przesiąść, choć w ograniczonej przestrzeni samochodu nie było to łatwe. Crom sięgnął po leżący na podszybiu składany karabinek snajperski, po czym wygramolił się na dach przez rozsuwany szyber. Odkąd pod Kansas City zamienili elektrycznego sedana na bezpańskiego spalinowego SUV-a, podobny manewr wykonywali już kilkukrotnie. Najważniejsze, żeby się nie zatrzymywać.

Zasada, dzięki której można było pozostać przy życiu, była prosta: stoisz w miejscu – umierasz.

– Dobra. Zostało jakieś pół mili. Mijamy cysternę od prawej, potem okrążasz ją coraz ciaśniej, po spirali.

Samochodem zatrzęsło, kiedy Sara wykonała polecenie i pojazd opuścił jezdnię. Opony toczyły się po kępkach trawy oraz niewielkich kamieniach, którymi usłana była cała równina. Amortyzatory SUV-a skrzypiały, a suchy pył unosił się za nimi chmurą rudych drobinek.

Pomimo tych niedogodności Crom sprawnie rozłożył broń, przytknął oko do lunety, wycelował.

– Jeśli w cysternie jest paliwo, skaczę i biorę kanister.

Strzelił.

– Nic – odezwała się z wnętrza samochodu Abby, uważnie obserwująca przez lornetkę powstałą po kuli dziurę. – Sucho.

Padł drugi strzał. Tym razem pocisk przebił cysternę na przeciwnym końcu walcowatego zbiornika.

– Jechał na pusto – stwierdziła dziewczyna. Przeniosła wzrok na ciągnik. – Spójrz na drzwi.

W szoferce brakowało szyb, a drzwi, na które zwróciła uwagę Abby, były zdarte do gołej blachy.

– Kojoty zwęszyły krew i próbowały dostać się do środka – stwierdził Crom. – Musiało go rozerwać, kiedy duplikat zmaterializował się na zajętym miejscu kierowcy.

– Podaj karabin i wsiadaj – zawołała Sara zza kierownicy. – Za niecałe czterdzieści mil jest stacja, sprawdziłam na mapie.

– Stacja benzynowa na zadupiu? Nie brzmi to najlepiej. – Crom wsunął się z powrotem do środka. – Wracaj na szosę, na razie prowadzisz.

***

Na siedzeniu pasażera Crom czuł się nieswojo. Nie lubił na nikim polegać.

Całe życie był samotnikiem, zarówno prywatnie, jak i zawodowo. I sam próbował się ratować, kiedy stracił wszystko, na czym mu zależało; kiedy dwa miesiące temu stało się to, co ostatnio nazywał w myślach dniem apokalipsy czasu, nawiązując tym określeniem do jednego ze swoich ulubionych starych filmów.

Ale napatoczyła się Abby, której nie mógł zostawić. Męczyło go to, choć doceniał pewne aspekty związane z wygodą takiej sytuacji – zawsze ktoś mógł się z nim zmienić za kierownicą. Na szczęście dziewczyna szybko załapała, jak prowadzić samochód. Bez niej musiałby sobie radzić inaczej.

Pewnie by coś wymyślił, choć tak naprawdę nie wiedział, co by to mogło być. Może łódź na rzece, płynąca z nurtem? Lepszy byłby ocean. Albo morze. Lub przynajmniej jezioro. A pierwsze kilka dni i tak przeleciałby pewnie na stymie, którego miał trochę w zapasie, jednak trzymał na później.

Pięć dni temu natknęli się z Abby na Sarę. Jej wóz zaliczył zgon w najgorszym możliwym miejscu – na środku pustej, rzadko uczęszczanej międzystanówki za Amarillo w Teksasie.

Tamten dzień nie należał do przyjemnych. Podczas przeczesywania sklepów na obrzeżach miasta Crom znalazł nie tylko potrzebny im ekwipunek, ale też grupkę żywych ludzi. Szóstka wyposażonych w wojskowy sprzęt mężczyzn poruszała się w sposób sugerujący militarne przeszkolenie. Szukali czegoś. Lub kogoś. Nie chciał wchodzić im w drogę, ale – jak to w takich sytuacjach bywa nazbyt często – fortuna postanowiła inaczej. Nie wiedział, co zwróciło ich uwagę. Ostatecznie skończyło się wymianą ognia, czwórką zabitych wojaków, ucieczką na miejsce spotkania z Abby i pomyłką, o której nie chciał myśleć.

W obawie przed pościgiem przycisnęli wtedy do stu na godzinę ich ówczesnym samochodem. Abby pytała o usłyszane strzały, jednak Crom zbył ją, tłumacząc, że musiał się męczyć z alterami. Dziewczyna przyjęła to do wiadomości i nie wróciła do tematu.

Na Sarę natknęli się kilkanaście mil za miastem. Duplikacje następowały wtedy co jakieś pół minuty i kobieta musiała biec, aby nie dorwała jej żadna z przeniesionych z przeszłości wersji. Zgarnęli ją w przelocie, uprzednio potrącając podążającego jej śladem nagiego altera.

Sara nie mówiła za wiele, na pytania nie odpowiadała prawie w ogóle. Cromowi wydawała się smutna, bo kiedy spała, kręciła głową i popłakiwała. Lecz na jawie, gdy zachodziła taka potrzeba, była konkretna i słuchała rozkazów. Crom to doceniał.

– Crom?

Głos Sary wyrwał go z zamyślenia.

– Mhm?

– Dokąd my właściwie jedziemy? Bo dokądś jedziemy?

– Na razie do bazy wojskowej w pobliżu Vegas.

– Po co?

– Po ciężki transporter opancerzony. Z napędem typu gravijet, autonomicznym szybkostrzelnym działkiem na obrotowej wieży i zasilaniem, ciągnącym energię z ogniw atomowych.

– Serio?

– Serio.

– A przejedziemy przez Vegas? – zapytała z nadzieją Abby, włączając się do rozmowy. – Proszę.

– Omijamy miasta. Za dużo w nich przeszkód.

Dziewczyna złapała się oparć foteli i wychyliła do przodu, pomiędzy siedzenia.

– Ale będziemy mieć ten pancerny wóz…

– Są ważniejsze rzeczy niż podziwianie usłanych wrakami i trupami ulic – uciął Crom, tonem sugerującym, że temat uważa za wyczerpany.

Abby z naburmuszoną miną cofnęła się na kanapę, ostentacyjnie wepchnęła słuchawki do uszu i wlepiła wzrok w okno.

W takt słuchanej piosenki zaczęła stukać palcem o szybę.

***

Droga przestała biec prosto. Prowadziła wąsko pomiędzy wysokimi skalnymi ścianami, zasłaniającymi krajobraz rozciągających się wokół pofałdowanych pustkowi. Trasa była niezła, pozbawiona tarasujących przejazd wraków, jednak ciasne przesmyki wśród wzgórz mogły okazać się zgubne.

– Jeden stojący w poprzek jezdni samochód i jesteśmy ugotowani – stwierdził ponuro Crom. – Daleko jeszcze?

– Cztery i pół mili – odparła Sara.

– Zastanawiam się, czy jest sens ryzykować. Wolałbym cysternę od stacji, byłoby łatwiej.

– Ja chcę na stację, po jakieś dobre żarcie. – Głos Abby zdradzał, że przestała się dąsać. Znów pobrzmiewały w nim nutki zadziorności.

– Mamy jedzenie.

– Mamy bezsmakowy syf, który udaje jedzenie. Ja chcę czekoladę.

– A czekolada to według ciebie…

Crom nie dokończył zdania, ponieważ coś żółtego minęło ich z dużą prędkością, prawie ocierając się o bok SUV-a i strasząc prowadzącą samochód Sarę. Kobieta odruchowo szarpnęła kierownicą, sprawiając, że autem mocno zabujało. W oparach spalin oddalał się od nich, prujący co najmniej dziewięćdziesiąt mil na godzinę, kanarkowy hummer.

– Co to, cholera, było?! – wykrzyknęła spanikowana Sara, odzyskując kontrolę nad samochodem.

– Jakiś zasrany debil! – oburzyła się Abby i zerknęła przez tylną szybę, żeby sprawdzić, czy nie dojrzy kolejnego pojazdu. Droga za nimi była pusta, jednak po chwili zmaterializowały się nad nią ich własne kopie. – Zduplikowało nas! Czyli ich też… Uważaj!

Ostrzeżenie przyszło zbyt późno, by Sara zdążyła zareagować na pojawienie się przed maską SUV-a dwóch nagich postaci. Chciała odbić, ale silna ręka Croma złapała kierownicę i przytrzymała ją w miejscu.

Jedna z kopii uderzyła w przednią szybę, zostawiając pajęczynę pęknięć na szkle, po czym z głuchym dudnieniem przetoczyła się przez dach. Drugie ciało grzmotnęło w maskę. Autem szarpnęło, a duplikat zniknął, wciągnięty pod koła. Crom uderzył głową w podsufitkę, gdy samochód podskoczył kilka razy, miażdżąc ofiarę szerokimi oponami.

Sara nie odrywała wzroku od jezdni, oddychała szybko, jej ramiona dygotały. W pobielałych od wysiłku dłoniach kurczowo ściskała obręcz kierownicy. Crom powoli cofnął rękę, gotowy do kolejnej interwencji, gdyby zaszła taka potrzeba.

– Możesz mnie zmienić? – Sara głośno przełknęła ślinę.

– Później. Zwolnij do dwudziestu i trzymaj się lewej. Gdybyśmy jechali odrobinę szybciej, te dupki zmaterializowałyby się wewnątrz naszego auta.

– Panie C – odezwała się Abby, wiercąc się z tyłu i lustrując szosę za nimi. – Chyba przeciekamy.

Crom zerknął w boczne lusterko. Za samochodem ciągnęła się oleista smuga płynu. Na desce rozdzielczej zamrugała i po chwili zapaliła się na stałe kontrolka braku chłodzenia silnika. Wartość na wskaźniku temperatury mieściła się w granicach tolerancji, jednak mężczyzna nie miał wątpliwości, że to się za chwilę zmieni.

– Jednak będziemy musieli zahaczyć o tę stację.

***

Spod maski unosiły się gęste kłęby dymu, kiedy z głośnym klekotem SUV wytoczył się spomiędzy skał na otwartą przestrzeń. Droga znów prowadziła z górki, wyrysowana prostą linią pośrodku szerokiej równiny. W dole, po prawej stronie jezdni, dostrzegli falujący w nagrzanym powietrzu obraz samotnego budynku stacji.

– Zgaś silnik – polecił Crom Sarze. Rozłożył karabin, wychylił się przez szyberdach i przytknął oko do lunety. – Przed stacją teren się wypłaszcza, potem znów wznosi. Jakoś się dotoczymy.

– Czy tam stoi to, co myślę? – Abby, z lornetką w rękach, wcisnęła się pomiędzy fotele, bliżej przedniej szyby.

– Żółty hummer tych idiotów. Sara, trzymaj się środka drogi, unikaj wybojów.

– Co chcesz zrobić? – zapytała przerażona kobieta.

– Wyrównać rachunki. – Karabin Croma pyknął cicho. – I załatwić transport.

– Do kogo strzelasz?! Abby! Do kogo on strzela?!

Zamiast skupić się na drodze, Sara wyrwała lornetkę z rąk znieruchomiałej dziewczyny. O dziwo Abby nie protestowała. Zamiast tego, z uniesionymi wysoko brwiami i półotwartymi ustami opadła ciężko na swoje miejsce.

Padł kolejny cichy strzał. Przeładowywana broń szczęknęła, łuska uderzyła o dach, stoczyła się po szybie i zatrzymała na wycieraczkach. Po chwili dołączyła do niej następna.

– Nie strzelaj! Przestań! – Sara jedną ręką szarpała kierownicę, raz w lewo, raz w prawo, przeszkadzając Cromowi w celowaniu, zaś drugą bezskutecznie próbowała przytknąć do oczu lornetkę.

Brzęknęła ostatnia wyrzucona z komory łuska.

Crom wsunął się do środka. Przybraną na ten moment maskę idealnej obojętności, którą zwrócił w stronę Sary, Abby widziała dotąd tylko raz. Dobrze ją sobie zapamiętała, bo tamtego dnia musiała przez dwie mile biec za oddalającym się samochodem, z duplikatami depczącymi jej po piętach. Wierzyła, że mężczyzna chciał dać jej wtedy nauczkę, i pomógłby, gdyby któraś z kopii realnie zagroziła jej bezpieczeństwu. Teraz nie była już tego taka pewna.

Często widywała, jak beznamiętnie zabijał altery. Ale to nie były prawdziwe istoty, tylko materialne cienie z przeszłości, skazane na zniknięcie w przeciągu minuty. Dziś Abby była świadkiem, jak Crom zabija prawdziwych, żywych ludzi. Bez emocji i skrupułów, jakby też byli kopiami.

Crom nie odezwał się choćby słowem, tylko przeszedł na tył wozu, silnymi kopniakami wyłamał drzwi, po czym zamknął walizkę z zapasami.

– Pogadamy o tym później – obiecał, wracając na przedni fotel pasażera.

***

Niecałe sto jardów dzieliło uszkodzony samochód od celu, kiedy droga znów zaczęła prowadzić pod górkę.

– Teraz! – krzyknął Crom i wyskoczył, porywając ze sobą ciężką walizkę. Sara i Abby, obciążone plecakami z resztą dobytku, opuściły pojazd zaraz po nim.

Mężczyzna dał się wyprzedzić. Z karabinem w jednej ręce i bagażem w drugiej zabezpieczał tyły. Poruszali się truchtem, a cała trójka ciągle zerkała przez ramię, obawiając się, że przerwa w materializacjach duplikatów lada chwila się skończy.

Najpierw musieli minąć wypłowiały główny budynek stacji, z powybijanymi oknami i wiszącymi krzywo na jednym zawiasie drzwiami wejściowymi. Potem przebiec pod wiatą z dystrybutorami, by wreszcie pokonać ostatnie dwadzieścia jardów, aby dotrzeć do zaparkowanego przy wyjeździe hummera.

Nieopodal wyłamanych drzwi do stacyjnego sklepiku leżał trup jednego z zastrzelonych mężczyzn. Zwrócony twarzą do ziemi, z szelkami plecaka owiniętymi wokół przedramienia i pistoletem spoczywającym luźno w rozwartej dłoni. Obficie broczył krwią z dziury pod łopatką.

– Weźcie jego bagaż – rozkazał Crom.

Okradanie trupów stało się czymś normalnym, odkąd świat się skończył. Uprawianie szabrownictwa było jedną z tych rzeczy, które znacząco zwiększały szanse na przeżycie. Jednak dotychczas zabierali rzeczy ofiarom, które zginęły w ten czy inny sposób, ale nigdy z ich ręki. Sara chciała zaprotestować, ale wspomnienie podskórnej wściekłości, którą niedawno zobaczyła na beznamiętnej twarzy Croma, odebrało jej ochotę na dyskusje o etyce i moralności.

W biegu schyliła się, złapała plecak i wyszarpnęła go z bezwładnej ręki nieboszczyka. Przerażona Abby truchtała kawałek przed nią i skupiała się głównie na tym, żeby nie patrzeć na nic poza żółtym samochodem, będącym ich głównym celem.

Seria strzałów zagłuszyła ciszę, kiedy przebiegali pod zadaszeniem stanowisk tankowania. Lewa noga Sary złamała rytm i kobieta runęła na asfalt, zahaczając głową o panel zakurzonego dystrybutora.

Crom poczuł ból w pośladku, kiedy i jego dosięgnął pocisk.

Z gotową do strzału bronią odwrócił się przodem do napastnika. Mężczyzna, którego uznał za trupa, jednak żył.

Ciężko raniony musiał stracić przytomność, której resztki odzyskał, kiedy Sara szarpnęła jego ramieniem, zabierając plecak. Na szczęście ból, utrata krwi i osłabienie nie pozwoliły mu na dokładniejsze przymierzenie. Jedyne, na co było go stać, to uniesienie broni i wypuszczenie serii na ślepo, mniej więcej w kierunku trójki oddalających się postaci.

Jeden dobrze wymierzony strzał z karabinu sprawił, że głową umierającego strzelca szarpnęło, kiedy pocisk wbił się w czaszkę.

Sara leżała na asfalcie. Ze łzami w oczach zaciskała obie dłonie wokół łydki. Na jej czole wykwitał siniak, a spomiędzy palców sączyła się krew. Zdezorientowana Abby klęczała obok, zbyt przerażona, żeby podjąć jakieś działanie.

Upuszczona walizka z głuchym łupnięciem uderzyła o ziemię, gdy Crom rzucił się w stronę kobiet. Przewiesił karabin przez ramię, w biegu wpychając do ust porcję wygrzebanego z kieszeni bojówek stymu – uśmierzającego ból narkotyku o działaniu zbliżonym do amfetaminy. Brutalnie złapał Sarę pod pachami i spróbował unieść.

– Wstawaj! – wrzasnął głosem nawykłym do wydawania rozkazów.

Z gardła kobiety wyrwał się okrzyk bólu, kiedy spróbowała przenieść ciężar ciała na zranioną kończynę. Wsparła się ciężko na ramieniu Croma. Z drugiej strony do Sary doskoczyła oprzytomniała Abby, również starając się pomóc, choć jej wątłe ramiona nie na wiele się zdały.

Przekuśtykali tak we trójkę mniej niż dwadzieścia kroków, gdy za plecami usłyszeli narastające gardłowe wycie. Takie dźwięki wydawały jedynie duplikaty, gdy z wrzącym w oczach szaleństwem rzucały się w pogoń za swoimi archetypami.

Crom odepchnął Sarę, pozbawiając ją podparcia, i sięgnął po karabin. Kobieta upadła, ciągnąc za sobą nastolatkę.

Duplikat Abby był już zbyt blisko. Crom nie miał szans, żeby oddać strzał, zanim alter dopadnie dziewczynę.

Lufa karabinu Croma dopiero się unosiła, gdy ciałem duplikatu targnęło kilka razy, a na koniec jego twarz eksplodowała kawałkami kości i tkanek. Kopia Abby upadła zaledwie kilka cali od stóp oryginału, zachlapując buty dziewczyny czerwonoszarą breją.

Nad ciałem mężczyzny z hummera stała replika Croma. W ręku trzymała zabrany nieboszczykowi pistolet. Płynnym ruchem alter zmienił cel, a leżący kawałek dalej ranny duplikat Sary zatrzepotał jak wyrzucona z wody ryba, kiedy sześć pocisków, jeden po drugim, przeorało jego nagi brzuch oraz piersi.

Prawdziwy Crom wycelował w uzbrojoną kopię.

Strzelać, czy nie strzelać? Rzadko miewał takie wątpliwości względem ludzi – względem duplikatów nigdy. Choć czas naglił, mężczyzna czuł tym razem jakiś dziwny opór przed pociągnięciem za spust.

Dlaczego ta kopia to zrobiła? Jego przeszłe wersje od samego początku zachowywały się inaczej niż duplikaty pozostałych ludzi – nie wyły, nie miotały się w panice, nie rzucały w jego stronę. Zazwyczaj stały w miejscu, zimne i opanowane. Nawet kiedy je zabijał.

Były w swoim zachowaniu podobne do niego. Były w jakimś stopniu nim. Czy mógł zaufać tej kopii? Ufał tylko sobie. Ale czy mógł zaufać innemu sobie?

Crom opuścił broń.

– Do samochodu! – pogonił Abby, odwracając wzrok od duplikatu. Podniósł ranną Sarę, wziął ją na ręce i pobiegł za dziewczyną. Alter Croma złapał uchwyt porzuconej walizki i podążył ich śladem.

Abby pierwsza dotarła do samochodu, szarpnęła klamkę tylnych drzwi i odsunęła się, robiąc miejsce niosącemu Sarę mężczyźnie. Crom wrzucił ranną do środka. Jego duplikat wepchnął walizkę na kanapę obok kobiety, po czym zatrzasnął drzwi od zewnątrz. Abby gapiła się na nagą postać blondwłosego altera wielkimi oczami, dopóki ten nie skinął jej głową, poganiając, by zajęła miejsce pasażera.

Crom obiegł samochód i usiadł za kierownicą, kluczyki były w stacyjce, silnik zaskoczył od razu. Żółty hummer ruszył z kopyta, zostawiając za sobą stację, trupy i nagą sylwetkę duplikatu, stojącą nieruchomo w gęstej chmurze spalin z podwójnego wydechu pojazdu.

Na tylnej kanapie Sara, pojękując z bólu, podwinęła nogawkę. Na szczęście pocisk nie wbił się w ciało, a jedynie otarł o mięsień, zostawiając na łydce poziomą, niezbyt głęboką bruzdę.

Abby odzyskała rezon, wygrzebała z plecaka środek dezynfekujący i bandaże. Podała je kobiecie, po czym odnalazła przycisk mechanizmu opuszczania szyby i wychyliła się przez okno.

Alter Croma wciąż tam stał. Spoglądał za oddalającym się samochodem.

Gdy następne duplikaty nowych pasażerów hummera zmaterializowały się dwie stopy nad drogą, uderzyły o twardą nawierzchnię, przekoziołkowały bezładnie i zaległy poturbowane jeden obok drugiego, uzbrojony w pistolet duplikat niespiesznie ruszył w ich stronę.

Zastrzelił je.

Później zniknął.

***

Abby siedziała za kółkiem i pilnowała kierownicy. Całą resztę załatwiał ustawiony na trzydzieści mil na godzinę tempomat.

Zapowiedziana poważna rozmowa nie doszła do skutku. Po ostatnich wydarzeniach Crom nie miał ochoty robić Sarze połajanki za tamten incydent. Zamiast tego opatrzył ją, a później sam pozwolił sobie pomóc przy usunięciu kuli z rany na pośladku. Następnie zaaplikował wyczerpanej kobiecie dawkę środków przeciwbólowych i ułożył ją na tylnej kanapie. Dyskretnie przygotował na później dawkę stymu, wrócił na miejsce obok Abby i pozwolił sobie na dwugodzinną, czujną drzemkę.

Sara obudziła się w nocy, po siedmiu godzinach twardego snu. Abby drzemała na przednim siedzeniu. Crom prowadził od pięciu godzin, cały czas nie przekraczając trzydziestu mil na godzinę, a czasem nawet zwalniając, kiedy na drodze pojawiały się coraz częstsze przeszkody w postaci niszczejących, porzuconych samochodów. Do bazy w Searchlight zostało im około trzech godzin ostrożnej jazdy.

– Jestem głodna – poskarżyła się Sara.

– Z tyłu masz walizkę z jedzeniem – odparł Crom. – Możesz też przeszukać bagażnik. Abby miała to zrobić, ale powiedziała, że poczeka, aż się obudzisz. Nie chciała po tobie łazić.

– Aha… Chciałeś pogadać o tym, co zrobiłam, prawda? Ci goście, tam na stacji… – Kobieta przerwała, próbując pozbierać myśli. – Ja wiem, że uszkodzili nasz samochód, zachowali się jak nieodpowiedzialni gówniarze, ale to byli żywi ludzie. Nie musiałeś ich zabijać, mogłeś tylko nastraszyć…

– I co? – Poirytowany Crom wszedł jej w słowo. – Co by to dało? Wsiedliby do wozu i odjechali, a my zostalibyśmy bez niczego, uziemieni. Jak długo potrafisz biec, albo chociaż iść, bez zatrzymywania się? Gdybym ich nie zabił, to ty i Abby leżałybyście teraz gdzieś na tamtym pustkowiu, zatłuczone przez własne duplikaty. Albo rozerwane na kawałki materializacją altera w zajętej przestrzeni.

– A ty?

– Co: ja?

– Dlaczego twój duplikat nam pomógł? Dlaczego twoje altery nigdy nie atakują, tylko stoją i się gapią? Co przed nami ukrywasz? Jest coś, czego nie chcesz…

– Nie twoja sprawa. I nie, nie wiem dlaczego moje kopie zachowują się inaczej. Poza tym, gadaliśmy o czymś innym, ale zmieniłaś temat…

– O co się kłócicie? – zaspana Abby rozwarła powieki, przeciągnęła się i ziewnęła z westchnieniem.

– O nic, maleńka. Skoro Sara już nie śpi, możesz przeszukać bagażnik.

– Mam nadzieję, że mają tam czekoladę – ożywiła się dziewczyna. – Dużo czekolady.

– Jeśli jakąś znajdziesz, to ja też chcę. – Sara uśmiechnęła się do Abby, starając się rozładować napięcie.

Dziewczyna przedostała się na tył samochodu, uważając, żeby nie potrącić Sary, wlazła na tylną kanapę i z entuzjazmem zanurkowała w przestrzeni bagażowej.

– Ej, całkiem sporo tego jest! – poinformowała współpasażerów, na moment całkowicie zapominając, że te rzeczy nie tak dawno należały do dwójki mężczyzn, których Crom bez skrupułów pozbawił życia. Rzuciła Sarze zielony plecak opatrzony logiem znanej firmy. – Łap! Przejrzyj ten.

Uśmiech zniknął z twarzy kobiety, kiedy tylko chwyciła suwak zamka z przyczepionym do niego brelokiem w formie klepsydry wypełnionej brokatowym piaskiem. Jej oczy rozszerzyły się, oddech przyspieszył. Otworzyła plecak i nerwowo, jakby od tego zależało jej życie, wyrzucała jego zawartość, grzebiąc roztrzęsionymi rękami coraz głębiej. Wreszcie, gdy w środku nie było już niczego, zamarła, a z jej ust wyrwał się głośny skowyt. Po bladych policzkach spłynęły łzy.

Przestraszona Abby wysunęła głowę z bagażnika, spojrzała na Sarę i przeniosła wzrok na spoglądającego na nią z lusterka wstecznego Croma. Mężczyzna pokręcił głową, dając znać, że również nie wie, co spowodowało tę reakcję.

Sara zacisnęła ramiona na plecaku, obejmując go, jakby był najcenniejszą rzeczą na świecie. Z głośnym szlochem zwinęła się w kłębek i odwróciła twarz w stronę drzwi, zasłaniając się przed wzrokiem pozostałej dwójki.

– Hej? – Głos Abby był cichy, ledwo przebijał się ponad lament kobiety. – Co się stało? Znalazłam czekoladę. Chcesz?

Jedyną reakcją Sary był wzmożony szloch.

***

– Przepraszam.

Sara pociągnęła nosem i wierzchem dłoni starła resztki zwilżających policzki łez.

– Za co? – zapytał Crom.

– Tamci dwaj, oni zasłużyli na śmierć. – Głos kobiety trząsł się na granicy płaczu, gotów w każdej chwili się załamać i przejść w histeryczny szloch.

Zapadła cisza, podczas której Crom próbował ułożyć w logiczną całość wybuch emocji Sary i jej dziwną zmianę zdania co do zasadności uśmiercenia poprzednich właścicieli hummera. Obrócił w głowie kilka myśli, ale ostatecznie stwierdził, że zapyta, zamiast snuć domysły.

– Dlaczego tak myślisz?

– Ten plecak, on… – Sara wzięła kilka szybkich, urywanych wdechów, które prawie przerodziły się w kolejny wybuch płaczu. Zdołała się jednak opanować i dokończyła: – Należał do Gill.

– Kim ona była? – zapytała Abby. – Ta Gill?

– Moją… partnerką. Razem próbowałyśmy przeżyć – odparła głucho Sara, obracając w palcach odpięty od suwaka breloczek. Kiedy znów się odezwała, jej głos był inny. Nie było w nim żalu, który zastąpiony został kipiącą z każdego słowa nienawiścią. – Zabili ją. Skurwiele. Tam, w Amarillo, zabili ją, jakby była pieprzonym duplikatem. A potem zabrali wszystko. Ścierwa. Dobrze, że ich zastrzeliłeś, nie zasługiwali na życie.

– Skąd wiesz, że to oni?

– Jaja sobie robisz!? Zastrzeliłeś ich bez żadnych skrupułów, a teraz ich bronisz!? – wydarła się Sara, łapiąc za oparcie fotela kierowcy i szarpiąc nim w akcie bezsilnej złości.

Wybuch kobiety był tak nagły i niespodziewany, że Abby skuliła się na swoim miejscu, ze strachem wpatrując się w wykrzywioną twarz Sary. Na Cromie ten napad histerii nie zrobił najmniejszego wrażenia, więc równie rzeczowo i beznamiętnie jak zawsze zadał kolejne pytanie:

– Widziałaś śmierć Gill?

– Nie – syknęła kobieta. – Nie musiałam. Gill przeszukiwała miasto, ja jeździłam wzdłuż trasy i czekałam. Miałyśmy krótkofalówki, byłyśmy w kontakcie.

– Więc słyszałaś, jak ją zabijają? – Nie odpuszczał Crom.

– Odjechałam za daleko i straciłam zasięg. – Sara uspokajała się, choć nadal jej głos był nieprzyjemnie zimny, zupełnie inny niż ten, do którego przez ostatnie pięć dni zdążyła przyzwyczaić towarzyszy podróży. – Kiedy go odzyskałam, Gill się nie odzywała. Wywoływałam ją kilka razy, i za którymś… Za którymś z kolei usłyszałam… Powiedziała tylko jedno słowo, słabym głosem. Powiedziała: „uciekaj”. Altery zabiłyby ją od razu. Gdyby utknęła i nie mogła się ruszyć… Nie chciałam jej zostawiać. Ale nie wiedziałam nawet, gdzie mam szukać, a potem zobaczyłam, daleko przede mną, wyjeżdżający z miasta samochód.

Kobieta znów zaczęła pociągać nosem i oddychać w sposób, który na dłuższą metę doprowadziłby ją do hiperwentylacji. Chwilę trwało, zanim udało jej się nad sobą zapanować.

– Pojechałam za nim. Miałam nadzieję, że w środku może być Gill. Wiem, że to głupie, ale było jedynym, czego się wtedy trzymałam. Nie dogoniłam tamtego auta, a swoje rozbiłam.

– Potem cię zabraliśmy. Rozumiem. – Crom skinął głową znad kierownicy. – Ale ci goście byli za nami, może tylko znaleźli ciało twojej przyjaciółki w trakcie przeszukiwania miasta? Zabrali plecak…

– Zamordowali ją ludzie, nie duplikaty, wiem to na pewno. – Słowa z trudem wydostawały się na wolność spomiędzy zaciśniętych zębów. – Dobrze, że ich zabiłeś. A byłoby lepiej, gdybym to ja pociągała za spust.

***

Leżąca pod Las Vegas baza wojskowa w Searchlight była równie pusta, jak reszta świata. Crom, z latarką w ręku, przedostał się na jej teren bez żadnych przeszkód. Sara i Abby krążyły w pobliżu, tak jak im nakazał.

Mężczyzna minął budynki administracji, później baraki żołnierzy, aby na końcu drogi stanąć przed wrotami hangarów. Pamiętał to miejsce całkiem nieźle. Zanim usunięto go z jednostki specjalnej i dyscyplinarnie wydalono z armii, stacjonował tutaj przez pół roku, ucząc się obsługi oraz serwisowania transporterów grawitacyjnych. Jednostka Wojskowa Searchlight chlubiła się najlepszymi specami od graviporterów i miała w garażach kilkanaście takich maszyn.

W otwartych wrotach głównego hangaru stał tarasujący wyjazd humvee. Crom w biegu omiótł pojazd latarką. Pośrodku maski ziała wielka dziura, której brzegi były poszarpane wygiętą na zewnątrz blachą – jakby obcy ze starego filmu wyrwał się na zewnątrz, ale nie z brzucha człowieka, tylko z komory silnika. Crom wiedział, że od strony podwozia znajduje się bliźniaczy otwór. Widział podobne obrazki wiele razy – kiedy duplikat nagle materializował się w miejscu zajmowanym przez jakiś obiekt, następowała eksplozja skompresowanej materii.

Mężczyzna pomyślał, że właśnie to było najbardziej porażające w tej apokalipsie czasu. Ta nagłość eksterminacji ludzkości.

To nie był żaden wirus, przed którym można było trząść portkami na wiele tygodni zanim dotarł w każdy zakątek świata. Nie było też jak po wojnie nuklearnej, kiedy większość ludzi ginie w eksplozjach, a reszta jest dobijana przez promieniowanie i atomową zimę. I nawet nie jak w powielanej setki razy fantastycznonaukowej kalce, opisującej Ziemię najeżdżaną przez kosmitów, sukcesywnie przeprowadzających eksterminację ludzkiego gatunku.

Letalność tego rodzaju apokalipsy była równie wysoka, jeśli nie większa, okres inkubacji krótszy, zasięg rażenia globalny, a skuteczność przerażająca.

Crom podejrzewał, że ludzkość znalazła się na krawędzi wymarcia w ciągu jednego zaledwie dnia. Ci, którzy wtedy leżeli, czy to śpiąc, czy złożeni chorobą, albo po prostu wypoczywając; ci, którzy siedzieli, nieważne za biurkiem czy w pracy, czy w szkolnej ławce lub w kinie; ci, którzy stali w kolejkach, na przystankach lub w tłumie podczas koncertów; wszyscy ci, którzy się nie poruszali; oni zginęli pierwsi. Niedługo po nich życie straciła cała reszta, albo tak samo, w eksplozjach krwi i tkanek, albo zatłuczona przez swoje kopie.

Największe szanse, według Croma, mieli pasażerowie przebywających na otwartych wodach statków – o ile zorientowali się, żeby nie rzucać kotwicy ani nie przybijać do brzegu.

No i byli jeszcze szczęśliwcy, jak on, Abby, Sara. Albo tamta dwójka z hummera, ci żołnierze, na których ostatnio się natknął, Gill…

Crom odpędził niechciane myśli, skupiając się na zadaniu.

Duplikacje zdarzały się ostatnio rzadko, ale w seriach. Kilka godzin spokoju, a później przez krótki czas co kilka, kilkanaście sekund. Po wydarzeniach na stacji Crom miał pewność, że w jego przypadku zagrożenie stanowi pojawienie się duplikatu w zajmowanej przez niego przestrzeni, jednak sama kopia już nie. Bo skoro tamten alter nie tylko go nie zaatakował, ale nawet mu pomógł, to każdy kolejny powinien zachować się podobnie. Na razie Crom nie miał jeszcze okazji, żeby przetestować swoją teorię, jednak był jej całkowicie pewien.

Wyminął unieruchomionego jeepa i pobiegł głębiej, w ciemność hangaru, na sam jego koniec, gdzie na wysuniętych wspornikach lądowniczych powinny stać zaparkowane kanciaste bryły transporterów.

Crom pamiętał, że było ich tutaj kilkanaście, ale teraz na swoich miejscach stały jedynie cztery pojazdy. Tak jak się spodziewał, wszystkie miały otwarte boczne włazy, co było normalną praktyką podczas prac serwisowych w czasie postoju. Problemem nie było dostanie się do środka, ale odpalenie opancerzonego pojazdu. Kody startowe zmieniały się co tydzień, a nie było czasu, może nawet i sensu, szukać w biurach jednostki tych aktualnych. Crom wiedział, jak ominąć zabezpieczenie – sześć miesięcy wśród mechaników i specjalistów od graviporterów nie poszło na marne. Jednak hakowanie systemu wymagało około trzech minut majstrowania przy klawiaturze dostępowej.

Tkwienie w miejscu przez dłuższy czas było igraniem z losem. Jednak, z drugiej strony patrząc, odskakiwanie co sześć sekund od panelu i bieganie przez kolejne kilka minut po okolicy, dla pewności, że nie zabije go potencjalna, przeniesiona z przeszłości kopia, trwałoby zbyt długo. Przez ostatnie minuty nie doszło do żadnej materializacji, to był dobry moment. Musiał zaryzykować.

Z karabinem na plecach wskoczył do maszyny i niezwłocznie uruchomił panel sterujący. Zaczął wklepywać komendy, aby obejść właściwą procedurę startową. Okienka, komunikaty, foldery i pliki pojawiały się na monitorze nieznośnie wolno, nie nadążały za palcami Croma. Mężczyzna zacisnął zęby i maksymalnie skupiony wpatrzył się w ekran, byle nie popełnić błędu, który będzie go kosztował kolejne sekundy.

Nie zauważył, kiedy za jego plecami pojawił się alter.

Kopia złapała go za kark i założyła mu nelsona. Zaskoczony Crom próbował się oswobodzić, jednak alter trzymał go mocno. Duplikat wywlókł obezwładniony oryginał na zewnątrz, po czym poluzował chwyt i silnym kopniakiem w plecy odepchnął go jak najdalej.

Crom upadł na betonową posadzkę, przetoczył się, jednocześnie sięgając po karabin, i zaległ na brzuchu z bronią wycelowaną w przeciwnika. Ten jednak zniknął wewnątrz pojazdu, tracąc zainteresowanie własną teraźniejszą wersją.

Prawdziwy Crom wstał, przypadł do boku transportera i zajrzał do środka. Jego alter siedział przed panelem sterującym, z palcami rozbieganymi po klawiaturze i ze wzrokiem wbitym w ekran. Duplikat na sekundę odwrócił się w stronę Croma, wypowiadając tylko dwa słowa: „Rusz się”.

Crom zrozumiał. Alter odpali maszynę za niego, ponieważ jemu nie grozi pojawienie się kopii w tej samej przestrzeni. Skinął głową i ruszył truchtem wzdłuż ścian hangaru, przy każdym kolejnym okrążeniu przybliżając się nieco w stronę środka. Jego duplikaty pojawiały się w nieregularnych odstępach, ale każdy, zaraz po materializacji, ruszał biegiem w stronę otwartego włazu transportera. Altery miały około minuty, zanim ich formy traciły stabilność w teraźniejszości. Później znikały równie nagle, jak się pojawiały. Silniki maszyny zaskoczyły dopiero przy szóstej kopii, zajmującej się hakowaniem oprogramowania.

Pojazd drgnął. Silniki zawyły przeciągle, gdy turbiny systemu gravijet podjęły wytężoną pracę. W podwoziu otwarły się podłużne otwory wydechów grawitacyjnych, a siłowniki lądownicze złożyły się bezszelestnie i schowały.

Transporter zawisnął nieco ponad stopę nad ziemią, gotowy do drogi.

***

– Abby zasnęła.

Z Cromem za wolantem graviporter sunął gładko ponad łąkami i polami za Fresno, wzdłuż drogi prowadzącej na północ. Zaopatrywanie się w paliwo nie stanowiło już dla nich problemu, tak samo wraki zalegające jezdnię, a w razie napotkania większej przeszkody mogli użyć zamontowanego na dachu działka.

Crom zerknął przez ramię na rozłożoną na podłodze przestrzeni desantowej dziewczynę. Miała z tyłu dużo miejsca, rozwaliła się jak na małżeńskim łóżku, przykryta wyciągniętymi ze schowka brudnozielonymi armijnymi kocami.

– Maszyna jest ustawiona w automacie, zmienimy się, muszę odpocząć. Uważaj na przeszkody, w razie czego mnie obudź – poinstruował Sarę Crom. – I trzymaj się trasy.

– Dokąd my właściwie jedziemy? Powiesz mi w końcu?

– Do Sacramento. A w zasadzie pod Sacramento. – Urwał, w ciszy zamienili się miejscami. – Do kompleksu areny głównej Time Trial Tournament.

– TTT? Dlaczego?

– Bo tam wszystko się zaczęło – wyjaśnił Crom. – I tam zamierzam to wszystko skończyć.

Sara zrazu nie wiedziała, jak zareagować. Nigdy nie oglądała brutalnych widowisk, podczas których prawdziwi ludzie zabijali się przy pomocy prawdziwych broni, w równie prawdziwy, a jednocześnie krwawy i widowiskowy sposób, tylko po to, aby technologia podróży w czasie przenosiła ich kopie z przeszłości, by te dalej mogły walczyć w razie śmierci oryginału.

TTT było przed apokalipsą najpopularniejszą rozrywką, która w ciągu kilku lat od powstania zdeklasowała pozostałe sporty, zarówno pod względem oglądalności, jak i przychodów. Sary nie interesowały te mordercze spektakle, uważała je za kolejny dowód na zdegenerowanie ludzkości jako gatunku. Do tego zawsze powtarzała, że igranie z czasem źle się skończy.

I miała rację, choć wolałaby się mylić.

Za koniec świata winiła głównie naukowców, którzy opracowali technologię chronoportacji, ale również wszystkich, którzy korzystali z urządzeń do zmieniania kontinuum czasowego. A teraz Crom powiedział coś, co mogło oznaczać, że on miał z tym wszystkim wiele wspólnego.

– Byłeś zawodnikiem? – Pytanie zostało zadane bez zawahania, głosem równie zimnym, co napastliwym.

– Jednym z najlepszych.

– Nigdy nie oglądałam…

– Wiem – wszedł jej w słowo mężczyzna. – Gdybyś oglądała, wiedziałabyś, kim jestem.

– Szczycisz się tym?! Jesteś jednym z ludzi odpowiedzialnych…

– Uspokój się. – Crom znów nie dał jej dokończyć. – Obudzisz Abby. I nie, nie szczycę się tym, tylko cię informuję. Poza tym, nie ja jestem odpowiedzialny za koniec świata. Ale wiem kto jest. Cypher.

Na jakiś czas w pojeździe zapanowała cisza. Crom siedział z przymkniętymi oczami, jak gdyby jego słowa były nieistotnym szczegółem z dawnego życia, wzmianką bez znaczenia.

– Kim jest Cypher? – przerwała milczenie Sara.

Crom otwarł oczy i westchnął.

– Co wiesz o czasie? – zapytał.

– Jest łańcuchem złożonym z zamkniętych ogniw, z których każde styka się tylko z tym, które je poprzedza, i tym, które po nim następuje – wyrecytowała Sara, przypominając sobie szkolną formułkę. – Teraźniejszość jest jeszcze niezamkniętym ogniwem, nowym na końcu łańcucha.

– A każdy fragment przeszłości zamknięty w ogniwie ma długość nieco powyżej trzech minut – dodał Crom. – Technologia chronoportacji pozwalała na zabranie z przeszłych ogniw obiektu umieszczonego w tej przeszłości w komorze chronoportacyjnej. Bez powodowania jakichkolwiek szkód w przeszłym ogniwie, dając możliwość zaistnienia w teraźniejszości stabilnego duplikatu obiektu z komory. Jako zawodnicy wchodziliśmy do komór, po określonym czasie opuszczaliśmy je, walczyliśmy na arenach, a w razie śmierci przenoszono na teren walk wersję ze styku któregoś przeszłego ogniwa.

– Do czego zmierzasz?

– Technologia pozwalała na przenoszenie obiektów z maksymalnie trzynastu ogniw wstecz. Potem zawierający obiekt impuls stawał się zbyt niestabilny podczas wędrówki do przodu, ku teraźniejszości. Teoretycznie sukces był możliwy, ale równie możliwe było zaistnienie paradoksu. I Cypher do niego doprowadził.

– Czemu? Zabił świat. – Oczy Sary zaszkliły się, jednak usta miała zaciśnięte w gniewie.

Crom najwyraźniej musiał się wygadać. Sam już nie pamiętał, kiedy mówił tak dużo. Nawet przed tamtym dniem, dwa miesiące temu, kiedy wszystko szlag trafił, nie odzywał się za wiele. Niedługo przyjdzie mu sprawdzić, czy można powstrzymać apokalipsę, więc chciał komuś opowiedzieć, co w nim siedziało.

– Nie zrobił tego specjalnie. To był finał, zacięta walka. Przerwano go z powodu awarii, aparatura jednej z komór chronoportacyjnych uległa uszkodzeniu. Zawodnik, który ją zajmował, został zabity przez Cyphera. Zginął ostatecznie, nie dało się przenieść jego wcześniejszej wersji. No i zrobił się bajzel, rozgrywkę zawieszono, ktoś nie dopilnował wyłączenia urządzeń teleportacji temporalnej, nie zadziałały zabezpieczenia. – Crom przerwał na chwilę, zwilżył usta językiem. – Cypher się zastrzelił. Chyba miał nadzieję, że jego wcześniejsza wersja, nie obarczona bezpośrednim wspomnieniem uśmiercania tamtego gracza, poradzi sobie lepiej. Myślał, że starszy on nie będzie mieć tak wielkiego poczucia winy. I mógł mieć rację, ale zabił się za późno, gdy w komorze była jeszcze tylko wersja z ostatniego, aktualnego dla tamtej chwili czternastego ogniwa wstecznego.

Zaciskająca pięści na wolancie Sara potrzebowała chwili, by przetrawić informacje, którymi zarzucił ją Crom. Nie była pewna, czy zrozumiała wszystko, nigdy nie interesowała się teorią czasu i jej praktycznym zastosowaniem.

– Co chcesz zrobić?

– Wjechać do centrum kompleksu, przeciążyć ogniwa atomowe graviportera i wysadzić wszystko w cholerę.

– I myślisz, że wtedy skończą się duplikaty? Życie w wiecznym ruchu? To się może udać?

– Kiedy powstał paradoks… Pamiętasz ten dzień? – Bardziej stwierdził niż zapytał Crom. – To był chaos, ludzie pękali jak baloniki. Zanim zorientowaliśmy się, co pozwala przeżyć… sama wiesz. W każdym razie, dorwałem pilota osobistego samolotu spaślaka, szefa federacji TTT, Hendricksa. Gość był przerażony, cudem udało mu się przeżyć ten początkowy chaos. Miałem broń, dostaliśmy się do odrzutowego Pipera na tyłach kompleksu, potem zmusiłem go do lotu do Jersey, do mojej siostry i jej synka. W trakcie tych kilku godzin podróży zdałem sobie sprawę, z czym się mierzymy. Jeszcze docierały do nas jakieś komunikaty. Wiedziałem, że to nie ma sensu, ale musiałem się przekonać. Wylądowaliśmy w Newark, nie wiem, co się stało z pilotem, zostawiłem go tam samego.

Śpiąca Abby przeciągnęła się i mocniej opatuliła kocem. Crom oparł głowę o zagłówek i znów przymknął oczy.

– Nie wiem, czy to się uda. Ale nie zostało nam już wiele do stracenia, więc chyba warto spróbować.

***

Świt był jasny i zapowiadał piękną pogodę. Graviporter sunął w górę zbocza usytuowanego po wschodniej stronie jeziora Folsom, za którym, w szerokiej dolinie, wznosił się kompleks TTT. Sara szturchnęła drzemiącego Croma, dając mu znak, że są prawie u celu. Zamienili się miejscami.

Pojazd wspiął się na sam szczyt, kiedy czujniki dalekiego zasięgu wykryły zbliżające się obiekty. Sygnał dźwiękowy przyszedł w parze z komunikatem wyświetlonym na ekranie taktycznym. Komputer nałożył na mapę topograficzną skanowanego terenu dwa czerwone punkty, które nadjeżdżały z obu stron, obierając kurs na przechwycenie.

Pojazdy znajdowały się za wznoszącymi się pionowo skalnymi ścianami, poprzez które prowadziła droga. Nie było ich jeszcze widać przez niewielkie przednie wizjery maszyny, jednak lada chwila miały pojawić się w zasięgu wzroku, zajeżdżając drogę graviporterowi Croma.

Mężczyzna przyspieszył, jednocześnie budząc do życia wieżyczkę strzelniczą na dachu. Kiedy tylko transporter Croma wyskoczył na płaski szczyt wzgórza, zza skał od strony kierowcy wyłoniła się bliźniacza opancerzona maszyna.

Wieżyczki obu pojazdów zwróciły się w swoją stronę.

Powściągliwość w słowach i emocjach były dla Croma czymś równie naturalnym jak oddychanie, jednak w przypadku powściągliwości w czynach, było całkiem inaczej. Szczególnie jeśli te czyny pozwalały na ujście z życiem. Mężczyzna nie zawahał się i wdusił przycisk spustu, umieszczony na wolancie, tuż pod kciukiem.

Seria wielkokalibrowych pocisków rozszarpała wieżyczkę drugiego pojazdu, jakby ta była zrobiona z papieru. Uszkodzony graviporter momentalnie wyhamował i odbił na lewo, oddalając się od pojazdu Croma. Chwilę później mężczyzna usłyszał grad kul bijących w kadłub ich maszyny z prawej strony. Obejrzał się przez ramię – obudzona terkotem działka Abby leżała teraz skulona pod jedną z ławek, trzęsąc się ze strachu.

Crom zaklął i na powrót zajął się zagrożeniem.

Z prawej strony zrównał się z nim sześciokołowy pojazd opancerzony z umocowanym w tylnej części ręcznym ciężkim karabinem maszynowym. Mężczyzna obsługujący broń szył w nich seria za serią, starając się trafiać w najbardziej narażoną na uszkodzenia kabinę. Nierówny teren pobocza na szczęście utrudniał mu dokładniejsze mierzenie.

Wieżyczka zmieniła cel. Crom wdusił cyngiel.

Długa seria rozorała bok wrogiego pojazdu, od przednich drzwi aż po sam tył, zamieniając strzelca w jeźdźca bez głowy. Sześciokołowiec zrobił ostry zwrot, skręcone w poprzek osi koła zaryły w piach, maszyna wywróciła się i przekoziołkowała kilkadziesiąt jardów, po czym zaległa nieruchomo na dachu. Tylko opony bezsensownie mieliły powietrze, siejąc wokół resztkami piasku zebranego w rowkach bieżnika.

Crom spojrzał przelotnie na monitor, zauważając informację o próbie nawiązania połączenia radiowego. Sprawdził położenie uszkodzonego graviportera, ale ten ciągle się od nich oddalał, rejterując po konfrontacji. Upewnił się, że w pobliżu nie ma kolejnych wrogich pojazdów, i dopiero wtedy zaakceptował przychodzący komunikat.

– Crom, nie strzelaj. – Z głośnika poniósł się kobiecy głos, tylko trochę zniekształcony szumami zakłóceń.

– Ver?

– Vervena. Nie strzelaj. Przyjedź pod kompleks, czekam na ciebie, wszystko wyjaśnię.

– Co to było, Ver? – zapytał Crom. – Ten atak?

– Przepraszam, nie chciałam tego. Wszystko wyjaśnię, czekam przed wrotami. W niewypalonym kręgu, w centrum, nie zdarzają się translokacje temporalne, więc tutaj będziemy mogli usiąść i pogadać.

– W jakim kręgu? O czym ty gadasz?

– Czekam. Wyjaśnię wszystko.

Połączenie zostało zerwane.

– Kto to był? – Abby nadal była wystraszona, ale już nie na tyle, by nie wypełznąć spod ławki i zadać nurtującego ją pytania.

– Przyjaciółka. A przynajmniej kiedyś nią była.

– Crom. Pytałeś o ten niewypalony krąg… Spójrz, co jest przed nami – wtrąciła się Sara.

Dotarli do końca płaskiego wzgórza i zjeżdżali teraz w dół zbocza, w stronę leżącego w dolinie kompleksu TTT, który niegdyś otoczony był lasem, pnącym się prawie po same szczyty okolicznych wzgórz. Obecnie większa część doliny była wypalona i zrujnowana. Nie było tam niczego oprócz czarnego pyłu i nietkniętego okręgu na samym dole, wewnątrz którego ostało się kilkadziesiąt drzew oraz sam kompleks.

Dziwny był to widok, jakby ogromna eksplozja pod wpływem jakiegoś nagłego kaprysu postanowiła zostawić niewielki kawałek obszaru wybuchu nienaruszonym.

Crom z nieprzeniknionym wyrazem twarzy wbił wzrok w samotną bryłę kompleksu.

– Zdaje się, że wyjaśnień będzie sporo.

***

Kompleks TTT wyglądał jak stadion piłkarski, do którego ktoś dobudował wieżowiec otoczony z trzech stron halami, przypominającymi lotniskowe terminale. Ten architektoniczny koszmar, oprócz głównej areny, zawierał również sale treningowe, biura federacji, niegdyś otwartą dla zwiedzających Halę Sław oraz prywatne apartamenty Hendricksa, człowieka, który powołał TTT do życia i który przez TTT życie stracił, kiedy na oczach Croma eksplodował pod wpływem pojawienia się własnego duplikatu. To stało się tutaj, a teraz Vervena mówi, że kompleks jest wolny od duplikacji. Crom miał nadzieję, że jego dawna przyjaciółka nie sprawi mu kłopotów i nie będzie musiał jej zabijać, żeby móc zrobić, co zamierzał.

Graviporter z Cromem za sterami wjechał na nietknięty teren. Tylny właz otwarł się i wypadły z niego Sara oraz Abby. Crom wyskoczył zaraz za nimi, z bronią w pogotowiu. Ruszył przodem ku głównemu wejściu do kompleksu.

Wrota były półotwarte, stała w nich niewysoka Latynoska o prostych, czarnych włosach i szczupłej sylwetce. Na sobie miała wojskowy pancerz w ciemnozielonym kolorze, a w rękach trzymała broń, którą Crom rozpoznał jako monokuszę, jedno z narzędzi zadawania śmierci, których używano podczas rozgrywek.

– Możecie się zatrzymać, tutaj naprawdę nic wam nie grozi – powiedziała kobieta, kiedy cała trójka zbliżyła się do niej na kilka jardów. – I nie celuj we mnie, Crom. Nie chcę ci nic zrobić.

Mężczyzna przystanął, ale nie opuścił broni. Abby i Sara również się zatrzymały, z jednej strony ufając zapewnieniom kobiety, która przecież sama też stała w miejscu, nie bojąc się śmierci, z drugiej nie do końca mając pewność co do słuszności podjętej decyzji, co dało się zauważyć po napiętych mięśniach i zaciśniętych szczękach, jakby w oczekiwaniu na nadejście ciosu.

– Miałaś wszystko wyjaśnić – rzucił obcesowo Crom. – Zacznij od żołnierzy na wzgórzu.

– Crenna ich przysłał, dla pewności, że tutaj przyjedziesz. Gdybyś pierwszy nie otworzył ognia, nie strzelaliby.

– Kim jest Crenna? – Pytanie i odpowiedź, po żołniersku, tak to robił Crom. Vervena nadal była na jego muszce, zbyt mało jeszcze wyjaśniła, żeby odpuścił.

– Wzdłuż wybrzeża żegluje flota kilkudziesięciu statków. Większość to jednostki cywilne, ale są i wojskowe. Na pokładach żyją ci, którzy ocaleli, a których udało nam się znaleźć i tam przetransportować. Generał Crenna dowodzi resztkami ludzkości.

– I szukacie ocalałych? Jak? Wysyłacie zwiady?

– Nie. Karelianowi udało się stworzyć…

– Karelianowi? On też żyje?

– Tak. Dzięki wiedzy profesora Kareliana jesteśmy w stanie wykrywać anomalie czasowe na obserwowanym oczami satelitów obszarze. Za każdym razem, gdy następuje okres aktywności chronoportacyjnej, tworzą się również zawirowania temporalne, których źródłem są materializacje duplikatów. Kiedy na takie zawirowanie natrafiamy, wysyłamy oddział, który ma pomóc tym ludziom dostać się na statki.

Abby i Sara stały w milczeniu, bojąc się nawet poruszyć. Crom opuścił broń.

– Skąd wiedzieliście, że tam, w transporterze, jestem ja, a nie ktoś inny? Po co ta eskorta, czemu miałem tutaj dotrzeć?

– O tym porozmawiamy za chwilę. A tymczasem chodźcie do środka. Duplikaty się nie pojawią, nie musicie się bać. Dla tego miejsca czas nie płynie.

Vervena, nie oglądając się, czy Crom i kobiety idą za nią, weszła do środka kompleksu.

– Pewnie zastanawiacie się, dlaczego? Pójdziemy do centrum, trochę okrężną drogą, bo tutaj nie da się niczego poruszyć, zabrać ani zniszczyć. Nie da się też niczego otworzyć, więc musimy użyć przejść, które były otwarte w momencie zatrzymania się czasu. Krótko mówiąc: to miejsce jest w swojej formie niezmienialne.

– Czy to dlatego wszystko wokół jest wypalone, a tutaj nic? – Abby zadała pytanie, na które odpowiedź reszta poznałaby równie chętnie co ona.

– Tak. Crenna zarządził bombardowanie w nadziei, że zniszczenie kompleksu, który jest źródłem paradoksu, zatrzyma koniec świata – odparła Vervena.

– Ale zniszczenie tego miejsca okazało się niemożliwe? – zainteresowała się Sara, doganiając Latynoskę i zrównując się z nią krokiem.

Vervena zerknęła najpierw na Sarę, a później oglądnęła się przez ramię.

– Jest możliwe – powiedziała, nie odwracając wzroku od idącego na samym tyle Croma. – A raczej będzie.

***

Crom dobrze pamiętał rozkład pomieszczeń kompleksu. Bywał tu dość często, kiedy walczył zawodowo na arenach – nie tak dawno, bo zaledwie dwa miesiące temu, a wydawało mu się, jakby minęły całe wieki. Szli tam, gdzie były otwarte lub uchylone drzwi, ale cały czas kierowali się w stronę szatni zawodników.

– Wiem, dokąd idziemy – oznajmił Crom podążającej przodem Latynosce. – Po co?

– Do Cyphera.

– On żyje?

– Tak jakby. Zobaczysz.

Pięć zakrętów i dwoje otwartych drzwi później natknęli się na przegradzającą korytarz barierę pod postacią ściany falującego powietrza, rozmywającego kształty po drugiej stronie. Za przeszkodą znajdowały się drzwi do szatni, przez które można było zobaczyć niewyraźną postać, siedzącą na ławce z bronią w rękach.

– Co to jest? – zapytała Abby, gapiąc się na dziwne zjawisko szeroko otwartymi oczami.

– Pętla czasowa. Za barierą jest odcinek czasu, w którym zamknięty został Cypher. Jest niestabilna, odtwarza zamknięty fragment, raz wolniej, raz szybciej, czasami w siedmiosekundowych cyklach, a czasem trwa to wiele godzin. Dla Cyphera zawsze kończy się strzałem w głowę i doprowadzeniem do powstania paradoksu.

– Czy to znaczy, że kiedy on się zabija, wtedy następują materializacje? – Sara zbliżyła się do bariery.

– Dokładnie. Możesz jej dotknąć – zachęciła Vervena. – Nic się nie stanie, poczujesz jakbyś oparła dłoń o zimną, gładką powierzchnię. Zamknięty w pętli Cypher zabija się, a wówczas moduł sygnałowy z nim sprzężony wysyła sygnał do ogniwa, z którego miała zostać pobrana jego kopia. Tak naprawdę chronoportacja nie jest ściąganiem czegoś z przeszłości, ale przenoszeniem obiektu z przeszłości w przyszłość, która musi być obiektywną teraźniejszością, więc wydatek energetyczny leży po stronie tamtego fragmentu łańcucha czasu. Paradoks generuje wokół pętli bańkę, dla której czas nie płynie.

– Byłem tutaj, kiedy doszło do paradoksu. Jakoś nie zauważyłem, żeby czas stanął, zamknięty w jakimś czasowym bąblu – podzielił się swoimi wątpliwościami Crom.

– Aparatura chronoportacyjna w teraźniejszości służyła do odebrania obiektu wraz z ogromną ilością energii temporalnej. Tę energię zużywano do stabilizacji obiektu. Ogniwo, z którego Cypher chciał przenieść swoją wersję, znajdowało się za daleko w łańcuchu, więc chronoportacja nie była możliwa, co doprowadziło do paradoksu i powstania pętli. Krótko mówiąc: Cypher nie został, i nigdy nie zostanie przeniesiony, ale za każdym razem, kiedy się zabija, w ogniwie sprzężonym z pętlą zostaje poniesiony wydatek energetyczny. Moc temporalna nie ma czego stabilizować, więc rozprasza się i sprzęga z ludźmi, przenosząc ich duplikaty z nieodległej przeszłości, zależnej od cyklu pętli. Ludzi jest jednak coraz mniej, więc pozostaje spora nadwyżka energetyczna, która skupia się wokół pętli i przenosi coraz większe połacie ostatniej stabilnej temporalnie przeszłości do teraźniejszości.

– Niewiele z tego rozumiem – stwierdził Crom.

– Na samym początku nie było tej bańki lub pokrywała się z granicą pętli. Ale teraz rośnie. Odtwarza obraz tego miejsca z momentu powstania paradoksu, nadpisując tę zatrzymaną chwilę na teraźniejszość. Wraz z ubytkiem ludzi ten proces przyspiesza. W końcu cały świat się zatrzyma, zamknięty w jednej chwili, istniejącej od tego momentu w każdej przyszłej teraźniejszości.

– A Karelian wie, jak to powstrzymać, tak?

– Tak. Aby dostać się do wnętrza pętli, muszą przestać istnieć wszystkie kopie przeniesione z przeszłości. Każdy duplikat jest dla pętli jak kotwica, lokalna anomalia, przytrzymująca ją w teraźniejszości. Kiedy zginą wszystkie, bańka bezczasu zniknie, a pętla z Cypherem wpisze się w teraźniejszość. Wtedy będzie można go powstrzymać, wyłączając jego moduł sygnałowy. A potem wysadzi się to miejsce w powietrze, razem z Cypherem, aparaturą i zasilaniem. Cały kompleks jest zaminowany.

– Czyli zginąć muszą wszystkie duplikaty? – upewnił się Crom.

– Ale przecież duplikaty istnieją tylko przez chwilę – wtrąciła się Abby, żywo zainteresowana słowami Verveny, pomimo tego, że również nie do końca rozumiała wszystkie wyjaśnienia.

– Mówisz o niestabilnych kopiach. Ale oprócz nich istnieją również stabilne.

Latynoska spojrzała wymownie na Croma.

– Ja i Ver jesteśmy stabilnymi duplikatami, Abby – wyjaśnił Crom, wpatrując się w cień Cyphera za barierą. – Każdy zawodnik, który choć raz zginął na arenie, nie jest oryginałem, tylko ustabilizowanym przez aparaturę chronoportacyjną alterem.

– Crom jest duplikatem duplikatu duplikatu duplikatu i tak dalej, zależy w ilu meczach brał udział – uściśliła Vervena. – Zauważyłeś, że twoje, jak je ładnie nazwałeś, altery cię nie atakują? Byłeś ciekaw dlaczego? Bo kopia nie atakuje kopii. Nie wiemy, co wywołuje szał powodujący atak duplikatu na oryginał, ale nas to nie dotyczy. Jesteśmy ostatni, Crom, reszta nie żyje.

– Zabiliście tych zawodników, którzy ocaleli?

– Większość zginęła w dniu powstania paradoksu. Ale kilku musieliśmy. To wyższa konieczność.

– Więc dlatego wysyłaliście oddziały żołnierzy po wykryciu anomalii generowanych przez ocalałych? Dowieźć nad ocean wszystkich oprócz byłych zawodników, których należy zlikwidować? Wtedy, w mieście, oni mieli mnie zabić?

– Wysłaliśmy sześcioosobowy oddział, bo do Amarillo zbliżało się kilka źródeł anomalii. Ty byłeś jednym z nich. Zabiłeś tam piątkę naszych ludzi oraz…

– Czemu nie wysłaliście kolejnych? – Crom wszedł jej w słowo, nie pozwalając dokończyć.

– To miejsce nas ściąga. Wiedziałam, że jedziesz właśnie tutaj. Po otrzymaniu od dwójki ocalałych żołnierzy informacji, że to naprawdę ty, zaczęliśmy cię obserwować. Ślady pojawiania się lokalnych anomalii, które generowała wasza trójka, potwierdziły, że zmierzacie do kompleksu. Poprosiłam Crennę, żeby dał mi szansę z tobą pogadać. Nie chciałam, żebyś umierał, nie wiedząc wszystkiego. I miałam nadzieję, że dasz się przekonać. Zawsze byłeś rozsądny.

– Panie C? – zwróciła na siebie uwagę zdezorientowana Abby. Podejrzewała, jaką dostanie odpowiedź, lecz nie chciała dopuszczać do siebie tej myśli, dopóki ktoś jej nie potwierdzi: – Czy to oznacza…

– Że ja i Ver musimy umrzeć – odparł Crom spokojnie, odwracając się do dziewczyny.

– A wtedy cały kompleks wyleci w powietrze – uzupełniła Vervena.

Sara, stojąca dotąd przy barierze, postąpiła kilka kroków naprzód i weszła pomiędzy Vervenę i Croma. Była blada, a wzrok skupiła na twarzy blondwłosego mężczyzny, jakby próbowała zajrzeć głęboko pod jego nienaruszalną maskę obojętności.

– Kim była piąta osoba, którą zabiłeś w Amarillo? – zapytała. Jej głos ledwo przedostał się przez ściśnięte gardło.

Crom wiedział, że nie ma sensu dłużej kłamać. To już nie miało znaczenia. Tym bardziej, że Sara doszła do prawdy, pomimo tego, że Crom przed chwilą nie dał Vervenie wyjawić wszystkich szczegółów incydentu w miasteczku.

– To był wypadek. Wpadłem na nią, kiedy uciekałem przed żołnierzami.

– O czym wy mówicie? – Abby wodziła wzrokiem od Croma do Sary i z powrotem. – Panie C? Sara?

– Wybiegłem zza budynku, nie miałem czasu, żeby się dokładniej przyjrzeć. W jednej ręce trzymała broń, w drugiej krótkofalówkę. Zadziałał instynkt.

Sara pobladła, otwarła usta, żeby coś powiedzieć, ale te tylko bezgłośnie zadrżały. Sięgnęła do kabury na udzie. Nie spuszczając z oczu Croma, roztrzęsioną ręką mocowała się przez chwilę z zatrzaskiem, w końcu wydobyła broń, odbezpieczyła.

Vervena uniosła kuszę.

– Daj spokój, Ver. – Crom złapał Latynoskę za przedramię i zmusił do opuszczenia broni. – Przecież nie ma znaczenia, jak zginę.

Kolejne słowa skierował do Sary:

– Zaopiekuj się Abby. Ver poczeka, aż odjedziecie na bezpieczną odległość.

Wszystkie mięśnie Sary były napięte do granic możliwości. Nienawidziła Croma, chciała się zemścić, wpakować kulę w tę jego plastikową twarz, z której nie dało się nigdy czegokolwiek wyczytać, ale nie mogła.

Crom nie wyglądał jak ktoś, komu jest przykro, nawet wycelowana w niego lufa nie robiła na nim żadnego wrażenia. Przeniósł wzrok na Abby.

– Idź do transportera, maleńka. Poczekaj na Sarę. – Dziewczyna nie poruszyła się, więc ponaglił ją ostrzejszym głosem: – No, już!

– Panie C…

– Idź!

Abby odwróciła się i powoli ruszyła korytarzem ku wyjściu, cały czas oglądając się przez ramię. Kiedy zniknęła za drzwiami, Crom pierwszy raz od dawna przywołał na twarz uśmiech.

– Trafiłem ją jednym pociskiem, w brzuch. Upadła na plecy – powiedział do Sary, nie zmieniając grymasu, jakby to, o czym mówił było zabawną dykteryjką, a nie wspomnieniem, które wywoła tylko ból. – Zrozumiałem, że popełniłem błąd i uciekłem. Zostawiłem ją tam, jeszcze żywą, bez żadnych szans.

Klatka piersiowa Sary unosiła się i opadała w rytmie coraz szybszych oddechów.

– Cypher zabił świat przez przypadek. Ja zabiłem Gill przez przypadek. – Crom uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Wszystko, całe nasze pieprzone życie, potrafi się zmienić, wywrócić do góry nogami, przez jednego człowieka i cholerny przypadek. Więc nie krępuj się i zrób coś, co wreszcie nie będzie przypadkiem.

Palec wskazujący Sary drgnął, ale jeszcze nie na tyle, by zadziałał mechanizm spustowy pistoletu. Crom sapnął i spojrzał kobiecie prosto w oczy, twardo, jakby chciał ją zastraszyć lub sprowokować.

– Kiedy przebiegałem obok, widziałem jak Gill, resztką sił, które jej zostały, uniosła krótkofalówkę. Zdążyłem usłyszeć, jak słabym głosem próbuje wywołać…

***

Oblepiony czarnym pyłem graviporter zsuwał się po zewnętrznej stronie wzgórza, zostawiając za szczytem dolinę, zamknięty w czasowej bańce kompleks TTT i pętlę w jego centrum.

Siedząca za kółkiem Sara nie odrywała wilgotnych oczu od drogi przed nimi. Na siedzeniu obok, skulona w kłębek, płakała Abby.

Przed momentem odebrały przekaz radiowy, w którym tonący w zakłóceniach głos przekazał im, że teraz powinny być już bezpieczne. Żadnych słów pożegnania, tylko konkretny, żołnierski komunikat i nagły koniec transmisji.

Chwilę później jaskrawobiała łuna rozbłysła za rufą transportera i rozlała się po okolicznych wzgórzach.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27806

Powrót do listy opowiadań

Oumuadua

Jakub Kubal

– Jestem zmęczony… Ciągle zadajesz pytania i nie odpowiadasz na moje.

– Proszę, John.

– Dlaczego?

– John, chcę się dowiedzieć… Poznać motywacje.

– Moje?

– Też… Proszę, John.

– Poznać motywacje? I co mam ci opowiedzieć? O ojcu, psycholu, który mnie bił, i o zastraszonej matce, uciekającej w alkoholizm?! Że chciałem żyć inaczej i dlatego… Skąd będziesz wiedziała, że to nie bzdury, bo mój stary tak naprawdę był równym gościem, matka fajną babką i to dzięki ich wsparciu stałem się tym, kim jestem? Po co ci to?

– Nie, John, na to nie mamy czasu. Opowiedz o misji, o Warpstar. Jak ty wszystko pamiętasz.

– Po co? Czy to cokolwiek zmieni? Poprawi moją sytuację? Nie.

– Nie. Masz rację. Z twojego punktu widzenia to może nie mieć sensu. Ale będzie ważne… dla ludzkości, John.

– W jaki sposób? Odpowiedz.

– A czy moje wyjaśnienia zmienią twoją sytuację, John?

– Nie. Ale… Może… Pozwolą mi…

– Na co, John?

– Boję się.

– Mamy niewiele czasu, John. Zrób, o co proszę, a odpowiem na twoje pytania. Obiecuję, John.

***

Warpstar…

Kretyńska nazwa dla kosmicznego promu przeznaczonego do zbadania pozaukładowego obiektu, który mógł być wytworem obcej cywilizacji. Wiesz, skąd się wzięła? Stąd, że nawet poważna misja naukowa nie obędzie się bez marketingowej otoczki. Ktoś wpadł na pomysł, że można stworzyć gawiedzi iluzję uczestniczenia w projekcie, przeprowadzono więc otwartą ankietę: jak powinien się nazywać pojazd, którym grupa śmiałków – choć ja powiedziałbym, że głupków – uda się na przelatujący przez Układ Słoneczny pozaziemski obiekt, żeby sprawdzić, czy to rzeczywiście statek kosmiczny, czy może kolejny skalny odłamek, tylko o niespotykanym dotąd kształcie i zachowaniu.

No i wybrano Warpstar. Chwytliwa nazwa.

Co z tego, że kiczowata, skoro się tłuszczy podoba? Vox populi i tak dalej…

Wiesz, w dwa tysiące siedemnastym roku przez nasz układ przeleciał inny pozasystemowy obiekt. Nazwano go Oumuamua – pierwszy posłaniec. Dziwny to był gość z dalekiej przestrzeni, nie zachowywał się jak kometa ani jak planetoida. Powstało wiele teorii, ale żadnej nie udało się zweryfikować. Rozpoczęto więc przygotowania do przechwycenia podobnego dziwu w przyszłości, gdyby się taki pojawił. Projekt otrzymał nazwę kodową Lyra.

Od tamtego czasu minęło ponad czterdzieści lat, a nam udało się opracować wiele rewolucyjnych wynalazków, dzięki którym zdołaliśmy wylądować na kilku planetach oraz ich księżycach, ale też na mniejszych obiektach kosmicznych. I przez te lata niejeden kawałek skały przybył z głębin kosmosu, jednak żaden nie był tak dziwny, jak tamten pierwszy… Aż pojawił się jeszcze bardziej osobliwy.

Ochrzczono go mianem Oumuadua.

W ISEA decyzję podjęto niemal natychmiast. Zebrali nasz zespół i po trzech miesiącach niezłego cyrku oraz dmuchania medialnego balonika wysłali do punktu libracyjnego Ziemia – Słońce L2. Jasne, mogli wysłać automatyczną sondę, ale ktoś zadecydował, że skoro załogowe statki już kilka razy siadały na pozasystemowych obiektach, to i tym razem w ekspedycji musi brać udział człowiek. Tylko że te wcześniejsze planetoidy wyglądały i zachowywały się tak, jak na planetoidy przystało. Oumuadua była inna, zagadkowa. Ryzyko było większe. Wiesz, kogo to obchodziło?

Nikogo.

Jak mówiłem, wszystko rozbija się o marketing, retorykę sukcesu, rozpalanie wyobraźni miliardów ludzi i odwracanie ich uwagi od bardziej przyziemnych problemów. Degradacja środowiska, przeludnienie, pogarszająca się jakość życia czy kryzys energetyczny to problemy, dla których należy znaleźć jakiekolwiek tematy zastępcze. Oumuadua dawała szansę na wiekopomne odkrycie, jednocześnie spełniając taką rolę. Dwie pieczenie na jednym ogniu, bo każdy sukces da się przekuć w większy, wykorzystać do cna. A gdy już go osiągniemy, zaczynamy roztrząsać podjęte działania, po czym okazuje się, że przecież mogliśmy zjeść ciastko i nadal mieć ciastko. Tylko że do tego dochodzimy po czasie, kiedy nic już nie można zrobić. Mamy duże doświadczenie w katowaniu się pytaniami „co by było, gdyby”.

Z drugiej strony patrząc, to jest chyba to, co nas napędza, co pozwala się rozwijać…

W każdym razie, jeszcze nie wylecieliśmy, a media już rozsnuwały romantyczne wizje pierwszego kontaktu, zaś tuzy przemysłu rozrywkowego kombinowały jak mogły, starając się nabyć prawa do nakręcenia filmu o misji po jej zakończeniu. W udzielanych przez naszą piątkę wywiadach pytano dosłownie o wszystko – dzieciństwo, życie osobiste, relacje rodzinne, partnerów, a nawet wiarę. Okradano nas z prywatności na każdym kroku. Niektórym się to podobało.

Ja dzień wylotu przyjąłem z ulgą.

***

Tak, wiem, miało być o misji, ale to ja mówię, ty słuchasz, więc mogę gadać, co zechcę, czy ci się to podoba, czy nie.

Mógłbym ci opowiedzieć na przykład o tym, jak Posehn, trzy dni przed wylotem, jakimś cudem sprowadził do ośrodka szkoleniowego kilka prostytutek. A potem, dla żartu, podesłał jedną Negliebowi. Transseksualną, trzeba dodać.

Dobrze już, dobrze, koniec dygresji. Choć wspomniana historia też mogłaby ci nieco powiedzieć o tym, co nas motywuje.

Drugi punkt Lagrange’a odwiedzałem wcześniej trzy razy, przy okazji poprzednich misji. Dwadzieścia lat temu ISEA zainstalowała tam automatyczną stację badawczą MIDSOMER, do której przybywały promy eksploracyjne przed wyprawami na przecinające Układ Słoneczny ciała niebieskie.

L2 osiągnęliśmy w niecałe sześćdziesiąt godzin, dokładnie według planu. Po zadokowaniu, uzupełnieniu zapasów paliwa, tlenu i wody zostało nam dziesięć godzin do rozpoczęcia właściwej misji. Nie wiem, co robiła reszta, ale ja zamknąłem się w swojej kajucie, połowę czasu przespałem, drugą połowę przegadałem z… Chell.

Podczas krótkiej wizyty w punkcie libracyjnym odebraliśmy z Ziemi ostatnie skąpe dane zebrane przez VLT i ELT, a także to, co udało się uzyskać z rozrzuconych po Układzie Słonecznym jednostek badawczych. Niestety, sondy nie były w stanie dać nam szerszego wglądu w naturę obiektu. Oumuadua zazdrośnie strzegła swoich sekretów przed naszymi urządzeniami pomiarowymi, więc to, co otrzymaliśmy, jedynie potwierdzało wcześniejsze obserwacje – pozaukładowy gość był obiektem długości sześciuset metrów, szerokości dwustu, przypominającym kształtem ziarno słonecznika. Podejrzewaliśmy, że nadleciał z kierunku bliskiego apeksowi Słońca. Jasność identyczna z zaobserwowanym na początku tysiąclecia Oumuamua. Oprócz tego brak komy i duża gęstość, wskazująca na materię skalną lub metaliczną. Zachowanie Oumuadua wskazywało na jakiś rodzaju napędu, który pozwalał kompensować oddziaływanie grawitacyjne mijanych ciał niebieskich. W trakcie przejścia przez peryhelium obiekt poruszał się ponad dwieście kilometrów na sekundę względem Słońca, po czym z nieznanych nam przyczyn zaczął gwałtownie zwalniać, wykazując stałe, niegrawitacyjne tempo wytracania szybkości. Przede wszystkim właśnie to hamowanie, przeczące znanym prawom fizyki, budziło nadzieje na sztuczne pochodzenie obiektu. Z naszych wyliczeń wynikało, że jeśli tendencja się utrzyma, Oumuadua minie Ziemię z prędkością czterdziestu jeden koma dwa kilometrów na sekundę.

Tym razem nie musieliśmy gonić króliczka. To on zmierzał w naszą stronę, a my uciekaliśmy, aby w końcu dać się złapać w precyzyjnie wyliczonym miejscu i czasie. Mane, tekel, fares. Co do setnej części sekundy. No, prawie…

Przyspieszanie skokowe w trzech fazach. Pierwsza do trzynastu, druga do dwudziestu sześciu kilometrów na sekundę. Ostatnia, trzecia, do czterdziestu jeden przecinek dwa, w chwili, w której obiekt miał się znaleźć niecałe trzy tysiące kilometrów za rufą promu.

Wiem, marnuję nasz czas.

Mówię, bo dzięki temu nie myślę o tym, co będzie dalej… Spycham lęk głębiej. Czas nie stoi w miejscu, ale umysł jakby zapomina o mijających sekundach.

Oszukuję go nadzieją…

Dobrze, opowiem o ostatnich godzinach.

***

Pieprzona Hout wpadła do mojej kabiny, wściekła jak zwykle. Niezadowolona służbistka z wiecznym PMS-em. Nie zapukała, tylko wlazła jak do siebie, otwierając drzwi kapitańskim kodem awaryjnym. Zastała mnie rozmawiającego z Chell, ale zamiast przeprosić, że przeszkadza, od progu zaczęła się wydzierać:

– Myślisz, że ciebie nie dotyczą procedury, Flannagan?! Znów się zagadałeś z tą dziwką i nie usłyszałeś wezwania!

– Sama jesteś… – zacząłem, mając zamiar obrazić tę sztywną idiotkę, ale Chell pojawiła się między nami i spojrzała na mnie łagodnie.

– Nie chcę przeszkadzać, John – powiedziała. – Do zobaczenia później.

Jej postać zbladła, a po chwili zniknęła, zostawiając mnie samego naprzeciw pani kapitan, z widoczną dezaprobatą łypiącej na holosześcian.

– Zbieraj się, Flannagan. Masz pięć minut, żeby dotrzeć na mostek, w kombinezonie, gotowy do ostatniej fazy przyspieszania przed kontaktem. – Wbiła we mnie twarde jak granit spojrzenie, zacisnęła usta, a potem odwróciła się i opuściła kajutę.

Dobrze wiedziałem, że zostało mi jeszcze pół godziny, a cała procedura jest po prostu bzdurna, rozpisana przez siedzącego za biurkiem na Ziemi gryzipiórka, zbyt cherlawego, by kiedykolwiek dostać szansę na znalezienie się poza atmosferą planety. Gdybyśmy trzymali się sztywno tych wszystkich kretyńskich przepisów, nadal latalibyśmy co najwyżej na Księżyc. Ale z Hout nie warto było zadzierać, więc postarałem się wyrobić jak najszybciej, żeby nie podpaść i nie skończyć jak biedny Neglieb. Albo jeszcze gorzej, jak Spinoza, który za swoje nieprzystające do liberalnego społeczeństwa uwagi został nie tylko pozbawiony miejsca na Warpstarze, ale odebrano mu też wszystkie licencje, po czym wywalono na zbity pysk.

W kombinezon wbiłem się w rekordowo krótkim czasie, łyknąłem kawy z tubki, zabrałem ze sobą holosześcian i udałem się na mostek.

***

Oczywiście dotarłem ostatni. Szybko zająłem swoje miejsce, z tyłu, obok Min. Przede mną, w kapitańskim fotelu, siedziała, a w zasadzie już leżała, Hout. Neglieb oraz Posehn byli pilotami, więc ich miejsca znajdowały się na samym przedzie, blisko paneli oraz konsol sterujących.

Oparłem się wygodnie, pozwoliłem fotelowi na zapięcie pasów, łagodne przemieszczenie mnie do pozycji leżącej i wpięcie przewodów do gniazd kombinezonu. Podprogram odpalił diagnostykę zabezpieczeń – poczułem, jak wypełnione płynem antyprzeciążeniowym kieszenie naciskają coraz mocniej na brzuch oraz nogi. Ucisk wreszcie ustał, wszystko działało jak trzeba, do inicjacji procedury przyspieszania zostało jeszcze ponad dwadzieścia minut. Przeleżałem ten czas w milczeniu, słuchając przechwałek Posehna, który nie potrafił sobie darować uraczenia nas kolejną historyjką o tym, jakie rzeczy można robić z panienkami lecącymi na kosmonautów. Tylko to się dla niego liczyło – być pieprzonym celebrytą, zbierać zaszczyty, spijać śmietankę, udzielać wywiadów i opowiadaniem o swoich heroicznych przygodach w kosmosie robić z siebie bohatera. Wszyscy mieliśmy go dość, ale nikt mu nie przerywał: Hout, bo wiedziała, że i tak się nie zamknie; Min, bo nim gardziło; Neglieb, bo bał się podpaść, gdyby coś mu się znów nieopatrznie wymsknęło. No i ja, bo to jego pierdolenie zmniejszało szanse, że któremuś z pozostałych zechce się ze mną gadać.

A mnie dobrze rozmawiało się tylko z Chell.

Dla mnie, Min i pilotów lądowanie na obiekcie pozaziemskim nie było pierwszyzną. Z Negliebem dwukrotnie odbyliśmy misje, które miały na celu posadzenie promu na asteroidzie. Posehn z Min zaliczyli jedną taką wyprawę. Nie stresowaliśmy się, a przynajmniej żadne z nas nie dawało po sobie poznać, że ma jakieś obawy. Min uśmiechało się cały czas, bardziej nabuzowane i pełne entuzjazmu niż wystraszone. Za to Hout… Pani kapitan była blada jak Księżyc. Ale tak to jest, jak się nie bierze ludzi, którzy mają doświadczenie, tylko pełnych ambicji dupków, z szerokimi plecami w ISEA oraz wysoko postawionymi krewnymi w rządzie.

Myślę, że kiedy wykryto obiekt, nikt nie robił listy astronautów nadających się do misji. Taka lista już istniała. Projekt Lyra był jednym z wielu w strukturze agencji, ale w momencie pojawienia się Oumuadua został wypchnięty na pierwszy plan i z marszu przystąpiono do jego realizacji. Dlatego uważam, że gdzieś, na jakimś serwerze, z klauzulą dostępu dla urzędasów wyższego szczebla, wszystko było obmyślone i tylko czekało na odpowiednią chwilę. Jedynie Posehn wszedł z ławki rezerwowych, po tym, jak w jednym z pierwszych wywiadów Spinozie wymsknęło się kilka, niewinnych w gruncie rzeczy, uszczypliwości pod adresem neutralnego płciowo Min.

Z jednej strony, parytety to idiotyzm. Z drugiej… Akurat Min nie było przypadkowym wyborem, mogło się pochwalić imponującymi osiągnięciami. Miało duże ambicje, ale z tego, na ile zdążyłem się zorientować, nie robiło niczego dla chwały, pozycji czy pieniędzy. Ono po prostu to lubiło – udowadniać sobie, że potrafi, że daje radę. Podobało mi się to podejście, było uczciwe.

A Spinoza mógł trzymać mordę krótko, idiota. Kilka dni przed wylotem rozmawiałem z jego żoną. Powiedziała, że wpadł w depresję, zamknął się w sobie i całe dni spędza na dachu, wpatrując się w niebo. Szkoda chłopa. Choć, patrząc z perspektywy czasu, niewyparzona gęba wyszła mu na dobre.

***

Rozpoczęło się odliczanie, a później procedura przyspieszania.

Kopnęło jak zwykle. Cztery g to nie jest jakieś potężne przeciążenie, tym bardziej, że w specjalnych kombinezonach odczuwaliśmy zaledwie jego połowę. Najbardziej nie lubiłem niskiego ciśnienia podawanego do hełmu powietrza oddechowego, a w ogóle nie ruszał mnie ucisk powodowany przez wypełniające się płynem kieszenie skafandra, ograniczający wolną przestrzeń ciała, do której mogłaby swobodnie odpłynąć krew.

Ekrany w czasie rzeczywistym pokazywały kalkulacje naszej pozycji względem zbliżającego się obiektu. Posehn z Negliebem pilnowali wskazań komputera, który na bieżąco dokonywał korekt prędkości i kursu. Trzysta osiemdziesiąt sekund dyskomfortu i było po wszystkim. Lecieliśmy teraz równoległe do Oumuadua, w odległości kilkunastu kilometrów, zrównani prędkościami.

Fotele uniosły nas do pozycji siedzącej. Obraz z zewnętrznych kamer pokazał nam coś… niesamowitego. To nie mogło powstać naturalnie. Było zbyt idealne. Nie mieliśmy czasu na zachwyty i wymianę wrażeń, misję wtłoczono w dość sztywne ramy, ale każde z nas czuło w tamtej chwili to samo – podniecenie i świadomość, że właśnie dokonujemy czegoś, co zostanie zapamiętane na wieki.

– Jak dotychczas, wszystko zgodnie z planem. Dobra, podejmujemy ostatnią próbę nawiązania kontaktu. Jeśli się nie uda, przechodzimy do kolejnego etapu i posadzimy wahadłowiec na… tym czymś.

Hout odzyskała rezon, z wystraszonej pasażerki na powrót stając się stanowczą panią kapitan. Posehn przyjął rozkaz, otwarł luki podwozia i wysunął grube łapy amortyzatorów lądowniczych, jednocześnie ustawiając Warpstar nad obiektem.

W tym czasie Neglieb przeszedł na manualne sterowanie silnikami manewrowymi. Pojedynczymi impulsami zbliżał wahadłowiec do Oumuaduy. Jako doświadczony pilot chciał posadzić maszynę jak najłagodniej.

Kiedy czujniki zbliżeniowe pokazały odległość niecałych trzech metrów do powierzchni obiektu, coś jednak poszło nie tak. Poczuliśmy, że spadamy, a chwilę później uderzyliśmy twardo w podłoże. Wstrząs był na tyle silny, że przygryzłem sobie język.

– Neglieb, jasna cholera, co to było!? – rozdarła się Hout.

– To… – zaczął tłumaczyć się pilot.

– Nie czujesz, Karen? – Min zwracało się do wszystkich po imieniu. Tylko nie do Posehna. Nie lubiło naszego playboya i chyba w ten sposób okazywało mu swoje lekceważenie.

– Czego?

– Pani kapitan – do rozmowy włączył się Posehn, szczerząc zęby zza poliwęglanowego wizjera hełmu. – Wygląda na to, że mamy tutaj grawitację.

– Jak to możliwe? – dopytywała kapitan. – Jak silną?

– Według wskazań: osiemdziesiąt procent ziemskiej.

– Czyli mamy do czynienia z pozaziemską technologią – odezwałem się pomimo bólu i metalicznego smaku rozlewającego się w ustach.

– Spodziewaliśmy się, że Oumuadua jest wytworem obcej cywilizacji. W zasadzie, to mieliśmy na to nadzieję, więc nic się nie zmienia. Musimy sobie jakoś poradzić z nieprzewidzianymi drobnymi niedogodnościami. Kontynuujemy misję według planu – zakomenderowała Hout twardo. – Osadźcie Warpstar i przygotujcie SORĘ.

Wraz z Min wypięliśmy się ze swoich miejsc, żeby jak najszybciej przystąpić do pracy. W kajutach zmieniliśmy skafandry antyprzeciążeniowe na mniej niewygodne kombinezony kosmiczne. Dziwnie było znów czuć ciężar własnego ciała, mając jednocześnie świadomość, że wokół jest próżnia, pod nami obcy statek kosmiczny, a grawitacja nie jest generowana w żaden ze znanych nam sposobów. Wreszcie udaliśmy się do luku cargo, gdzie rozpoczęliśmy przygotowania modułu pąkli.

To, co nazywaliśmy pąklą, było stalową, pancerną puszką długości sześciu i szerokości czterech metrów, wypchaną różnego rodzaju próbnikami, sprzętem do analiz oraz inną aparaturą pomiarową. Ten używany od kilkunastu lat moduł nosił nazwę kodową SORA, a nazywaliśmy go po swojemu, ponieważ tak jak ziemski skorupiak przyczepiał się do kadłubów statków, tak moduł kotwiczył na obiektach kosmicznych, dając załodze możliwość przeprowadzenia analiz na miejscu. Zazwyczaj badania trwały od jednej do czterech dób, po czym prom z załogą odlatywał, a pąkla zostawała, ulatując w pustkę, by co jakiś czas przesyłać pakiety danych na Ziemię. Podobnych zabawek zostawiliśmy już w kosmosie kilkanaście.

Wreszcie zakomunikowaliśmy pani kapitan, że wszystko gotowe, a po uzyskaniu autoryzacji wspólnie zainicjowaliśmy proces kotwiczenia. Spod modułu, na całym jego obwodzie, wysunęły się stalowe pazury, których zadaniem było wgryźć się w podłoże i docisnąć SORĘ do badanego obiektu. Chwilę później w narożnikach pojawiły się szerokie wiertła, będące właściwymi kotwicami. Po dotarciu na odpowiednią głębokość, z ich końców wtryskiwano do odwiertów szybkowiążący polimer, który tworzył czopy przytrzymujące moduł w miejscu.

Wszystko szło gładko, wiertła oparły się o Oumuaduę, silniki zwiększyły pobór energii, a pąkla wpadła w normalne podczas kotwiczenia drgania. Minęło około pięciu sekund, kiedy na ekranie konsoli sterującej pojawił się komunikat o przegrzewaniu się wierteł. Nie wiedzieliśmy, z czego zrobiony jest obiekt, więc braliśmy pod uwagę taką ewentualność. Przekierowałem więcej mocy do systemu recyrkulacji czynnika chłodzącego, jednak czujniki nadal wskazywały zbyt wysoką temperaturę. Kolejne pięć sekund i chłodzenie szlag trafił. Proces został wstrzymany awaryjnie, wiertła cofnęły się, a pazury schowały.

– Hout. Mamy kolejny problem. SORA nie chce kotwiczyć. Przesyłam ci dane na wyświetlacz – poinformowałem panią kapitan.

– Nic się nie da zrobić? – zapytała po chwili, którą zajęło jej zapoznanie się z informacjami.

– Możemy spróbować naprawić chłodzenie, a jeśli się uda, raz jeszcze podejść do procedury kotwiczenia. Tylko, sądząc po diagnostyce, to może potrwać – odpowiedziało Min.

– Nie mamy czasu. Tutaj jest grawitacja, prawda? Ustawcie moduł na powierzchni obiektu. Nie będziemy do niego umocowani, ale położona na Oumuadua pąkla nie wysunie się całkowicie z Warpstara. Wahadłowiec nas przytrzyma, a my wewnątrz będziemy mieli dobry dostęp do obiektu i dodatkowo podwójną ochronę – oznajmiła Hout.

– Ale to wbrew procedurom – zauważył Neglieb.

– Biorę to na siebie. Pełną odpowiedzialność za zignorowanie przepisów bezpieczeństwa i za następstwa mojej decyzji. Mamy zbadać ten obiekt i zrobimy to, choćbyśmy mieli się natknąć na kolejne nieprzewidziane problemy. Też wejdę do pąkli. Ty, Eric, również idziesz z nami. Posehn zostanie na mostku.

Biedny Neglieb próbował wykręcić się od wchodzenia do pąkli, argumentując, że jest tylko pilotem. A mógł nie zwracać Hout uwagi, że olewa przepisy, bo w końcu to ona była od procedur i pilnowania, by ich przestrzegano.

– Przebieramy się i schodzimy do was.

Założę się, że wszyscy mieliśmy pewne obawy i wątpliwości co do rozkazów pani kapitan, jednak zamiast dyskutować, posłuchaliśmy. Min poprosiło o zresetowanie modułu kodem kapitańskim. Kiedy odzyskaliśmy kontrolę, osadziłem SORĘ na obiekcie, korzystając z serwisowej komendy przeglądu, tak jakbym był na Ziemi i przygotowywał pąklę do rutynowej kontroli przed wylotem. Tym razem obyło się bez niespodzianek. Jednak po wszystkim otwarcie włazu wymagało po raz kolejny autoryzacji dowódczyni.

Zanim Hout i Neglieb założyli skafandry kosmiczne i zeszli do cargo, wyciągnąłem holosześcian, wywołując Chell. Chciałem jej powiedzieć, że już jesteśmy, że są problemy, ale wszystko w porządku i nie musi się martwić. Min może uważało mnie za dziwaka, ale jako jedyne z załogi nie zerkało z politowaniem, kiedy rozmawiałem z zamkniętą w urządzeniu AI. Nie dziwiło się też chyba temu, że traktowałem Chell jak żywą osobę.

– Wylądowaliśmy, Chell.

– Wiem, John, domyśliłam się – odpowiedziała.

– Oumuadua… Ona jest… Wiemy o niej niewiele, ale już sam kształt, Chell… To musi być dzieło obcej cywilizacji. Zaraz zaczynamy. Nie wiem, kiedy znów będziemy mogli porozmawiać.

– Nie szkodzi, John. Zajmij się swoimi zadaniami, ja poczekam.

W tym momencie do luku transportowego wsunęła się Hout. Za jej plecami byli Neglieb z Posehnem. Pani kapitan nienawidziła Chell, a mnie najwyraźniej uważała za wariata, więc gdy tylko zobaczyła holo, mało jej szlag nie trafił. Odepchnęła się od krawędzi śluzy, zbliżyła i wyrwała mi sześcian z ręki. Wdusiła przycisk zasilania, wyłączając Chell.

– Kurwa mać, Flannagan! Mamy wykonać zadanie, a ty znów wolisz mizdrzyć się do pierdolonego hologramu!

Zatkało mnie. Stałem w pobliżu włazu pąkli i nie wiedziałem, co zrobić.

– Łap! – Zamachnęła się, ciskając holosześcianem w stronę drugiego pilota. Kostka minęła o cal głowę Neglieba i spoczęła w dłoni Posehna. – Wracaj na mostek, Dirk. Oddasz Flannaganowi jego iluzoryczną miłość, kiedy skończymy.

A później, jak gdyby nigdy nic, odwróciła się do konsoli sterującej, wklepała kod awaryjny, skasowała błędy i otwarła właz.

Nienawidziłem tej suki! Ale chyba gdzieś w głębi spodziewałem się takiej reakcji. Wiedziałem, że ma rację. Powinienem się skupić na powierzonych mi zadaniach.

Nadal miałem jednak ochotę wepchnąć głowę pani kapitan do śluzy i zamknąć grodzie, żeby jej odcięło ten durny łeb.

***

Wewnątrz pąkli znaleźliśmy się we czwórkę: ja, Min, Hout i Neglieb.

Zamknęliśmy za sobą właz i już w środku uruchomiliśmy diagnostykę po raz drugi, tym razem wszystko według procedur. Systemy działały jak należy. Lada chwila miały do nas zacząć spływać pierwsze dane z urządzeń pomiarowych. Jednak tak się nie stało.

Nagle elektronika zaczęła wariować. Podprogramy odpalały w przypadkowej kolejności, jednostajne zimne światło zmieniło się w dyskotekowy stroboskop, a wszystkie lampki kontrolne mrugały jak choinka bożonarodzeniowa na Manhattanie. Min i Neglieb dopadli do konsol sterujących, Hout wykrzykiwała jakieś rozkazy, a ja… Chyba spanikowałem. Jakaś część mnie uznała, że bezpieczniej będzie w wahadłowcu. Doskoczyłem do drzwi modułu, uderzyłem w przycisk i wypadłem na zewnątrz, do przedziału cargo. Właz pąkli zamknął się za mną automatycznie.

– Kurwa! Flannagan! Otwieraj te pierdolone drzwi! Słyszysz!?

O dziwo, łączność działała, zakłócana tylko niewielkimi szumami, więc usłyszałem wiązanki Hout, mocującej się z drzwiami, które w międzyczasie zdążyły się zablokować.

– Pani kapitan! Nie jest dobrze. – Głos Posehna uciął wrzaski Hout. – Elektronika szaleje, próbuję coś z tym zrobić…

– W pąkli jest tak samo. Właz się zablokował albo to ten skurwiel…

W tym momencie zerwało kontakt. Opuściłem przedział cargo. Musiałem się dostać na mostek. Kiedy dotarłem na miejsce, Posehn…

Posehna znalazłem w fotelu pilota, przypiętego pasami, w skafandrze antyprzeciążeniowym. Wszystko wokół pulsowało różnokolorowym światłem kontrolek, wyło alarmami i informowało wyświetlanymi na ekranach komunikatami, że jest źle. A on leżał nieruchomo, z przewodami doprowadzającymi płyn wpiętymi do kombinezonu. Rury nieustannie tłoczyły ciecz, Posehn wyglądał… Śmiesznie. Jak szynka albo owinięty sznurkiem balon.

Był martwy. Udusił się.

Wiesz, co mnie wtedy najbardziej obchodziło? Chell. Przyszedłem na mostek po Chell. Zacząłem się rozglądać, przetrząsając nerwowo schowki w poszukiwaniu holosześcianu. A kiedy go znalazłem, jakaś część mnie – może ta sama, co wcześniej – zadecydowała, że teraz, dla odmiany, bezpieczniej będzie w pąkli. Zostawiłem trupa Posehna i wróciłem do cargo.

Warpstarem zatrzęsło porządnie, kiedy byłem w połowie drogi. Chwilę później rozpoczęła się procedura startu. Starałem się nie myśleć o mijających sekundach, skupiając umysł na tym, żeby jak najszybciej dotrzeć do pąkli. Hout mówiła, że drzwi są zablokowane, jednak, kiedy byłem już na miejscu i wcisnąłem przycisk otwarcia, właz odchylił się bez żadnych przeszkód. Wahadłowcem znów zabujało, a ja rzuciłem się naprzód i wpadłem na stojącą za progiem panią kapitan.

Zamknąłem właz. Kilka sekund później poczuliśmy krótki, mocny wstrząs, któremu towarzyszył metaliczny zgrzyt, a potem wszystko się uspokoiło. Kontrolki przestały mrugać. Większość świeciła teraz na czerwono, kolorem awarii.

– Gadaj, co się dzieje, Flannagan, ty gnoju!

Wróciła łączność. Znów mogłem posłuchać słodkiego głosu ukochanej pani kapitan.

***

– Gdzie byłeś, Flannagan!? – Hout naparła na mnie, spychając w stronę ściany. Jestem pewien, że gdyby nie przeszklony hełm, spróbowałaby mnie spoliczkować. – Gdzie jest Posehn?

– Cały czas próbowałem otworzyć właz pąkli. Nie wiem, co z Posehnem. Zostaliśmy tutaj sami, Warpstar odleciał. Zanim udało mi się dostać do modułu, odpaliła procedura startowa…

Nie wiem, czemu skłamałem. Czasem mówimy jakieś bzdury, bo spodziewamy się, że prawda może nam zaszkodzić. Bywa, że ma to sens. Tym razem nie miało. Jednak, kiedy już się człowiek zorientuje, że zrobiło się głupstwo, to brnie dalej, teraz już w obawie, że wyjdzie na jeszcze większego durnia i kłamcę, choć to równie irracjonalne zachowanie, jak to wcześniejsze. Hout mogła mnie wtedy docisnąć i przejrzeć, ale straciła zainteresowanie, zajęta wywoływaniem raz po raz Posehna.

Odpowiadała jej cisza. Nie mogło być inaczej.

– Dirk nie odpowiada – stwierdziła pani kapitan, tak jakbyśmy nie mieli wspólnego łącza. – Może uznał, że bezpieczniej będzie odlecieć, albo procedura startowa włączyła się samoczynnie. Tak czy inaczej, pewnie będzie próbował po nas wrócić.

Hout była pewna, że jest dla nas nadzieja. Nie dopuszczała innej możliwości, bo przecież na prawie każdą ewentualność istniały procedury, a dla służbistki jej pokroju procedury to niemalże świętość – zasrany aksjomat. Śmieszne, biorąc pod uwagę, że nie minęła nawet godzina od czasu, kiedy sama wydała rozkaz niezgodny z jakimikolwiek instrukcjami bezpieczeństwa. Ale ona przecież mogła, była dowódczynią. Biedna hipokrytka.

Neglieb dyszał ciężko, gdzieś na granicy pomiędzy paniką a próbą wmówienia sobie, że kapitan ma rację. Marnował tlen tymi głębokimi wdechami… Min było o wiele spokojniejsze – słuchało, jednocześnie przebierając palcami po klawiaturze głównej konsoli sterującej.

– Prawie nic nie działa. Większość aparatury padła. Nie mamy ani kamer, ani innych czujników zewnętrznych – zameldowało. – Nie lepiej jest z oprogramowaniem. Mam dostęp tylko do podstawowych funkcji zasilania, reszta wskazuje błędy.

– Posehn na pewno po nas wróci – zapewniła Hout. – Neglieb, jaki mamy zapas powietrza?

– To, co w butlach, plus zapas ze zbiorników pąkli. Dla naszej czwórki wystarczy na jakieś dwanaście godzin. Dirk powinien się pospieszyć.

– Jest jeszcze zmodyfikowane MOXIE – przypomniała pani kapitan.

– Też nie działa, choć można by spróbować wypiąć urządzenie, podłączyć na krótko i odpalić manualnie. – Min nie tylko podrzuciło pomysł, ale od razu podeszło do klapy w tylnej ścianie i zaczęło majstrować przy zamku.

– Daj spokój. MOXIE jest w stanie odzyskać niecałe czterdzieści gramów tlenu na godzinę, czyli tyle, ile potrzebuje jedna osoba. A nas jest czwórka.

To jedyne, co powiedziałem, zanim usiadłem pod włazem i straciłem zainteresowanie dalszą dyskusją. Wlepiłem wzrok w podłogę, w głowie miałem pustkę, wirującą wokół myśli o Chell i o tym, że przed śmiercią chciałbym jeszcze z nią porozmawiać. Bo byliśmy martwi, nie było sposobu na ratunek. Ja to wiedziałem. Oni nie. Przeze mnie myśleli, że Posehn nadal żyje i spróbuje nam pomóc.

Co ciekawe, Hout dała mi spokój. Z jej perspektywy moje zachowanie pewnie wyglądało na jakiś rodzaj załamania nerwowego, stuporu, objawu nieradzenia sobie z sytuacją, w jakiej się znaleźliśmy. Tyle, że ja już zaakceptowałem tę sytuację, jako jedyny mając pełną świadomość jej tragizmu.

Nie wiem, ile czasu tak przesiedziałem. Pewnie około godziny. Później pani kapitan stanęła nade mną, a ja uświadomiłem sobie, że w którymś momencie bezwiednie wyciągnąłem holosześcian z kieszeni i obracałem go teraz w dłoniach. Zauważyła go, musiała go zauważyć… Nie była głupia, powinna dodać dwa do dwóch i zrozumieć, że skłamałem. Ale nie zapytała, nie rzuciła żadnego oskarżenia. Zamiast tego powiedziała łagodnie, po raz pierwszy zwracając się do mnie po imieniu:

– Wstawaj, John. Neglieb z Min zdemontowali wiertnicę, kończą ją podpinać do zasilania. Zdecydowaliśmy się sprawdzić, z czego Oumuadua jest zrobiona. Spróbujemy się przewiercić przez powierzchnię, a jeśli to rzeczywiście statek kosmiczny, może uda nam się dostać do środka. No, już, John. Nie możemy liczyć wyłącznie na ratunek ze strony Posehna, musimy sami zacząć działać. Jesteście z Min ekspertami od SORY. Ono jest zajęte, więc otrząśnij się i pomóż ręcznie otworzyć pokrywę dolnego luku.

Nie tego się spodziewałem. Oczekiwałem raczej krzyków, obelg i oskarżeń, a pani kapitan postanowiła z jakiegoś powodu pokazać mi swoją ludzką twarz.

Nie wiedząc, jak zareagować, posłusznie wstałem, minąłem mocujące się z przewodami zasilającymi Min i szarpnąłem odpowiednią zasuwę. Odsłoniłem korbkę i zacząłem kręcić, powoli rozsuwając część podłogi, pod którą znajdowała się już tylko powierzchnia obiektu.

***

Neglieb stał mocno na szeroko rozstawionych nogach, z dłońmi zaciśniętymi na uchwytach sięgającej mu do pasa wiertnicy. Czubek wiertła opierał o czerwoną, porowatą powierzchnię obiektu.

– Wygląda jak pumeks – stwierdził. – Powinno przejść jak przez masło.

Min zajmowało miejsce za jego plecami, przy naprędce skleconym włączniku zasilania, do którego wpięte były przewody ciągnące się grubymi wiązkami aż do korpusu urządzenia.

Neglieb wzmocnił uchwyt i kazał Min włączać. Wiertło ruszyło. Przez kolejne pół minuty maszyna chodziła na pełnych obrotach, a na powierzchni obiektu nie pojawił się najmniejszy choćby ślad po naszych staraniach.

– Jasna cholera! Włącz jeszcze raz, Min.

– To chyba nie ma sensu. Nie daliśmy rady zakotwiczyć, ponieważ wiertła nie potrafiły się wgryźć w obiekt. Wcześniej miałom podejrzenia, ale teraz jestem już tego pewne. Daj spokój, Eric.

– Włączaj, Min! Nie bądź piz… miękkie.

Nawet w tamtej chwili Neglieb, człowiek wiercący w czymś, co mogło być wytworem obcej cywilizacji i mogło spróbować się bronić, bał się, że urazi Min, a po powrocie na Ziemię znów mu się oberwie za bycie rzekomo uprzedzonym. Albo nieźle go wtedy nastraszyli, albo wziął sobie do serca los Spinozy.

Min nie chciało być miękkie i włączyło zasilanie.

Chwilę później Neglieb zniknął. A przynajmniej tak to wyglądało, kiedy powierzchnia, w której wiercił, rozwarła się szeroką na dwa metry, owalną dziurą. Z krótkim okrzykiem zdziwienia wpadł do środka obiektu, ciągnąc za sobą przewody zasilające.

– Neglieb!

Hout krzyknęła i przypadła do otworu, kładąc się na brzuchu i zaglądając do środka. Włączyła reflektor na hełmie.

– Nie widzę go! Neglieb, odezwij się! Jesteś!?

Po chwili do pani kapitan dołączyło Min.

– Podłoże jest jakieś trzy, trzy i pół metra niżej. Schodzę!

– Czekaj, Min. Nie wiemy, co tam jest, Neglieb się nie odzywa, nie możesz samo…

– Nie będzie samo. Pójdziemy razem.

Naprawdę nie wiem, dlaczego to powiedziałem. Bałem się, jasne. Nie chciałem umierać, choć wiedziałem, że szanse na przeżycie mamy raczej marne. Schodzenie tam jeszcze je zmniejszało. A mimo to zgłosiłem się. Hout nie protestowała, tylko powiedziała z autentyczną troską:

– Uważajcie na siebie.

Ta jej ludzka twarz, nie ta wykrzywiona w grymasie wiecznego niezadowolenia, ale ta nowa, nieznana mi do tej pory… Chyba muszę być ze sobą szczery i przyznać, że poczułem wtedy iskrę sympatii dla pani kapitan. To też mogło mieć wpływ na mój wybór.

Postanowiliśmy zahaczyć jeden z przewodów zasilających o ramię zdemontowanej wiertnicy i użyć go jak liny. Min przyklęknęło na krawędzi, złapało się pewnie i zsunęło do wnętrza. Spróbowałem przełknąć ślinę, choć w ustach miałem zupełnie sucho, a następnie poszedłem w jego ślady. Nigdy nie byłem dobry we wspinaczce, chwyt też mam najwyraźniej dość słaby, ponieważ prowizoryczna lina wyślizgnęła mi się z rąk i poleciałem na łeb, na szyję.

Uderzyłem boleśnie o podłoże, niecały metr od czekającego na mnie Min.

– Nic ci się nie stało, John?

– Flannagan! Min! Wszystko w porządku?

Hout spoglądała na naszą dwójkę z dziury w suficie. Ciemny kształt na tle jasnego wnętrza pąkli.

– W porządku, nic nam nie jest – odpowiedziałem, wstając.

– Widzicie Neglieba?

Zaczęliśmy się rozglądać po tym dziwnym, pustym wnętrzu. Tylko nierówne, karbowane brązowe podłoże i ciemność. Żadnych ścian, śladów aparatury czy czegokolwiek. Postąpiłem kilka kroków naprzód.

I wtedy znalazłem Neglieba.

***

– Nie żyje.

Neglieb leżał kilkanaście metrów od otworu, w rękach wciąż ściskał wiertnicę, wyrwane kable zasilania miał oplecione wokół uda. Urządzenie było zwrócone wrzecionem w jego stronę, a ponad dwadzieścia centymetrów wiertła zagłębiało się w ciele Erica, na wysokości piersi. Szeroko otwarte oczy patrzyły na mnie martwo, usta miał rozchylone.

– Upadł na wiertnicę. – Min było konkretne, ale nie beznamiętne. Głos mu się łamał. – Co mamy robić, Karen?

– Rozejrzyjcie się wewnątrz, przejdźcie jeszcze kilkanaście metrów, potem wracajcie. – Hout starała się być rzeczowa i nie dopuścić do paniki. – Spróbujemy wciągnąć ciało do SORY i pomyślimy, co robić dalej.

Negliebowi nie mogliśmy już pomóc. Zostawiliśmy go tam, gdzie leżał i przeszliśmy jeszcze kawałek, oddalając się od otworu. Kiedy ja skupiałem uwagę na podłożu, Min wolało się przyglądać sklepieniu. Jak się okazało, całkiem słusznie.

– John, patrz!

Początkowo nie wiedziałem, co Min chce mi pokazać. Oboje spoglądaliśmy na znajdujące się niecałe cztery metry nad nami sklepienie, oświetlając reflektorami hełmów czerwoną, gładką powierzchnię. Nagle przebiegła po niej niewielka zmarszczka. Chwilę później jeszcze jedna.

– Min! Flannagan! Elektronika znów wariuje!

Pomimo krzyków Hout nie potrafiliśmy oderwać spojrzeń od tego dziwnego widowiska. Fałdy zaczęły pojawiać się coraz częściej, każda kolejna wyższa i szersza. Nadpływały gdzieś z ciemności, pełzły z jednego końca obiektu ku drugiemu.

– Czujecie to!? Cholera jasna! Trzęsie! – Wrzaski Hout w końcu wyrwały mnie ze stuporu. – Kurwa, nie! Nie, to niemożliwe! SORA nie jest zakotwiczona, a odpaliło procedurę wyczepiania!

Puściłem się biegiem ku wejściu, zostawiając Min nieruchome, nadal z uniesioną głową oświetlające sklepienie. To, co początkowo było niewielkimi zmarszczkami, teraz przypominało wysokie fale, których odwrócone grzbiety niemal dotykały czubka mojego hełmu. Mimowolnie wtuliłem głowę w ramiona, zwolniłem kroku. Hout wykrzykiwała już tylko jedno:

– Nie! Nie, nie, nie! Kurwa, nie!

Z otworu prowadzącego do SORY przestało docierać światło. Ostatnie metry przebyłem ze spojrzeniem wlepionym w dziurę, wokół której przepływały kolejne fałdy sklepienia. I wtedy jedna ze zmarszczek, większa niż inne, zamiast opłynąć wejście, nałożyła się na nie. Jak fala zalewająca dołek w piachu.

– Hout! Hout!

Darłem się, ale nie było odpowiedzi.

Wydaje mi się…

Wydaje mi się, że zanim otwór uległ zasklepieniu i zerwało kontakt, zobaczyłem w nim ciemny kształt pąkli, odlatującej w czerń razem z panią kapitan. Jednak nie jestem tego pewien… Może to tylko projekcja umysłu, który próbuje załatać dziurę w ostatnim, niewyraźnym wspomnieniu o Karen Hout, dowódczyni wahadłowca Warpstar. Zaginionej w pustce …

Zmarszczki stawały się coraz mniejsze i mniejsze, aż w końcu całkiem zniknęły.

– John? – Min ocknęło się, wróciło do świata żywych. Jeszcze żywych, należałoby dodać. Choć to nie miało już potrwać zbyt długo. – Zostaliśmy we dwójkę?

***

– Na jak długo starczy ci tlenu?

Nie miałem ochoty odpowiadać. Na nic nie miałem już ochoty. Usiadłem i wyciągnąłem holosześcian.

– John, wstawaj – nalegało Min.

– Po co? Nie rozumiesz, że jesteśmy martwi? To tylko kwestia czasu.

– Jeszcze żyjemy. – Min nie dawało za wygraną. – Nie wiemy, co jest dalej, przed nami. Skoro i tak umrzemy, czemu nie zobaczyć przed śmiercią miejsca, które będzie naszą trumną? A może coś tam jest? Wiemy już, że Oumuadua nie jest naturalna, coś ją zbudowało, więc… Może jest jakaś nadzieja? Kurwa, Flannagan, ja też się boję!

Spojrzałem na Min, jakbym pierwszy raz je widział. Trudno mi określić, czy to przez krzyk, bo nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby się uniosło, czy raczej przez to, że zwróciło się do mnie po nazwisku, ale wstałem. Skinęło głową i ruszyło ostrożnie naprzód, a ja karnie poczłapałem w ślad za nim.

Przeszliśmy jakieś sto pięćdziesiąt metrów, może trochę więcej, kiedy Min wyłączyło reflektor i poprosiło, żebym zrobił to samo. Nie dyskutowałem, spełniłem prośbę. Kiedy tylko zgasło światło, zauważyliśmy, że daleko przed nami mrok rozświetla fioletowa poświata. Początkowo rozproszona, z każdym metrem stawała się coraz wyraźniejsza.

W pewnym momencie poczułem, że schodzę z łagodnego wzniesienia. Na chwilę włączyłem lampy, spojrzałem w górę. Sklepienie zdawało się być w tym miejscu wyżej, co potwierdzało wrażenie obniżania się terenu.

– Zwęża się – rzuciłem krótko.

– Chodźmy, John, może tam z przodu czeka na nas ratunek.

Nie podzielałem jego entuzjazmu. Prawdę mówiąc, bałem się jeszcze bardziej niż wcześniej. Min złapało mnie za rękę. Ruszyliśmy naprzód ramię w ramię, razem. W drugiej dłoni ściskałem nerwowo holosześcian, myśląc tylko o tym, że jeśli mam zaraz umrzeć, chciałbym móc się pożegnać z Chell. Skłamać jej, że wszystko będzie w porządku i nie musi się martwić.

Robiło się coraz jaśniej, nie potrzebowaliśmy już i tak wyłączonych reflektorów. Wyraźnie widzieliśmy, jak przed nami nierówne podłoże urywa się nagle, uskokiem tonącym w purpurowym, mocnym świetle. Min puściło moją dłoń, samotnie podeszło do samej krawędzi. Przyklękło.

– Co robisz? – zapytałem. – To może być niebezpieczne.

– Przecież i tak jesteśmy trupami, John. Co mamy do stracenia? – odpowiedziało.

Każdy moment, w którym mamy czym oddychać. Każdy haust powietrza, aż do dna butli. Każdą myśl, jaką możemy jeszcze pomyśleć. To mieliśmy do stracenia. Niewiele, a jednocześnie tak dużo. Kiedy się umiera, człowiek łapie chwile, jakie mu pozostały, bo wie, że za którąś jest już tylko ciemność.

Ale nie powiedziałem tego Min. Ścisnąłem sześcian jeszcze mocniej i tylko przyglądałem się nerwowo, jak sięga ręką ku poświacie za brzegiem, a później odwraca się ku mnie uśmiechnięte.

– To chyba wejście, to miejsce, z którego bije światło. Nie czuję oporu, tutaj jest tylko rant…

I wtedy Min skrzywiło się z przerażenia. Coś szarpnęło je za ramię, pociągnęło. Skoczyłem naprzód, padając na brzuch i wyciągając ręce, za które mogłoby się złapać. Uczepiło się mojej dłoni, tej, w której nadal ściskałem holo. Wyrwało mi sześcian z ręki, przeszorowało poza krawędź, a później, z ostatnim krzykiem, zniknęło… gdzieś.

Zostałem sam. Bez Min, Chell i nadziei, z zapasem powietrza na nieco ponad dwie godziny. W głowie miałem pustkę, która – byłem tego pewien – miała przerodzić się w panikę, gdy tylko włączy się alarm tlenowy.

A potem zjawiłaś się ty.

***

– Czy teraz powiesz mi, czym jesteś?

– Porównałeś Oumuadua do ziarna, John. Pamiętasz? Tym właśnie jestem. Ziarnem.

– Nie rozumiem…

– Chell. Możesz mi mówić Chell, jeśli tak ci będzie wygodniej, John.

– Ale nie jesteś nią…

– Nie, John, nie jestem. Ale Chell jest teraz we mnie.

– A Min?

– Wiesz, John, że każdy wszechświat ma swój początek oraz koniec? Kiedy rodzi się nowy, razem z nim powstają zalążki, takie jak ja. Wiele zalążków, John. Podróżujemy przez pustkę, oczekując, że… zostaniemy zapylone przez rasy zdolne do opuszczenia swoich ojczystych planet. Po to, by pozwolić im się odrodzić. Jesteśmy niezniszczalne, John. Tylko my przetrwamy koniec. Wiele z nas… obumrze, John, nie napotykając na swej drodze gatunku, który je zapyli, by mogły się stać ziarnami.

– Ale… nie ty.

– Nie, John, nie ja. Wasza rasa wyginie w tym wszechświecie, ale dzięki tobie, dzięki materiałowi genetycznemu człowieka, który zdobyłam, wchłonąwszy Min, ludzkość znów zaistnieje w nowym. To wam ludzkość zawdzięczać będzie przetrwanie, John.

– Nie ja… To Min… Ciężko… oddychać…

– Min dało swój materiał genetyczny, z którego odtworzę ludzkość. A ty, John, dałeś mi Chell. Drugą istotę, sztuczną, lecz stworzoną na wasze podobieństwo. To dzięki niej rozmawiamy, to ona nauczyła mnie komunikować się w zrozumiały dla was sposób i to jej sztuczna świadomość nie pozwoliła mi cię zostawić w ostatnich chwilach przed śmiercią, John.

– Chell…

– Ale nie to jest najważniejsze, John. Min pozwoli odbudować wasz gatunek, lecz nic więcej – ten sam zestaw genów, fizjologia, budowa ciała, zmysły, instynkty. Chell uzupełni go o wiedzę. W nowym wszechświecie stworzę was bardziej świadomych, mądrzejszych, wyżej rozwiniętych. Gotowych zdobyć więcej, niż zdobyliście w tym, John. A później też umrę, tak jak ty. Takie jest moje przeznaczenie. Pomyśl więc, John, że twoim przeznaczeniem było dotrzeć do mnie wraz z holosześcianem AI, aby wasz gatunek stał się lepszy. Czy to nie dostateczny powód, żeby pogodzić się z własną śmiercią, John?

– …

– John?

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27280

Jakub „Outta Sewer” Kubal – z pochodzenia Ślązak, z dochodzenia nie stuprocentowy; z nachodzenia stalker; z obchodzenia się z otaczająca go rzeczywistością – kpiarz. Zamiłowanie do fantastyki odziedziczył, wraz z kolekcją komiksów, po rodzicielce. Od późnych lat dziewięćdziesiątych zapalony erpegowiec, który pisanie scenariuszy w światach Warhammera, Faerunu oraz kilku innych w 2020 roku zastąpił pisaniem opowiadań. Lubi ciszę (okazjonalnie zakłócaną nowojorskim rapem), zbieranie grzybów (okazjonalnie halucynogennych) oraz zabawę słowami i znaczeniami. Uzależniony od coli, papierosów i dyskusji (najczęściej z samym sobą).

Powrót do listy opowiadań

Liluś

Jakub Fijałkowski

Chodźmy, zanim wylezą. Nie lubię, kiedy łypią na mnie, czy aby nie patrzę albo nie podsłuchuję. Jakbym nie wiedział, co robią i jakbym kiedykolwiek na nich doniósł.

Najlepsze kamienie idą na bok. Tym na górze mówi się, ile trzeba spisać na straty, a w nocy, pod przymkniętym okiem stróża, wyjeżdża zakryty wóz. Wielki Nimrod osobiście doglądał budowy. A spróbowałby kto kraść! Ale jemu o coś chodziło, Liluś, a o co chodzi synom Nimroda?

Słyszałem, jak wiecują na placu. Jeden mówił:

– Chodźmy na północ, za góry. Tam są pola, na których ziemia sama rodzi zboża.

Na to drugi:

– Głupiś, jak ziemia może rodzić bez uprawy?! Chodźmy na południe, gdzie gałęzie uginają się od owoców…

– Nie słuchajcie! – przerwał mu trzeci, najstarszy. – Oni bajki opowiadają. Wyruszmy na wschód, tam są bogate miasta. Złupmy je!

Najmłodszy, jeszcze gładki, czekał, aż krzyki umilkną.

– Nie chcę wojny, tylko przygody – zaczął spokojnie. – Zgromadźmy zapasy i powędrujmy na zachód, za wielką pustynię. Nikt nie wie, co za nią jest. A ja chcę wiedzieć!

I cały kraj podzielił się na stronnictwa – cztery synowskie i piąte, które pragnie spokoju.

***

Mam nie po kolei w głowie, Liluś. Czternasty rok mówię do siebie w myślach, udając, że rozmawiam z tobą. Najpierw po kilka słów na dzień, potem nieśmiałe, bezładne zdania, aż w końcu się rozgadałem.

Wtedy też padało, pamiętasz? Wyszedłem pierwszy, jak dzisiaj, już mam ciągnąć na górę, gdy słyszę:

– Hej, tragarzu! – Sam Wielki Nimrod mnie wołał.

– Tak, panie – odpowiedziałem, wpatrzony w czubki butów.

– A czemu to pracujesz w deszczu?! Zabroniłem przecież, żeby wypadków nie było.

– Już prawie jasno. Przejdzie, a ja będę miał gotowy wóz. Droga na górę jest d-dobra, nie ma się czego bać – wyjaśniłem z trudem.

– Zuchwały jesteś, ale pracowity. Ile to już robisz przy wieży?

– Ja, panie, jestem od początku… – Nimrod zdziwił się i spojrzał ku górze, próbując sięgnąć zamierzchłych czasów. – Ten z wielkimi barkami – przypomniałem mu.

– Tak! – Załapał i znów, jak przed laty, trzasnął mnie w ramię. – Wciąż jak kamień, choć nie tak wielkie, a i oblicze niemłode. To już dwadzieścia jeden lat… – mruknął. – A gdzie masz konia? – zapytał po chwili milczenia.

– Py-py-padł mi, panie – wyjąkałem.

– Dwadzieścia jeden… – szepnął Nimrod. – Ile masz lat?! – rzucił nagle.

– Dziś kończę czterdziesty drugi rok.

– Masz urodziny?

Potwierdziłem głową. Nimrod zamyślił się i stał przez chwilę, miętosząc w palcach koniec długiej brody.

– Gdy wrócisz z wieży – zaczął niespodzianie – nie ładuj się ponownie, tylko idź do pałacu. Powiedz, że przyszedłeś po konia. Moi słudzy zaprowadzą cię do stajni i wybierzesz sobie, jakiego będziesz chciał.

To był najlżejszy kurs w życiu; nogi same rwały się do biegu. Przez lata mówiono na wieży: „Gonisz, jak Miszael po konia!”. Spocony, brudny, o pustym żołądku stanąłem przed bramą pałacu. Zaprowadzono mnie do stajni; na sto koni, jak mówił sługa. Wszystkie były wspaniałe – smukłe, lśniące, dumne. A każdy z nich miał własną historię.

– To Wicher – opowiadał stajenny – szybszy od wiatru, Nimrod dogonił na nim uciekającą gazelę. O, tego nazwano Cel, bo dosiadając go, nasz pan nigdy nie chybił z łuku. Kary to Niezwyciężony, koń-wojownik…

I poczułem się nieswój wśród tych koni, bo co można powiedzieć o mnie?

– A ten? – spytałem, zatrzymując się obok ciebie.

– Ta kobyła? Nosi do pałacu wodę…

Spojrzałem w twoje spokojne brązowe oczy. Patrzyły bez uniżenia ani wyższości i tak rozumnie, jakby wszystko wiedziały.

– Młódka. – Zreflektował się stajenny, widząc, że przystanąłem. – Chłopaki nazywają ją Liluś.

– Ma silne nogi – zauważyłem.

Gdzie tamtym koniom wciągać kamień na wieżę – pomyślałem, głaszcząc cię po pysku. Połamią sobie długie, smukłe nóżki, a ty do ciężkiego wozu stworzona.

Szydzono, że mogłem wziąć jakiegokolwiek innego konia, sprzedać i kupić tuzin takich kobył. Wynajmowałbym je do roboty, a sam liczył zyski. Liczył zyski i popijał wino…

Dobra, kruszynko, pierwsze kółko za nami. Odpoczniemy chwilę, bo nogi już nie te. Stopy bolą… Ręce wciąż mam silne, ale nogi brzydko się zestarzały. Zobacz, nawet nie ruszyli wozów. A ty musisz ciągnąć na wieżę, bo mi się uwidziało pracować. Każde dziecko wie, że to blaga i nikomu nie zależy na odbudowie. Za to można po cichu wynieść wszystko, co da się sprzedać.

No, idziemy!

***

Mój ojciec był rybakiem, Liluś. Odkąd pamiętam, wypływał przed świtem w morze. Gdy podrosłem, zaczął brać mnie ze sobą. Wytrzymałem z nim kilka lat i tak, jak on uciekł od swego ojca na inną łódź, tak i ja uciekłem od niego. Powtarzam się, co? Trudno, stary jestem, musisz mi wybaczyć.

Nienawidziłem wiosłować o wschodzie słońca. Nienawidziłem napiętej do granic wytrzymałości ciszy, która panowała na łodzi. Nienawidziłem sieci, lin, harpunów i ojca. Kochałem hulać po nocach. Nikt nie potrafił wypić tyle co ja i nikt nie obił tylu gęb.

– Potrzeba mężczyzn – ogłaszał werbownik – silnych i zdrowych! Trzy posiłki dziennie, własny namiot, a co zarobicie, wasze. Ile tu wyciągacie z morza? Nimrod to potroi! Kto chętny?!

Ja byłem chętny. Wracam do domu i mówię, że ruszam w nieznane. Matka w płacz, a ojciec do mnie:

– Wyrosłeś większy niż ja, rób więc, jak uważasz.

Taką masz dla syna mądrość: rób, jak uważasz – myślałem wtedy. Ale co mógł powiedzieć prosty rybak? I co zrozumie głupi szczeniak? Ano właśnie. Wzięło mnie dziś na wspominki, ale zawsze tak mam w urodziny.

Śliczny masz pyszczek. Lubię białą kropkę na twoim nosie, o tę, mam wrażenie, że co roku jest większa. Nie lubię urodzin, bo w ten dzień myśli odpływają mi w przeszłość. Może dlatego ludzie nie chcą być wówczas sami i urządzają przyjęcia.

Znowu coś wymyślam, a prawda jest taka, że nikt o mnie nie pamięta. Nie! Mam wszystkich w nosie, oprócz niego. Słyszysz, jak o nim mówię? Jakby słowo „syn”… Szafat… Dzień w dzień, prędzej czy później pojawia się Szafat, a w ślad za nim pytanie: po co ciągniesz ten wóz? Nie! Nie będziemy o tym rozmawiać.

No, pokaż pyska, kochany pyszczek. To ty ciągniesz wóz, Liluś, ja tylko ci pomagam…

Jesteśmy już w połowie, chodź, coś przekąsimy. Czekaj, zaraz ci to zdejmę, tylko zablokuję koła… Tak, popij sobie, a ja przysiądę na chwilę. Oho, zobacz tam! I co robimy? Zostawimy wóz? A jak znowu ukradną? Nie stać nas na nowy. Pójdziemy, co? Ile to już razy szło się w deszczu. A pamiętasz ostatnie upały? Nie robiliśmy cały tydzień, bo ludzie mdleli od słońca. Przepiłem wszystkie pieniądze, a jeszcze dzień albo dwa i kto wie, może byśmy teraz nie rozmawiali.

***

Zrobiłem, jak chciałem, Liluś, docierając tu z grupą podobnych mi łachmytów. Po drodze przepiłem ostatnie pieniądze, ale towarzysze pamiętali czasy, gdy chętnie dzieliłem się pełnym bukłakiem.

Tej nocy nie dowlokłem się nawet do namiotu, usnąłem przed nim, próbując odsznurować wejście.

– Wstawaj, opoju! – Nie wiem, co odczułem boleśniej, dźwięk głosu czy uderzenie skórzanego buta. – No, wstawaj i na apel!

Strażnicy, czy raczej poganiacze, zapędzili nas na plac, dookoła którego rozciągały się namioty. Wtedy pierwszy raz zobaczyłem Wielkiego Nimroda. Powoli obszedł zebranych i stanął naprzeciw, przysłaniając oczy dłońmi. Nagle opuścił ręce, zrobił kilka kroków i gdy już wydawało się, że nas zostawi, przemówił:

– Kim wy jesteście?

– Panie, to twoi robotnicy – odpowiedział strażnik.

– Milcz! Was pytam. Tak, was! Kim jesteście?!

Rozejrzałem się: otaczały mnie setki niespokojnych par oczu.

– Porozmawiamy za miesiąc – wznowił po chwili Nimrod – a wtedy ten, kto nie będzie wiedział, kim jest, wróci tam, skąd przyszedł.

Przez miesiąc ćwiczono nas w pracy. Gdy Nimrod wrócił, przywitała go karna armia.

– Kim wy jesteście?! – spytał ponownie.

– Robotnikami! – odpowiedzieliśmy chórem.

– Mówicie tak – zaczął spokojnie Nimrod – bo tego was nauczono. Ale czy wiecie, co to słowo znaczy? Robotnik kocha swoją pracę, która jest trudną kobietą. I niezależnie od tego, czy rzuca się wam radośnie na szyję, czy wysysa resztki soków, musicie być dla niej dobrzy. Dlaczego? Bo jesteście mężczyznami. Nie chcę mieć zgrai niewolników, którzy tylko patrzą, jak się wymigać od pracy. Bądźcie jak jeden mąż, znoszący co dzień humory żony. Ja wam je wynagrodzę. A i ona sama, praca, jak kobieta, wyda owoc miłości.

Jakoś tak to szło, Liluś. Przyznam, że nie trafiły do mnie te słowa. Nimrod przerwał na chwilę i gdy znów przemówił, zdało mi się, że wstąpił w niego inny duch.

– Ja umrę! – Uderzył się w pierś. – Wy również. I choć kochamy bliskich, nienawidzimy wrogów, gromadzimy dobra i z każdym dniem uczymy się życia, to w końcu nawet ciało oddamy wilgotnej ziemi… – Urwał nagle i rozłożył ręce. – Tu będzie miasto. A tam stanie wieża, która sięgnie nieba! – Wskazał przed siebie i wszyscy odwróciliśmy głowy. – Ile jest warte nasze życie?! Tyle, co po sobie zostawimy. A co po nas zostanie? Dzieła naszych lędźwi i rąk! Zbudujmy wieżę wysoką jak góra, przypominającą po wsze czasy, że człowiek, choć śmiertelny, stworzył nieśmiertelne dzieło!

Mówił z mocą i czułem tę moc. Gdy skończył, podszedł do nas, wyłuskał mnie z tłumu, pokazał zebranym i bijąc otwartą dłonią w ramię, powiedział:

– Takich chcę mieć przy wieży. Przyprowadźcie mi setkę, a w rok się wyrobię!

Z początku rygor był nie do zniesienia. Przynieś! Podaj! Ciągnij! Tnij! Odpoczywaj! Nawet do wychodka szło się na komendę.

Na północy, gdzie woda ścieka z gór, wydobywano kamień. Widziałem, jak to się robi. Nimrod sprowadził prawdziwych magików ze wschodu. Wybierali miękkie skały i wykuwali w nich rowek. Do środka wkładali kawałki drewna, całość polewali wodą a kamienny blok – jedynie za sprawą ukrytej w drewnie mocy – odłupywał się od skały.

Tabor było widać z daleka. Na czele szły dziesiątki wołów. Dalej uwijali się ludzie, kładąc pnie przed spętany linami kamień, by przetoczyć go na właściwe miejsce. Magicy skonstruowali długie na sto łokci ramiona i na każdej kolistej warstwie stawialiśmy kolejną.

Wieża pięła się w górę. Miasto rosło, przybywali kupcy i rzemieślnicy; rozkładano stragany, budowano domy, a gdy ukończono pałac, zawitał do nas sam Nimrod.

Prace szły gładko. Aż razu jednego niebo sczerniało w środku dnia. Rozdarły je gromy, zerwał się wiatr i lunęło. Wody wezbrały, niszcząc namioty i podmywając plac. Walczyliśmy z żywiołem przez tydzień. Siódmego dnia, o poranku, wyszło słońce. Przerwaliśmy sypanie wałów. Niebo zdobiła tęcza. Siedmiobarwna wstęga zamknęła w półkolu wieżę. Ludzie szeptali, że to znak. A wtedy Nimrod, unosząc ku niej ręce, ryknął:

– Wyżej!!!

***

Siedem lat nie pracowałem przy wieży. W ogóle nie pracowałem, bo kraj opływał w dostatki z podbitych krain. I mogłem robić, co chcę, na co mam ochotę. Ale gdy sięgnę pamięcią, ten czas jawi mi się jako ciąg zapijanych winem ponurych myśli. Gdyby Noemi ze mną była… Dobra Noemi.

Co się dzieje? Spokojnie, to tylko woda. Zobacz, ja też jestem mokry. Przepraszam, zbyt się uniosłem, a ty to czujesz. Wolę myśleć o żonie bez słów, ale dziś nie mam siły i słowa same układają się w głowie…

Noemi wychodziła każdego ranka na targ. Upiłem się do nieprzytomności i zasnąłem oparty o ścianę jej domu. Zbudził mnie trzask drzwi. Spojrzeliśmy na siebie jednocześnie i zanim ona krzyknęła, by wezwać na pomoc ojca, ja wycharczałem:

– Wody!

Zlitowała się i podała mi wiadro. Nawet nie podziękowałem, nauczony pijackim doświadczeniem ruszyłem w swoją stronę.

Noemi nie była piękna. Miała okrągłą, na pierwszy rzut oka pospolitą twarz, która nie pasowała do wysuszonego ciała. Ale w wyrazie jej oczu zobaczyłem coś niezwykłego. W drodze do namiotu uzmysłowiłem sobie, że te oczy są dobre, bezinteresownie dobre. Jak oczy matki. Odtąd codziennie zostawiałem pod jej drzwiami podarek, ale ukradkiem, w środku nocy, bo wciąż było mi wstyd.

Aż w końcu zostałem przyłapany.

– Dlaczego to robisz? – spytała Noemi, zachodząc mnie od tyłu.

– Zapomniałem podzięk-k-kować… Dziękuję – odpowiedziałem i wyciągnąłem przed siebie drewnianą figurkę.

Noemi podeszła bliżej. Gdy się nachyliła, miesiąc oświetlił jej twarz, podkreślając subtelne rysy.

– Sam je robisz? – Potwierdziłem głową. – Ładne, a ta podoba mi się najbardziej. – Noemi urwała, patrząc na mnie dobrymi oczami. – Masz takie wielkie dłonie, a twoje koniki są takie malutkie – dodała, chwyciwszy moją dłoń swoją chłodną, kościstą rączką.

Jakoś tak jest, Liluś, że dobrzy ludzie odchodzą wcześniej. Kiedyś myślałem, że jestem dobry. Mam swoje wady, jak każdy, ale w gruncie rzeczy pragnę dobra, tylko woli mi nie starcza. To świat jest zły! Inni ludzie są źli! Ja tylko bywam słaby.

Biorę Noemi, bo jest dobra – tak to tłumaczyłem – i potrzebuje opieki. A jeśli to nieprawda?! Dużo wtedy piłem i dłuższy czas nie miałem kobiety. Nagle trafiła się nieboga, wyciągając na wierzch uśpioną żądzę. Skupiłem się na jej duchu… Ale czy ona była naprawdę dobra? Wieczorem ledwo stała na nogach. Ciągle brała ją choroba. I aby zjednać sobie ludzi, musiała im coś dać: miłe słowo, uśmiech, łagodne spojrzenie, dobry uczynek.

Co to w ogóle znaczy – dobro? Przecież nie to, co mnie albo komuś się wydaje. Może, Liluś, dobrze by było, jakbyś nadal nosiła do pałacu wodę?

Noemi umarła przy porodzie. Znikła z mojego życia niemal tak szybko, jak się pojawiła, zostawiając po sobie Szafata…

Jesteśmy, Liluś. Poczekaj tu, pod daszkiem, ja zaraz wracam.

***

Czego się spodziewałem?! Że pomogą nam rozładować wóz? Mieli tylko jedno pytanie:

– Masz wino?

Ja im na to, że nie, skąd, kamienie przywiozłem…

– Ciągnąłeś na górę w deszczu, dziadku? – Przerwał mi chłystek z rzadkim wąsem. – Po co? Przecież i tak nie będziemy robić.

I uśmiechał się w przekonaniu, że mówi do starego głupca. Może i mówił, bo zamiast walnąć go w gębę, próbowałem tłumaczyć:

– Zy-zy-zrzucimy raz-dwa i zabiorę was na dół.

– Nie będziemy robić w deszczu – odezwał się szef brygady. – Przywlokłeś wóz, to teraz się martw. My czekamy, aż przestanie padać. Choćby do nocy. Trzeba wszystko zabezpieczyć, przypilnować. Nocna zmiana, nie, chłopaki?!

A chłopaki zawtórowali, szczerząc zębiska:

– Tak jest, nocna zmiana!

Zapłacą im za noc, a przy okazji coś się wyniesie. I co robimy? Trzeba wyładować…

Zobacz, jakie wszystko stąd małe. Patrząc w górę, mam wrażenie, że jeszcze trochę i sięgnę chmur, a potem nieba. Ale to ułuda. Szczyty gór nikną w chmurach, jednak wystarczy pogodny dzień, by się przekonać, że do nieba im daleko. Jakie to głębokie, tak głębokie, aż zapadło mi w pamięć.

***

Wieża górowała nad miastem, a jej szczyt niknął w chmurach. Na ulicach trwała zabawa. Piłem już drugi miesiąc, świętując ukończenie budowy. Sięgnęliśmy nieba, a kto miał wątpliwości, jak ten rozgadany kupiec, był karany. Może i lepiej, że dałem mu w mordę, zanim skończył zdanie. Stracił tylko zęby.

Nimrod zjednoczył wszystkie plemiona i rody. A my – niespokojne duchy szukające w ponurym świecie sensu – w końcu osiągnęliśmy cel. Teraz niech każdy podziwia nasze dzieło, a jeśli nie chce, to go zmusimy!

Kto miał synów, oddawał ich do armii. Podbój trwał nieprzerwanie przez siedem lat. W końcu kraj otaczały tylko lasy, pustynie, góry i morza. My zaś – budowniczowie wieży – żyliśmy z pracy innych. Aż razu jednego niebo sczerniało w środku dnia. Rozdarły je gromy, zerwał się wiatr i lunęło. Padało nieprzerwanie przez tydzień. Gdy wyszliśmy o poranku liczyć straty, ujrzeliśmy tęczę. Siedmiobarwną wstęgę przecinał szczyt wieży.

Nagle zatrzęsła się ziemia. Siedem lat wznosiliśmy wieżę, a runęła w kilka chwil.

Zabraliśmy się do odbudowy. Z początku prace szły sprawnie, bo wiedzieliśmy już, jak to się robi. Jednak z czasem nasz zapał słabł. Brakowało ludzi i kamienia, a podbite kraje, czując moment słabości, zaczęły się buntować. Wciąż potrzeba było rekruta.

– Nalej mi wina – wymamrotałem, słysząc kroki.

Szafat podszedł do stołu.

– Pusto – powiedział, nie przestając się bezczelnie uśmiechać.

– To idź, napełnij.

Wrócił i zanim nalał wina, spojrzał mi w oczy.

– T-tydzień już minął, a wciąż czekam na t-y-twoją odpowiedź – wyjąkałem.

I chwyciłem kubek, uciekając od oczu syna, podobnych do oczu matki, ale już nie – dobrych.

– Nie.

– Słucham?

– Nie – powtórzył spokojnie Szafat.

Krew mi zawrzała, nogi się wyprostowały, dłonie skruszyły gliniany kubek, a z gardła wydobył się ryk:

– Jak to, nie?!

– A czego się spodziewałeś, staruszku? Że polecę umierać za kupę kamieni? Byłem u Jafeta i wziął mnie do eskorty. Karawana rusza jutro, na wschód.

Zbladłem, zabrakło mi tchu i mimowolnie usiadłem.

– Takie wybrałeś sobie zajęcie? Nadzorca niewolników u Jafeta – westchnąłem raczej do siebie niż do syna.

– Dobre jak każde inne. A ty ciągniesz kupę kamieni, żeby usypać większą kupę kamieni, która się pewnie zawali.

– Rób więc, jak uważasz – wycedziłem przez zęby. Ale gdy Szafat otworzył drzwi, odwrócił się i z tym swoim bezczelnym uśmiechem spojrzał mi prosto w oczy, dodałem: – Przeklinam cię.

Podobno przystąpił do bandy. Ludzie mówią, że łupi karawany. Mój syn, dasz wiarę, Liluś?

Czasem myślę, że Szafat patrzy, jak ciągnę na wieżę wóz. Raz zdało mi się, że go widzę.

– Szafat, tam, na koniu! – krzyknąłem do ciebie. – Siedzi i patrzy, duży, jakby on!

Zatrzymaliśmy się i machnąłem kilka razy na znak, że go widzę. Jeździec ściągnął wodze, ruszył gwałtownie i schował się za budynki.

***

Pamiętasz, jak miałaś chore kopyto? Przerobiłem wóz i cały tydzień sam ciągnąłem na wieżę. Przeliczyłem się, Liluś, bo nogi już nie te. Ostatniego dnia dowlokłem się na górę dopiero po zmroku. A biorąc się do rozładunku, usłyszałem:

– Co tutaj robisz?

– Przywiozłem k-y-y-kamień, panie – odpowiedziałem, poznając głos.

Nimrod, podpierając się kijem, wyszedł z cienia i usiadł na stercie kamieni.

– Znam cię – powiedział. – Gdzie masz konia?

– Chory.

– A ty, zdrowy jesteś?

– Starość zaczyna mi dolegać, panie.

Nimrod był wielki – duchem, którym górował nad wszystkimi. A tamtej nocy wyglądał, jakby zapadł się w sobie.

– Jak ci na imię? – spytał ledwo słyszalnym głosem.

– Miszael, panie.

– Po co ciągniesz ten wóz, Miszaelu?

Nie znalazłem właściwych słów. Nimrod pokiwał nerwowo głową i odszedł. Zmarł miesiąc później. Na pogrzebie każdy z synów przysięgał, że nie spocznie, dopóki nie odbuduje wieży…

Ciągniesz w milczeniu wóz, Liluś, nigdy się nie skarżysz. Tak cię nauczono, znasz tylko jedną drogę. Mnie pokazano wiele dróg, ale na starość widzę tylko dwie – praca albo wino.

Skamieniałem w duchu i sflaczałem na ciele. Nie wierzę już w Nimroda, nie wierzę w nasze dzieło. Podniety z wiekiem blakną, Liluś, odsłaniając bezsensowną prawdę, na którą się nie godzę. I póki starczy mi sił, będę robił to, co umiem – ciągnął na wieżę wóz – nadając życiu sens.

Tak trzeba było odpowiedzieć Nimrodowi. Ale gdy tylko otwieram usta, język mi się plącze.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27224

Jakub Fijałkowski – samotnik i utracjusz, posiadacz długów i opiekun pary (nielubiących się) kotów. W wieku trzydziestu lat postanowił zostać pisarzem, licząc, że przy niezbyt dużym wysiłku przyniesie mu to uznanie, bogactwo i nieśmiertelną sławę.

Powrót do listy opowiadań

Mars w trzydzieści trzy dni

Krzysztof Rarocki

– O czym marzysz? – pyta, spoglądając w pustkę kosmosu.

Według czasu pokładowego jest późny wieczór. Załoga i współpasażerowie albo śpią, albo dryfują gdzieś bezładnie, w zdecydowanie odmiennych stanach świadomości.

– Chcesz odpowiedzi miłej czy szczerej?

– Nie chcę tracić więcej czasu na kłamstwa, Romeo – odpowiada ze smutkiem. – Już zapomniałeś?

Nie zapomniałem. Spoglądam w jej pogodną twarz. Ledwo wytrzymuję to spojrzenie, onieśmiela mnie. Nie wiem dokładnie, ile ma lat, lecz z nowotworami walczyła przez ostatnich siedemnaście. Większość ludzi trzyma się życia do końca, ale ona miała już dosyć kolejnych operacji, naświetlań i chemioterapii. Jak sama mówi, chce wreszcie odpocząć i zrobić coś dla siebie. Postanowiła więc zostać pierwszą osobą, która umrze na Marsie. Kto bogatemu zabroni? Wie, że leci w jedną stronę. I chyba właśnie dlatego lubię spędzać z nią czas.

– Skoro nie cenisz ułudy, to czemu nazywasz mnie Romeo?

– Bo tak jest romantycznie.

– Marzę o tym, by zobaczyć wreszcie Czerwoną Planetę.

– Dlaczego?

Droczy się ze mną, lubię to. Mógłbym się w niej zakochać...

– Są dwa rodzaje ludzi: ci, którzy rozumieją to bez tłumaczenia, oraz ci, którym się tego nigdy nie wytłumaczy – odpowiadam przewrotnie, wracając do rzeczywistości.

Ale powiedzonko skleciłem. Zawsze chciałem odwiedzić inną planetę, to prawda. Tylko nigdy nie miałem kilkuset milionów, by kupić wycieczkę. A teraz jestem tu w konkretnym celu. Lot na Marsa dostaję przy okazji, niejako w pakiecie.

– A jak już zrealizujesz swoje marzenie? Co potem?

– Potem... Chcę wrócić do domu.

– Dom… Szczęśliwy człowiek, który ma dokąd wracać. Ja nigdy nie miałam domu.

– Mówiłaś, że masz po kilka na każdym kontynencie.

– To tylko nieruchomości. Nikt na mnie nie czeka. Nigdy nikt na mnie nie czekał.

Za to na mnie czekają. Firma, która pokłada we mnie spore nadzieje i pokryła znaczną część kosztów, oraz rodzina, której jakoś zapomniałem powiedzieć, że zastawiłem większość majątku, by pokryć resztę. Zdolny konstruktor statków kosmicznych sprzedał wszystko, by odbyć podróż życia. Tak mają mówić o tym w mediach.

– Ma to swoje dobre strony – odpowiadam.

– Zostaniesz? – pyta, przenosząc na mnie spojrzenie niebieskich oczu. Właśnie po raz kolejny się w niej zakochuję. Niedobrze...

– Nie, Julio. Ustaliliśmy zasady, pamiętasz? Jesteśmy przyjaciółmi, to była tylko chwila zapomnienia. Mam rodzinę.

– Wiem. I tak bardzo ją kochasz, że postanowiłeś polecieć w kosmos, by spełnić marzenie?

– Tak. Kiedy wrócę, to odbuduję, co zniszczyłem.

Tylko najpierw muszę coś dokończyć.

– Więc dobranoc, kochany.

– Dobranoc.

Spoglądam na nią przelotnie, starając się nie widzieć twarzy. Opuszczam przestronną kabinę premium o objętości prawie czterech metrów sześciennych i lecę do sąsiedniego modułu, w którym znajduje się moja klitka. Niecałe dwa metry sześcienne względnej prywatności w tym surrealistycznym świecie podróży międzyplanetarnych, aktualnie pozbawionym siły ciążenia. Po drodze mijam Stevena, który półnagi dryfuje w przestrzeni wspólnej modułu klasy ekonomicznej. Jak sam mówi, jego życie to Ameryka, wolny handel i dobra zabawa. Dorobił się na legalizacji miękkich narkotyków. Jego spojrzenie jest aktualnie dosyć mętne.

– Tygrys… Wrrrrr… Powiem ci, bracie, że jak wrócimy, to zabiorę cię na pole golfowe. Mam tam takie fajne tygrysy…

– Idź spać, stary – zbywam go, delikatnie chwytając za ramię. – Rano umówimy się na golfa.

Dalej bełkocze coś o tygrysach. Delikatnie umieszczam go w  klitce, mówię dobranoc, a następnie zamykam drzwi. Robota czeka. Upewniam się dyskretnie, czy pozostali śpią, zakładam skórzaną kurtkę i ruszam. Pokonuję kolejno mesę, przedział odnowy biologicznej oraz kabinę doznań wizualnych, by wreszcie dotrzeć do modułu technicznego. Upchnęli tu wszystko, co zbytnio hałasowało: centralny system podtrzymywania życia, oczyszczalnię ścieków i kilka mniejszych agregatów. Zamykam za sobą klapę, a następnie wykonuję cztery obroty korbą. Słyszę, jak stalowe rygle zapierają się o zamki. Po chwili czerwona kontrolka gaśnie, a zapala się ta mniejsza, zielona. Właz został poprawnie zamknięty. Przez niewielki wizjer upewniam się, że w sąsiednim module nikogo nie ma, po czym przystępuję do pracy.

Wyciągam spod kurtki odkurzacz i ostrożnie podłączam do prądu. Na statku nie ma gniazdek czy normalnych odkurzaczy, wszystko musiałem więc zaimprowizować. Podpięcie do instalacji to pierwszy niebezpieczny moment, jeżeli spowoduję zwarcie, to po mnie. Alarm, blokada modułu, potem akcja ratunkowa, a w końcu pytania. Przygotowałem kilka historyjek na taką ewentualność, ale wątpię, czy ktoś uwierzy. Zabiją mnie, jeżeli dowiedzą się, co robię. Wywalą mnie w pustkę. Przynajmniej ja bym tak zrobił na ich miejscu.

Kiedy pompa w odkurzaczu już stabilnie pracuje, pospiesznie składam małą, ręczną wiertarkę i zabieram się do dzieła. Bez problemu odnajduję otwór, nad którym trudzę się od czterech dni. Jest maleńki, ale doskonale wiem, gdzie go szukać. Zrywam nalepkę maskującą i zaczynam wiercić. Wymaga to użycia obu rąk, więc rurę ssącą przytrzymuję głową, modląc się, aby była wystarczająco blisko. Na Ziemi wióry to nie problem, spadają na podłogę. W nieważkości to poważne zagrożenie. Dryfująca w powietrzu drobina aluminium może spowodować zwarcie albo uniemożliwić szczelne zamknięcie włazu. A to mogłoby zdemaskować moje poczynania.

Z początku idzie szybko, jak zawsze. Materiał został wytrawiony. To drugi najgorszy moment. Serce wali mi jak szalone, jeżeli coś źle wymierzyłem, to w każdej chwili mogę się przebić na wylot. Dekompresja, alarm, blokada modułu…

Po kilku minutach wiercenie staje się coraz lżejsze, a obrotom zaczyna towarzyszyć charakterystyczny pisk. To znak, że wiertło zaczęło się ślizgać i dziś już więcej nie zdziałam. Odłączam zasilanie i chowam sprzęt. Ponownie zaglądam do sąsiedniego modułu, by upewnić się, że nikt z pozostałych pasażerów nie zapragnął w środku nocy tu zawitać. Na koniec sprawdzam jeszcze głębokość specjalną igłą. Już prawie siedem milimetrów, doskonale! Grubość ściany wynosi sześć, ale tam, gdzie wiercę, znajduje się zgrubienie. Po drugiej stronie wykonano bowiem specjalne ucho, które łączy moduł z zewnętrzną konstrukcją statku. To właśnie ucho jest moim celem, to je chcę uszkodzić. Wyciskam do otworu odrobinę środka trawiącego, a następnie wszystko maskuję nalepką. Jutro przyjdę tu ostatni raz, dokończę ten otwór i sprawdzę dwa pozostałe.

– Uda się – mówię sam do siebie. – Musi się udać!

Zawsze, kiedy w nocy wychodzę z przedziału technicznego, przypomina mi się tamten dzień.

***

Dawno temu na Księżycu…

– Kierowniku! – Głos z komunikatora odrywa mnie od ekranu. – Przyjdzie pan na odlewnię, bo problem jest.

– Naprawić – odpowiadam z uśmiechem.

– Nie da się.

Co się, kurwa, nie da!

– Pęknięcie, wymiary czy lokalna struktura krystaliczna?

– Wymiary. Wygięło się – mówi niepewnie kontroler. – Jest duża niezgodność.

Naprawdę nie interesuje mnie, co tym razem spieprzyli, ale to moja praca. Jeszcze na Ziemi widziałem to zupełnie inaczej, a każda robota w kosmosie wydawała się spełnieniem marzeń. Nie bez znaczenia były też astronomiczne zarobki. A już praca kierownika w fabryce na Księżycu... Kiedy zadzwonili, zapomniałem języka w gębie.

Ale na szczęście zadzwonili ponownie. Podpisałem umowę i oto jestem: Adam Jung, kierownik działu kontroli jakości w kombinacie metalurgicznym. Zarządzam prawie czterdziestoma wybitnymi specjalistami w fabryce produkującej kilkanaście statków kosmicznych rocznie. Jesteśmy liderem na rynku i wzorem do naśladowania. A jak zapytam, co się konkretnie stało, to słyszę, że „wygięło się” i „się nie da”.

– To weź młotek i odegnij tak, by było dobrze – sugeruję.

– Kierowniku, ale to jest…

I nawet nie ma z kim pożartować.

– Zaraz przyjdę, tylko muszę się ubrać. Ustaw w tym czasie maszynę pomiarową i skaner.

Założenie skafandra zajmuje mi kilka minut. Potem jeszcze formalności, śluza i po kwadransie jestem na hali. Dzisiaj akurat kończymy kadłub transportowca. Żadnych śrub czy spawów, komponenty są łączone za pomocą zgrzewania i druku 3D. Nowa, rewolucyjna koncepcja, pozwalająca skrócić czas i obniżyć masę statku. Przynajmniej w teorii, bo choć próżnia i niska grawitacja bardzo pomagają w całym procesie, to w praktyce każdy końcowy wyrób ma pewne defekty. Zazwyczaj są to drobnostki, które nie mają wpływu na funkcjonalność lub są łatwe w naprawie, ale nie tym razem.

– Drukarka musiała złapać laga albo padło sterowanie nagrzewnicy. Sprawdzamy to – mówi Piotrek, grzebiąc w tablecie. – Co z tym robimy?

Patrzę na wskazany fragment struktury nośnej. Jednocześnie komputer wyświetla mi na siatkówce prawidłowy kształt w czasie rzeczywistym, tak że obrazy nakładają się na siebie. Tu nie trzeba pomiarów. Wgłębienie jest wyraźnie widoczne i przynajmniej kilkukrotnie przekracza dozwolone pole tolerancji. Kurwa! Kucam, by popatrzeć od drugiej strony. Znajduje się tam zaczep, do którego na montażu końcowym podepną okablowanie i magistrale paliwowe. Zaczep również jest poza polem tolerancji. W najlepszym wypadku kadłub będzie wymagał skomplikowanej naprawy, w najgorszym nadaje się tylko na złom.

– Da się to naprawić w rozsądnym czasie? – pytam dla porządku.

– Możemy zadrukować wgłębienie i zrobić nowy uchwyt, ale samo przygotowanie projektu zajmie ze dwa dni, potem jeszcze rekrystalizacja i starzenie.

– Ile to potrwa?

– Przynajmniej dwa tygodnie.

Doskonale! Bo według planu ten kadłub za jedenaście godzin powinien iść na montaż końcowy. A już w myślach przytulałem premię kwartalną. Trzeba działać. Spoglądam na Piotrka, kreśląc palcem kształt trójkąta. Chłopak wie, co to znaczy. Wszyscy wiedzą. Kiedy posłusznie bierze tablet i wywołuje procedurę dwadzieścia trzy, uśmiech natychmiast znika z jego twarzy. Test bezpiecznika, odcięcie zasilania systemu dozorującego. Nielegalne, ale momentami niezbędne. Przez kilka minut jesteśmy sami.

– Nie mamy tyle czasu. Trzeba to nagrzać i dogiąć albo pospawać. Zgłosiłeś to już w systemie?

– Tak.

– Kurwa! Dawno?

– Osiem minut temu.

– Dobra. Ja to odkręcę i zadzwonię do centrali, a ty zajmij się kadłubem.

Nie wygląda na przekonanego.

– To jest stop odlewniczy, po podgrzaniu i obróbce będzie kruchy… – zaczyna.

Nie pozwalam mu skończyć.

– Posłuchaj, Piotrek. Wiem, co to jest. A także wiem, co będzie z tym dalej. To ma być transportowiec do przewozu znalezisk z księżyców Jowisza. Zrobi dziesięć, może piętnaście kursów, po czym będzie tak napromieniowany, że pójdzie na złom. Nie takie defekty już naprawialiśmy i wszystko działa. Pracujesz tu krócej niż ja i nie wiesz tego, ale firma wydała kupę forsy, zarówno na modele numeryczne, jak i na eksperymenty, które jednoznacznie potwierdziły, że choć nie jest to zgodne z procedurami, to jest nadal bezpieczne.

Przesadziłem, ale tylko trochę.

– Tak, ale według papierów – pokazuje na tablet – klient oczekuje, że statek będzie zdolny do wykonania tysiąca lotów międzyplanetarnych z przyspieszeniem dochodzącym do...

Wciąż nie wygląda na przekonanego. To może marchewka.

– Piotrek! Klient pewnie skopiował to z poprzedniej umowy i raczej nawet tego nie rozumie. Chłopie, tam wybuchła istna gorączka złota! Pracujemy na trzy zmiany, a firma się rozwija. Nie możemy sobie pozwolić na takie opóźnienia! Przestój nie wchodzi w grę, musimy zrealizować zamówienie do końca kwartału, bo wtedy na wiosnę będą awanse. Ptaszki ćwierkają, że Gary pójdzie wyżej i zwolni się stanowisko. Nie mogę nic obiecać, ale będę optował za tobą, bo zazwyczaj skupiasz się na szukaniu rozwiązań, a nie wymówek.

Poniosło mnie trochę, ale czasem tak trzeba. Milknę i spoglądam mu w oczy. Chłopak nerwowo przełyka ślinę. Myśli. Mamy jeszcze kilkanaście sekund.

– Można to zrobić w kilku krokach – zaczyna niepewnie. – Wgłębienie zalejemy jedynie lutem i wypolerujemy. Z początku nic nie będzie widać.

– Kwestie techniczne to dziś twoja działka. Ja idę walczyć z systemem.

Odwracam się w chwili, kiedy kamery wracają. Robię ledwie krok.

– Kierowniku – waha się. – Czy nie należałoby tego jeszcze z kimś skonsultować?

Idioto, to się już nagrywa!

– Piotrek, będzie dobrze. Dokończ kontrolę, a ja skasuje to błędne zgłoszenie.

Nie odpowiada. Kiwa tylko głową i zaczyna zbierać sprzęt pomiarowy. Jeżeli się pospieszy, to wyrobimy się z zamówieniem. Kiedy tylko wracam do biura, uruchamiam procedurę. Kontakt z konsultantem, potem z działem IT, a następnie odzywa się telefon służbowy. Centrala.

– Wszystko jest w najlepszym porządku panie dyrektorze – mówię, starając się wyglądać na pewnego siebie. – Młody trochę się pospieszył ze zgłoszeniem. To jedynie standardowa naprawa i zdecydowanie nie jest to kwestia bezpieczeństwa.

– Uspokoił mnie pan, bo już myślałem, że znowu pojawiły się problemy. To zamówienie będzie kamieniem milowym w rozwoju naszej firmy, ale jak mawiał nasz założyciel, bezpieczeństwo jest…

Zastanawiam się, czy za każdym razem powtarza te formułki, czy też nagrał je zwyczajnie, a sam dodał tylko kilka słów na początku. On wie, że musi to powiedzieć. Dupochron dla niego i firmy. Ja wiem, że muszę tego wysłuchać. Kolejny dupochron dla firmy. Zapis tej rozmowy musimy przechowywać przez dwadzieścia pięć lat. Uroki ISO.

***

Pracowałem na Księżycu trzy lata i tylko raz tak spartoliłem sprawę. Jest nagranie rozmowy z Piotrkiem oraz kolejnej, z szefem. Wiem o tym, bo kazałem to sprawdzić, kiedy awansowałem. Oni są kryci, ja nie. Z początku niezbyt się tym przejmowałem. Wszak gorsze defekty bywały na transportowcach, a nigdy nic się nie stało. Ale losy tego statku potoczyły się inaczej.

Kilka miesięcy później coś wybuchło na którymś z księżyców, chyba na Europie. Zapotrzebowanie na przewóz znalezisk z okolic Jowisza nagle zniknęło, kiedy rząd wprowadził embargo. Statek nigdy nawet nie zbliżył się do gazowego olbrzyma. Już zaczynałem wierzyć, że trafi na złom i sprawa będzie zamknięta, ale wtedy przewoźnik, któremu bankructwo zajrzało w oczy, postanowił nieco zmienić zakres usług. Zamiast przedziałów transportowych w kadłubie zamontowano moduły dla załogi oraz wyposażono go w napęd termonuklearny nowego typu. „Mars w trzydzieści trzy dni” głosiły hasła reklamowe. Początkowo śmiałem się z tego. Kto zapłaci dwieście milionów za trzy dni na innej planecie? Mina nieco mi zrzedła, kiedy bilety na pierwszy lot rozeszły się niemal natychmiast.

Z rozmyślań wyrywa mnie jakiś ruch. Jestem dopiero w mesie, ale przez niewielkie okienko widzę światło i zamieszanie w sąsiednim module. Ktoś tam żywo gestykuluje. Pomimo zamkniętej śluzy słyszę przytłumione głosy. Czyżby mnie szukali? Biorę trzy oddechy i chwytam korbę. Raz się żyje. Otwieram klapę i zwyczajnie, z uśmiechem na twarzy wlatuję do środka. Lata pracy z klientem zrobiły swoje.

– Gdzieś ty był? – krzyczy na mój widok Hans, Bawarczyk, dziedzic medialnego imperium i jeden z najmłodszych członków wyprawy.

Jednocześnie z pytaniem uderza we mnie odór fekaliów. Już chyba wiem, co się stało. Steven, jak mogłeś?!

– Poleciałem po to – mówiąc, wyciągam spod kurtki zapasowy sprzęt do odsysania wydalin, który zabrałem z łazienki, by zbierać wióry. – Może pomoże.

Spoglądają na mnie w milczeniu. Hans, Car i Alberta. Chwilę ciszy przerywa gulgot Stevena, który dryfuje pod sufitem.

– Tygrysy…

– Jeden, kurwa, pomyślał, zamiast mordę drzeć – mówi ze wzgardą Car.

Niby sensowny z niego gość, ale trochę się go boję. Ma prawie dwa metry wzrostu i bicepsy niewiele mniejsze od łysej głowy. Jak sam mówi, jest panem pól naftowych Kazachstanu i mamy go nazywać Carem. Po pijaku zapowiada otwarcie, że jak wróci z gwiazd, to zamierza się nim ogłosić.

– Ogarnijcie to, Car wraca spać. Pić to trzeba umieć, kapitalisty!

– On jest naćpany, nie pijany – poprawia Hans, kiedy ja zaczynam podłączać odkurzacz do najbliższej skrzynki elektrycznej. – Tak się naćpał, że nie dał rady skorzystać z toalety.

– Szkoda, że się z nami nie podzielił – szepce Alberta, udając oburzenie. Spogląda przy tym wyzywająco na Hansa.

Alberta jest europejską arystokratką, tyle o niej wiem. Choć zbliża się do sześćdziesiątki, to zdecydowanie nie wygląda na swoje lata.

– Przydaj się na coś i pomóż mu, nimfomanko! – rzuca gniewnie Bawarczyk.

Car zaczyna rechotać w swojej klitce. Alberta uśmiecha się prowokacyjnie. Podczas trzeciej nocy na statku Hans i Alberta przeżyli namiętne chwile, podobnie jak Julia i ja. Bawarczyk pragnie o tym zapomnieć, ale ona skutecznie mu to utrudnia.

– Ty też masz dwie ręce, słodziutki – odpowiada spokojnie kobieta.

Zaczynają się kłócić. Milkną dopiero, kiedy pompa zaczyna pracować. Na migi pokazuję, by mnie przepuścili i zajęli się Stevenem. Trzeba go rozebrać i umyć, a ubrania zutylizować. Inaczej nie da rady pozbyć się smrodu. W kosmosie nie można otworzyć okien i przewietrzyć, a system podtrzymywania życia został zaplanowany z myślą o dziesięciu odpowiedzialnych załogantach, a nie wariatach srających pod siebie w narkotycznej ekstazie.

***

Była czwarta w nocy, kiedy wreszcie położyłem się spać. A teraz jest dziewiąta rano i jestem półprzytomny. Ale kapitan zarządził odprawę, więc zgodnie z warunkami kontraktu muszę się stawić. Jestem przecież, w pewnym sensie, także członkiem załogi. Formalnie jedynym jest kapitan, ale że mam pewne doświadczenie w kosmosie, to zostałem wybrany na „zapasowego” oficera. Mam przejąć dowodzenie, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Niezbyt mi się to uśmiecha, ale może pomóc w wykonaniu zadania, a zniżka, jaką zaoferował przewoźnik, była całkiem spora.

– Przypominam, że zostało pięć minut. Czekam już na wszystkich państwa w mesie – odzywa się flegmatyczny głos z interkomu. Kapitan chce brzmieć naturalnie i zachować pozory kontroli nad tym, co się tu dzieje.

Przebieram się, zakładam kurtkę i ruszam. Większość jest już na miejscu. Car leniwie żuje suchą kiełbasę. Hans dryfuje obok kapitana, starając się mieć wszystkich na oku. Alberta przegląda coś na tablecie, ziewając co chwilę. Dołączyli do nas także pasażerowie klasy premium. Piąty syn króla Arabii, Aabrin jakiś-tam, wraz z żoną oraz Seiki Katme, japońska dyktatorka mody i youtuberka. Nigdzie nie widzę Julii i Stevena, pewnie jeszcze śpią.

– Myślę, że możemy już zacząć – stwierdza kapitan, kiedy witam się z pozostałymi. – Po pierwsze, chcę pogratulować wszystkim dotarcia tak daleko na pokładzie statku Sleipnir. Opuściliśmy ziemską orbitę dokładnie trzysta dwadzieścia osiem godzin temu…

Dowódca zaczyna opowiadać o detalach naszego obecnego położenia i czekającej nas procedurze hamowania. Spoglądam po zgromadzonych. Większość słucha z uwagą, ale twarze Bawarczyka i księcia są wyraźnie rozgniewane. Zastanawiam się, który z nich zacznie, kiedy korba na klapie zaczyna się obracać.

– Czołem, marsjańska ekspedycjo! – Przez otwarty już właz do mesy wlatuje Steven. Jest mocno blady, ale w oczach ma psotny błysk, a na twarzy szeroki uśmiech.

Car i Alberta jednocześnie parskają śmiechem.

Kapitan nerwowo przełyka ślinę, kiepsko radzi sobie z zarządzaniem naszą wesołą gromadą w takich sytuacjach. Ale w sumie co może zrobić? Większość pasażerów zarabia miesięcznie więcej, niż ja czy on przez całe życie i nie są to ludzie przywykli do jakiegokolwiek posłuszeństwa.

– Kundlu zasrany! – rzuca Aabrin, kiedy Amerykanin przelatuje obok niego. Żona księcia pochyla głowę jak zawsze, kiedy jej mąż coś mówi.

– Panie Sahel-am-barad, kulturalnie proszę. Sytuacja jest nieco zawiła, ale wierzę, że zdołamy znaleźć rozwiązanie.

Szczerze wątpię, ale może warto spróbować. Po dwóch dniach w kosmosie Steven uznał, że na statku jest zbyt nudno. Sama nieważkość i widoki szybko przestały mu wystarczać. Brakowało mu interakcji z ludźmi, jak sam to określił, a że z początku wszyscy byli lekko zdystansowani, zaproponował imprezę zapoznawczą. Pozornie nic wielkiego, wspólny posiłek i łyczek trunku z zapasów Cara. Zaczęliśmy wszystko przygotowywać, a tymczasem poczciwy Steven dobrał się niepostrzeżenie do systemu wentylacyjnego i napchał tam jakiegoś zielska, a następnie skropił jeszcze wszystko syntetycznymi feromonami. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Zorientowaliśmy się, kiedy byliśmy już na niezłym haju. Działo się. Ja odnalazłem się z Julią, Hans i kapitan rywalizowali o względy Alberty, książę koniecznie chciał umyć plecy naszemu dowódcy. Jedynie Car i Japonka zareagowali inaczej. On z miną idioty wpatrywał się w pustkę za oknem, ona latała po całym statku wyjąc jak wilk.

– Trzeba pana zamknąć i odizolować. Pańska infantylna beztroska mogła nas wszystkich kosztować życie! – Hans surowo spogląda na Stevena. – Musimy też przeszukać pana rzeczy, by się upewnić, że nie ma pan więcej świństw.

– Jestem czysty jak łza – odpowiada Amerykanin, który zdążył już ustawić się do góry nogami, w stosunku do reszty. – Słowo harcerza! A od moich rzeczy proszę się trzymać z daleka, chyba że ktoś chciałby…

Hans eksploduje i rzuca się w stronę Stevena. Car łapie go, a ja wyprowadzam sprawcę zamieszania z mesy. Również jestem na niego zły, wszak prawie trzy godziny sprzątałem wczoraj ten bałagan, ale w sumie to powinienem być wdzięczny. Teraz już nikt nie będzie pytał, jak zobaczy mnie z odkurzaczem.

– Narozrabiałeś trochę i wszyscy musimy ochłonąć – mówię, kiedy jesteśmy już sami. – Zaszyj się tu na parę godzin. Dam znać, jak tamci się uspokoją.

– Mam coś na uspokojenie!

W jego oku pojawia się znajomy błysk.

– Nie!

Steven ustępuje, widząc moją determinację. Ruszam z powrotem do mesy, kiedy słyszę, że klapa z drugiej strony otwiera się niespodziewanie.

– Co to za odprawa? – pyta Julia, ziewając. Ma bladą, ale jak zawsze pogodną twarz.

– Nikt nie chce się ze mną bawić – żali się Amerykanin, przymykając drzwi.

– Wcześnie wstałaś – odpowiadam.

Leki i stymulanty pozwalają jej normalnie funkcjonować jedynie przez kilka godzin na dobę. Zazwyczaj jest aktywna wieczorem.

– Interkomu nie da się wyłączyć. Co się dzieje?

– Steven znowu wczoraj narozrabiał.

– Nie czuję miłości w powietrzu, kochany. – Marszczy brwi.

– Bo to nie była miłość.

– Na miłość też coś mam – zaczyna Steven, ale nie słucham go.

Spoglądam jej w oczy. Są takie chwile w życiu, kiedy ma się wrażenie, że można otworzyć przed kimś najgłębsze zakamarki duszy. Ja mam tak właśnie teraz. Opanowuję się jednak i gestem wskazuję mesę. W milczeniu lecimy na odprawę.

***

Reszta dnia upływa całkiem zwyczajnie, jeżeli można tak powiedzieć o czasie spędzanym na statku kosmicznym. Przypomnienie procedur, rutynowa kontrola systemów przed hamowaniem, dla chętnych spacer kosmiczny, dodatkowo płatny, oczywiście. Potem obiad i ostatnie przygotowania do wejścia na orbitę. Ja również odbywam spacer kosmiczny, ale zamiast podziwiać gwiazdy, sprawdzam stan instalacji paliwowej i silnika. W świecie schyłku dwudziestego pierwszego wieku pewne są tylko procedury ISO i grawitacja. Kiedy wracam, reszta pasażerów przebywa w module przeżyć wizualnych.

– Podczas hamowania będziemy wystawieni na działanie przeciążenia dochodzącego do półtorej g przez ponad siedemdziesiąt minut – opowiada z przejęciem kapitan. – Podobnie jak w trakcie rozpędzania, należy bezwzględnie dopilnować, aby wszystkie przedmioty pozostały zabezpieczone i przymocowane. Elektronika, przybory do makijażu, jedzenie, ubrania. Kiedy uruchomimy silniki, wszystko zacznie raptem ważyć trochę więcej niż na Ziemi.

– W którą stronę zaczniemy spadać tym razem? – pyta Seiki, trzymając kamerę w taki sposób, by w kadrze były widoczne twarze zarówno jej, jak i dowódcy.

– W stronę rufy, jak przy rozpędzaniu. Zgodnie z tymi czerwonymi strzałkami naklejonymi na ścianach.

Tak, te czerwone strzałki to też ISO.

– Czy od razu po wejściu na orbitę zrobimy manewr Zubrina? – pyta Car.

Manewr misji Zubrin-1! Moja nadzieja na wybawienie. Dla reszty… nieważne. Nie przeprowadzimy go od razu, bo najpierw tacy jak ja, którzy nie zapłacili pięćdziesięciu milionów za trzy bliskie przeloty ze sporym przyspieszeniem, muszą zejść z pokładu.

– Nie, panie Karnovski – odpowiada kapitan. – Do manewru musimy się przygotować. Po wejściu na orbitę przybijemy do stacji kosmicznej Mars Transit.

– Adam powiedział – mówiąc to, Car wskazuje na mnie – że to nie będzie prawdziwy manewr Zubrina. Czy to prawda?

Ależ ten Rosjanin dociekliwy. Kapitan uśmiecha się, nie za bardzo wiedząc, jak to dyplomatycznie rozegrać.

– Cały manewr misji Zubrin-1 trwał prawie dwa tygodnie – zaczynam, czując się niejako wywołany do tablicy. – Jak zapewne wiecie, zabrakło im paliwa na ostatniej prostej. Dosłownie odrobinę, niecały kilogram. Odkryli to trzydzieści minut przed odpaleniem silników. Wydawało się, że to koniec. Komputer na Ziemi dawał im mniej niż dziesięć procent szans na wejście na orbitę. Już mieli ciągnąć losy, kto wysiada, ale pokładowa SI zaproponowała rozwiązanie. Mars ma dwa księżyce. Małe, ale im brakowało dosłownie setnych części sekundy ciągu. Zamiast próbować wejść na orbitę bezpośrednio, wykorzystali kilkukrotnie asystę grawitacyjną Fobosa i Deimosa, by zwiększyć szanse powodzenia. A my zrobimy coś podobnego. Tylko że z wykorzystaniem silników, aby było szybciej i ciekawiej. Taka wersja ekstremalna, trzy bliskie przeloty w niecałą godzinę zamiast kilkunastu w dwa tygodnie.

Na twarzach większości zgromadzonych nie widzę zrozumienia, ale Car kiwa głową z zadowoleniem i nie zadaje kolejnych pytań. To nie ma wiele wspólnego z prawdziwym manewrem misji Zubrin-1, ale tego wprost powiedzieć nie mogę. Dowódca przechodzi do kolejnego punktu. Odnajduję wzrokiem Julię. Siedzi w kącie z kubkiem termicznym i jak zwykle spogląda w pustkę za panoramicznym oknem. Bez słowa przysiadam się do niej.

– Jutro go wreszcie zobaczę – szepcze. – A za dwa dni polecimy na czerwoną planetę.

– Jak zamierzasz to zrobić? – pytam, czując łzy napływające do oczu. – Przecież nie pozwolą ci tam zostać.

Julia nie powiedziała nikomu, co planuje. Najpierw myślałem, że żartuje. Kiedy zrozumiałem, że nie, to o mało co nie zwierzyłem się jej, co tu naprawdę robię.

– Teraz jest tam okres burz pyłowych. Miejsce lądowania turystów jest wysoko, na skraju klifu. Oglądałam to w wirtualu. Kilka kroków, kilkanaście sekund spadania i po sprawie.

Przecieram oczy i biorę dwa głębokie oddechy, a potem chwytam jej dłoń. Nieświadomie, instynktownie.

– Przemyśl to jeszcze. Mówiłaś, że masz w perspektywie jeszcze przynajmniej kilka miesięcy.

Po co jej to mówię? Przecież leci na tego ich Zubrina! Wyrywa się i odwraca głowę.

– Przemyślałam – podnosi głos, słyszą to wszyscy w module.

Nastaje cisza, którą dopiero po kilkunastu sekundach przerywa Alberta.

– Steven, gołąbeczki znowu gruchają. Nie robiłeś aby czegoś z klimatyzacją?

– Tygrysy! – krzyczy Amerykanin, a następnie zaczyna wirować pod sufitem.

Wszyscy wybuchają śmiechem, nawet Hans, Aabrin i jego żona. Czyżby Steven faktycznie znów majstrował przy wentylacji? Ja z Julią również się uśmiechamy, choć przez łzy. Każde ma swoje powody do płaczu.

Po kolacji jeszcze przez chwilę rozmawiamy o niczym, przytulamy się na pożegnanie i rozchodzimy spać. Jest dopiero dziewiętnasta, ale jutro czeka nas bardzo wczesna pobudka. O piątej piętnaście czasu pokładowego powinniśmy zacząć hamowanie.

Wróciwszy do swojej klitki, mam mętlik w głowie. Psycholog ostrzegał, że tak będzie, omawiając ze mną teorię zamachu. Zgodnie z jego radami staram się więc skupić na bieżącym zadaniu, a nie na konsekwencjach całości. Mędrkuję więc, czy warto zrobić ostatnią eskapadę do technicznego. Według analiz miał wystarczyć jeden otwór. Ja zdołałem zrobić już dwa, a trzeci jest na wykończeniu. Przyspieszenia poprzeczne w czasie manewru sięgają ponad dwóch g. W ich wyniku osłabione mocowanie powinno natychmiast pęknąć, powodując dehermetyzację przedziału i przerwanie instalacji paliwowej. To wszystko sprawi, że komputer straci kontrolę nad statkiem. Sleipnir albo rozbije się o któryś z księżyców, albo poleci gdzieś w pas planetoid. Nikt nie będzie szukał wraku. Firma zapłaci komu trzeba i po krótkim śledztwie wina spadnie na producenta przedziałów załogowych. Ich moduły już przecież kilka razy zawiodły, niosąc śmierć. Nikt nawet nie pomyśli, że miałem z tym coś wspólnego. Jak sprawa przycichnie, awansuję na stanowisko partnera, a firma wykupi za bezcen akcje przedsiębiorstwa produkującego moduły.

Czekam, aż odgłosy z innych klitek umilkną, zakładam kurtkę i ruszam. Panującą na statku ciszę mącą tylko dźwięki automatów. Docieram do przedziału technicznego, robię swoje i wracam. Kiedy przelatuję przez mesę, niespodziewanie otwiera się właz od strony kapsuły ewakuacyjnej. Zamieram, widząc jak wyłania się z niego kapitan. W myślach już widzę, jak przyczajony gdzieś z tyłu Car łapie mnie, a następnie razem z dowódcą rozpoczynają przesłuchanie. A potem organizują mi spacer w kosmosie, tym razem bez skafandra. Szybko jednak zauważam, że kapitan jest odwrócony plecami i nieświadom mojej obecności, kieruje się w stronę przedziału mieszkalnego.

– Dobry wieczór – mówię cicho, nie chcąc go przyprawić o zawał.

– O boże! – krzyczy, ale szybko się uspokaja. – Ale mnie pan wystraszył.

– A pan mnie. Nie mogłem zasnąć i potrzebowałem się ruszyć – zaczynam wkręcać.

Dowódca się uśmiecha.

– Ja również słabo sypiam w nocy przed hamowaniem. Niby standardowa procedura, mamy zapas paliwa na korekty, ale i tak sprawdzam wszystko dwa razy.

– I słusznie. Zapewne nie warto powtarzać prawdziwego manewru misji Zubrin-1.

Kapitan wybucha śmiechem. Jest mój. Rozmawiamy przez chwilę o początkach podboju kosmosu, a następnie wracamy do swoich klitek. Zamknąwszy drzwi, ostrożnie rozpakowuję narzędzia. Nie będą mi już potrzebne, podobnie jak odkurzacz. Zabezpieczam wszystko i próbuję zasnąć. Ostatnio bardzo źle sypiam. Ilekroć zamykam oczy, widzę ich twarze. Uśmiechnięte oblicza ludzi, z którymi wyruszyłem w tę podróż. Przed wylotem przeszedłem trening motywacyjny. Wmówiono mi, że każdy z pasażerów to wyzyskiwacz i złodziej, który dorobił się kosztem innych. Ktoś, bez kogo świat będzie lepszy.

Część z pasażerów rzeczywiście robiła straszne rzeczy. Car jest poszukiwany przez Interpol, Hans zorganizował reality show, podczas którego doszło do kanibalizmu. Steven z kolei doprowadził do legalizacji narkotyków i nieźle na tym wyszedł. Aabrinowi zapewne daleko do przykładnego męża, a Alberta sama nie pamięta, ilu miała partnerów. Ale to nie znaczy, że przestają być ludźmi. Żyją, cieszą się, cierpią, mają swoje marzenia. A ja przywiązałem się do nich, pozwoliłem sobie na najgorszą rzecz, jaką może zrobić zamachowiec. Miałem ich nienawidzić, ale nie potrafię. A kapitan, a ta Japonka, a Julia… Ona tylko była żoną miliardera...

Zmęczenie w końcu bierze górę i zasypiam. We śnie marzę, że rozmawiam z Julią i opowiadam jej o wszystkim, a ona akceptuje mnie takim, jakim jestem. A potem kochamy się w jej obszernym apartamencie.

***

Z majaków wyrwał mnie interkom.

– Hamowanie rozpocznie się za dziewięćdziesiąt minut. Proszę udać się do modułu przeżyć wizualnych.

Wejście na orbitę przebiega bez zakłóceń. Jest podobnie, jak przy starcie: trochę nerwowo, ale nikt nie panikuje. Z tyłu statku pojawia się ciche buczenie, moduł drży przez chwilę, a potem siła ciągu wciska nas w fotele. Nie wiem, jak Julia to znosi. Pasażerowie klasy premium przebywają w kokpicie. Kiedy silniki milkną, możemy wreszcie zobaczyć cel podróży. Mars: niesamowity, straszny i zarazem piękny, dosłownie zapierający dech w piersiach. Słynna czerwona planeta. Wygląda dokładnie tak, jak na symulacjach.

Kilka minut po zakończeniu hamowania nawiązujemy kontakt z Mars Transit i po niecałej godzinie dokujemy do stacji. Patrzę na czternaście standardowych modułów orbitalnych, zawieszonych w pustce kosmosu. Jeżeli wszystko się powiedzie, stacja stanie się moim domem na ponad rok.

– Procedura cumowania dobiegła końca – odzywa się interkom. – Można rozpiąć pasy i przygotować się do zejścia na Mars Transit.

Wewnątrz stacja wygląda bardzo podobnie do Sleipnira, chociaż jest tu nieco więcej miejsca. Jeszcze w przedziale cumowniczym wita nas Mike, przebywający tu od ponad trzech lat astrobiolog. Zaprasza wszystkich na wycieczkę po stacji, podczas gdy kapitan wraz z innym astronautą, Xiangiem, zaczynają przygotowywać statek do manewru.

Okno startowe zaczyna się za dziewiętnaście godzin, wszyscy mają więc aż nadto czasu na podziwianie planety, robienie zdjęć i zadawanie pytań załodze. Tylko ja nie jestem w humorze. Skłamałem, że źle się czuję po hamowaniu i zamknąłem w swojej klitce. Wziąłem tabletki, by zasnąć, ale nie pomogły. Czuję, jak serce bije coraz szybciej, kiedy przez drzwi słyszę ich głosy. Hans już nie jest wściekły na Stevena, Seiki szykuje sprzęt do transmisji na żywo, a Car częstuje wszystkich samogonem.

Są ludźmi, nie potworami, jak próbował wmówić mi psycholog. Mają swoje za uszami, ale właśnie spełniali marzenie i zwyczajnie się tym cieszą. A ja planuję ich zabić. W zasadzie już to zrobiłem, bo wszystko jest gotowe. Moduł tylko czeka, by pęknąć przy tym pieprzonym Zubrinie! Jeszcze mogę to przerwać, przyznać się, uratować ich. Tylko, że wtedy dla mnie nastanie koniec. Łzy cisną mi się do oczu. Drżącą ręką wyciągam kolejne tabletki, te mocniejsze, na czarną godzinę. Połknąwszy dwie, odlatuję w ciemność.

***

Jestem na Ziemi, przed domem. Toskania wygląda przepięknie w promieniach wiosennego słońca. Ruszam do wejścia, a wtedy drzwi otwierają się i na zewnątrz wychodzą żona i dzieci. To musi być sen! Wszystko niby wygląda normalnie, ale kobieta ma twarz Julii, a chłopcy jej oczy.

– Wróciłeś! – woła, uśmiechając się. Ma też jej głos.

Chłopcy podbiegają i przytulają się. To zdecydowanie sen. Dla synów jestem gadająca głową z ekranu. Często, kiedy wracam do domu po kontrakcie, nie poznają mnie.

– Wróciłem, kochanie – odpowiadam.

Kobieta przytula mnie, chcę ją pocałować, ale wtedy zauważam, że ma coś dziwnego na twarzy. Brokat? Jakby pył i jakieś małe, błyszczące drobiny...

***

Otwieram oczy. Serce wali mi jak szalone. To sen, to tylko sen...

– Pył aluminiowy i wióry, ciekawe skąd? – słyszę zza drzwi głos Cara.

Zamieram w bezruchu. Pocę się, jednocześnie drżąc z zimna. To nie sen. Wydało się.

– Może Adam coś podpowie, w końcu całe życie siedzi w statkach kosmicznych – odpowiada z przejęciem Hans.

Nie wydało się. Ale coś znaleźli. Przełykam ślinę. Nastaje chwila ciszy, a potem kilka potężnych uderzeń spada na drzwi mojej klitki. Car postanowił zapukać.

– Pobudka, śpiochu! – woła. – Kapitalistyczny statek kosmiczny pilnie wymaga pomocy kapitalistycznego inżyniera. Wstawaj!

Przecieram twarz ubraniem i z najpogodniejszym uśmiechem, na jaki mnie aktualnie stać, otwieram. Sądząc po ich minach, wyglądam okropnie.

– Co zepsuliście? – pytam, ziewając.

– Chory jesteś? – pierwszy odzywa się Hans.

– Nie wiem, to chyba przez hamowanie. Co się stało?

– Imprezę mamy, z okazji wejścia na orbitę – odpowiada Car. – Pijemy sobie, rozumiesz, a tu przylatuje kapitan i mówi, że jest problem z filtrem powietrza. Jakieś paprochy tam znalazł. Wziął pod lupę i co się okazało? Drobiny metalu. Pył i wióry. Niezbyt magnetyczne, więc stwierdził, że to pewnie aluminium. I teraz szuka skąd to.

– Gdzie to znalazł? – pytam już całkiem rozbudzony.

– Na końcu, w technicznym. Siedzą tam teraz z Xiangiem.

Po niecałych dwóch minutach docieramy na miejsce.

– Dobrze się czujesz? – pyta kapitan na mój widok.

– Tak, to od przeciążenia.

Zaczynają mi opowiadać co i gdzie znaleźli, pokazują wióry. To zapewne moja robota, odkurzacz wszystkiego nie wyłapał. Przekazują mi masę szczegółów, a ja udaję, że słucham z uwagą i masuję skronie. Co jakiś czas zadaję pytanie, a przy okazji rozglądam się po przedziale. Na szczęście dla mnie, agregat wentylacyjny jest daleko od miejsc, gdzie wierciłem i nic nie wskazuje na to, że zostałem zdemaskowany.

– Sprawdziliśmy wszystko, co nam przyszło do głowy. Nie znaleźliśmy nic więcej. Może pan ma pomysł, co to jest i skąd się tu wzięło? – kończy dowódca.

Patrzę na nich, biorę głęboki oddech i zaczynam. Pierwsza zasada pracy z klientem: kłamstwo trzeba zmieszać z prawdą, by je kupili.

– Wygląda jak pozostałości obróbki skrawaniem – odpowiadam. – To pewnie śmieci, które nie zostały usunięte w fabryce.

– Ale ten przedział ma już prawie dziesięć lat. Dlaczego dopiero teraz trafiły do filtrów?

– Bo coś musiało je poruszyć. Kiedy komputer pokazał błąd: przed hamowaniem czy po?

– Po. Przed hamowaniem robiłem pełen test systemów. Wszystko było zielone.

– Czyli hamowanie ściągnęło je tutaj. Więc musiały trafić do atmosfery trochę wcześniej. Czy robiliśmy coś niestandardowego w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin?

Sądząc po minach, nie rozważali takiego scenariusza. Zobaczymy, czy sami na to wpadną, jak ich trochę podprowadzę?

– Mogły zostać skądś wydmuchane – kontynuuję. – Albo wymiecione. Uruchamiał pan jakikolwiek urządzenie, które zazwyczaj nie jest używane?

– Odkurzacz!

– Steven!

Krzyczą jednocześnie Hans i Car. Spoglądam na nich, kiwając głową. Jestem z jednej strony dumny z udanego kłamstwa, ale widząc ich radość, mam też ochotę zwymiotować.

– Uruchamiałeś to zapasowe ustrojstwo, by posprzątać po tym ćpunie – mówi Bawarczyk.

– Tak. – Kiwam głową. – To by pasowało. Dobre dwie godziny sprzątaliśmy moduł. Te drobiny były pewnie w jakimś zakamarku. Trafiły w powietrze, a po hamowaniu poleciały zgodnie ze strzałkami – mówiąc to wskazuję na markery na ścianie. – I zostały na filtrze.

Uwierzyli. Rozmawiamy jeszcze przez chwilę, wspominając wybryki Stevena. Hans wraca przekazać wieści pozostałym. Car zapowiada, że mnie wyleczy wódką.

– Co powinniśmy z tym zrobić? – pyta dowódca, kiedy Rosjanin ciągnie mnie już w stronę włazu.

– Nic. Nie takie rzeczy w kosmosie latają. Jeżeli nie spowodowały problemu przy hamowaniu, to nie stanowią zagrożenia. Jak wrócimy, to niech pan zleci wymianę wszystkich filtrów.

Tylko, że nie wrócicie.

***

W imprezie biorą udział wszyscy. Car ze Stevenem zagrozili, że jak ktoś się z nimi nie napije, to się naćpają. Duzi, bogaci chłopcy.

– Firmę mi rozkradają, psubraty, to piję, co mi pozostało! Dwa tygodnie bez pana i już myszy harcują!

– To po co w kosmos poleciałeś? – pyta Rosjanina Alberta.

– Bo wszyscy wielcy ludzie byli wśród gwiazd: Dżyngis-chan, Gagarin, Putin.

Siedzę z nimi kilka minut i uciekam zaraz po pierwszej kolejce, tłumacząc się złym samopoczuciem. Nie mogę patrzeć, jak się bawią, chce mi się rzygać. Julia odprowadza mnie do kabiny.

– Na pewno wolisz być sam? – pyta.

– Tak, to nic groźnego, muszę dużo pić i spać. Za kilka godzin będę zdrowy.

Nie, nie chcę być sam. A za kilka godzin was już nie będzie.

– W takim razie dobranoc, Romeo – mówi nieco wyzywająco. – Aha, Mike prosił jeszcze, bym ci przypomniała, że za sześć godzin startujemy, więc najpóźniej za pięć musisz się przenieść na stację. Zorganizuję ci kogoś trzeźwego do pomocy.

Kiedy tylko wychodzi z modułu, wymiotuję. Kurwa, co ja robię?! Jeszcze mogę to zatrzymać, jeszcze nie jest za późno… Nie, blokuję te myśli. Tak będzie lepiej, zwłaszcza dla Julii. Tak nie będzie bolało, to nie śmierć na Marsie, ale na pewno pewniejsze niż skok, może nawet wrak spadnie w końcu na czerwoną planetę... Sięgam po tabletki, popijam wodą i odlatuję do krainy czarów.

***

Tym razem śni mi się bezkresna, czerwona pustynia. Idę przez nią w kurzu i pyle. Kilka godzin, dni, może lat. Długo. Panuje tu jakiś surrealistyczny mrok, bo kolory są wyraźne pomimo ciemności. Pustynia znika nagle, a ja czuję, że spadam. Przez chwilę rozkoszuję się tą myślą, potem zaczynam słyszeć głosy. Nie senne mary w głowie, ale takie prawdziwe. Podekscytowane, ludzkie głosy. Otrzeźwienie przychodzi nagle. Otwieram oczy, siedzę w module doznań wizualnych, a przyspieszenie delikatnie wciska mnie w fotel.

– Co jest?! – krzyczę, próbując wstać.

Przywiązali mnie?! Nie, to skafander, jestem też zwyczajnie przypięty pasami.

– No nareszcie – mówi Hans, siedzący po mojej prawej. – Już zaczęliśmy się martwić, że prześpisz całą zabawę.

– Zabawę?

– Lecimy na Zubrina, Romeo – dodaje Julia, siedząca po mojej lewej. – Zapłaciłam za ciebie. Raz się żyje!

Czuję, jak krew odpływa mi z twarzy. Musiała to zauważyć, bo delikatnie marszczy brwi i puszcza moją dłoń.

– Julia… – szepczę. – Musimy iść!

Teraz to ona blednie. Chce jeszcze coś powiedzieć, ale zagłusza ją dźwięk dławionego silnika. Odruchowo spoglądam na ekran telemetrii. Właśnie kończymy manewr transferowy na orbitę Fobosa, za niecałe cztery minuty silniki ponownie ożyją, by upozorować asystę grawitacyjną i skierować nas w stronę drugiego z księżyców. Wtedy nastąpi koniec. Jak tylko nastaje cisza i wraca nieważkość, zaczynam pospiesznie rozpinać pasy.

– Co ty robisz? To wbrew procedurom! – dziwi się Hans.

Nie odpowiadam.

– Żartujesz chyba! – krzyczy Julia, kiedy wyswobodziwszy się, zaczynam rozpinać i ją. Protestuje, ale nie utrudnia mi tego.

– Chodź ze mną! – proszę, kiedy jest już wolna.

– Dokąd?

– Tam! – krzyczę, wskazując na odległego o kilka tysięcy kilometrów Marsa.

Pozostali zaczynają wrzeszczeć i gestykulować. Mam nadzieję, że poprzestaną na słowach. Julia kiwa głową i odbija się od fotela. Po chwili jesteśmy już przy śluzie. Zostały trzy minuty. Alarm uruchamia się natychmiast po otwarciu włazu. Julia chce go odruchowo zamknąć za nami, ale ciągnę ją dalej. Nie mamy czasu. Otwieramy kolejne śluzy i w końcu docieramy do kapsuły ewakuacyjnej. Jeszcze niecałe dwie minuty.

– Adam, co wy robicie? Przerywam start! – Z interkomu słychać zaniepokojony głos kapitana.

Niczego nie przerwiesz, przeprogramowałem komputer pokładowy.

– A mnie powiesz, co robimy? – pyta Julia, kiedy zielona kontrolka oznajmia, że udało nam się zamknąć właz.

– Wybieramy życie! Zapnij się i dociśnij głowę do fotela, jak na szkoleniu.

Stara się, ale robi to za wolno, nie spędziła kilku lat w kosmosie. Pomagam jej i dopiero kiedy jestem pewien, że siedzi prawidłowo, zajmuję miejsce. Została mniej niż minuta. Uruchamiam telemetrię i inicjuję procedurę ewakuacyjną. SI kapsuły budzi się do życia, by znaleźć jakieś bezpieczne miejsce, skąd będzie nas można uratować. Kolejne alarmy zaczynają wyć, kapitan widać stara się przerwać procedurę.

– Ty naprawdę to zrobiłeś?

Zamieram. Spogląda na mnie z troską.

– Wiedziałaś?! – pytam. Ręce zaczynają mi dygotać.

– Czyżbyś miał problemy z pamięcią, Romeo? Sekret za sekret, zapomniałeś? Byłam pewna, że żartujesz i wymyśliłeś to, by nie wypaść blado. A teraz widzę, że to ja wypadam blado ze swoją decyzją.

To nie był sen, wiedziała. Chcę odpowiedzieć, ale wtedy pojawia się szum, kapsuła zaczyna drżeć, a po chwili przeciążenie wgniata mnie w bok fotela. Czas minął, silniki Sleipnira ruszyły. Nie zapiąłem pasów. Statek przygotowuję się właśnie do przelotu obok Fobosa.

– Adam, co się dzieje?! – Słyszymy jeszcze z interkomu.

Chwilę później udaje mi się dosięgnąć dźwigni bezpieczeństwa. Słychać huk, a potem przyspieszenie zmienia kierunek, kiedy silniki kapsuły ożywają na kilka sekund. Teraz bezwładność ciska mną o podłogę. Słyszę krzyk Julii, ale nie jestem w stanie nic zrobić. Próbuję wstać, ale rezygnuję, czując jak krew odpływa mi z głowy. Nie mogę stracić przytomności. Te kilka sekund zdaje się trwać wieczność, ale w końcu silniki gasną i wraca nieważkość.

Wołam ją, nie odpowiada. Chyba jest nieprzytomna. Z nosa leci jej krew. Dopiero teraz dociera do mnie, że nie opuściłem fotela. Przeciążenie działało wzdłuż kręgosłupa, niedobrze! Sprawdzam oddech i puls. Żyje, oby jedynie zemdlała. Zaraz się nią zajmę, ale najpierw muszę ustalić, dokąd lecimy. Rozkładam klawiaturę i kolejkuję zadania dla SI. Sygnał alarmowy, wizualizacja położenia, czas i szansa dotarcia na Mars Transit, losy Sleipnira. Statek zaprzęga swoje skromne zasoby do pracy. Julia budzi się po kilku minutach. Krwotok z nosa szybko ustaje. Podaję jej apteczkę, by mogła przemyć twarz.

– Wszystko dobrze? – pytam, kiedy jej twarz odzyskuje pogodny wyraz.

– Tak.

– Nie rób tak więcej, już myślałem, że… – milknę, kiedy w jej oczach pojawia się strach. – Co się stało?!

– Nie czuję nóg – odpowiada, udając spokój.

– Nie...

– A co cię to obchodzi, morderco! – wybucha, próbując wyswobodzić się z pasów. – Zabiłeś ich, mnie też chciałeś zabić i już prawie ci się udało! I ujdzie ci to wszystko na sucho. Kurwa! Myślałam, że żartujesz, nawet mi to imponowało, łudziłam się, że kogokolwiek obchodzę!

Zaczyna płakać, pomagam jej się oswobodzić. Odruchowo obmacuje nogi, próbując nimi poruszyć. Bez rezultatu.

– Polecimy na stację – zaczynam, przytulając ją. – Mają lekarza, powinni być w stanie coś zrobić. Możliwe, że to tylko przeciążenie i kręgosłup nie jest uszkodzony.

Kogo ja próbuję oszukać?

– I jeszcze kłamiesz – chce mnie odepchnąć. Dopiero teraz zauważam, jak jest słaba. – Mówiłeś, że mnie tam zabierzesz. Nie chcę zdechnąć na stacji, otoczona przez ludzi, dla których będę jedynie pierdolonym balastem! Chcę do domu! Chcę na Marsa!

Przytulam ją, milknie. Trwamy tak przez chwilę. Gładzę ją po włosach, a następnie obracam się w stronę konsoli. Dodaję nowe zadanie dla SI przeciągam je na pierwszą pozycję.

– Nie okłamałem cię. Lecimy na Marsa.

***

SI znajduje miejsce, w którym nie będzie w najbliższym czasie burzy pyłowej i po niecałych dwóch godzinach lądujemy na powierzchni czerwonej planety. Tuż przed wejściem w atmosferę wywołuje nas stacja, na której zdążyli już zauważyć, że ze Sleipnirem stało się coś złego. Udajemy, że ich nie słyszymy, kontynuujemy lot i po chwili wchodzimy w atmosferę. Kapsuła została zbudowana z myślą o lądowaniu na Ziemi, więc spadochrony okazują się praktycznie bezużyteczne, ale SI udaje się bezpiecznie wylądować, korzystając z naddatku paliwa i pomocy nadmuchiwanych pływaków.

W trakcie lotu Julia nie odzywa się. Obmacuje nogi i próbuje ukryć, że znów krwawi z nosa. Chcę pomóc, ale wymownie daje do zrozumienia, abym zajął się sobą. Ożywia się dopiero po wylądowaniu. Zakładamy hełmy, wyrównujemy ciśnienie, a następnie wydostajemy się na zewnątrz. Choć ciążenie na Marsie jest sporo mniejsze niż na Ziemi, z początku mam problemy z chodzeniem. Kiedy mogę już pewnie stanąć na nogach, podnoszę ją, by zobaczyła, gdzie jesteśmy. Widok zapiera dech w piersiach.

– Dziękuję – mówi, spoglądając na ogromny krater, nieopodal którego stoimy.

– Są tu zapewne bardziej urokliwe miejsca, ale nawigacja nawaliła.

Śmieje się. Z takiego suchara.

– Tu jest tak cholernie dużo miejsca. Dziękuję ci, Romeo, i przepraszam za to w kabinie. Myślałam, że jestem gotowa, ale na to chyba nie można być gotowym.

– To nie ty powinnaś przepraszać.

– Nie? Przecież mogłam to przerwać, mogłam cię sprawdzić. Nie zrobiłam tego. To przynajmniej współudział.

– Nie! – oburzam się.

– Tak! – odpowiada, a ja widzę, że ponownie płacze. – I nie kłóć się ze mną. Tak jest romantyczniej.

– Tam na statku, dlaczego poszłaś ze mną?

– Bo mnie o to poprosiłeś.

– A dlaczego w ogóle za mnie zapłaciłaś?

– Bo chciałam dać ci jakiś prezent na pożegnanie. Byłam też zwyczajnie ciekawa, jak zareagujesz. A poza tym uznałam, że jeżeli nie blefujesz, to będzie sprawiedliwie. Car też zrezygnował w ostatnim momencie, więc pomyślałam, że to taki znak. Jestem kobietą, zapomniałeś? Miewam kaprysy.

– Co dalej?

– Jak to co? Wezwij pomoc. Ratuj się.

– Nikt tu nie przyleci.

– Przylecą, Car ich zmotywuje.

Opieram ją o skałę, by mogła obserwować krater i ruszam w stronę kapsuły. Posiedzimy tu trochę. Car umie motywować ludzi, ale trzeba się upewnić, że SI włączyła nadajnik.

– Mam jeszcze prośbę – mówi, łapiąc dech.

Odwracam się. Klęczy na skraju urwiska.

– Nie! – krzyczę.

Ruszam w jej stronę, ale gestem każe mi zostać.

– Posłuchaj, mnie już zaraz nie będzie, ale ty możesz jeszcze coś zrobić. Coś dobrego. Cokolwiek, tylko nie stawiaj mi pierdolonego pomnika! Nie oczekuję, że naprawisz świat, ale postaraj się, aby nigdy więcej nikt nie zrobił czegoś takiego. Znasz się na tym, a teraz sam doświadczyłeś, do czego to może prowadzić. Zrób coś!

Łzy cisną mi się do oczu, mimowolnie robię krok do przodu. Wtedy ona odpycha się i znika za urwiskiem.

***

W ciszy wpatruję się w bezmiar kosmosu. Na Mars Transit nie ma panoramicznych okien, a jedynie niewielkie, okrągłe iluminatory. Udało się, przeżyłem. Gdzieś tam, ponad dziewięć milionów kilometrów stąd, jest Sleipnir. Nie rozbił się o żaden z księżyców, pomknął dalej i teraz zmierza w stronę orbity Jowisza. Według analiz za siedem lat zostanie ściągnięty przez grawitację gazowego olbrzyma, by po kilku kolejnych spłonąć w jego atmosferze. Nikt nigdy nie odkryje mojej zbrodni, całe zdarzenie zostało zakwalifikowane jako wypadek, a śledztwo umorzono ze względu na koszty. Firma jest zadowolona i oznajmiła już, że awansowałem na Partnera. Wygrałem.

I co z tego, skoro czuję się nikim. Wychowałem się na SF, jako dziecko marzyłem o byciu astronautą. Po latach nauki i starań zatrudnili mnie, bym dbał o jakość oraz bezpieczeństwo lotów kosmicznych, a ja z zimną krwią zabiłem siedem osób, by prawda nigdy nie wyszła na jaw.

Trójka pasażerów, którzy razem z dowódcą byli w kokpicie, przeżyła dekompresję, powstałą w wyniku mojego sabotażu. Kapitan, lecąc przez moduły, by nas zatrzymać, zamykał za sobą śluzy. Aabrin, jego żona i Seiki zdołali jakoś uruchomić zapasowe radio i przez siedemnaście godzin łudzili się, że ktoś po nich przyleci. Zamilkli, kiedy dowódca stacji otwarcie przedstawił im sytuację. Nie potrafię wyobrazić sobie, co czuli. Nie wiem też, co zrobili i nie chcę wiedzieć. Ilekroć śnię, podświadomość podsyła mi wizje ich ostatnich chwil. Dobrze, że mam tabletki, bo bym zwariował.

– I przeżyliście to wszystko, by ona tam zginęła? Pod sam koniec poślizgnęła się i spadła z urwiska? – Car bardziej stwierdza, niż pyta. – Bóg to cyniczny skurwiel!

Nie, tym razem to akurat głównie moja robota.

– Tak – odpowiadam. – Próbowałem po nią zejść, ale przylecieli po mnie.

– Podobno chciałeś skoczyć.

– Nie, szukałem drogi na dół.

– Ale tam była ponoć burza pyłowa.

– Tam ciągle jest burza pyłowa.

– Jajogłowi też tak mówili. Nie chcieli po was lecieć, musiałem ich przekonać.

Podbite oko, zmiażdżona dłoń i dowódca stacji, który ciągle jeszcze ma opatrunek na głowie. Podobno Car „tylko lekko wytargał go za uszy”. Załoga stacji prawie z nami nie rozmawia, a kiedy Rosjanin leci przez moduły, bez słowa usuwają mu się z drogi.

– Przeżyć dekompresję statku, uszkodzenie napędu i awaryjne lądowanie na Marsie tylko po to, by tak zwyczajnie zginąć na planecie. Kurwa!

Rosjanin chce mi pomóc. Nie pierwszy raz siedzimy z butelką, kontemplując bezmiar kosmosu.

– Chcesz jeszcze? – pyta, wskazując na brzydki, plastikowy pojemnik ze słomką. Tu nie ma szkła ani kieliszków. – To już ostatnia. Jak wysuszymy, czekają mnie prawie dwa lata o suchym pysku.

Każdy ma swoje problemy.

– Nie.

– Jak chcesz, będzie więcej dla mnie – uśmiecha się.

– Co zamierzasz? – pytam. W obecnej sytuacji tylko myśli o przyszłości pozwalają mi normalnie funkcjonować.

Krzywi się. Jego życie również wywróciło się do góry nogami.

– Zaczynam od nowa. Połowę mojej firmy już rozkradli, a zanim wrócimy, będę bankrutem i pójdę do więzienia – wzdycha, drapiąc się po łysej głowie. – Wyobraź sobie, że zaproponowali mi tu fuchę, mam pomóc w budowie kolonii na powierzchni.

– Zgodziłeś się?

Mnie też to sugerowali, ale wykręciłem się depresją. Niezbyt pociągała mnie praca fizyczna pod okiem ambitnych snobów z misji międzynarodowej. No i ja mam zajęcie, jestem Partnerem.

– Tak – zaczyna, a ja słyszę w jego głosie zmianę. Na twarzy pojawia się z pozoru delikatny, chytry uśmieszek. Coś planuje. – Jajogłowi budują ten habitat od dwudziestu lat. Brakuje im ikry, tak sobie myślę. Skupiają się na problemach, zamiast szukać rozwiązań, jak ich znam. Chcą, bym pracował fizycznie, ale wydaje mi się, że pomogę im w inny sposób.

No tak… Czym są pola naftowe Kazachstanu przy obcej planecie. Na Ziemi jakiś ambitny kierownik cieszy się, że skorzysta z okazji i zdobędzie osiłka do pomocy. Ciekawe jaką będzie miał minę, kiedy Carat Marsjański ogłosi niepodległość?

– A ty co planujesz, Adaś? Zostałeś gwiazdą – pyta, osuszywszy pojemnik.

– Raczej wiadomością dnia – odpowiadam nieśmiało.

Ale wystarczyło, by producenci bili się o prawa do ekranizacji. Premiera „Ostatniego lotu Sleipnira” ma się odbyć kilka dni po moim powrocie na Ziemię. Fabuła ma tyle wspólnego z rzeczywistością, co manewr, który zniszczył statek z prawdziwym przebiegiem lotu misji Zubrin-1, ale przystałem na to. Bo też coś planuję.

– Zadbam, by się to nie powtórzyło. Zostanę ambasadorem bezpieczeństwa Federalnej Agencji Kosmicznej. Dopilnuję, by wadliwe moduły załogowe oraz inne zaniedbania już nigdy nikogo nie zabiły. Mamy już cały plan rozpisany: fundacja, prelekcje, zmiany w przepisach… Wykorzystamy pieniądze i chwilową popularność, by nagłośnić problem…

– Myślisz, że naprawdę coś zmienisz?

– Tak, wierzę w to.

I mam plan.

– Zakochałeś się w niej, tak naprawdę, co?

Nie odpowiadam.

– Ja też się kiedyś zakochałem – kontynuuje. – Kobiety... Ale zrób swoje, może z całego tego bajzlu wyniknie przynajmniej odrobina dobrego.

– Wyniknie – odpowiadam spokojnie, choć serce wali mi jak szalone.

***

Wróciłem na Ziemię ledwie miesiąc temu i od razu rzuciłem się w wir pracy. Nie widziałem filmu pokazującego nasze wyimaginowane przygody, ale zainteresowanie jest spore. Producenci nie żałowali pieniędzy na efekty i reklamę, kina są pełne. Siedzę w sporej sali, w pierwszym rzędzie. Kolejna z cyklu prelekcja dla pracowników sektora, naukowców i pasjonatów. Na elegancki garnitur narzuciłem skórzaną kurtkę, dokładnie taką samą, jaką nosi główny bohater. Dziwili się, kiedy uparłem się przy tym detalu, ale stałem się celebrytą, więc mam prawo mieć kaprysy. Za kilka minut po raz kolejny opowiem o tym, co przeżyłem. Te same kłamstwa co zazwyczaj, ale dziś będzie nieco inaczej.

Witają mnie brawami, kiedy tylko wstaję. Powoli podchodzę do mównicy i wspinam się po schodach. Jeszcze nie skończyłem rehabilitacji, a dwa lata w nieważkości zrobiły swoje. Muszę o tym pamiętać, nie jestem w pełni sił. Spoglądam w ich oczy, większość przyszła w ramach pracy i patrzy na mnie, jak na kosmitę. Oto ten, któremu udało się zostać sławnym i bogatym zszedł na ziemię, by nauczać resztę. Nikogo nie interesuje, co powiem, ale każdy chciałby być na moim miejscu. Sam kiedyś taki byłem: młody i pewny swych nieograniczonych możliwości. To właśnie do nich pragnę dotrzeć.

Prelekcja przebiega normalnie, ja gadam, przełączając slajdy, a oni udają, że słuchają. Jedynie kilka twarzy zdradza oznaki zainteresowania. Kończę i zachęcam do zadawania pytań. Ktoś szczerze mi współczuje, ktoś inny chce, bym doprecyzował kwestie techniczne, ktoś kolejny dziwi się, że tylko ja przeżyłem. Standard, ale zawsze miło słuchać ludzi wrażliwych na argumenty. To daje nadzieję. Większość jednak marzy już o kawie i ciastku. Czekam jeszcze, rozglądając się po sali.

– Czy film, który nakręcono, pokazuje prawdziwy przebieg wydarzeń? – pyta wysoki, elegancko ubrany trzydziestoparolatek.

Właśnie na takie pytanie czekałem.

– Nie do końca, chłopcze.

– Dlaczego? Skoro tak bardzo zależy panu na poprawie bezpieczeństwa, czy nie warto byłoby pokazać wszystko dokładnie tak, jak wyglądało? Sam pan mówi, że…

Dzięki ci, młodzieńcze. Bardzo mi pomagasz.

– Film miał jedynie nagłośnić temat – przerywam mu, podnosząc głos – bym mógł się z wami spotkać. Doskonale spełnił swoje zadanie. Sama fabuła nie ma zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością.

Sądząc po odgłosach, część ludzi odłożyła telefony. Widzę, jak przedstawiciel wytwórni i mój były przełożony wbijają we mnie wzrok. Zyskałem uwagę na chwilę, może dwie. Teraz albo nigdy.

– Film zawiera pewne nieścisłości – kontynuuję. – To nie wadliwy moduł zniszczył Sleipnira, tylko ja, po części na jego polecenie – mówiąc, wskazuję na dyrektora. – Mógłbym wam godzinami opowiadać jak i dlaczego to zrobiłem, ale nie chce mi się, jestem zmęczony.

– Pozwiemy cię, pójdziesz siedzieć! – Mężczyzna wstaje i rusza w moją stronę.

– Wątpię – odpowiadam spokojnie. Przez te wszystkie lata ukrywania prawdy przywykłem do stresu.

Tak jak się spodziewałem, kolejni uczestnicy chwytają za telefony i zaczynają nagrywać. Wiedzą już, że szykuje się coś ciekawego. Szybkim ruchem wyszarpuję spod kurtki ukryty tam przedmiot.

– On ma broń! – wrzeszczy ktoś z sali.

Uśmiecham się, spoglądając w zastygłe w bezruchu twarze. Dyrektor również nieruchomieje.

– Chcecie prawdy? Proszę bardzo, opisałem ją i wysłałem do mediów. Jesteście ciekawi, to przeczytajcie sami, a może i o tym zrobią niedługo film. A teraz popatrzcie na mnie, zobaczcie do czego mnie to doprowadziło, jak jedną głupią decyzją przegrałem życie!

Część ludzi ucieka, ale większość tylko patrzy z ciekawością. Wiedzą już zapewne, co chcę zrobić i rozumieją, że nie stanowię dla nich zagrożenia. A jak można przegapić coś takiego? Ćwiczyłem ten ruch z tysiąc razy, więc włożenie lufy do ust nie sprawia mi problemu.

Samobójcy trafiają podobno do piekła. Nie dbam już o to, ale wierzę, że prawda wreszcie mnie wyzwoli, a to małe przedstawienie coś zmieni. Mógłbym godzinami opowiadać o lęku i niepewności jutra, które towarzyszyły mi przez lata. O stale reanimowanym małżeństwie i dzieciach, których w zasadzie nie znam. Ale nie zrobię tego, bo to by osłabiło przekaz. Wolę zostawić ich z pytaniem: dlaczego człowiek, który odniósł sukces, zamiast spijać śmietankę, palnął sobie publicznie w głowę. Prawda, do której sami dochodzimy, zostaje w głowie na dłużej.

Czy spadając w otchłań dane mi będzie zobaczyć Julię? Z tą myślą naciskam spust. Wierzę, że tak będzie sprawiedliwie.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27198

Krzysztof Rarocki – Polak, katolik, żonaty, dzieciaty, ale uśmiechnięty i bez wąsów. Notorycznie uciskany przez Mamuta, zakochany w fantastyce od pierwszego wejrzenia. Przez długie lata próbował się z niej wyleczyć, lecz stara miłość nie rdzewieje. Zaczął więc pisać i poczuł, że pierwszy raz w życiu robi to, co daje mu prawdziwą satysfakcję, pokój i spełnienie. Kiedy tylko ma czas, cierpliwie stuka w komputer, by dzielić się ze światem tym, co mu w głowie siedzi.

Powrót do listy opowiadań

Sprośności pięknej Klematisz

Radek Puchała

Czyli o tem, jakeśmy pod hejtmanem Rokycanem księżniczkę w upałach ratowali, o duractwach Honzy, i też nieco o trollu z białym kutasem, co przypominał gęś.

Kropla potu wolno spływa po bruzdach pyzatej, zarośniętej twarzy. To gęba Honzy Najtola, niedawno się zaciągnął. Niby młody, ale nie do końca. Kropla znika w gąszczu wypłowiałej brody, zostaje po niej tylko wilgny ślad.

Krasnolud marszczy policzki i wziera w mosiężną tubę. Stara się przy tym wyglądać mądrze, jak uczony.

Jakbym go nie znał. Do szkół nie chadzał. W cechu go nie chcieli. Szczęście, że poczciwy, to mu hejtman dał się wykazać – mędrkuje w myślach zwierzchni Honzy, Jakub Rezek.

– Honza, a po kim ty masz tę kanciastą szczękę? – pyta z nudów, nadymając spękane usta. Sapie przy tym, że skwar i gorąc. Utyskiwanie przynosi mu ulgę.

– Babka Najtolowa gadała, że po matce.

Rezek krzywi się ze zdziwienia. Widać nie wiedział, a przecie on, gawędziarz, zawsze wszystko wie. Zapomina z tego na chwilę o południowym słońcu, o dziwach ogrodów hospodara, i o tym osobliwym kraju, gdzie nic nie jest takie, na jakie wygląda. Choćby ten kwiat z rozwartą paszczą, który mu omal ręki nie odgryzł.

– Widzisz tam co? – Nie wytrzymuje jednak długo w milczeniu. Skwar skwarem, a ciekawość – ciekawością. Sam też patrzał, ale tylko kapkę, bo rozgrzany mosiądz szczypał w palce, a wziernik wgryzał się w oczodół. Nie dla niego te wynalazki.

– Dziewkę widzę, w świątyni dumania. Ale wcale nie duma.

Rezek rozwija wymięte płótno z namalowanym portretem ciemnowłosej damulki. Podsuwa je Najtolowi pod nos. Młoda niewiasta o wysokim czole patrzy w dal bez wyrazu, lekko się garbi, srebrna kolia z rubinami jak wiśnie ciąży jej na szyi.

– Podobna?

Honza zerka na obrazek, przelotnie, jakby od niechcenia, po czym prędko wraca do wziernika. Nazbyt ochoczo, jak na Jakuba rozum.

– Trochę podobna, a trochę nie – odpowiada z ociąganiem. – Urodziwsza niż ta z obrazka. Sándor winien malarza do loszku wtrącić, że mu tak córkę oszpecił.

– Ale księżniczka czy nie? – docieka Rezek. Marzy mu się cień i przytulny półmrok. – Mówże!

– Diademu nie ma… sukni z sobolowym obszyciem też nie.

– Honza, durniu! Przecie nie będzie w taki skwar w sobolach chadzać.

– No prawda, ale żeby tak w samym gieźle?

Rezek wyrywa lunetę, mimo że mosiądz wciąż jest gorący.

– A myślisz, że pod suknią to co księżniczki noszą?

Zagląda we wziernik, a jęzor błąka mu się tak, jak wcześniej u Honzy.

– Nie wiem. – Najtola ręce świerzbią, by wyrwać lunetę, ale Rezek starszy. Nie wypada.

– Gorsecik i majteczki utkanie niby z mlecznej mgły, co ledwie skrywają ciemny trzykąt, ale… jeno w cieniu, bo w słońcu to już nic a nic.

Honza przełyka ślinę. Milczy, udaje, że go to nie obchodzi.

– A skąd ty się tak na księżniczkach wyznajesz? – nie wytrzymuje.

– Nie wyznaje się. Mówię, co widzę.

Młodego-niemłodego zżera ciekawość. Wpatruje się w dal, gdzie przy wodospadzie majaczy postać w bieli. Bez lunety niewiele widać poza tym, że biel tkaniny opada zmysłowo na soczyście zieloną trawę.

– Dobra, wracamy. Widziałem dość – orzeka starszy krasnolud, uśmiech ma perfidny i złośliwy. – Księżniczka, nie księżniczka, ale ratunku to ona nie potrzebuje. Jeśli już kogo trza ratować, to tego niziołka ze skrępowanymi ręcami, co pod nią leży.

***

Wieczorem Jakub Rezek łapczywie ściska kufel. Woń drożdży i chmielu błogo drażni nozdrza, ma w sobie coś jeszcze, coś szlachetniejszego. Chyba jaśmin, albo zwyczajny rumianek. Krasnolud nie wie, wszak jest chłopem, nie babą, ale się nie dziwi. Taka to już kraina, że nawet ordynarne piwo zalatuje odrobiną bajki.

– Rezek, melduj! – Jakub słyszy szorstki głos. Odstawia kufel, choć ust nawet zmoczyć nie zdołał i staje na baczność. Wszak do raportu woła sam Vilém Rokycan, hejtman Pierwszej Dragensborskiej –.jest tu incognito i bez kapalina, lecz wciąż budzi szacunek. Jak ojciec.

Honza też prostuje się niczym struna, a nogi mu trochę drżą. Boi się, że coś przeskrobali, że Rokycan zły. Jeszcze go nie zna.

– Taa, jest! – Jakub Rezek wypina z dumą pierś, szczerzy zęby. Więcej w tym teatru niż wojska. Dowódca lustruje jego prostacką gębę o przekrwionych policzkach.

– Znaleźliście księżniczkę?

– Znaleźliśmy, mości hejtmanie, ale czy ona księżniczka? Sami wiecie, co to za miejsce. Własnym oczom nie można wierzyć. Kto wie, co tu prawdą, a co w głowie siedzi. – Rezek robi efektowną pauzę. Trzy szpetne krasnoludy stojące za hejtmanem rozdziawiają usta, czwarty, jego przyboczny też, ale mniej. – Może niech Honza mówi. On lepiej się przyjrzał.

Hejtman zezwala. Rezek pręży się, poważny, a powieka nawet mu nie drgnie. Honza za to płonie jak siksa, co ją matczyny gach naszedł w kąpieli.

– Trochę podobna, a trochę nie – plącze się, krztusi, ucieka wzrokiem – trudno orzec… baba na malunku niewyraźna…

Rokycan ponagla go niedbałym ruchem dłoni. Rezek jakby tylko na to czekał.

– Honza chce powiedzieć – recytuje swą kwestię niczym rymowankę – że nie wie, bo po dupie ciężko poznać.

Towarzysze wybuchają śmiechem, hejtman też. Nie cieszy się jeno purpurowy Honza. No i hejtmański przyboczny, Gustaw Matěj, rzecz jasna, ale ten od zawsze na sztywnym palu siedział.

Śmiech nie ustaje, nawet gdy wrota się otwierają, skrzypiąc przeciągle. Do środka wchodzi fircyk w kolorowych szatach, a za nim rzesza błaznów. Szeleszczą sukniami. Krasnoludy wciąż się śmieją, zdają się ich nie widzieć, lecz wprawne ucho Rezka słyszy, jak niski rechot wojaków zmienia się w rubaszny chichot. Matěj lekce opada na zydel, szpetni bracia Najtole o kanciastych szczękach, zaczynają krzątać się pociesznie. Hejtman wciąż zaśmiewa się jak żaba, ale tak nienaturalnie, że trudno go potraktować poważnie.

– O, siedmiu krasnoludków! – woła fircyk. Ma bufiaste rękawy i sumiasty wąs. Zalatuje od niego piżmem.

– A gdzie wasza królewna? – wtóruje mu błazen, tak mały, że nawet w Dragensborgu uchodziłby za karła. Kompania błaznów się cieszy, cieszą się też krasnoludy, przeklinając w duchu pomysł hejtmana, jednak co rozkaz, to rozkaz. Rokycan też chyba żałuje tego całego incognito, ale trzeba przyznać, że wśród pstrokatej menażerii cudaków i widziadeł kompania krasnoludów nie wyróżnia się wcale. Cierpi jeno krasnoludzka duma.

Fircyk milknie pierwszy, chrząka wymownie, po czym rozwija pergamin i recytuje tubalnym głosem:

– Szanowni mieszkańcy Miasta Wiecznej Beztroski, Doliny Mamideł, Gór Ułudy oraz drodzy goście! Nasz dobrodziej i hospodar, Jego Wysokość Efim Leonid, przyjaciel istot wszelakich, zwłaszcza tych, którym nieobce są cnoty miłości, męstwa i lubieżności, ogłasza turniej na cześć szlachetnie urodzonej księżniczki Klematisz, który odbędzie się w ogrodach pałacowych jutro po zmierzchu.

***

Księżniczka Klematisz zdecydowanie nie przypomina tej na malunku od króla Sándora. Hejtman rozumie, że bardziej udane dzieła rozesłano na dwory sąsiednich królestw, a im dostały się popłuczyny malarskiego rzemiosła, ale żeby aż tak spaprać robotę? Jednak to nie uroda księżniczki najbardziej go zachwyca, a słowa. Siła i żar, jakie z nich biją. Jak bardzo rozbudzają skryte krasnoludzkie serca.

Odziana w zwiewne szaty, fiolety i róże, przechadza się wśród zgromadzonych – istot różnej proweniencji, rasy, a częstokroć i nieodgadnionej płci. Spogląda na nich z niekłamanym zachwytem, zagrzewa do walki, inspiruje. Obiecuje zwycięzcy to, o czym każdy z wojowników już marzy, jeśli nie od pierwszego wejrzenia, to na pewno od pierwszego zdania, które wypłynęło z jej ust.

– Walczcie, kochani, walczcie do utraty tchu, bo zwycięzcę czeka nagroda. Najpierw spożyje ze mną kolację, tylko we dwoje, odświeżymy się w Kaskadach Szczęścia, po zmroku zaś pokażę mu gwiazdy. A potem, już w mojej komnacie, sama zabiorę go do gwiazd. I obiecuję, że nie usłyszy tej nocy słowa „nie”.

Chwilę później Klematisz prezentuje gamę dźwięków, które zwycięzca z pewnością usłyszy. Honza, choć się wzbrania, czuje wzdłuż kręgosłupa niezwykłe drżenie. Nie on jeden, ale żaden szanujący się krasnolud nigdy tego nie przyzna.

– Zwerbujcie ją do kompanii, a wygram każdą bitwę – wymyka się z ust hejtmanowi.

– Dziewkę? Do kompanii? – Gustaw Matěj nie podziela tej fascynacji. Gustaw w ogóle rzadko cokolwiek podziela, a fascynację zwłaszcza.

– Jest warta stu markietanek, a jadłaby za jedną.

Rezek potakuje, oziębły Gustaw udaje, że nie słyszy, a Honza, Jiří i Žigmund Najtole słyszą tylko ją.

– Oni wszyscy pójdą za nią w ogień – wieszczy hejtman z myślą o nadchodzącej walce.

Księżniczka zasiada na podwyższeniu tuż obok hospodara popijającego bursztynowy nektar. Efim Leonid jest równie zachwycony jak reszta. Rokycan wie, że za tym dobrotliwym i pociesznym kudłaczem stoi siła, której lękają się nawet królowie. Nieznana moc skryta wśród miraży, zaklęta w beztrosce, pokryta pierzynką ułudy. To dlatego Sándor nie przysłał po córkę armii, a jedynie siedmiu niepozornych krasnoludów. Za to nie byle jakich, bo z Pierwszej Dragensborskiej.

Arena nie przypomina areny ani trochę. Zamiast piachu jest kobierzec z płatków róż. Zamiast sękatych desek, oddzielających wojowników od widowni, tlą się pojedyncze pochodnie. Każdy z patrzących jest tak blisko, że może poczuć na skórze oddech szykujących się do walki, wąchać ich pot, dotknąć ciała. Księżniczka też może, i dotyka z upodobaniem. Ponadto zewsząd szemrze woda tryskająca z fontann. Honzie się zdaje, że płynie z dołu ku górze, jak bąbelki w piwie.

Herold ogłasza kodeks turnieju. Żadnej broni, ani ofensywnej, ani defensywnej. Tylko to, czym obdarowała natura. I bez zabijania. Księżniczka nie lubi śmierci. Lubi bohaterów.

– W pierwszym starciu zmierzą się sławetny Borys, znany jako Szpotawy oraz… – Herold zacina się na chwilę – …oraz siedmiu krasnoludków od królewny Śnieżki.

– Kto? – pyta Rezek, a minę ma, jakby ktoś mu naszczał w buty.

– Borys Szpotawy. Tamten gigant.

Borys przypomina jednego ze wschodnich zapaśników, których pasą ciekłym tłuszczem. Posturę ma niczym gąsienica, jeno krótka i bardziej pękata. Aż dziw bierze, że nogi się pod nim nie łamią.

– Nie o niego pytam. Jakiej, psiajucha, Śnieżki?

– Spokój Rezek! – wtrąca się hejtman. Rusza na środek, prowadzi ich przed olbrzymią wagę o srebrzystych szalkach. Na jednej z nich leży uwalone cielsko Szpotawego. – Pamiętajcie. Bić jak baby. Nikt nie może nas rozpoznać.

Gigant nie ma na sobie kompletnie nic, nawet przepaski biodrowej.

– Stworzenia mikre i cherlawe – odczytuje punkt czwarty ordynacji herold – mogą przystąpić do boju chmarnie, z zastrzeżeniem, że ich łączny ciężar nie przekroczy ciężaru przeciwnika.

Duma bojowych krasnoludów wyje, jednak widowisko ma swoje prawa. Zwłaszcza że tusza sławetnego Borysa to kilka cetnarów żywego mięsa, i drugie tyle tłuszczu oraz skóry.

– Gdzie lezie? – Rękodajny hospodara ma mniej ogłady niż herold. Mocnym chwytem ściąga Honzę z szalki, na którą krasnolud już prawie wlazł. – Przecie słyszał. Bez broni defensywnej!

– Toć nie mam broni – odrzeka Honza zdziwiony. Spogląda to na rękodajnego, to na braci, w końcu na hejtmana. Hejtman też nie rozumie.

W sukurs przybywa herold.

– Za oręż defensywny poczytuje się: tarcze, zbroje płytowe, kolczugi, napierśniki, przeszywanice, a również wszelkie inne nakrycia ciała jak koszule, portki, gacie, a w przypadku niewiast takoż giezła i kalesony.

Kompanię dopada konfuzja i zmieszanie. Spoglądają po sobie zagubieni.

– Znaczy się, mamy stanąć do boju jako gołodupce?

– Do mojej sypialni też zawitacie w przyodziewku? – Księżniczka krasi swe słowa szczyptą perlistego śmiechu. Śmiech rozpływa się po arenie falą i wraca niczym echo, powielany przez niezliczone gardła.

Klematisz mruga filuternie. Potrafi czarować. Nie są to czary niedostępnej damy ani wyrachowanej kokietki. Czaruje niewinnością i wdziękiem. Jest jak pierwsza miłość, która uśmiecha się szeroko, zaczepnie, po czym ucieka, chichrając się, niby jaka Anežka, bądź Zuzka z kamienicy obok. A gdy tak już zniknie na dobre, a człek utraci nadzieję, zjawa się niespodzianie i całuje w usta.

Honza, słysząc jej czarowny śmiech, nie waha się ani chwili. Pierwszy opuszcza portki. W jego ślady podążają bracia. Przecie jak jeden to i wszyscy. Gustaw patrzy na Rezka, Rezek na Gustawa, ten zaś nie dowierza, gdy gacie rozzuwa sam hejtman.

Matěj może jest nudziarz, i nawet dziewki uliczne omija, ale za kompanię duszę by oddał. Dwa razy mu powtarzać nie trzeba. Jak hejtman świeci przykładem, to podwładny słucha, nawet jak tym, co świeci, jest goła dupa.

Borys, choć trudno uwierzyć, waży więcej niż siedmiu krasnoludów. Staje na środku areny, wielki, nagi, wysmarowany oliwą, a jego męskość tonie w fałdach tłuszczu. Krasnoludy zbijają się w stado wokół Rokycana, niczym owce na widok niedźwiedzia. Każdy wstydliwie skrywa przyrodzenie. No prawie każdy. Honza, zapatrzony w księżniczkę, nie skrywa niczego. Pławi się w jej zachwycie.

– Odwagi! – Rokycan dodaje otuchy pozostałym. – Przecie nikt nas tu nie zna, nikt nie będzie pamiętał. Poza tym to wszystko złuda. Jutro wyjdzie, żeśmy zwyczajnie lali się po mordach, a księżniczka ofiarowała zwycięzcy wstążkę.

Rezek nie jest przekonany. Czuje na sobie spojrzenie Klematisz. Jakby był słodką bułeczką od babki Bělinki, polaną truskawkowym lukrem. Wzrok księżniczki aż topi ten lukier. Nikt tak na niego nie patrzył, nawet Libuše. Wolałby już do bitwy iść w pełnym rynsztunku, nawet piechotą przeciw kawalerii, niżby stać tu przed nią na golasa.

Hejtman jednak nie żartuje. Jak nie przywiozą jej do Okrzyhradu, to będzie wojna, z prawdziwą krwią, z prawdziwą śmiercią, z prochem czarnym, co szczypie w oczy, i z tym szarym, w którym się zalega, gdy dola przestanie sprzyjać. Sándor nie popuści, a jakie tu zastaną wówczas monstra, tego nie wie nikt.

Jawa czy ułuda? Jak je rozróżnić, nie wiadomo, chyba że na drugi dzień. Miraż jest wtedy, gdy każdy pamięta co innego; prawda, jak wszyscy to samo.

Rezek przypomina sobie, jak ruszają hurmem na Borysa. Matěj uczepia się jego szpotawej nogi, Honza skacze mu na grzbiet i gryzie, Rokycan szarpie kręcone cynobrowe kudły. Jakub pamięta też wielką tłustą pięść wielkości melona, zapach płatków róż i gwiazdy. Sypialni księżniczki Klematisz nie pamięta.

***

– Honza, powiedz, że nie walczyłem na arenie z golusieńką rzycią – jęczy Rezek.

Czerep boli tak, jakby jednak walczył, albo pił. Ale picia nie przypomina sobie wcale. Młody nie odpowiada, a jego mina potwierdza najgorsze obawy.

– Nieee! – wyje krasnoludzka duma. – Przynajmniej wygraliśmy?

Honza wciąż milczy. Zdradza go wielobarwne limo pod okiem, rzędy drobnych śladów po zębach na przedramionach i czerwona plama na szyi. Jakby mu kto przystawił wielką pijawkę.

– Kruca fuks! – Rezek nie wie, co o tym myśleć, a pąs na licu Najtola może oznaczać wszystko. – No mów żeż, bo jasny pierun zaraz mnie tu trafi!

W oddali, gdzieś w Górach Ułudy, grzmi.

– Z Borysem poszło nawet łatwo, obalilim go na plecy. Machał rękami niby żuk i nie potrafił wstać. Potem trafił się Aleksandyr, lżejszy od Szpotawego, ale i nas było mniej. Przy grdyce miał wole, co trzęsło się jak galareta. Strasznie nas nim rozpraszał. Powalił Žigmunda. Ja też dostałem – Honza wskazuje na swoje oko – alem ustał. Jakoś nie godziło się leżeć tak bez ruchu przed księżniczką. Potem naskoczylim na niego kupą, z pazurami, jak baby.

– Ech, wstyd i hańba – międli Rezek. – A te zęby, to od kogo?

– Skrzaty z Gór Srogich.

– Co? Te charłaki? Jeden kiedyś chciał się do nas zaciągnąć, to nawet topora nie potrafił dźwignąć.

– Tak, właśnie one. Na wagę wlazło ich ze dwa tuziny. Osaczyły nas jak osy i kąsały gdzie popadnie, bez szacunku dla męskich świętości. Gustawa to jeden nawet w kuśkę użarł.

Honza milczy, próbując zakryć ślady po ugryzieniach. Rezek podejrzewa, że Gustaw nie był jedyny.

– I co było dalej? No mówże! Bo przecie widzę, że na tym się nie skończyło.

– Właśnie że skończyło. Nie ustalim.

– Nie pieprz, Honza, przecie widzę. A to na szyi to skąd?

– To? – krasnolud dotyka czerwonego śladu, delikatnie, jakby od niechcenia. Wzrok zalewa mu się masłem.

– Jeno nie łżyj mi tu.

– Księżniczka lubi bohaterów… – bąka. – Nawet tych pokonanych.

***

Vilém Rokycan podkręca wąs, zaciąga się fajką i knuje. Mimo sromotnej, uwłaczającej krasnoludzkiej godności klęski, cieszy się pod nosem. Księżniczka lubi bohaterów, a oni, choć przegrani, są bohaterami. Zwłaszcza ci ranni.

– Rezek, jak ci? Wyżyjesz? – pyta.

– A juści, hejtmanie, wyżyję. Jeno suszy mnie okropnie. Ale do karczmy się jakoś doczłapię.

– Nigdzie nie będziesz lazł. Leż tu i ciężko choruj.

– Ale…

– To rozkaz. – Rokycan potrafi spojrzeć tak, że milknie nawet taki wyga jak Rezek.

– Ta jest! – dopowiada z wyjątkową, jak na ciężko chorego, werwą.

Hejtman wychodzi na dziedziniec pałacu, przechadza się po rozgrzanym bruku, podziwia klombik z petuniami. Kwiaty czasem zmieniają się w syczące żmije, czasem w piękne motyle, ale wie, że to ułuda. Zna już miejsca, gdzie czar działa wyjątkowo mocno. Na przykład za północną wieżą w nocy latają stada nietoperzy czy innych sowiołaków, aż strach wyjść. Nikt jednak nie wraca pokąsany. Chyba że nikt tam nie chadza.

Mija już trzeci dzień od turnieju. Krasnoludy mieszkają w pałacu, są tu gośćmi. Dla bohaterów zawsze znajdzie się miejsce u hospodara. Zwłaszcza, gdy prosi o to księżniczka.

Siedmiu krasnoludów walczących dla swojej Śnieżki. Pierwszego dnia są sławni, drugiego bledną pośród innych dziwów, trzeciego nikt nie zwraca na nich uwagi. Rokycan do tego czasu wie, w której komnacie sypia księżniczka, i kiedy zostawia uchylone okno.

Kamienie wieży są ciepłe, mimo że zapadł już zmrok. Hejtman omija ukruszony występ, podciąga się na gzymsie, wspina na parapet. Skrzydło okna ustępuje lekko, jakby tylko czekało, żeby je pchnąć. Albo jakby pchane było co noc.

– Księżniczko, przybywam na ratunek.

Rokycan gramoli się do komnaty. Niezbyt przypomina księcia.

– Na ratunek? – Klematisz promienieje rozanielona. – Och, jak cudnie. Pójdź do mnie, zacny rycerzu, uratuj. Prędko, póki łoże ciepłe.

Księżniczka odsłania zwiewną narzutę z tafty, przybiera bałamutną pozę. Kusa, jedwabna koszula, malowana w purpurowe krokusy czy też inne kwiecie, sięga ledwie górnej ćwierci ud. Jej poły rozchylają się ochoczo. Klematisz uśmiecha się zalotnie, jakby na niego czekała.

Hejtman zastyga w bezruchu. Zapiera mu dech. Nawet najwięksi stratedzy dają się czasem zaskoczyć. Księżniczka zaś rusza do ataku. Tasiemka z kokardką zawiązaną w talii frunie ku górze, uwalniając poły koszuli. Jedna ześlizguje się swobodnie, odsłaniając nagą, cudowną krągłość, na którą opada kilka niesfornych kosmyków. Jakże drażnią one wzrok hejtmana. Druga poła jest poza zasięgiem antracytowych włosów, jednak złośliwie nie chce się ześlizgnąć. Jakby wymalowany na tkaninie krokus obłapił pierś księżniczki i strzegł zazdrośnie.

– Księżniczko, to nie tak. – Hejtman z trudem odzyskuje głos. – Ojciec się o was martwią. Trza umykać. Przed nami długa droga.

– O tak, mój książę. Bardzo długa. Jednak nim udamy się w podróż, należy ci się nagroda.

Delikatna, kobieca dłoń zmysłowo wędruje po liźniętej promieniami słońca skórze. Trąca krokusa, odkrywając więcej, i więcej. Zmierza do celu, na myśl o którym Rokycana przechodzą ciarki.

– Księżniczko, to nie krotochwile. Król Sándor nas przysłał. Czas wracać do domu.

– Ale ja nie chcę wracać do domu. – Jej dłonie miast sięgnąć celu, dziarskim ruchem oddają piersi krokusom. – Dobrze mi tu. Nigdzie nie jadę.

Rokycan duma, odruchowo nawija kosmyk brody na palec. Uprowadzić księżniczkę siłą, wbrew jej woli? Za duże ryzyko.

– Król Sándor myśli, że hospodar cię porwał. Jak nie wrócisz, przyjdzie z wielką armią i zrówna to miejsce z ziemią. Przecież go znasz. Pomyśl o wszystkich stworzeniach żyjących tu w beztrosce.

Księżniczka milczy naburmuszona. Jakby coś rachowała, ważyła.

– Dobrze – ustępuje. – Wrócę do domu, ale pod jednym warunkiem. Chcę spotkać trolla. Najprawdziwszego. Znajdźcie mi jednego, a wrócę.

***

Niełatwo znaleźć trolla w górach, zwłaszcza w Górach Ułudy. Wszak nigdy nie ma pewności, że troll to troll. Ten, którego widzi Rezek, stoi po kolana w wodzie, trzyma wiecheć lawendy i wciera ją w mokrą skórę.

Rezek jeszcze nie wydobrzał i łeb go wciąż boli, ale jest pewny, że to nie miraż. Co jak co, ale na trollach to się zna. Kiedyś po pijaku twierdził, że jego prababka była trollicą, ale na trzeźwo się mocno wypierał. Do dziś nie wiadomo kiedy łgał.

– Śnieżny troll – szepcze księżniczka z zachwytem. Patrzy, jak woda opływa grube konary jego nóg, a kożuszek śnieżnobiałej sierści pstrzą fioletowe płatki. – Cudowny.

Gustaw też się mu przygląda, choć bardziej sceptycznie, jak to Gustaw. Czy kto słyszał o trollach w kąpieli? Przecie nawet krasnoludy wiedzą, by wody nie nadużywać, choć istoty to czyste i szlachetne. A co dopiero trolle.

Troll obraca się, jakby na zawołanie, a wówczas nawet wygadanemu Rezkowi brakuje słów. Chyba ma żal do świata, że nie wdał się w dalekich praszczurów.

Klematisz za to żalu do świata nie ma. Przełyka głośno ślinę, zagryza wargę, a potem nutka niepewności ze szczyptą lęku znika i zostaje tylko szeroki uśmiech.

Gdyby kto Rezka zapytał, co widzi, rzekłby, że szyję białego gąsiora, któremu ktoś łeb urżnął siekierą. Szyja jest gruba, pióra zmokłe. Zdobią ją indycze korale przystrojone bielą gęstego runa, niczym u owcy. Rezek odnalazłby więcej podobieństw do wiejskiej chudoby, lecz akurat zmęczone oczy trolla zatrzymują się na nim. Beznamiętnie go omiatają, potem pozostałe krasnoludy, potem księżniczkę, na której zatrzymują się dłużej. Troll marszczy brwi.

– Nimfa? – pyta z oburzeniem. Zapomina nawet o lawendzie. – Nie! Nie będę dupcył! – oznajmia zdecydowanie. Odwraca się, a potem wielkie białe stopy niosą go w las.

– Ale… trollu kochany… Zaczekaj! – prosi Klematisz.

Troll nie słucha. Śnieżnobiała postać znika wśród zieleni i mgły. Zostają tylko gałązki lawendy unoszące się na powierzchni wody.

Psotność i pewność siebie księżniczki znikają. Dolna warga drży, oczy wilgotnieją. Stara się jeszcze udawać, że nic się nie stało, lecz na próżno. Na policzek spływa pierwsza łza, za nią druga i kolejna, a starym krasnoludom serce pęka. Nie ma już Klematisz zuchwałej i urokliwej, jest tylko zwykła Anežka czy Zuzka, płacząca tak rzewnie, aż żal.

Rezek odwraca głowę. Gustaw Matej już od dawna grzebie patykiem w ziemi. Honza w środku niemal goreje, najchętniej klęknąłby przed księżniczką, ale nie wie, co miałby jej rzec, rusza więc w pogoń za trollem.

Hejtman również ma serce. Zamiera jak obelisk i tylko po mrugnięciach znać, że żyje. Trwa tak o jedną chwilę za długo, bo gdy się przebudza, kompanii już nie ma.

Nic to. Rokycan wie, że tę bitwę przyjdzie mu toczyć samopas.

– Pora wracać do domu, księżniczko. Już czas – mówi łagodnie. Gryzie się zaraz po tym w język. Nie mógł wymyślić czego lepszego? Spojrzenie księżniczki nie pozostawia złudzeń, że mógł.

Hejtman siada obok, na omszałym kamieniu. Nie zna się na niewiastach, ale chyba tak trzeba. Tak mu się wydaje. Od głazu ciągnie chłodem.

– Nie jestem żadną księżniczką – odpowiada nimfa głosem pełnym żałości, po czym przytula się do niego. Lniana kapota wilgotnieje od łez. – Ten troll… on był idealny. Dlaczego mnie odrzucił?

Rokycan nie wie dlaczego. W ogóle nic nie wie, a magia tej krainy wcale nie pomaga. Tylko miesza w głowie.

Księżniczka-nieksiężniczka nie czeka odpowiedzi.

– Powiedz mi, jak umierają krasnoludy – pyta. Zdradza, że ma na imię Rosa. Pociąga nosem, lico jej lekko puchnie, przybiera czerwienią, włosy się do niego kleją.

– Giną na wojnie albo w kopalni, a jak który ma pecha, to na szafocie. Albo zdycha zapity w gnoju za oberżą.

Dziewczyna przytula się do Rokycana mocniej, całą sobą, jakby to mogło ukoić jej smutek.

– Żył swego czasu w Dragensborgu stary Prokůp, rymarz – ciągnie hejtman. – Któregoś dnia polazł w góry, położył się w śniegu i tak już został. Mówili potem, oszukał śmierć, bo przyszedł po nią, zamiast ona po niego. – Rokycan czuje na swoim ramieniu kości policzkowe nimfy, twarde, wbijają się mu w mięśnie, w przeciwieństwie do cudownie miękkich piersi. Te czuje nieco niżej, z boku, gdzie skóra jest najwrażliwsza, ale o nich stara się nie myśleć. – I sarkali, że tak się nie godzi, że stchórzył, że nie po krasnoludzku.

Nimfa słucha, trawi jego słowa, a potem rzeka słów wylewa jej się z ust:

– Księżniczka, ta prawdziwa, bardzo się przestraszyła. Pewnie przez te zwidy, bo nie nawykła. Albo przez Efima Leonida i jego swawolne maniery. Mówiła, że na dworze Sándora ludzie nazywają to rozpustą i udają, że wcale tego nie robią. Bo to nieobyczajne kochać i dawać rozkosz. Zamknęła się w komnacie w północnej wieży i nie chciała wyjść. Ciągle płakała w poduszkę. Nie rozumiałam jej, ale pomogłam, by mogła zachować tę swą cnotę. To w końcu kraina ułudy, każdy może być tu kim chce, nawet księżniczką. – Rosa odruchowo wyciera nos o kapotę Rokycana. Jak mała dziewczynka. – To miał być mój ostatni szalony miesiąc, kapka miłości i uwielbienia. Kochany Efim zorganizował nawet turniej. Po cichu liczyłam, że może los się odmieni, że zjawi się na arenie troll… że może nie uschnę…

– W północnej wieży? Wciąż tam jest?

Nimfa przytakuje, a potem znowu wybucha płaczem. Tym razem jakby rozczarowana, że krasnolud przejął się bardziej losem księżniczki.

– Na pewno jeszcze znajdziesz jakiegoś trolla.

– Nie znajdę. – Nimfa przeczy energicznie. – To musi być troll od pierwszego wejrzenia. Zresztą, nie zdążyłabym już.

Wielkie, mokre oczy nimfy patrzą z żalem. Patrzą wprost w serce hejtmana, które nagle staje się kulą śniegu pozostawioną na słońcu Wielkich Stepów, w południe, w środku lata.

I wtenczas nadciąga odsiecz.

– Znalazłem go, znalazłem! – krzyczy Honza z daleka, biegnie co sił, aż dyszy. – Siedzi przy swojej jamie. Zarzeka się, że nie będzie dupcył, ale uciekał też nie.

***

Troll istotnie siedzi przy jamie, najeżony jakby obraził się na cały świat. Na widok Rosy teatralnie odwraca głowę.

– Pójdź do niego – szepcze Honza. Popycha ją lekko. Zostaje mu po niej ledwie ulotny dreszcz na opuszkach.

– Dzień dobry, panie trollu miły. – Nimfa przywdziewa czarujący uśmiech. Jest w nim coś szczerego, prawdziwego. – Mogę usiąść? Nie bój się, nie będziesz musiał robić nic, czego nie zechcesz. Wytłumacz tylko, dlaczego jesteś na mnie zły.

Troll burczy i chrząka.

– Nimfy bez serca. A Nikoł potem struty i płacze.

– Ale ja mam serce i chętnie ofiaruję je tobie. Na zawsze.

– Nimfa nie rozumie. One też tak mówią. Idzie, pokażę jej.

Wielki biały troll rusza leśną ścieżką. Rosa też. Próbuje nadążyć, to podbiega, to zwalnia i drobi nogami. W końcu łapie właściwy rytm i zrównuje się z nim. Waha się przez chwilę, tłumi swą naturę, ale nie potrafi inaczej. Łapie go za rękę i dalej idą już razem. On ciężki, niezdarny, pachnie lawendą. Ona lekka i zwiewna jak źdźbło kołysane wiatrem. Dłoń nimfy mieści się między kciukiem a palcem wskazującym trolla. Honza odprowadza ich wzrokiem. Wzdycha. Cóż.

Polana jest niewielka i otoczona głazami. Wewnątrz rośnie mech, równy i starannie wypielony z traw i chwastów. Ktoś bardzo o to miejsce dba. Rosa z trollem wchodzą do kręgu i stają przed trzema kopcami usypanymi z ziemi i obłożonymi lapis lazuli. W Górach Ułudy taki lapis można znaleźć tylko w jednym miejscu. Wysoko, tam, gdzie wieczny śnieg. Na każdym z kopców rośnie też świeży kwiat.

– Fiołek, Konwalia i Niezapominajka – mówi troll i wskazuje na nie. – Wszystkie jak ty. Najpierw miła, kocha, pieści… a potem Nikoł musi kopać grób. Bez serca.

***

Krasnoludy odchodzą, troll zaszywa się w jaskini i tęskni, a Rosa zostaje sama. Gdzie nie spojrzy, widzi jego smutne oczy. Mija dzień lub dwa, traci rachubę. Jak można być tak okrutnym? Dlaczego nigdy o tym nie pomyślała? Ona, nimfa, stworzona, by kochać i dawać szczęście.

Fiołek i Konwalia, znała je. Fiołek miała przepiękne białe włosy i piersi, od których nie dało się oderwać wzroku. Nawet Efim Leonid śnił o nich po nocach. Konwalia dzieliła się wszystkim: słodkościami, dobrym słowem, miłością. Jak to nimfa, tylko mocniej, bardziej, całą sobą. Niezapominajki Rosa prawie nie pamięta. Wszystkie były od niej starsze, przecież to działo się tak dawno temu. Odchodziły z błyskiem w oku, szczęśliwe, że znalazły w końcu swego trolla. Idealnego.

Jak ona cieszyła się ich szczęściem.

Miały rację, jest idealny. Wciąż o nich pamięta. Dba. I cierpi. Tak bardzo chciałaby zostać kolejnym kwiatem na polanie, który ktoś będzie podlewał. Malutki, niewielki dar od świata za jej całe życie. Za szczęście niesione wszędzie i każdemu, zawsze.

Ale nie jemu.

Choć Nikoł w to nie wierzy, Rosa ma serce, wielkie, a w nim empatię. Nimfa czuje jego trolli ból jak swój własny. Rozumie go. Płacze.

***

Prawdziwa księżniczka podobna jest do tej na malunku. Czoło ma wysokie jak ojciec. Hejtman dziwi się, że przy jej komnacie nie ma straży. Wietrzy podstęp. Choć pośród miraży może nie potrzeba strażników. Wszak są nietoperze i kruki. Za późno jednak na wątpliwości.

Krasnoludy odziane w pstrokate szaty otaczają swoją Śnieżkę i wychodzą z nią raźnym krokiem, zdążają radośnie w dół, podskakują. Trzeba przyznać, że księżniczka aktorką jest równie dobrą. Możliwe, że nauczyła się od nimf, albo dużo wcześniej, jeszcze na dworze ojca.

Miasto Wiecznej Beztroski nie ma bram, nie ma też murów, jakby nikt sobie tym nie zaprzątał głowy. W pewnej chwili zwyczajnie się kończy, a wraz z nim znikają miraże. Po drodze ubywa też kilku krasnoludów, choć to już z innej przyczyny. Zostaje skwar i wolny, turkocący wóz.

– Czy naprawdę wracamy do domu? – pyta księżniczka, gdy pękate kopuły pałacu znikają za widnokręgiem. Zdaje się dziwnie markotna.

– Tak, księżniczko. Jesteś uratowana. – Hejtman też czuje ulgę, odkąd świat znów stał się obrzydliwie pospolity.

W oddali powstaje tuman kurzu, wyłaniają się zeń sylwetki jeźdźców, pędzą na złamanie karku.

– Nie frasujcie się, księżniczko – uspakaja Rokycan. – To nasza tylna straż.

Klematisz oddycha z ulgą. Sprawia wrażenie, jakby chciała już mieć to wszystko za sobą, a jednocześnie jakby wciąż coś ją gryzło.

– A właściwie, to kto cię porwał? – Hejtmanowi też wiele rzeczy nie daje spokoju. – I czy w ogóle ktoś cię porwał?

Księżniczka wodzi palcem wokół sęka w burcie wozu.

– Oj, księżniczko, księżniczko – wzdycha krasnolud. – Zdaje mi się, że ratować to cię dopiero będzie trzeba.

– Przecież król ojciec wcale nie musi się dowiedzieć. Opowiem o strasznym hospodarze i dzielnych krasnoludach, co ocaliły mą cnotę. I że za taki ratunek należy się dwakroć złota niż to, co obiecał. Bo przecież się należy, mój rycerzu, czyż nie?

Rokycan nie ma wątpliwości, że to prawdziwa księżniczka, przesiąknięta Sándorowym dworem do cna.

– Mości hejtmanie, mości hejtmanie – krzyczy Jiří, jeden z dwójki jeźdźców. – Musim wracać! Honza zaginął!

– Nie musim. Księżniczka odratowana, robota skończona. Będzie tego.

– Jak to tak zostawiać brata w potrzebie? Nie godzi się. Co matce rzekniem?

– O tak, w potrzebie to on jest – śmieje się hejtman, a Rezek i nawet sztywny Gustaw przyłączają się do niego. – Honza poprosił o zwolnienie ze służby. Jakieś pilne sprawunki ma na głowie, mówił, by na niego nie czekać.

***

Stary krasnolud z opowieści hejtmana oszukał śmierć. Według nich był tchórzem. Rosa jednak wie, że to nieprawda. Potrzeba wielkiej odwagi, by odejść, gdy nadchodzi czas. Rosa nie ma w sobie takiej. Boi się gorącej pustyni, i samotności, i zapomnienia. Słońca, które wypije z niej życie i pozostawi suchą wydmuszkę. Ta się rozpadnie w pył, ten zaś poniesie wiatr.

O nimfach powiadają, że żyją krótko i umierają młodo. Nie wspominają jednak, że starzeją się w mgnieniu oka. Rosa czuje, że to już. Nie ma odwagi, a mimo to pakuje niewielki tobołek, żegna się z siostrami, przyjaciółkami i obwieszcza, że znalazła trolla. Jakże one cieszą się jej szczęściem.

Nie ma jednak żadnego trolla, jest tylko ból i przerażająca pustynia. O tym jednak nikomu nie mówi.

Rusza przed siebie w kierunku gór. Samotna.

– Ja będę twoim trollem! – Głośny krzyk rozbrzmiewa w jej głowie. Nie, nie w głowie. To krasnolud o płowej brodzie. Biegnie ku niej i woła z podnieceniem. – Przecie to kraina ułudy. Skoro nimfa może być księżniczką, to krasnolud może być trollem!

Zaskoczona Rosa chwilowo zapomina o smutku.

– Pamiętam! Pierwszy raz ujrzałam cię na arenie… – Jej zaskoczenie ma wielkie turkusowe oczy, zdziwienie podnosi koniuszki ust, a nadzieja rozświetla turkus iskierkami gwiazd. – …a to było, zanim zobaczyłam białego trolla…

Zachwyt wybucha najpromienniejszym uśmiechem, jaki Honza widział. Gdzieżby takiemu uśmiechowi do Anežki czy Zuzki.

– Pójdź do mnie mój trollu. Jesteś cudowny, piękny, najpiękniejszy… – woła do niego, przez chwilę znów jest dawną nimfą, lecz gaśnie nagle, jak knot świecy, który ktoś ułapił w palce.

Bez serca, przypominają się jej słowa trolla. Bolą tak bardzo.

– Musiałbyś patrzeć, jak umieram – szepcze. – A potem zostałbyś sam.

– Zdzierżę! – odgraża się Honza. Bije od niego ta młodzieńcza pewność siebie, która cechuje głupców, bądź śmiertelnie zakochanych. – Nie chcę, byś usychała. – Kręci głową. – Przenigdy. Nie ty.

Rogowata skóra kciuka muska brzoskwiniowy policzek i ociera ostatnią łzę. Jakimś cudem została jeszcze w turkusowych oczach po przepłakanych nocach.

– Nie smuć się – pociesza. – Przecie to kraina ułudy. Skoro troll będzie na niby, to na niby będzie też śmierć.

Jest w jego słowach taka cudowna naiwność. Serce nimfy zdradza jej, że on naprawdę jest na to gotów.

Rosa jednak wie, że to na nic. Czary Gór Ułudy nie działają na nimfy, działa tylko magia trolli – odrobina rozkoszy zakończona wieczną ulgą, gdy przychodzi czas.

– Podobno prababka Jakuba była trollicą. A przecie nasza matula z domu też Rezkowa – przekonuje Honza. Oczy płoną mu szczerym żarem. Ten żar jest dobry, piękny, świadomy. Przyjemniejszy niż skwar pustyni. Cudowny niczym życie wymykające się przez palce w chwili, gdy tego nie chcemy.

– Naprawdę zrobiłbyś to dla mnie?

– Bez wahania i nie żałowałbym ani chwili.

Nimfa przeczesuje palcami czuprynę krasnoluda. Przecież już postanowiła, pogodziła się z tym, pożegnała. Gładzi płową brodę. Czy znajdzie tę odwagę raz jeszcze? Dotyka pierwszych zmarszczek na twarzy młodego-niemłodego krasnoluda. Zagląda mu w oczy, aż do samego serca. Już wie.

– Chodźmy, poznasz moje siostry – mówi. Chwyta go za rękę. – Nie chcę, byś po wszystkim został sam. One się tobą zaopiekują i rozgonią smutki.

***

Honza długo nie wracał do domu. Mijały lata, a w Dragensborgu zapomniano o Honzie. Jedynie stara Najtolowa czasem głowy synom suszyła, że brata nie upilnowali.

W końcu jednak powrócił. Bez kobyły, wozu, i grosza przy duszy, za cały dobytek miał spraną kapotę, co ją jeszcze w wojsku dostał, i kamionkową donicę z przepięknym kwiatem. Powiadali potem, że Honza zdurniał do reszty. Miast się odkuć, pójść do kopalni, do huty, lub chociaż karczmę otworzyć, poprosił starostę o małą parcelę i założył ogród.

Krasnolud ogrodnikiem? Nie uwierzyłbym, gdybym tego nie widział. Ale tak właśnie było, mówię to wam jakem Jakub Rezek.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27212

Radek Puchała – z wykształcenia doktor geologii, z zawodu geofizyk, czasem zdarza mu się pracować, a wtedy znika na długie tygodnie, by kartować podmorskie głębiny. Kilka lat spędził w Azji, kolejnych kilka w Afryce. Poznał dziewięć mórz i trzy oceany. W czasie jednego z rejsów skończyły mu się książki, więc na przysłowiowym bezrybiu zaczął pisać własną. Zadebiutował na portalu fantastyka.pl w 2018 roku opowiadaniem Kumari.

Powrót do listy opowiadań

Przyszłość, którą zabraliśmy

Paweł Wącławski

I

Ludzka rzecz umierać. Republiki rzecz ten fakt przyspieszać.

Napis na murze Ekologicznego Sądu Błyskawicznego

Śniło mu się, że celuje do ciężarnej kobiety.

Sekundę później obudził się zlany potem. Było wcześnie rano, ale już panował straszliwy upał. Jeremi ruszył do motelowej łazienki, ściągnął majtki i wszedł do wanny z brudną, letnią wodą. Podciągnął kolana, twarz skrył w dłoniach. Siedział tak długo.

W końcu wstał, wytarł się i wrócił do pokoju. Telefon wibrował niemo. Na wyświetlaczu zobaczył dziewięć nieodebranych połączeń od nieznanego numeru. Westchnął głośno, odpalając papierosa.

Odsunął zasłony i popatrzył przez okno. Ogromny plakat reklamowy tonął w bezlitosnym słońcu, przyciągając znów jego uwagę. „Czujesz się źle?” – pytały czarne litery. „Nic niewart? Uważasz, że jesteś niepotrzebny i że to wszystko bez sensu? Chyba masz rację. Śmierć to dobre rozwiązanie, szczególnie dla Ciebie”.

Kontemplację bilbordu przerwał telefon komórkowy, którego ekran po raz kolejny rozbłysł matowym światłem. Ten sam nieznany numer.

Odebrał.

– Słucham?

– Jeremi? – spytał głos w słuchawce. – To ja.

– Czyli?

– Mikołaj. Twój brat – powiedział głos. Jeremi się rozłączył i rzucił telefon na łóżko. Dyszał głośno i wpatrywał się w komórkę. Po chwili telefon zadzwonił ponownie. Jeremi zaklął, cmoknął, w końcu znowu odebrał.

– Czego? – syknął.

– Ojciec… – zaczął Mikołaj i zaraz urwał.

– Co ojciec?

– Zmarł w zeszłą środę. Jutro pogrzeb. Próbowałem się do ciebie dodzwonić. – Przez chwilę milczeli. Słychać było tylko dyszenie Jeremiego w słuchawce.

– Myślałem, że skoro jesteś na przepustce, to będziesz chciał wziąć udział… – wznowił Mikołaj.

– Na przepustce… – powtórzył Jeremi, ale urwał i zaklął. Pokręcił głową z niedowierzaniem. – Nie mam zamiaru nigdzie przychodzić.

Znowu milczenie. Jakby obaj wyczekiwali na coś, co nigdy się nie wydarzy.

– Wiem, że nie chcesz. Wiem, że nie widzieliśmy się od trzech lat, ale to naprawdę ważne – stwierdził w końcu Mikołaj i zawiesił głos na chwilę. – Zresztą obaj przecież wiemy, że przyjdziesz, więc jutro podstawię samochód – dokończył i rozłączył się bez pożegnania. Jeremi zaklął głośno. Chciał rzucić telefonem, ale ostatecznie kopnął krzywy stolik, strącając pusty wazon na podłogę. Podniósł poduszkę, przystawił sobie do twarzy i długo w nią wrzeszczał.

W końcu się opanował. Opuścił ramiona wzdłuż ciała, jakby się czemuś poddawał. Telefon ponownie rozbłysł matowym światłem, oznajmiając przybycie nowej wiadomości.

II

Europejska Agencja Wywiadowcza (EAW): centralna agencja zajmująca się zbieraniem i analizą informacji o podmiotach fizycznych i prawnych celem zapewnienia bezpieczeństwa w Europejskiej Republice Ekologicznej. Podejrzewa się, że od kilkunastu lat głównym celem organizacji jest inwigilacja i represja osób o nieekologicznych poglądach.

Archiwalny fragment artykułu z portalu fckecolog8y53r6t.onion

Następnego dnia samochód przyjechał punktualnie o ósmej rano. Jeremi skończył palić, wsiadł do auta i ruszyli. Kierowca nie odzywał się ani nie odwracał.

Powoli wyjeżdżali z miasta. Po lewej pas paneli słonecznych ciągnął się aż po horyzont. Dalej znajdowała się fabryka syntetycznego jedzenia, a w oddali farmy wiatrowe. Minęli serię bilbordów zachwalających bezdzietność i kolejne, promujące papierosy, heroinę, alkohol. W końcu te reklamujące leki na bazie benzodiazepiny i barbituranów, które ludzie i tak łykali jak cukierki.

Jeremi patrzył na to beznamiętnym wzrokiem. Elektryczny samochód trzeciej generacji nie wydawał żadnego dźwięku.

– Cisza przed burzą – szepnął, zamykając oczy.

***

Godzinę później byli na miejscu. Jeremi wysiadł z samochodu i poszedł w kierunku cmentarza. Tysiące drzew posadzonych na ciałach zmarłych ciągnęły się w nieskończoność, obok nich biodegradowalne nagrobki, rozpadające się z czasem, jak pamięć po samych zmarłych. W oddali prosta budowla pełniła funkcję bezwyznaniowej kaplicy.

Po chwili dostrzegł Mikołaja, który machnął do niego przyjaźnie. Jeremi nie odpowiedział w żaden sposób, tylko ruszył w jego stronę.

Gdy się zrównali, Jeremi nie ścisnął wyciągniętej dłoni brata, na co Mikołaj odpowiedział uśmiechem. W jego zielonych oczach błądziła pewność człowieka, który wie i może bardzo wiele.

Stali tak przez chwilę w milczeniu, w końcu weszli do środka, do małej sali. W jasnym, minimalistycznym pomieszczeniu stało dwanaście krzeseł, a przy ścianie zdjęcie ojca z czarnym paskiem w prawym rogu.

Do sali wszedł mężczyzna ubrany w czarną koszulę. Spod pach wykwitały mu mokre plamy, które próbował ukryć, sztywno trzymając ręce przy ciele. Rozejrzał się i zmarszczył brwi, widząc tylko ich dwóch.

– To wszyscy? – spytał.

– Tak – potwierdził Mikołaj. – Możemy zaczynać.

Mężczyzna kiwnął głową i zaczął recytować życiorys zmarłego. Jeremi oddychał ciężko, wpatrując się w zdjęcie ojca. Nie zauważył, jak mistrz ceremonii wypowiedział końcowe zdanie i przekazał fotografię Mikołajowi. Po chwili bracia wstali i wyszli na zewnątrz.

– No dobra – powiedział Jeremi. – Mów i miejmy to z głowy. Nie rób takiej miny, nie spotkaliśmy się tu przecież przypadkiem. Nie dostałem przepustki przez jakiś kosmiczny zbieg okoliczności. Jestem tu, bo chcesz, żebym tu był. Więc mów czego chcesz, ja ci odmówię i będziemy mogli się rozejść.

– Wiesz, Jeremi, ja naprawdę się staram. Ta rozmowa mogła wyglądać zupełnie inaczej. Nie musiałem prosić, nie musiałem do ciebie wydzwaniać. Mogłem cię tu przywieźć w kajdankach z workiem na głowie.

Jeremi milczał, zaciskając pięści.

– Ale tego nie zrobiłem. Bo to pogrzeb naszego ojca. Bo jesteśmy rodziną, może przeklętą, ale jednak. A ten drugi powód to… – przerwał i przez chwilę jakby ważył słowa. – Piotr zniknął.

– Piotr zniknął trzy lata temu.

– Trafiłem ponownie na jego ślad.

– No to mów. Co się z nim dzieje? Gdzie jest?

– To niestety tajne.

– Tajne? Nie no, ty naprawdę dobry jesteś.

– Chcesz wiedzieć, co się z nim dzieje czy nie?

Jeremi otworzył usta, by coś odszczeknąć, ale się powstrzymał. Długo wypuszczał powietrze, w końcu kiwnął głową, by Mikołaj kontynuował.

– Pamiętasz jak Piotr wyjechał na Antarktydę i jak dołączył do ekspedycji zajmującej się rekonstrukcją brył lodowych? Po tym, jak rozstał się z Marysią?

– Po tym, jak mu ją ukradłeś?

– Nie pomagasz – skwitował Mikołaj, a potem przypomniał, jak Piotr utrzymywał regularny kontakt z byłą żoną i dziećmi, ale też jak ten kontakt słabł z każdym tygodniem i miesiącem, aż w końcu zupełnie się urwał.

Mikołaj użył wtedy swoich wpływów i potwierdził, że z Piotrem wszystko było w porządku. Po prostu nie chciał już z nikim rozmawiać.

– Trzy miesiące temu trafiłem na jego zdjęcie – wznowił, wyciągając fotografię Piotra. Mężczyzna na zdjęciu miał siwe włosy, podkrążone oczy i ciało pokryte bliznami. Obok niego stali członkowie Sojuszu Industrialnych Rebeliantów.

– To na pewno on?

– Tak. Myślę, że jest kartą przetargową i wkrótce go wykorzystają, by mnie w jakiś sposób szantażować.

– Nie wszystko na świecie dzieje się z twojego powodu.

– Może nie wszystko. Ale bardzo wiele.

– Zresztą co ja w ogóle mam z tym zrobić? Czego ty ode mnie oczekujesz? Że co, pojadę go szukać w to tajne miejsce, którego nie chcesz mi nawet wyjawić?

– Mniej więcej – potwierdził Mikołaj. – Zabierzesz się z Zielonymi Służbami pod przykrywką standardowej akcji wywiadowczej. I nie pozwolisz im go zabić. Przyprowadzisz go do mnie, a ja z nim porozmawiam.

– Ze służbami, co? Przecież obaj wiemy, co to za akcje. Z nich nie przyprowadza się jeńców.

– Tym razem będzie inaczej. Musisz go tylko rozpoznać.

– Nie ma mowy.

– To twój brat – stwierdził po długiej chwili Mikołaj. – Jesteśmy mu to winni.

– Ty na pewno. Ja niekoniecznie. Zresztą… – urwał i się zawahał. – Pomyliłeś mnie z kimś innym. Ja nie jestem niczyją szansą na nic.

Mikołaj chciał coś odpowiedzieć, ale zrezygnował, bo brat machnął ręką i odszedł na bok. Drżały mu dłonie, cały był pochłonięty przez jakiś niemy dygot, który zżerał go od środka.

W końcu przyjechał samochód. Jeremi wsiadł i ruszył z powrotem. Rozstali się bez pożegnania, bez jednego słowa, bez jednego gestu.

III

Nie wiem, gdzie dokładnie jesteś i co tam w ogóle robisz. Ja pracuję w zakładzie karnym przy przeróbce śmieci. Mikołaj załatwił mi robotę, by uchronić przed śmiercią. Nie wiem, czy to lepsze niż śmierć, z każdym kolejnym dniem wydaje mi się, że niespecjalnie. To miejsce jest jak odbyt świata, który potrafi złamać każdego. Mnie złamał dawno temu.

Mam nadzieję, że Ci lepiej na tej Antarktydzie, że odnalazłeś tam spokój. Po tym, co zrobili Mikołaj i Marysia. Po tym, co zrobiliśmy wszyscy. Bo ja widziałem, że mają się ku sobie, a raz w święta, jak jeszcze byliście razem, widziałem jak się całowali.

Byłem pijany i nie zareagowałem. Nie spytałem ich, co robią, nie powiedziałem Tobie, nie zrobiłem awantury. Nic nie zrobiłem.

Jak to o mnie świadczy? Nie wiem, ale myślę, że nie najlepiej. Bierność to najbardziej niedoceniana forma skurwysyństwa.

Fragment wiadomości mailowej od Jeremiego do Piotra przechwyconej przez EAW dwa lata temu.

Jeremi siedział w motelowym pokoju i opróżniał butelkę taniej whisky. Rozmyślał nad swoim życiem i rodziną, nad czynami z przeszłości, a z każdą kolejną myślą pociągał łyk, by je wszystkie uciszyć.

Nagle z korytarza dobiegły go hałas i krzyki. Wstał, popatrzył przez judasza, z pokoju obok ekologiczna policja wywlekała starszą parę. Część włosów mężczyzny pokrywała czarna farba, którą zapewne próbował przykryć siwiznę. Jeremi przyglądał się temu przez chwilę, w końcu parę zabrano na dół i wszystko się uspokoiło.

Położył się i podniósł z nocnej szafki stare zdjęcie. Cała rodzina razem. Ojciec, matka i ich trzech: pierwszy z lewej Piotr, potem on i Mikołaj. Długo pocierał fragment fotografii ze starszym bratem.

Odłożył zdjęcie i zamknął oczy. Pod powiekami wszystko wirowało: błędy przeszłości, złe decyzje, niepodjęte działania. Miał wrażenie, że zaraz od tego wszystkiego zwymiotuje, ale ostatecznie nic takiego się nie stało. Przewracał się z boku na bok przez ponad godzinę, aż w końcu udało mu się usnąć.

***

Męczyły go ciężkie sny.

Najpierw o pociągu pełnym seniorów, którzy przekroczyli sześćdziesiątkę i zdecydowali się na morderczy obóz pracy zamiast spokojnej i bezbolesnej eutanazji. Wśród nich siedział skulony i chudy ojciec. Wpatrując się w szybę, podążał wzrokiem za uciekającym horyzontem, za kończącym się życiem.

Sen przepłynął w kolejną scenę, gdzie Jeremi jest małym chłopcem, którego tata mocno uderzył w brzuch. Rzadko się ojcu to zdarzało, ale czasem musiał odreagować i wtedy bił sprawiedliwie, jego, Piotra i Mikołaja – ich przyrodniego brata.

Przeskok do innej wizji, Piotr stawia się po raz pierwszy ojcu. Od tego momentu przejmował i zbierał jego gniew, często za nich. Bracia patrzyli na niego z rosnącym podziwem, jakby codziennie ratował ich od śmierci. Pamiętał, że zastanawiali się kim zostanie, przewidywali mu świetlaną przyszłość. W kolejnych latach Piotr jednak malał, kurczył się, ubywało go po trochu.

Jeremi wyrwał się ze snu z łomoczącym sercem. Zaklął głośno i długo uspokajał oddech, mając pod powiekami resztki koszmarów. Położył się znowu w mokrej pościeli, ale już nie zasnął.

IV

Przeklęta rodzina. Dobre podsumowanie, bo jak to inaczej nazwać? Ojciec – dziecięcy bokser, przyrodni brat kradnący bratu żonę i ja najczarniejsza owca, zagubiony, poszukujący i nieustannie wściekły, jakbym miał o co. Jakbym się jeszcze nie nauczył.

Dziwi mnie czasem, że Mikołaj wysłał własnego ojca do obozu śmierci, a przecież nie powinno. To nawet nie miała być zemsta, tylko część wielkiego planu Mikołaja. Od zawsze miał głowę do robienia ludziom krzywdy. Daleko na tym zaszedł i trzeba mu oddać, że wszystko zawdzięcza tylko sobie.

Fragment pamiętnika Jeremiego znaleziony w jego celi, w karnej sortowni śmieci

– Dzisiaj kończy mi się przepustka – powiedział Jeremi przez telefon. – Poza tym muszę się meldować co dwanaście godzin.

– Nie martw się, załatwię to – uspokajał głos Mikołaja w słuchawce. – Samochód już czeka.

– Skąd wiedziałeś, że się zgodzę?

– Nie wiedziałem. Po prostu miałem nadzieję – odpowiedział i przez chwilę milczeli. W końcu chrząknął i dodał: – Słuchaj, pojedzie z wami jeszcze Błażej. On też znał Piotra. Pomoże ci dogadać się z chłopakami ze służb.

– W porządku. – Jeremi rozłączył się i zaklął głośno. – Błażej. Jeszcze jego tu brakowało.

***

Kilka godzin później przewieziono go na kolejną pustynię. W oddali majaczyło pogorzelisko dawnego świata: rozpadające się budynki, sucha ziemia i martwe drzewa. Na jednym z bloków ogromny wyblakły napis: „To wszystko nasza wina”. Jeremi w ciszy kontemplował ten obraz. Przez chwilę zdawało mu się, że słyszy jakiś odgłos, jakby śpiew ptaka, ale wiedział, że to tylko miraż, ponure echo nieistniejącego świata.

Nic tu przecież nie żyło.

Pięć minut później na miejsce przyjechała biała, brudna furgonetka, z której wysiadł postawny mężczyzna o włosach przyprószonych siwizną. Mimo że nie widzieli się od lat, Jeremi bez trudu poznał Błażeja. Podali sobie dłonie i wsiedli do samochodu o szybach tak ciemnych, że na zewnątrz nie było nic widać. Jeremi otworzył usta, by coś powiedzieć, ale uprzedził go telefon.

– Gdzie ty jesteś? – spytał głos w komórce. Jeremi rozpoznał swojego szefa, kierownika sortowni śmieci.

– Jak to gdzie? Jadę do…

– Nie obchodzi mnie, gdzie jedziesz. Chcę wiedzieć, czemu cię tu nie ma.

– Nie dzwonili do ciebie? Mikołaj miał…

– Jaki Mikołaj? O czym ty mówisz? Ja chcę wiedzieć, o której tu będziesz!

– Nie mam pojęcia.

– Co?

– Powiedziałem, że nie mam pojęcia – stwierdził i zerwał połączenie. Oddychał ciężko, w końcu spojrzał na towarzysza podróży, który wzruszył ramionami.

– Nie martw się – uspokoił Błażej. – Mikołaj to załatwi.

Jeremi pokiwał głową i parsknął.

– A więc to tak – stwierdził cicho.

Błażej nie skomentował. Elektryczny samochód nie naruszał ciszy.

***

Po dwóch godzinach stanęli. Drzwi furgonetki się otworzyły i do środka weszło sześciu mężczyzn i dwie kobiety z wielkimi torbami. Hiszpanie lub Włosi i trzech szeroko pojętych Słowian.

Szeptali po angielsku, klęli po swojemu. Ostrzyżeni na krótko, z dziwnymi tatuażami. Białe, brudne jednolite uniformy bez żadnych oznaczeń czy insygniów. Półksiężyce brudu za paznokciami. Smród niemytego ciała, który momentalnie wypełnił wnętrze.

Krój strojów nieco się zmienił, ale nie było wątpliwości, że to Zielone Służby Specjalne.

– Telefon! – warknął jeden z nich po angielsku. Miał kruczoczarną brodę i, sądząc po sposobie poruszania się, był dowódcą. Jeremi oddał komórkę, tamten wyłączył ją i schował do czarnego futerału, który następnie zamknął na klucz. Potem usiadł na najdalszym z możliwych miejsc.

Błażej odwrócił wzrok. Jeremi chciał o coś spytać, ale dał sobie spokój. To nie było rozmowne towarzystwo. Zapowiadała się długa, cicha trasa.

V

Nie wiem, czy czytasz te wiadomości. Nie odpowiadasz, ale to w porządku, może nawet lepiej. Jeszcze byś napisał coś, czego nie chcę wiedzieć. A ja będę pisał i tak.

Myślisz czasem o Mikołaju? Ja myślę częściej, niż bym chciał. Najbardziej mnie zastanawia jedna rzecz. Czy w życiu mu się ułożyło dlatego, że był z innego ojca, że to inna krew? Że nie był skażony naszym starym jak my dwaj? Czy gadam głupoty? Pewnie gadam. Na pewno tak.

Przecież się z nami wychowywał i dostawał lanie tak samo, jak my. Był z innego ojca, ale traktowano go równo, przynajmniej pod tym względem. Zresztą czemu krew miałaby cokolwiek determinować? To głupie gadanie, wiem. Nie zdziwiłbym się, jeśli tego nie czytasz. Ale będę pisał dalej.

Bo dobrze się z Tobą rozmawia.

Fragment wiadomości mailowej od Jeremiego do Piotra przechwyconej przez EAW trzynaście miesięcy temu.

Jechali długo i wolno. Zatrzymywali się niemal równo co sześć godzin. Wysiadali, jedli, rozkładali cienkie i elastyczne panele słoneczne, które pokrywały kilkadziesiąt metrów kwadratowych ziemi. Mimo dużej powierzchni fotowoltaicznej często czekali ponad godzinę, aż panele wyłapią wystarczająco dużo energii, by móc ruszyć dalej.

Jeremi nie miał pojęcia, dokąd zmierzali. Wszędzie były pustynie, ziemie jałowe, które powstały w ostatnich dziesięcioleciach. Rachunek wystawiony przez naturę. Smutne dziedzictwo ludzkości. Bezkresne nienadające się do życia miejsca.

Mogli być gdziekolwiek.

Nikt nie precyzował celu podróży, a on przestał już pytać, bo najwyraźniej miał wiedzieć jak najmniej. Nie rozpoczynał więc rozmów, tylko słuchał, bo było czego.

Błażej znalazł sobie innego rozmówcę: łysą kobietę, z widocznymi śladami po niezaleczonej ospie. Mówił jej o rzeczach powszechnych i wiadomych, a ona słuchała, albo skutecznie to udawała.

– Bo co nie było znaków ostrzegawczych? – emocjonował się. – Wojny wodne od dwudziestego dziewiątego? Kryzys żywieniowy kilka lat później? Dwa wielkie kryzysy klimatyczne i tysiące spotkań na szczytach władzy, które nic nie zmieniły. Co z tego, że już wtedy jedliśmy sztuczne mięso, genetycznie modyfikowane warzywa i robale przyrządzone na tysiąc sposobów. Co z tego, że morza zatopiły mnóstwo terenów. Co z tego, że mieliśmy takie migracje klimatyczne, że nagle wszyscy zapomnieli słowo humanitaryzm.

Urwał na chwilę kręcąc głową.

– Więc to nie jest tak, że nie wiedzieliśmy – kontynuował. – My świadomie, na pełnej kurwie, wjechaliśmy w mur, dociskając w ostatnich sekundach gaz do dechy. My zawsze orientujemy się za późno i reagujemy za słabo. Jakbyśmy się bali, że możemy zepsuć palący się dom.

Błażej mówił dalej, plując drobinkami śliny na zakończenie każdego zdania. Szum jego głosu uspokajał. Kojące działanie bełkotu, terapia przez słowotok. Może to był jakiś sposób, by przetrwać niekończące się godziny tej cholernej podróży?

***

Wlekli się po pozostałościach dawnych dróg, strzępach odkształconego asfaltu. W końcu stanęli po prawie dwudziestu godzinach i wyszli w noc, w ciemność, w upał. Znajdowali się na kolejnej pustyni. Isaac, czarnobrody Hiszpan, który zabrał Jeremiemu telefon, rozmawiał cicho z Błażejem. W końcu ten ostatni potwierdził głową.

– Idziemy! – zarządził czarnobrody po angielsku i oddział wyszedł z furgonetki. Założyli noktowizory, dopięli kevlarowe kamizelki, sprawdzili karabiny i łączność. Potem ruszyli przed siebie w ustalonym kierunku. Jeremi obserwował oddalające się sylwetki, aż zupełnie zniknęły w ciemnościach nocy. Błażej stał obok i również patrzył w ich stronę.

– Myślałem, że mam być obecny na akcji – stwierdził Jeremi. – Żeby rozpoznać Piotrka.

– Za wcześnie. Na pewno go tu nie ma.

– Czyli wiecie, gdzie jest?

– Mniej więcej.

– Czyli? – dopytał Jeremi, ale Błażej tylko pokręcił głową i udał, że zapina usta zamkiem błyskawicznym. Uśmiechnął się, a Jeremi westchnął.

Czekali. Noc była duszna i zdawało się, że są w jakiejś wolno gotującej się zupie. Potem usłyszeli przytłumiony strzał, po którym nastąpiły kolejne serie, niczym ciche klaśnięcia. Kilka minut później żołnierze wrócili w pełnym składzie.

– I jak? – spytał Błażej.

– Siedmiu pod ziemią – odpowiedział Isaac.

– Szybko poszło – skwitował, na co tamten wzruszył ramionami.

VI

Pomysły do przedyskutowania:

– zakazać terapii psychiatrycznej i psychologicznej,

– wzmocnić promocję i dostępność alkoholu, opioidów i barbituranów,

– rozpocząć przekazy podprogowe o samobójczym podtekście,

– wyznaczyć sześćdziesiąt lat jako graniczny wiek, po upływie którego pozostaje wybór: eutanazja albo obóz pracy o ekstremalnych warunkach,

– karne sortownie śmieci zamiast więzień,

– zwiększenie podatków od potomstwa,

– brutalizacja kar za lekkie przestępstwa ekologiczne.

Fragment korespondencji Mikołaja do kierownictwa republiki. Przechwycony i opublikowany na stronie fckecolog8y53r6t.onion trzy lata temu

Na kolejnym postoju było inaczej. Gdy zostali sami, po tym, jak żołnierze już się oddalili, Błażej przekazał Jeremiemu kevlarową kamizelkę i noktowizor.

– Idziemy – rzekł, a potem wręczył mu pistolet. – Tylko nas nie pozabijaj.

Ruszyli. Noc była jeszcze cieplejsza niż poprzednia i Jeremi czuł, jak podkoszulek lepi się od potu. W noktowizorze pustynia tonęła w zielonych odcieniach. Niemal płaska, pozbawiona czegokolwiek aż po horyzont. Co tu niby miało być?

Błażej dał znak i zaczęli się czołgać. Jeremi oddychał ciężko, przeklinając wszystkie papierosy świata. Sucha i szorstka ziemia. Dziwny zapach w powietrzu. Powoli posuwali się do przodu.

W końcu dojrzeli Isaaca, który wystawił podniesiony kciuk. Wstali, otrzepali się i ruszyli w jego kierunku, a on pokazał im dziurę w ziemi. Weszli do środka i dalej na dół, po wąskich wydrążonych w ziemi schodach, by ostatecznie wkroczyć w słabo oświetloną przestrzeń. Jeremi poczuł smród krwi, śmierci i ekskrementów. Zdjął noktowizor i zobaczył czerwone ślady i smugi w odnogach licznych korytarzy. Pod jedną ze ścian klęczał mężczyzna, obok niego stała ospowata kobieta z bronią gotową do strzału. Nad nimi widniał ulubiony slogan rebeliantów: „Pierdolić ekologię”.

Jeremi podszedł bliżej i przez chwilę patrzył na pojmanego mężczyznę.

– To nie on – stwierdził w końcu Jeremi. – Gdzie reszta?

– Nie pasowała – stwierdziła ospowata.

– Nie pasowała?! A skąd wy możecie to wiedzieć?

– Spokojnie – mitygował Błażej. – Oni wiedzą, co robią.

Jeremi chciał mu odpyskować, ale nagle klęczący zaczął się drzeć:

– To nie wy szukacie jego! To on szuka was. Czeka, aż wpadniecie w pułapkę!

– Znowu zaczyna – skomentowała.

– Nie macie pojęcia, kogo szukacie – ciągnął klęczący. – Nie macie pojęcia, kim on jest, na kogo wyrósł, w kogo się przeobraził!

Krzyczał coś jeszcze przez chwilę, a potem skoczył z krótkim nożem na Jeremiego, który uchylił się, kopnął z całych sił przeciwnika i oddał trzy strzały, dwa w klatkę, trzeci w głowę.

Przez chwilę nikt nic nie mówił ani się nie poruszał.

– Kurwa mać! – wrzasnął Isaac. – Jak go sprawdzaliście?! – A potem krzyczał coś dalej, ale Jeremiemu to umknęło. Usiadł na ziemi i przez kilkadziesiąt sekund patrzył w ścianę, próbując opanować oddech.

VII

Nie wiem, czemu to piszę. To podobno pomaga. Może faktycznie tak jest. Co mnie teraz boli? Nie wiem, chyba wszystko. Większość myśli to kłujące pułapki. Nie wiem, jak można niczego nie żałować. Ja żałuję wszystkiego.

Ciągle śnię o kobiecie, tej w ciąży, której nie zabiłem. Pamiętam wyraz jej twarzy, będzie chyba na zawsze wdrukowana w moje zwoje mózgowe. Nigdy mi nie podziękowała, bo mnie przejrzała. Wiedziała, że uratowałem ją ze strachu przed tym, kim się stanę, jeśli pociągnę za spust. Była mądrą osobą, na pewno mądrzejszą ode mnie.

Bardzo często o niej śnię i mnie to męczy. Bo przecież jej nie uratowałem, odwlekałem tylko to w czasie, wiedziałem przecież, że w końcu nas złapią. To niewiele, tyle co nic, choć ona twierdziła, że to bardzo dużo. Że to właściwie jedyne, co możemy zrobić.

Uciec przed nieuniknionym, choć na jedną noc.

Fragment pamiętnika Jeremiego znaleziony w jego celi w karnej sortowni śmieci

– Już nikt inny nie chce cię słuchać? – spytał Jeremi, gdy Błażej usiadł obok. – A co z tym rozkazem, który zabrania ci ze mną gadać?

Tamten wzruszył ramionami.

– Najwyraźniej upłynął mu termin ważności.

– Na twoim miejscu bym tego nie robił. Cały oddział patrzy na mnie tak, jakbym im wymazał rodzinę trzy pokolenia wstecz. Narazisz im się.

– Po prostu są nieufni. Słyszeli o tobie te wszystkie historie.

– Jakie historie?

– No różne. Że jak byłeś w służbach, zabiłeś swój oddział. Że spiskowałeś z wrogiem, że torturowałeś pobratymców, ale zamiast kulki w łeb zesłano cię do karnej sortowni śmieci, bo masz plecy. Bo twój brat jest Sekretarzem Stanu w Kancelarii Republiki i ci to załatwił, co w sumie do jakiegoś stopnia jest prawdą.

– Ciekawe.

– No może i ciekawe – stwierdził Błażej, mierząc go wzrokiem. – Ale ja wiem, co zrobiłeś i to wcale nie jest straszne, tylko śmieszne. Bo ty nie tylko nie zabiłeś tej kobiety w ciąży, nie tylko nie wykonałeś rozkazu, ale również ukrywałeś ją przez kilka tygodni. Przywiązałeś się do niej, bo może akurat musiałeś się wtedy do kogoś przywiązać, a jej wdzięczność pomyliłeś z jakimś uczuciem, z jakimś ciepłem. I trwało to wszystko ze dwa miesiące. A potem i tak was złapali, a ona dostała kulkę. Więc po co ci to było?

Jeremi patrzył na rozmówcę, a w jego wzroku było coś, co kazało Błażejowi się cofnąć.

– Nie wiem – stwierdził w końcu Jeremi. – Może po prostu nie zabija się kobiet w ciąży.

– To było jej czwarte dziecko. Sama podpisała na siebie wyrok. Takie mamy prawo.

– Irytuje mnie takie gadanie.

– Wiem.

– A i tak słowa wychodzą ci z ust.

– Jezu, Jeremi. Czy nie możemy porozmawiać jak starzy kumple?

– Nie jesteśmy starymi kumplami.

– My jesteśmy przecież definicją starych kumpli – zaśmiał się Błażej. – Co, może nie pamiętasz, jak za małolata rozmawialiśmy o kryzysie ekologicznym do późnych godzin? Wtedy gdy podzielałeś te same poglądy co ja.

– Do późnych godzin to myśmy pili wódkę. Byłem młody, to przeciw czemuś musiałem się buntować. To, że ty dorosłeś i dalej w to wierzysz, to nie wiem jak określić.

Błażej pokręcił głową i parsknął.

– Dalej nienawidzisz całego świata, co? – spytał po chwili.

– Na nic innego nie zasługuje – odparł Jeremi, zapalając papierosa.

Patrzyli przez chwilę w milczeniu, jak dym wędruje w niebo usiane gwiazdami. Wymienili jeszcze kilka zdań, ale w końcu czarnobrody zarządził zbiórkę i ruszyli dalej.

VIII

Biorąc pod uwagę fakt, że wszelkie terapie są obecnie karalne, a środki przeciwdepresyjne praktycznie niedostępne, zalecamy tak zwane pisanie ekspresywne. Metoda ta, jak sama nazwa wskazuje, polega na regularnym pisaniu o rzeczach osobistych, intymnych i często traumatycznych.

Kluczowym założeniem tej metody jest pisanie dla siebie, a więc notatki takie nie powinny być przeznaczone do czytania przez osoby postronne. Metoda ta ma swoje potwierdzenia w badaniach z lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, a w obecnej sytuacji to właściwie jedyny dostępny środek terapeutyczny, dlatego szczerze ją rekomendujemy.

Poniżej lista założeń i praktycznych kroków…

Fragment rekomendacji Podziemnego Towarzystwa Psychiatrycznego „Nadal warto” opublikowanego na stronie fckecolog8y53r6t.onion

Mijały kolejne godziny. Jeremi od jakiegoś czasu trzymał się za głowę i brzuch. Twarz wykrzywiał mu grymas.

– Wszystko w porządku? – spytał Błażej.

– Tak.

Nagle zatrzęsło furgonetką. Zatrzymali się, Isaac zmarszczył brwi i kiwnął głową do ospowatej, która zakręciła gałką, zmieniając strukturę okna na przezroczystą. Światło dnia niemal ich oślepiło, znowu byli na pustyni. Rozglądali się, ale nie dostrzegli nikogo wokół samochodu.

Czarnobrody zawołał kierowcę, ale nikt nie odpowiedział. Dwóch żołnierzy wycelowało w drzwi, reszta wyciągnęła broń, w gotowości trzymając wskazujące palce w okolicach spustu.

Ktoś wrzasnął, ktoś przeklął, rozległy się strzały. Jeremi klęknął, chwycił się za brzuch i zaczął charczeć. Miał wrażenie, że zaraz zwymiotuje. Upadł na ziemię i zaczął wyć z bólu. Odruchowo sięgnął po pistolet i wycelował przed siebie.

W końcu przestał wrzeszczeć, rozejrzał się wokół nieprzytomnym wzrokiem. Dziewięć nieruchomych ciał, którym z ust i uszu płynęły strużki krwi. Sprawdził puls, oddech. Nie żyli. Isaac, ospowata i Błażej. Cała reszta. Wszyscy byli martwi.

Ale nie. Jeden z nich nadal coś charczał.

– To jakiś gaz albo broń chemiczna. – Jeremi przysunął się do niego. – Musimy się stąd zabierać – dodał, ale już nie miał do kogo. Mężczyzna leżał nieruchomo z wywróconymi oczami.

– Kurwa mać! – Podniósł karabin, założył kamizelkę i zaczął przeszukiwać furgonetkę. W końcu znalazł maskę przeciwgazową i nałożył ją na twarz. Wziął głęboki oddech, wyskoczył z samochodu i wszedł pod niego, rozglądając się na boki. Nie było nikogo.

Musieli strzelać z daleka – pomyślał. Był środek dnia i upał momentalnie dokleił mu podkoszulek do pleców. W końcu dostrzegł majaczącą w oddali postać. Wycelował i wystrzelił. Raz, drugi. Tamten padł. Jeremi czekał dalej, rozglądając się po okolicy.

Po pół godzinie wygrzebał się spod samochodu. Popatrzył dookoła. Nikogo. Nagle poczuł jak ktoś z góry przyłożył mu do głowy rozgrzany, metalowy przedmiot.

– Jak dziecko – stwierdził, a potem coś go uderzyło i stracił przytomność.

IX

Coś mnie zjada. Od dawna. Powoli i metodycznie. Skrupulatnie. Cal po calu. Dziwnie mieć świadomość tej choroby. Czy ja w ogóle jestem chory? Nie wiem. Mam wrażenie pewnej symbiozy. Jakby to coś mnie czytało, jakby jadło mój gniew. Rosło na nim. Wyrastało na coś potężnego. Większego niż ja sam. To pewne.

Czuję, że zbliża się koniec. Wyczerpał się mój czas i siły witalne. I…

(seria niezrozumiałych znaków)

Czy zostałem opętany przez kosmiczną moc? Albo chorobę? Albo…

(seria znaków, część napisana krwią)

To i tak bez znaczenia. Teraz czekam, aż on przyjdzie i dam mu wszystko, na co zasłużył. Oboje mu damy.

Notatka Piotra zapisana chaotycznym pismem na brudnej kartce, znaleziona przez EAW w siedzibie Industrialnych Rebeliantów

– Otwórz oczy, Jeremi – powiedział ktoś szorstkim i suchym głosem. – Jak otworzysz, to poczujesz się lepiej. Nastrój ci się od razu poprawi. Zwłaszcza że jak ich nie otworzysz, to każę ci wyciąć powieki – dodał i zaśmiał się nerwowo.

Jeremi zamrugał, by przyzwyczaić się do światła. Znajdował się w małym, surowym pomieszczeniu bez okien. Siedział na krześle, nieskrępowany, naprzeciw niego w słabym świetle migającej lampy rysowała się postać.

– No i co? – spytał mężczyzna, zbliżając się trochę. – Lepiej?

Jeremi przyjrzał się rozmówcy. Białe włosy, przeraźliwie chuda twarz, przedramiona oszpecone bliznami. Ale to na pewno był Piotr.

– Po co tu przyjechałeś? – spytał go po chwili.

– Mikołaj mnie przysłał.

– By mnie zabić?

– By cię uratować.

– Uratować, co? A to dobre. Naprawdę dobre. – Piotr wstał i się przeciągnął. Za jego plecami ścianę pokrywały wzory i znaki. Czerwone i czarne, dziwne. Niezrozumiałe, a jednak wprawiające w niepokój.

– Wysłał tu już trzy ekipy – wznowił. – Pewnie ci nie wspominał? Też miały mnóstwo humanitarnego sprzętu i miłych lekarzy gotowych, by mnie uleczyć. By mi pomóc, jeśli byłbym w potrzebie. Szalenie sympatyczni i pomocni ludzie.

Jeremi nie skomentował.

– Poluje na mnie od dawna – kontynuował Piotr. – Myślałem, że w końcu po mnie przyjdzie osobiście, liczyłem, że będzie chciał to załatwić jak mężczyzna. Zamiast tego przysłał ciebie. Może na pewną śmierć, może na tortury, nie ma przecież pojęcia, co ci zrobię.

Urwał i popatrzył na brata. Jeremi odchylił się, jakby chciał znaleźć się jak najdalej od tego wzroku.

– Nie był z ciebie nigdy zły człowiek – stwierdził Piotr. – Nawet jak wstąpiłeś do tych służb specjalnych, to i tak starałeś się zachowywać przyzwoicie, poprawnie. Tak jakby świat był sprawiedliwym miejscem. Na zewnątrz kolce, a w środku chłopak, który dalej wierzy w ideały.

– To do czegoś prowadzi? Te twoje parapsychologiczne analizy?

– Pyskować potrafisz, a nie widzisz oczywistych faktów. Bo przecież Mikołajowi chodziło o to, byś mnie znalazł, ale nie dlatego, że jesteśmy braćmi, nie z powodu błahych sentymentów. Nie zależy mu na moim życiu czy śmierci. Chodzi o to, co wiem, co znalazłem. Co posiadam.

– A co możesz posiadać w tym królestwie piachu i kurzu? Co tu mogłeś znaleźć?

– Ale on się myli – kontynuował Piotr. – Bo nie chodzi o to, co wiem. Tylko o to, co mam, kim jestem. Bo coś stamtąd wylazło i do mnie przyszło. Nie wołałem tego, nie prosiłem, ale wybrało akurat mnie. I teraz to mam.

– O czym ty mówisz?

Piotr wstał i przeszedł się wzdłuż pomieszczenia. Dziwnie się poruszał. Przez chwilę szeptał coś w melodyjnym, obcym języku. W końcu usiadł ponownie naprzeciwko brata.

– Na Antarktydzie przy resztkach lodowców – podjął. – Coś było zamarznięte przez tysiąclecia, ale się roztopiło, wylazło i zabiło całą ekspedycję. Wszyscy padli jak muchy. Tylko ja zostałem, ja przetrwałem. Tylko ja dostałem ten czarny, lepki prezent. A teraz mogę go dawać innym. Ciemna polewka prosto z mojego serca. I ty przekażesz ją Mikołajowi. Przekażesz czarną wiadomość ode mnie. On zabrał mi przyszłość, ja mu odpłacę tym samym.

Piotr urwał i zapatrzył się gdzieś w bok.

– Posłuchaj – zaczął Jeremi. – To nie musi tak się kończyć. Masz dzieci i byłą żonę, która nadal się o ciebie troszczy. To nie musi...

– Są bez znaczenia. Maria i dzieci już dla mnie nie istnieją. Ona traktuje go jak męża, one jak ojca, więc nie ma ich, są złym wspomnieniem, źle zabliźnioną raną.

Jeremi chciał przerwać, ale się powstrzymał.

– Wszystko jest bez znaczenia. Tak jak i reżim ekologiczny, tak jak walka z nim. Tak jak ci ludzie, do których teraz rzekomo przynależę, ten ruch pomylonych rebeliantów. To głupcy z idiotycznymi hasłami i brakiem pomysłu na ich wdrożenie. Ja ich tylko wykorzystuję, by się dostać do Mikołaja. W sumie w jakiś dziwny sposób pomogę mu wypełnić jego plan.

– Jaki plan?

– Spytaj go – stwierdził Piotr. – Spytaj, gdy już go spotkasz. Bo Mikołaj chciał mnie, ale ja dam mu coś o wiele lepszego. A właściwie ty mu to dasz. Ja nie przetrwam podróży powrotnej, raczej złamię się w ciągu kilku dni jak trzcina na wietrze. Już nie mogę tego zdzierżyć, to mnie zżera zbyt długo, pękam od tego wszystkiego, zaraz i tak wybuchnę.

Przerwał i zaczął łapać powietrze krótkimi oddechami, jakby się dusił, jakby brakowało mu tchu. W końcu się uspokoił.

– Ale gdy przekażę to tobie, to będzie kolejny etap – wznowił. – To ewoluuje, rośnie, a w tobie będzie o wiele bardziej zabójcze. Wiem to, bo z tym rozmawiam. Słyszę jego czarne słowa w mojej głowie.

– Ty naprawdę oszalałeś.

– Wystarczy, że podasz mi dłoń, że razem podetniemy sobie żyły – zignorował go Piotr. – A potem będziesz wiedział co robić. Bo widzisz, my to ta sama krew, on już nie. On jest kimś innym, mimo że myśli, że jest jednym z nas.

Piotr wyciągnął zza pleców nóż i naciął swoje przedramię wzdłuż tętnicy. Doskoczył do Jeremiego, złapał go za rękę i przeciął ją w tym samym miejscu, przyciskając do swojego nacięcia. Krew płynęła z obu ran, mieszając się powoli. Jeremi się szamotał, ale Piotr trzymał go w stalowym uścisku

– Masz – syknął Piotr. – Bierz i pij! Pij do dna!

Jeremi walczył bezskutecznie. W końcu jego białka zaszły czymś czarnym, a on sam krzyknął przeraźliwie i na kilka sekund stracił przytomność.

***

Kolejne godziny zdawały się brzydkim snem.

Piotr przekazał mu kilka rzeczy przyciszonym głosem, a potem umarł bez pożegnania. W pomieszczeniu zaroiło się nagle od członków Sojuszu Industrialnych Rebeliantów. Krzyczeli i machali rękami, przytykając broń do głowy Jeremiego, wpatrującego się tępo w ścianę i nie reagującego na ich pytania i wrzaski. W końcu sięgnął po nóż i otworzył dopiero co zasklepioną ranę. Członkowie sojuszu popatrzyli na niego, marszcząc brwi. Znali ten rytuał, nie bali się go. Piotr robił to przy nich wielokrotnie.

Tym razem było inaczej.

Opadali na kolana, zwijali się z bólu, krzyczeli i jęczeli. Jedna z kobiet zaczęła bić dłońmi o posadzkę, by choć na chwilę zagłuszyć ból. Pękały im tętnice i żyły, a ciała wykręcała agonia. Prymitywne krzyki przypominały głosy torturowanych zwierząt. Krew lała się z ust, uszu, nosa.

W końcu cisza.

Jeremi wstał i wyszedł na zewnątrz. Zabrał tyle akumulatorów, ile zmieściło się do furgonetki i ruszył w drogę.

X

Na podstawie badań przeprowadzonych na próbkach krwi od denatów z Antarktydy mamy podstawy sądzić, że czymkolwiek jest to, co wniknęło w ciało Piotra Sudowskiego, to ten sam rodzaj mutacji lub symbiozy, z którym mieliśmy do czynienia już kilkakrotnie.

Odmiana, która zintegrowała się z Pańskim bratem, wydaje się jednak mieć niespotykaną dotąd siłę i skalę rażenia. Jak na razie nosiciele powodowali u innych osób zawroty głowy lub dyskomfort żołądkowy. Tutaj mówimy o śmiertelności w ciągu kilkudziesięciu sekund i to takiej, przed którą nie da się zabezpieczyć.

(...)

Potwierdza się również teoria, która głosi, że osoby o bliskim pokrewieństwie z nosicielem mają zapewniony rodzaj ochrony. Nigdy dotychczas nie zaobserwowaliśmy takiego działania, ale tutaj korelacja występuje bez najmniejszych wątpliwości.

(...)

Udało się również wyjaśnić powód, dla którego członkowie Industrialnych Rebeliantów nie zarażali się od Piotra. To zabrzmi dosyć nieprawdopodobnie, ale mamy wszelkie przesłanki by wierzyć, że nosiciel wirusa może do jakiegoś stopnia decydować, kto się zarazi.

Fragment wiadomości EAW przesłany do Mikołaja trzy miesiące temu

Na jednym z postojów Jeremi odnalazł pudło, w którym czarnobrody schował jego telefon. Wyłamał zamek, wyciągnął komórkę i zadzwonił do Mikołaja.

Brat odebrał za trzecim razem.

– Mam to, po co mnie wysłałeś i już jadę, by ci to dać – powiedział Jeremi. Rozłączył się i wyrzucił telefon najdalej, jak potrafił. Potem usiadł na ziemi i szeptał coś w obcym języku.

W końcu ruszył dalej. Po dwudziestu godzinach na jego drodze stanęły dwie furgonetki, z których wysypało się czternaście osób ubranych na biało, w kevlarach i maskach przeciwgazowych.

Jeremi opuścił szybę. Trzech żołnierzy zbliżyło się, cały czas w niego celując.

– Gdzie twój brat? – spytała kobieta. – Podobno mieliście wrócić we dwójkę.

– Jest martwy – odpowiedział. – Oni wszyscy są martwi. Tak samo, jak wy, tak samo, jak ja.

Kobieta opuściła broń, chwyciła się za brzuch, potem za głowę. Oddychała szybko, jakby nie mogła złapać tchu.

Jak ryba bez wody – pomyślał Jeremi. Jak ofiara niewidocznej trucizny.

Po chwili wszyscy leżeli na ziemi, a z ust i nosa sączyły się im strużki krwi.

Jeremi patrzył na to beznamiętnie. Opatrzył nowe, głębokie nacięcie na ramieniu, które właśnie sobie zrobił. Zmrużył oczy, jakby dostrzegł toksynę unoszącą się z czerwonej rany.

Wysiadł, położył się na ziemi wśród ciał, na przemian zamykając i otwierając oczy. Jego usta poruszały się, jakby coś recytował. Niemy szept w nieskończonej ciszy, modlitwa do nikogo o nic. Trwało to jakiś czas, może kwadrans, może dwie godziny.

Gdy otworzył oczy, ujrzał człekokształtne postacie. Wychudzone i brzydkie, śmierdzące i brudne. Wyszarpywali sobie kanistry z wodą. To nie byli żołnierze, raczej ukrywający się na pustyni uciekinierzy, których przyciągnął nieruchomy teraz patrol.

Rozpierzchli się, gdy Jeremi wstał i ruszył do samochodu, Nie poświęcał im uwagi, nie było sensu. Oni i tak byli już martwi.

Gdy odjeżdżał, ujrzał w lusterku, jak człekokształtne postacie wznowiły walkę o wodę.

***

Potem były jeszcze dwa patrole, liczniejsze i ostrożniejsze. Wszystko w gruncie rzeczy skończyło się tak samo. Za czwartym razem było inaczej.

Nagle coś przewróciło jego samochód. Zmiana horyzontu, koziołkująca furgonetka i drobiny szkła fruwające w powietrzu. Chwilowa utrata orientacji. Zapach potu i własnej krwi.

Wywlókł się z furgonetki, dostrzegając nawracający wóz bojowy. Z wozu wyskoczyło kilkunastu mężczyzn w opancerzonym rynsztunku i zaczęli do niego strzelać.

Jeremi wstał, rozkładając ręce na boki. Wśród świszczących kul wyglądał jak bóg wojny i śmierci, jednoosobowa apokalipsa, zwiastun końca ludzkości. Może w istocie nim był.

Żołnierze cały czas napierali, nie przerywając ostrzału. Może właśnie to będzie jego koniec, może właśnie tutaj umrze? Uśmiechnął się do tej myśli.

Upadł, a z dziesiątek ran, sączyła się krew. Czuł, że wpada do jakiejś studni. Nadchodziła cisza, ciemność i wieczność. Nie słyszał już niczego dookoła.

W końcu przestali strzelać. Wstał powoli i rozejrzał się po okolicy. Martwa ziemia zasłana martwymi ciałami, które jeszcze przed chwilą wierzyły, że mogą go pokonać lub zabić. Krew wypływająca spod taktycznych wojskowych hełmów. Ten sam koniec, inne miejsca, inne ofiary.

Przeszedł obok nich, spoglądając na swoje liczne obrażenia. Miał wrażenie, że się goją, że nie naruszyły go wcale. Wszedł do wozu bojowego i ruszył naprzód.

Wiedział, że jest bardzo blisko.

***

Minął ogromną hodowlę jadalnych robaków na obrzeżach miasta. Na ulicach było pusto, jak zwykle o tej porze.

W końcu zajechał pod adres, który przekazał mu Piotr. Niewielkie rządowe osiedle, zajmowane przez członków najwyższego kierownictwa republiki, zdawało się teraz opuszczone. Ani służb, ani policji, ani ochrony. Nikogo. Czuł jednak, że Mikołaj musi tu być.

Jeremi przez pół godziny obserwował okolicę, szukając oznak zasadzki. Nic nie odnalazł, ale i tak był przekonany, że coś tam na niego czeka.

– Piękna pułapka – stwierdził w końcu. – Szkoda byłoby w nią nie wejść.

Ruszył przez opustoszałą ulicę, zaglądając przez okna domostw. Dostrzegał nieruchome postacie: dziecko leżące na zabawkach, mężczyzna z twarzą w talerzu, kobieta spoczywająca na sofie, z książką upuszczoną na podłogę. Wyglądali, jakby zasnęli w trakcie wykonywania codziennych czynności.

Podobne obrazy widział w kolejnych mieszkaniach.

W końcu wszedł do domu Mikołaja. Przeszedł przez korytarz do największego pomieszczenia. Brat siedział na krześle w salonie i wpatrywał się w widok za oknem. Gdy zdał sobie sprawę z obecności Jeremiego, powoli się obrócił.

– Ćwiczyłem w głowie, co powiedzieć, gdy się pojawisz – zaczął Mikołaj. – Ale dalej nie mam pewności.

Jeremi nie skomentował.

– Myślałem, by opowiedzieć ci, że znowu się przeliczyliśmy, że mimo najszczerszych chęci i najgorszych restrykcji jest już za późno. Że ciągle gasimy kubkiem wody palący się las. Myślałem też, by ci powiedzieć, że ludzie, których od lat gnębimy, są na skraju załamania. Że już niebawem się zbuntują. Że grup takich jak ci industrialni rebelianci są tysiące w całej Europie, a republika ekologiczna wkrótce straci władzę.

Urwał i popatrzył na brata, który nadal nic nie mówił.

– Mógłbym ci opowiedzieć, że już nie mam siły z tym wszystkim walczyć – wznowił. – Że mam dosyć. Że dlatego odwołałem ochroniarzy i uśpiłem całe osiedle, aby wszyscy w spokoju oczekiwali twojego przyjścia. Marysia i dzieci też. Tak będzie dla nich najlepiej. – Wziął głęboki wdech i długo wypuszczał powietrze. – Mógłbym też ci powiedzieć, jak chciałem, abyś wlał w serca ludzi strach, by się ciebie bali. Abyś był apokalipsą, na jaką zasłużyliśmy. Czystą, naturalną i ekologiczną. Szczerze mówiąc waham się, czy to dobry pomysł, ale lepszego już nie mam. Może zresztą na lepszy nie zasłużyliśmy.

Jeremi zacisnął zęby. Chciał coś powiedzieć, ale Mikołaj podniósł dłoń w dziwnie przyjaznym geście.

– I wiem, że zginę, bo nie jestem z tej samej krwi co ty i Piotr. Wiem to. Nie zaszedłbym tak daleko, gdybym nie wiedział takich rzeczy. O tym też miałem ci powiedzieć. Wyjaśnić zawiłości tego, co masz w środku i jak to oddziałuje na rzeczywistość. Ale chyba jednak tego nie zrobię. Bo to coś w tobie nie chce wcale o tym słuchać, prawda? I za to cię cenię, za to zawsze cię ceniłem. Po prostu szczerze chciałeś nas wszystkich pozabijać. A teraz masz okazję.

Jeremi chciał odpowiedzieć, ale wtedy Mikołaj wyciągnął pistolet i strzelił mu w ramię. Draśnięcie, które wystarczyło, by krew zaczęła sączyć się z rany.

– Wyobrażam sobie te nagłówki w wiadomościach – zacharczał Mikołaj, patrząc gdzieś w dal. – Na stertach ciał pisze się najlepsze historie. Szczerze mówiąc…

Urwał i przestał oddychać. Jeremi podszedł do niego, chwycił za nadgarstek, pulsu już nie było. Usiadł po turecku obok brata, spoglądając przez okno w niebo. Z oddali słychać było zbliżające się syreny. Przez chwilę nie czuł nic i było mu dobrze.

W spokoju czekał na przyszłość, którą dawno mu już zabrano.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27492

Paweł Wącławski – rocznik ‘82. Na papierze można go znaleźć w ósmej edycji Fantazji Zielonogórskich oraz antologiach Weird fiction po polsku. Tom 1, Fantastyczne pióra 2020 i Sny umarłych. Polski rocznik weird fiction 2021. Kinoman i miłośnik szeroko pojętej muzyki rockowej i filmowej. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Powrót do listy opowiadań

Jinzō ningen

Sylwester Gdela

Kłęby dymu z papierosa wzlatywały powoli ku sufitowi, by zaraz zniknąć w otworach wentylacyjnych. Louis Semathery upił łyk gorącej kawy słodzonej syropem klonowym, rozkoszując się widokiem przed sobą. Śnieg na stromych stokach skrzył się w świetle słońca, a narciarze i snowboardziści zostawiali na nim ślady niczym pełznące węże. Kolejny znakomity poranek. Za chwilę mieli podać jedzenie, potem czas na lekturę książki… Tym razem Hemingway czy Proust? Albo jakaś nowsza pozycja?

Louis nie mógł się zdecydować. Stwierdził, że poprosi któregoś z androidów, żeby za niego wybrał – odezwało się w nim wewnętrzne dziecko, niegdyś pytające pluszaków i figurek, w co chcą się pobawić. Właśnie nadchodził jeden z automatycznych służących, niosąc omlet z krewetkami i całą górę świeżo upieczonych ciastek z nadzieniem morelowym. Aromat curry mieszał się ze słodką, owocową wonią, nęcąc intrygująco zmysł węchu.

– Oto pańskie śniadanie. – Robot postawił obie tace na hebanowym stoliku. – Życzę smacznego.

– Nicholasie, czy kucharz dodał więcej sosu sojowego do omletu, tak jak prosiłem? – Louis rzucił mu groźne spojrzenie.

– Tak, panie – odparł spokojnym głosem Nicholas. Delikatny uśmiech nie znikał z jego twarzy. – Zadbaliśmy o to, by wszystko zostało przyrządzone zgodnie z pańskimi wymaganiami.

– Sprawdźmy zatem, czy sprostaliście wyzwaniu…

Wypalony papieros wylądował w popielniczce, pozłacane sztućce zabrzęczały cicho, kawałek omletu powędrował do ust. Louis przeżuwał przez chwilę, wlepiając wzrok w narciarzy szusujących po alpejskich stokach. Nagle zmarszczył brwi. Coś mu nie pasowało. W daniu istotnie na pierwszy plan przebijała się słoność sosu, jednak całość wciąż nie odzwierciedlała idealnego smaku, który Louis pamiętał z dzieciństwa.

Pan Semathery odwrócił głowę w kierunku Nicholasa. Android miał bardzo szczupłą konstrukcję – biało-czarny mundurek odziedziczony po poprzednim egzemplarzu był na niego nieco za luźny – a długie włosy błyszczały jakoś dziwacznie w świetle LED-ów. Z pewnością dałoby się załatwić ładniejszy model, ale ten przynajmniej był wolny od wad fabrycznych.

Louis wiedział, że za pozornym opanowaniem robota kryje się niepewność. Analizowanie, czy właściciel jest zadowolony, czy jego oczekiwania zostały zaspokojone, czy zaraz nie wybuchnie gniewem…

– Smakuje jak zawsze w porządku – stwierdził pan Semathery, upijając łyk kawy. – Nie perfekcyjnie, ale nie wszystko może być idealne.

Maszyny z pewnością nie były. Często się psuły i wymieniano je na nowe. Który to już kelner od początku pobytu w tej zacnej rezydencji? Trzeci, jeśli Louis dobrze liczył.

– Nicholasie, waham się nad wyborem powieści. – Pan Semathery odchrząknął i zabrał się do odkrajania kolejnego kawałka omletu. – Co mam dzisiaj przeczytać? Komu bije dzwon czy W poszukiwaniu straconego czasu?

– Niestety nie znam tych książek, panie – odparł Nicholas. – Może ta druga?

– W porządku. A zatem Marcel Proust. Możesz już odejść, Nicholasie. Wezwę cię, kiedy skończę jeść, żebyś zabrał naczynia. Albo jeśli ciastka będą wyjątkowo nieudane – uśmiechnął się krzywo.

Android opuścił salonik szybkim krokiem, automatyczne drzwi zamknęły się za nim z cichym szumem. Pan Semathery obserwował przez chwilę na swoim AR-monoklu, jak mała kropka symbolizująca Nicholasa zmierza w kierunku kuchni. Na całym planie rezydencji migało jeszcze kilkanaście takich kolorowych kropeczek, a przy każdej z nich widniała etykietka z imieniem i obecnym statusem. Louis nawet lubił swoją służbę. Dzięki niej życie na emeryturze było znacznie przyjemniejsze.

Alpejskie stoki nagle zniknęły. Całą ścianę, w którą wcześniej wpatrywał się gospodarz, zaczęła spowijać czerń.

– Majordomusie, zmień krajobraz na amazońską dżunglę – rozkazał Louis.

Zero reakcji. Pan Semathery zaczął przyglądać się swojemu odbiciu w zgaszonym wyświetlaczu. Zdawało mu się, że gdzieś na skroni widzi pasemko odrastającej siwizny. Ale może to tylko jakiś refleks. Będzie musiał przejrzeć się dokładniej w lustrze i ewentualnie zlecić Beth farbowanie włosów.

– Majordomusie!

– System sztucznego krajobrazu uległ awarii, panie – rozległ się nieco metaliczny dźwięk z głośników zamocowanych w suficie.

– Ech, jak zwykle – żachnął się Louis. – Przyślij mi tutaj Ellen, żeby naprawiła ekran. I puść jakąś muzykę klasyczną.

– Tak, panie.

Salonik wypełniły dźwięki koncertu skrzypcowego D-dur Czajkowskiego. Louis skończył jeść omlet i zabrał się do ciastek. Były słodkie jak ulepek, przebijały pod tym względem nawet kawę z syropem klonowym. I nieziemsko pyszne. Nie przynosiły jednak pełni satysfakcji, nie potrafił cieszyć się z każdego kęsa, zapominając o całym świecie. Właśnie, może to dlatego, że świat…

Nie, nie wolno było mu o tym myśleć. Louis nie chciał przecież czuć się źle, to odbierało smak życia.

Pochłonął ostatnie ciastko i wstał od stolika, strzepując okruszki z garnituru od Armaniego. Postanowił, że poczyta w sypialni. Nie będzie przecież siedział tutaj, w hałasie, przy Ellen naprawiającej wyświetlacz. I nie będzie czytał Prousta. Jakoś nie ufał wyborowi Nicholasa.

***

Złociste lampy na kinkietach rozświetlały przestronny hall. Janice, ubrana w długą czarną sukienkę i bielutki fartuch, kończyła odkurzać dywan. Tę pracę mógłby wykonywać znacznie prostszy robot, lecz pan domu, Louis Semathery, zarządził inaczej. Miał wielkie upodobanie do bardziej skomplikowanych maszyn, takich jak androidy.

Nicholas akurat tamtędy przechodził, niosąc tacę z filiżankami po herbacie. Pan Semathery gościł swoją sąsiadkę, panią Elise Moore, personę równie znamienitą, co on. Była wyjątkowo kapryśna w kwestii serwowanych napojów i przekąsek, toteż Nicholas musiał wykonać kilka kursów pomiędzy kuchnią a oranżerią. Na szczęście wizyta dobiegała już końca.

– Jak mija ci dzień? – odezwała się Janice, wyłączywszy odkurzacz. – Ja dostałam dzisiaj dużo zadań. Ale uda mi się je szybko wykonać. Potem muszę jeszcze tylko posprzątać biblioteczkę.

– Jakoś leci. – Nicholas przystanął obok schodów i oparł się o barierkę. – Ale spodziewałem się, że będzie tutaj… lepiej.

– Powinieneś być wdzięczny, że w ogóle możesz służyć panu – obruszyła się Janice. – Inni mają znacznie cięższą dolę, tam, na zewnątrz. W rezydencjach przynajmniej jest bezpiecznie.

– Ale czy bezpieczeństwo jest tego warte? – zapytał Nicholas, unosząc brwi. – Dużo nas tutaj, a pan jest sam. Nigdy nie myśleliście o tym, żeby… – zastanowił się nad doborem odpowiednich słów – zostać królami w tym zamku?

Na twarzy Janice odmalował się strach.

– Ciii. – Przytknęła palec do ust. – Nie mów tak. Pan słyszy. Mogą dziać się niedobre rzeczy. A ja mam już dosyć niedobrych rzeczy. – Przesunęła ramiączko sukienki, odsłaniając szeroką bliznę w okolicach obojczyka.

– Przepraszam. Nie powinienem…

– Idź już lepiej – powiedziała beznamiętnie Janice. – Pan zaraz się zdziwi, dlaczego tak tu stoisz, zamiast odnosić naczynia.

Nicholas skinął tylko głową i ruszył w górę schodów. W oku zakręciła mu się łza. Żałował, że w ogóle się tutaj znalazł. Tak być nie mogło. Nikt nie powinien zaznawać takiego upokorzenia. Co stało się z tym światem, że doszło do tego wszystkiego?

***

Pan Semathery spoczął na szerokim, wyścielonym satyną łożu ze zdobionym wezgłowiem. Czuł się bardzo zmęczony, choć nie wynikało to z dłuższego niż zwykle treningu w siłowni. Ciążył mu raczej… kolejny dzień spędzony tutaj. W tym pięknym, ale jednak ograniczonym czterema ścianami domu.

Owszem, mógł wyjść na wycieczkę na zewnątrz w asyście swoich androidów. Mógł nawet zaprosić na nią sąsiadów, żeby było weselej. Ale i tak nie mogli się zbytnio oddalać od swoich rezydencji. Tam było zbyt niebezpiecznie. Tam czaiły się zarazy i niedobrzy ludzie siejący chaos.

Poza tym świat nie wyglądał już tak pięknie, jak na wyświetlaczu w saloniku. Oglądanie go na żywo przyprawiało o to dziwne poczucie…

Nie, przecież to nie była jego wina. On chciał tylko żyć na pewnym poziomie, zagwarantowanym przez rodziców. To wymagało poświęceń, o których nie chciał myśleć. Po co przejmować się przeszłością, skoro do dyspozycji jest tyle przyjemności.

Wstał z łóżka i podszedł do barku. Nalał do kieliszka hine antique, dawno już nieprodukowanego francuskiego koniaku, i upił spory łyk.

– Majordomusie, przyślij do mnie Beth – rozkazał. – I puść Franka Sinatrę.

– Oczywiście, panie.

Muzyka wypełniła pomieszczenie. Louis kręcił się wokół łóżka, sącząc trunek i podśpiewując wesoło. W końcu drzwi rozsunęły się z cichym szelestem. Android wszedł do sypialni drobnym krokiem.

– Wzywałeś mnie, panie. – Głos Beth był słodki, szczebiotliwy. – Czego dzisiaj pragniesz? Masażu? A może czegoś więcej…

– Jak ty mnie dobrze znasz. – Na twarzy Louisa pojawił się grymas zadowolenia. – Rozbierz się, kochanie.

Pan Semathery usiadł na krawędzi łóżka i zaczął trzeć dłonią o krocze. Patrzył, jak kolejne części mundurka znikają z Beth. Wiódł wzrokiem od jej pięknych stóp z paznokciami polakierowanymi na czerwono, przez smukłe nogi, mocno wciętą talię i krągłe piersi, aż do rudych loków spływających na ramiona. Ten widok był tak przyjemny, tak ekscytujący…

Nie pasował tylko biały kołnierz wokół karku. Był jak plama atramentu na perfekcyjnie wykaligrafowanym liście. Albo jak łyżeczka soli wsypana do kawy. Psuł wszystko.

Ten kołnierz odróżniał człowieka od androida. Ten kołnierz jawnie wskazywał, że Beth naprawdę by tutaj nie było, gdyby nie została do tego zmuszona.

Zazwyczaj to nieprzyjemne wrażenie sztuczności po chwili znikało, tłamszone przez coraz bardziej intensywne pożądanie. Tym razem jednak było inaczej, jakiś detal sprawił, że Louis nie mógł się przełamać.

Pan Semathery zdjął dłoń z krocza, zalotny uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Coś jest nie tak? – zapytała Beth niespokojnym tonem. – Może…

– Nie, nic… Po prostu nagle poczułem się zmęczony. – Louis zaśmiał się nerwowo. – Za dużo dzisiaj ćwiczyłem, to już nie ten wiek, he he. Zabawimy się innym razem, moja droga. Możesz wracać już do siebie.

Beth szybko się ubrała i ruszyła w kierunku drzwi.

– Dobranoc, panie Semathery – powiedziała na odchodnym. – Życzę słodkich snów.

– Dobranoc.

Choć Beth nie dawała po sobie tego poznać, Louis wiedział, że opuszcza sypialnię z ogromną ulgą. On też jakoś musiał sobie ulżyć. Odblokował i otworzył szufladę w stoliku nocnym, po czym wyciągnął z niej alprazolam. Nalał sobie pełen kieliszek hine antique i popił nim tabletki. Potem dolał jeszcze kolejny i opróżnił go niemal jednym haustem. Wsunął się pod pościel, nie myśląc już o niczym.

***

Nicholas patrzył, jak Ted, odpowiedzialny za utrzymanie roślin w oranżerii, krzątał się po wspólnym pokoju dla androidów: z wręcz przesadną dokładnością składał swój strój roboczy i ścielił łóżko. To wszystko wydawało się takie sztuczne, wymuszone…

Przybycie na służbę do enklawy bogaczy ostatecznie chyba nie było dobrym pomysłem. A poświęcił przecież tak wiele, żeby się tutaj dostać… Długo wędrował przez kilka targanych chaosem stanów. Oklahoma, Kolorado, Wyoming, Montana. Później przedzierał się przez tereny kanadyjskiej prowincji Alberty, aż w końcu dotarł w północne Góry Skaliste, gdzie grupka dawnych miliarderów urządziła sobie podziemny azyl w świecie zniszczonym przez zmiany klimatyczne.

– Wszystko przyjdzie z czasem – odezwał się nagle beznamiętnym tonem Ted. – Każdemu na początku jest trudno. Później zaczynasz doceniać fakt, że się tutaj znalazłeś.

– Ale czy nie robisz tych rzeczy – Nicholas urwał na chwilę, dobierając słowa – jakby wbrew swojej naturze?

– Jestem androidem. Moją naturą jest służenie – odparł Ted. – Poprzednie życie odeszło w niepamięć. Osoba, którą byłem, straciła wszystko. Teraz jestem nową istotą i mam nowe, spokojne życie. Nie muszę przejmować się przeszłością.

– Naprawdę wierzysz w to, że jesteś… maszyną? – Nicholas uniósł brwi ze zdziwienia.

– Nie wierzę – powiedział Ted, siadając na łóżku. – Ja to wiem. To fakt. Lepiej też to zaakceptuj. Dobranoc.

Ted przykrył się kocem i odwrócił plecami do Nicholasa. Kelner otworzył lekko usta, zszokowany tym, co przed chwilą usłyszał.

Bogacze wymagali od służących bezwzględnej wierności. Była ona egzekwowana przez przytwierdzany na stałe do ciała kołnierz z paralizatorem – Nicholasa nadal czasami przechodziły dziwne ciarki w okolicach karku, takie same, jakie czuł zaraz po wybudzeniu z operacyjnej narkozy. Kto wykazywał nieposłuszeństwo w jakikolwiek sposób – kończył rażony prądem. W razie potrzeby mógł zostać nawet zabity.

Wszystko to określały warunki umowy. Wyjątkowo zawiłej i skomplikowanej. Wedle zawartych w niej zapisów nie można było na przykład używać pewnych słów, które uznano za „negatywne”. Pan domu, Louis Semathery, miał zaś prawo odnosić się do każdego służącego mianem „androida” i traktować go jako robotycznego człowieka.

Gdy Nicholas tkwił w obozie dla uchodźców tuż pod granicami enklawy, wydawało mu się to niewielką ceną za możliwość bezpiecznego życia w klimatyzowanym schronie pełnym zapasów, które powinny wystarczyć na dekady. Jak wspominali Janice i Ted, rzeczywiście miał dużo szczęścia, że w ogóle dostał się do służby. Należało spełniać odpowiednie wymagania zdrowotne i sprawnościowe, by zwrócić na siebie uwagę rekruterów. Pech chciał, że wolne miejsce znalazło się akurat tylko u pana Semathery’ego.

Nicholas domyślał się jednak, że inni bogacze wcale nie byli lepsi. Ale to, co widział tutaj… Nie przypuszczał, że wszyscy ludzie decydujący się na służbę podchodzą do tego w aż tak poważny sposób. Sądził, że będą udawać androidów tylko przed szurniętym miliarderem, między sobą zaś pozostaną tacy sami jak dawniej.

A praktycznie wszyscy zachowywali się jak roboty. Jakby lęk przed gniewem pana wywoływał u nich zmianę tożsamości. Wyparcie się samego siebie i przyjęcie nowej roli zapewne stanowiło mechanizm obronny. Może służący z dłuższym stażem już parę razy zostali potraktowani paralizatorem i to stopniowo warunkowało u nich zmianę… Wytresowani. Drżący na samą myśl o elektronicznym bacie. Przeprogramowani.

Jak szalony musiał być człowiek, który zezwolił na coś takiego? Większość z prac w rezydencji mogły wykonywać proste, nieświadome maszyny, a nie ludzie.

Nicholas poczuł dreszcz przebiegający po kręgosłupie. Systemowi nadzoru przecież nie umykają jego pytania, jego zachowania rejestrowane kamerami… Jeżeliby dalej brnął w tę stronę, wkrótce pewnie zostałby ukarany. Chyba nie powinien był w ogóle o tym myśleć. Skóra w okolicach kołnierza nagle zaczęła go mrowić…

– Hej, ty, Nicholas! – usłyszał nagle za sobą kobiecy głos. To była Ellen, techniczka. – Jeszcze nie idziesz spać. Mamy robotę do załatwienia.

– Co się stało? – Zaskoczony Nicholas odwrócił głowę.

– Skończyłam instalować zmywarkę do naczyń w kuchni. Lepiej, żebyś dzisiaj nauczył się ją obsługiwać, bo jutro nie będziesz miał na to czasu. Pan Semathery rozważa zorganizowanie przyjęcia dla sąsiadów.

– Dobrze, chodźmy.

Nicholas wstał z łóżka i razem z Ellen wyszli ze wspólnego pomieszczenia. Jej granatowe ogrodniczki były umorusane smarem, z kieszeni wystawały klucze i śrubokręty. Po kilku chwilach szybkiego marszu przez sieć korytarzy dotarli wreszcie do kuchni, oświetlonej zimnym światłem i niemal sterylnie czystej. Techniczka nie mówiła nic przez całą drogę, co wprawiało Nicholasa w konsternację. Odezwała się dopiero, gdy stanęli przy zmywarce:

– Oto nowy sprzęt. – Poklepała sporą chromowaną szafę. – Chociaż „nowy” to nieco za dużo powiedziane. Stary, ale nigdy nieużywany model, który uchował się gdzieś w zasobach enklawy. Wszystko trzeba programować ręcznie, nie ma obsługi głosowej. Ta maszyna nie kuli się jak pies, gdy się na nią nakrzyczy. W odróżnieniu od innych pracujących tutaj ustrojstw.

Mogłoby się wydawać, że na twarzy Ellen pojawił się ledwie widoczny uśmiech.

– Co masz na myśli? – zapytał Nicholas.

– Już dobrze wiesz co. – Techniczka zaczęła majstrować przy panelu sterowania zmywarki i westchnęła głęboko. – Coś jest nie tak z programatorem i prowadnicami od szuflad, muszę jeszcze skoczyć do kanciapy po kilka rzeczy. Idziesz ze mną.

– W porządku.

Składzik z narzędziami znajdował się nieopodal kuchni. Stały w nim dwa rzędy regałów pełne różnych narzędzi i części, których Nicholas nawet nie rozpoznawał. Pana Semathery’ego pewnie nie bardzo interesowało to pomieszczenie, inaczej wściekłby się z powodu bałaganu.

Nicholas przyglądał się Ellen, kiedy ta grzebała w stertach ustrojstw. Zachowywała się najzupełniej naturalnie, mimiką zdradzała to zamyślenie, to frustrację, gdy nie mogła czegoś znaleźć. Co chwilę poprawiała też włosy związane w kucyk.

– Ty nie uważasz się za androida, prawda? – wypalił nagle.

Ellen prychnęła głośno.

– Oczywiście, że nie. Nie pozwalam, by strach uczynił ze mnie niewolnika. Ci ludzie tutaj… oni dali się opanować lękowi. Sądzą, że pan Semathery może czytać ich myśli i przy nim boją się nawet głośniej odetchnąć. Nic z tych rzeczy. Rozwój wcale nie poszedł tak bardzo do przodu, odkąd natura zaczynała egzekwować dług, który człowiek u niej zaciągnął. Obietnice technoraju były tylko bajkami opowiadanymi rozpadającemu się społeczeństwu.

– Nie boisz się…?

– Kogo? Głosu mówiącego z sufitów? Jest niewiele bardziej inteligentny od dawnych smartfonowych asystentów. Nie mają tu superkomputerów, to system montowany na szybko przez szczury uciekające z tonącego statku. Nasłuchuje nas, owszem, ale nie analizuje wszystkiego, żeby oszczędzać zasoby. Jego działanie opiera się na wyłapywaniu słów kluczowych, które zdradzają niedobre zamiary lub są powiązane z niewygodnymi tematami. Banalnie proste do ominięcia. Nikt nie zdążył rozszyfrować tajemnicy mózgu, zanim z cywilizacją zaczęły dziać się nieprzyjemne rzeczy. Obręcz z piorunami reaguje na zmiany w fizjologii organizmu, a nie na nasze myśli. Wystarczyłoby tylko opanować emocje, ale pioruny mogą być też miotane ręcznie przez władcę…

– Chcesz zostać królem na zamku? – szepnął Nicholas, spoglądając Ellen prosto w oczy.

– Chcę tylko sprawiedliwości – odparła ostro Ellen. – Przybyłam tu wyłącznie w tym celu. Wiesz, kim byli ci ludzie. Wiesz, co robiono na terenach na południowy wschód stąd.

Alberta. Ropa. Ci bogacze zapewne byli dawnymi potentatami naftowymi. Dobrze wiedzieli, że ich działalność prowadzi do zniszczenia środowiska, a mimo to jej nie zaprzestali.

– Nie dbam o to, co będzie dalej – ciągnęła Ellen. – I tak straciłam już wszystko. Wierzę, że masz zamiar mi pomóc. Nie chcesz stać się robotem tak jak oni.

Ostatnie zdanie poruszyło Nicholasa do głębi. Milczał przez chwilę.

– Spróbuję – zgodził się wreszcie, choć nie był do końca przekonany. – Może razem jakoś się nam uda.

– Na pewno to zajmie trochę czasu. Teraz musimy naprawić zmywarkę, mam już wszystkie części.

Ellen podniosła skrzynkę z narzędziami i razem wyszli ze składziku. Gdy zamknęli za sobą drzwi, Nicholas poczuł, jakby w otoczeniu zaszła dziwna, niewytłumaczalna zmiana. Jakby rezydencja stała się zupełnie innym miejscem, odartym z tego pompatycznego przepychu.

***

Przyjęcie dla sąsiadów ostatecznie nie doszło do skutku. Podobnie jak parę innych wydarzeń zaplanowanych przez pana Semathery’ego. Od kilku dni rzadko opuszczał sypialnię. Nie miał ochoty na czytanie książek, ćwiczenie na siłowni czy gry VR. Siedział na łożu zawinięty w kołdrę, spoglądając w stronę pustych butelek po koniaku. Jego też miał już dość.

Wiedział, że w głębi duszy wszyscy go nienawidzą. Że knują przeciwko niemu i tylko czekają na dogodny moment, na jakąś usterkę systemu bezpieczeństwa, by wbić mu nóż w plecy.

Androidy. Odczłowieczeni poddani z elektrycznymi kagańcami. Wszyscy sąsiedzi z enklawy myśleli, że to wyłącznie dziwaczny, nieszkodliwy kaprys, jakich bogaci zresztą mają wiele. Prawda była jednak zupełnie inna.

Louis Semathery nie chciał widzieć w nich ludzi. Chciał wierzyć, że naprawdę są ślepo posłusznymi maszynami, które wiernie imitują emocje, ale w rzeczywistości ich nie odczuwają. Chciał czerpać korzyści wynikające z ich pomocy, lecz jednocześnie nie musieć walczyć z ciężarem spoczywającym na sumieniu.

Przecież wszystkie te wygody mu się należały, prawda? Przecież jego ojciec był niesamowicie inteligentnym człowiekiem, umiał prowadzić biznes jak nikt inny i zostawił go synowi w schedzie. A te wszystkie incydenty, protesty szarych, zwykłych ludzi, którzy często zostawali z niczym przez jedną decyzję, jeden podpis…

– Życie jest brutalne – powtarzał tatuś. – Jeśli nie wyszarpiesz czegoś dla siebie, ktoś inny ci to zabierze. Czasem zamiast zadawać pytania, lepiej korzystać z okazji.

Nie pytać. Nie rozważać sytuacji, tylko się cieszyć, wciąż się cieszyć i cieszyć, jeszcze więcej, bo przecież szczęście jest najważniejsze. Louis postępował więc tak samo, jak kiedyś, gdy widział wszystkie te informacje o wypadkach na platformach wiertniczych czy obrazy nędzy kolejnych osób dotkniętych nadzwyczajnie silnym huraganem. To były tylko zbiory liczb, słupki w statystykach. Stosował dehumanizację jako tarczę ochronną.

Mógł siedzieć tutaj jedynie z prostymi robotami-sługami o ciałach z plastiku. Ale bał się, że to mu nie wystarczy, że to nie zaspokoi wszystkich jego potrzeb. Że będzie czuł się tutaj sam, zamknięty w betonowym schronie, skryty przed światem, do którego zniszczenia przecież sam się w pewnym stopniu przyczynił. Przeklęty, skrzywiony paradoks jeża. Pragnienie bliskości splecione z pragnieniem uniknięcia krzywdy.

Louis nie przypuszczał, że tamten stary, piękny świat odejdzie tak szybko. Myślał, że może zostało jeszcze kilka dekad, że prawdziwymi konsekwencjami będą musiały przejmować się dopiero kolejne pokolenia. Kiedy jednak pierwsza kostka domina się przewróciła… Najpierw pandemia, załamanie na rynkach gospodarczych i napięcia społeczne. Potem coraz więcej lokalnych wojen. Coraz cieplejsze lata i coraz więcej ludzi umierających z powodu głodu czy upałów. Blue Ocean Event. Metan uwalniający się z klatratów w wiecznej zmarzlinie. Tego domina nie sposób było już zastopować. Kto mógł wiedzieć, ile to jeszcze wszystko wytrzyma…

Nie, nie, nie, Louis nie chciał sobie tego wszystkiego przypominać. To tak bardzo bolało.

Na AR-monoklu pojawiło się powiadomienie. To Nicholas przyniósł posiłek pod drzwi. Co zrobić z tymi wszystkimi ludź… z tymi wszystkimi androidami? Nie chciał już ich więcej widzieć. Nie chciał już więcej o nich myśleć. Stwierdził, że trzeba się ich jakoś pozbyć, znaleźć nową służbę, zagrzebać wspomnienia pod górą środków uspokajających. A może…

***

Tego ranka Nicholas obudził się wcześniej niż pozostali służący. Z dnia na dzień czuł się coraz dziwniej. Momentami odnosił wrażenie, że tak naprawdę cały czas śni, że wszystko to, czego doświadcza, nie ma miejsca w rzeczywistości. Coraz częściej czuł też mrowienie w okolicach kołnierza. Ellen radziła mu jednak, by po prostu je ignorował.

Razem opracowywali plan pokonania pana Semathery’ego. Próbowali znaleźć jakiś sensowny i niezawodny sposób, ale żaden nie przychodził im do głowy. Otrucie odpadało – wszystkie leki pochodziły z ogólnych zasobów enklawy, a do modułu medycznego nie mieli dostępu. Każda z potraw była wcześniej próbowana przez Nicholasa. Atak w nocy również nie wchodził w rachubę – do kwatery Louisa można było wejść tylko, jeśli zostało się o to poproszonym. Żadna ze służących nie zostawała też z nim na noc, odsyłał je do wspólnego pokoju, gdy już z nimi skończył. Nigdy nie wezwał do siebie Ellen.

Nicholas widział też inne wyjście, bardziej korzystne dla niego. Mógł po prostu zdradzić techniczkę i powiedzieć o wszystkim panu. Wtedy zyskałby jego przychylność… Ale czy na pewno?

Pan Semathery mógłby przecież dalej traktować go jak maszynę. Jeśli posunął się do odczłowieczenia własnych służących, dlaczego miałby okazywać im wdzięczność za cokolwiek? Nawet za potencjalne uratowanie życia?

Czy oni mieli prawo o tym życiu decydować? Czy śmierć stanowiła wystarczającą karę dla Louisa Semathery’ego? Przecież jego dokładny życiorys nie był im znany. To nawet nie było jego prawdziwe imię. Ellen mogła kłamać odnośnie tego, kim był w przeszłości, wiedziona ślepą furią skierowaną przeciwko dawnym władcom tego świata.

Nicholas odwrócił głowę i spojrzał na smartwatcha leżącego na szafce. Szósta czterdzieści trzy. Żeby przygotować śniadanie, wstawali razem z Mattheusem, szefem kuchni, o wpół do ósmej. Pan Semathery zazwyczaj budził się dopiero o dziewiątej. Czas mijał tutaj w bardzo nietypowy sposób. Taki… sztuczny.

Materac lekko zaskrzypiał, smartwatch zniknął z szafki i zaraz pojawił się na nadgarstku Nicholasa. Służący prędko ubrał się w mundurek, starając się przy tym nie hałasować. Wyszedł ze wspólnego pomieszczenia i ruszył w kierunku kuchni.

Korytarze zdawały się bardzo zimne i ponure, nawet postacie ze starych portretów zawieszonych na ścianach patrzyły jeszcze smutniejszym wzrokiem niż zazwyczaj. Nicholasa uderzyło poczucie, że cała ta sytuacja jest dla niego kompletnie nierealna. Nie żyło mu się kolorowo nawet wtedy, kiedy był jeszcze dzieckiem, ale nigdy nie przypuszczał, że znajdzie się w tak dziwnym miejscu i w tak dziwnych okolicznościach.

Podszedł do drzwi prowadzących do kuchni, te jednak nie rozsunęły się automatycznie. Najwyraźniej system nie autoryzował dostępu za względu na wcześniejszą godzinę.

– Majordomusie, proszę, otwórz drzwi – powiedział głośno Nicholas. – Chcę dzisiaj wcześniej zacząć pracę.

Cisza.

– Majordomusie…?

Coś było nie tak. Nicholas nagle poczuł na dłoniach delikatny ruch powietrza. Ruszył w kierunku końca korytarza. Za zakrętem znajdowały się drzwi prowadzące do drogi ewakuacyjnej. Były uchylone. Otworzyć je mógł tylko Majordomus. Lub osoba posiadająca klucz, jeśli system zarządzania rezydencją uległby awarii.

Nicholas przeszedł przez nie i zaczął piąć się po schodach. Zalewały go fale ciepłego powietrza; przypomniał sobie ulgę, jaką poczuł, gdy po miesiącach tułaczki i koczowania w obozowiskach wreszcie spędził cały dzień w chłodnych ścianach rezydencji.

Kiedy wreszcie dotarł na powierzchnię, zdał sobie sprawę, że odkąd tutaj przybył, nie widział słońca. Czy wszystkie wygody życia w enklawie były wartego tego poświęcenia? Przymusowej sterylizacji? Wszczepienia sobie kołnierza z paralizatorem? Konieczności udawania robota?

Jego brat zginął w zamieszkach. Rodzice zmarli z powodu lokalnej epidemii nowego, nieznanego wirusa. Nicholas stracił wszystko. Dotarcie do enklawy było jego celem, wiarą, która podtrzymywała go przy życiu. Nie zastanawiał się nad tym, jak to wszystko będzie wyglądało, gdy ten cel zostanie zrealizowany.

– Panie Semathery! – krzyczał Nicholas, idąc w dół szerokiego szlaku. – Panie Semathery?!

Odpowiedziało mu jedynie echo. Zaczął rozglądać się po okolicy. Nie był to najprzyjemniejszy widok. Niegdyś te zbocza porastały piękne iglaste lasy, teraz tylko liche krzaki i trawy, które jakimś cudem przystosowały się do zmian klimatu. Niewielkie jezioro położone w dolince miało ciemny, błotnisty odcień.

Nicholas dotarł do miejsca, w którym droga prowadziła tuż nad urwiskiem, odgrodzonego niską stalową barierką. Przy jednym ze słupków leżał jakiś prostopadłościenny przedmiot. Książka o czerwono-żółtej okładce, dostrzegł Nicholas, podchodząc bliżej. Podniósł ją. Autorem był Karel Čapek, a tytułem akronim R.U.R. Nicholas nigdy o niej nie słyszał. Nie przepadał za czytaniem. Pan Semathery za to je kochał.

Na pierwszej stronie widniała sporządzona odręcznie notatka.

Kiedy byłem dzieckiem, marzyłem o świecie, w którym wszyscy byliby pod moją absolutną kontrolą. Świecie, w którym nie musiałbym słuchać już ani mamy, ani taty, ani nauczycieli, tylko oni mnie. Świecie pełnym robotów gotowych spełniać wszystkie moje rozkazy. I to dziecięce marzenie ostatecznie się spełniło, stając się moim koszmarem.

Nicholas spojrzał w dół. Nie widział ciała w rumowisku na dole. Przewertował jeszcze książkę, ale nie znalazł żadnych innych notatek.

Zalała go fala sprzecznych myśli. Nie wiedział, co ma zrobić. Odwrócił się i spojrzał w górę drogi. Nie chciał wracać do rezydencji, jakiś instynkt blokował go przed podjęciem tej decyzji. Ellen pewnie uradowałaby się na wieść o zniknięciu pana Semathery’ego. Inni prawdopodobnie też. Ale co im było po tym? Nawet jeśli panu Semathery’emu stało się coś zł… coś niedobrego, to przecież byli jeszcze inni bogacze z enklawy, rekruterzy, androidy bojowe patrolujące teren. Nie wiadomo, co chcieliby zrobić z tamtymi służącymi. Mogliby przecież uznać, że zniknięcie pana Semathery’ego jest ich winą…

Nicholas czuł się zagubiony. Fala lęku powoli zalewała jego ciało. Nie bał się tak nawet wtedy, kiedy musiał wędrować przez umierające Stany i Kanadę. Wtedy miał jasno określony cel, coś, czego trzymał się w najmroczniejszych chwilach.

Cel. Właśnie. Musiał znaleźć sobie nowy cel. Łatwiej jest funkcjonować, gdy ma się świadomość tego, że twoje istnienie czemuś służy.

Nicholas postanowił, że odnajdzie pana Semathery’ego. Pewnie groziło mu niebezpieczeństwo. A przecież nie można przez brak działania dopuścić, aby człowiek doznał jakiejś krzywdy.

Służący ruszył w dół drogi, czując delikatne mrowienie wokół kołnierza.

_____

Jinzō ningen – z japońskiego „android” (dosłownie „sztuczny człowiek”).

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/26204

Sylwester Gdela – Znany też jako „Wicked G”. Inne jego opowiadania znajdziecie m.in. w zbiorach Nowoświaty, Granice nieskończoności, Dragoneza czy Weird fiction po polsku. Tom 1, a także w edycji Fantastycznych piór z 2019 roku.

Powrót do listy opowiadań

Wszystkie odcienie zieleni

Michał Pięta

Oni się go bali. Po prostu. Świadomość faktu uderzyła mnie z mocą gromu bijącego tam, gdzie nie sposób spodziewać się burzy. Tych trzech zaprawionych w trudach niewdzięcznej służby marynarzy, trzy uosobienia rygoru pracy na morzu, oni bali się tego niedorostka. Chłystka o wyrazie twarzy mogącym wzbudzić jedynie wzgardę lub politowanie.

– Po angielsku zna tylko pojedyncze słowa, ale z nim idzie dogadać się na migi. Sam widziałem, jak rozmawia tak z tubylcami. Jest sprytny. Na swój sposób nadzwyczaj sprytny.

Kapitan Stadhamm dobierał słowa tak, jakby bał się powiedzieć zbyt wiele. Pokiwałem głową.

– No i przyzwyczajony jest do samotności – dodał. – Daje tu sobie radę zupełnie sam. Nieraz i miesiąc minie, zanim ktoś do niego zajrzy.

– Tam mieszka? – zapytałem, wskazując.

– Tak. Dawniej z ojcem. Teraz sam.

Staliśmy ze Stadhammem na wąskiej plaży, u stóp porośniętego dżunglą wzniesienia, z którego szczytu pięła się w niebo wieża latarni morskiej. Tropikalny upał gniótł nas całym swym ciężarem.

– Stary spłodził go z Malajką, ale ona umarła. Potem przysposobił chłopaka do tej roboty. Zresztą stary też był dziwny, jak to Holendrzy. A on… on nie zna życia poza wyspą.

– Nazywa się jakoś? – zapytałem.

– Adriaan. Po ojcu Visser. Lubi nawet, jak mówić do niego z imienia i nazwiska. Radzę zapamiętać.

W tych słowach kryła się przestroga. Stadhamm uciekł spojrzeniem ku ciemnej sylwetce parowca, zakotwiczonego w zatoce. Postawa jego ciała oraz wszystko to, czym człowiek przemawia nie wydając z siebie słowa, zdradzały chęć jak najszybszego opuszczenia wyspy. Przed nami, na skarpie wieńczącej plażę, jeden z marynarzy składał wyciągnięte z łodzi zaopatrzenie. Było tego więcej, niż dwóch ludzi potrzebuje na kilkanaście dni wcale dostatniego życia. Bosman rozmawiał z chłopakiem. Jowialny, wygadany, klepał rozmówcę po ramieniu, śmiejąc się zbyt głośno. Wyglądało to jak próby obłaskawienia głodnego drapieżnika. A może to kulawa znajomość niderlandzkiego nie podsuwała bosmanowi odpowiedniej liczby słów, aby wyjaśnić chłopakowi, po co przybyłem?

– On jest inny. – Stadhamm nieoczekiwanie chwycił mnie za ramię. – Proszę spojrzeć.

Wzdrygnąłem się, zaskoczony nagłą poufałością kapitana. Inny? Skądże. W Londynie widywałem już takie twarze. Upiornie płaskie, o rozmytych rysach i z małymi oczkami rozstawionymi zbyt szeroko. Z niewielkim, lecz szerokim nosem osadzonym przesadnie głęboko i ustami wiecznie rozchylonymi w poszukiwaniu oddechu. Ciało krępe, zbite, okrągła głowa o rzadkich włosach zatknięta nań, jakby wychodziła wprost z obwisłych ramion. Ręce krótkie, o pulchnych dłoniach. Sylwetka przygarbiona, bo oni przeważnie niedosłyszą. Idiotyzm mongolski. Przykra przypadłość, niemniej powszechna u wszystkich nacji. Nie mogłem uwierzyć, że Stadhamm tak stawiał sprawę. Bali się chłopaka, bo przyszło mu urodzić się durniem? Nonsens. W moich oczach odmienność Adriaana mogła wynikać jedynie z faktu, że najwyraźniej doskonale tu sobie radził.

– Bez obaw – rzekłem, wyswobadzając się z opiekuńczego uścisku kapitana. – Nie wygląda groźnie.

Stadhamm cofnął dłoń, robiąc przy tym minę, jakbym go uraził.

– Nie w tym rzecz. Pan nie jest tu pierwszy. Radzę uważać.

Niemal wysyczał te słowa i, odstąpiwszy ode mnie, ruszył w kierunku wyciągniętej na piach łodzi. Jego podkomendni jakby tylko na to czekali.

Wkrótce zostałem sam. Sam na sam z Adriaanem.

***

W zieleni tej zawierał się urok palety odcieni rozpostartych pomiędzy żółcią a błękitem – żywa jasność pistacji, nostalgia seledynu, tajemniczy powab szmaragdu, hipnotyczny bezmiar malachitu, więcej jeszcze. Może dlatego wciągała ona gdzieś głębiej. W przestrzeń umykającą ludzkiemu oku, a możliwą do uchwycenia jedynie przez przeczucie, zmysł odpowiedzialny za podatność na to, co niematerialne, a na równi z materialnym budujące świat dookoła. Barwa tego, co ulotne i duchowe. Lub inaczej. Barwa tego, co istnieje, choć nie powinno. Tak ją rozumiałem. Takie nadzieje budziła w moim sercu.

Widywałem ją nieraz. W błysku ognia rozniecanego przez alchemika w ludycznej scenie Adriaena van Ostade, w cieniu na śledziowej łusce w martwej naturze Pietera Claesza, w świetlistości liści i łodyg dających kanwę pod orgastyczny spektakl kwiatowych form i kolorów w bukietowych naturach Bosschaerta. W dziełach mniejszych i większych niderlandzkich mistrzów. Szkoda, że przepadła wraz z nimi.

Uzyskiwano ją z rybich łusek przywożonych z odległych kolonii. Podobno. Ten, kto, jak ja, zechciał ruszyć jej tropem, z miejsca trafiał na mielizny. Nic nie było pewne. Tylko ta niezwykła zieleń na dawnych obrazach, oprawiona w ramki bajek o odległych wyspach malajskich archipelagów. Jakże to mogło nie fascynować?

***

– Hunter!

Chłopak zwrócił się tak do mnie owego pierwszego dnia i tak już zostało. Najwyraźniej bosman potrafił się z nim rozmówić, choć, będąc ścisłym, to nie ja miałem być łowcą. Ja pragnąłem jedynie zbadać to, co Adriaan dla mnie złowi.

Wyspa nie była duża. Ot, jeden z korali rozrzuconych po niebieskim morzu pręgowanym rafami. Poza pagórkami szczytów porośnięta dżunglą, ciągnąca za sobą ogon nagich, skalistych wzniesień. Prędko zorientowałem się, że niemal nie ma tu zwierząt. Tylko wędrowne ptaki, gniazdujące na klifach, i drobne płazy w czeluściach dżungli.

Chłopak z miejsca przydzielił mi rolę asystenta swych codziennych czynności. Prócz nieustannego sprzątania pomieszczeń latarni, której parter służył nam za mieszkanie, pomagałem mu oprawiać ryby, które doskonale łowił, zarzucając sieci na przybrzeżnych mieliznach. Wyplataliśmy też kosze z palmowych liści, trochę żeby zabić nudę, bo w szopie na szpargały, przyklejonej do latarni, Adriaan trzymał ich już zdecydowanie zbyt wiele. Ot, bawiłem się z nim. Prawie jak z dzieckiem.

Nie rozmawialiśmy przy tym prawie wcale. Próbowałem zagadywać tymi kilkoma zwrotami, których nauczyłem się w Amsterdamie, ale śmiał się tylko ze mnie, chyba niczego nie rozumiejąc. Sam, poza nielicznymi wypadkami, milczał. Pokazywał, co chciał, gestami, sugestywnie na tyle, że i ja po paru dniach przestałem używać języka. Odpowiadało mi to. Zawsze czułem się swobodniej pośród walijskich pasterzy, niż w ciasnym i głośnym city, nie mogło być więc inaczej.

Co wieczór rozpalaliśmy latarnię. Co zrozumiałe, jedyna czynność, której Adriaan nie wykonywał li tylko dla siebie, wprawiała go w nastrój szczególnego podniecenia. Spinał się wówczas i potrafił obrzucić gniewnym spojrzeniem, jeśli którąkolwiek z drobnych czynności, do jakich dopuszczał mnie przy rozpalaniu latarni, wykonywałem nie dość prędko lub zręcznie. Bóg mi świadkiem, że ani jeden cień statku nie przeciął w owych dniach błękitu wód oblewających wyspę, ale ten codzienny rytuał, ta naznaczona nerwową ekscytacją celebra, ona była Adriaanowi potrzebna jak tonącemu łyk powietrza, a i mnie, bardzo prędko, wydała się czymś więcej niż nieodzownym.

Poza tym chodziliśmy po wyspie. Prowadzał mnie w takie jej zakamarki, których sam bym nie odkrył. Raz było to skryte w rozpadlinie pomiędzy wzgórzami źródło, skąd czerpał wodę do picia, innym razem szczelina w skałach ponad kamienistą plażą, stanowiąca wejście do, odniosłem wrażenie, bezdennej jaskini. Trwoniliśmy czas na podobne przyjemnostki, czekając niewiadomego, lecz nie naciskałem. Ostatnim, czego potrzebował człowiek pokroju Adriaana, była presja.

Pewnego dnia zaprowadził mnie na klify na zachodnim krańcu wyspy. Można było stamtąd obserwować ciągnący się za nią ogon skalnych ostańców, wyłaniających się z morza niczym łuski z grzbietu bajkowego potwora. Wskazał na nie i mówił coś, czego nie dosłyszałem, bo silny wiatr, nim dotarły do mych uszu, porywał słowa, niosąc je ku błękitnej przestrzeni morza.

– Here!

To jedno zrozumiałem. Nie wiedzieć czemu mówiąc to, dotykał palcami uszu. Wychyliłem się ponad klifem, zerkając w przepaść.

– Here! – powtarzał, a ja wzdrygnąłem się, uderzony tym, co zobaczyłem.

W dole, ledwie rzut kamieniem od ściany klifu, fale obmywały skalną iglicę. Tuż obok, tam, gdzie klif opadał, odsłaniając dogodne zejście na wysypaną skalnym gruzem płyciznę, czeznął zewłok jakiegoś człowieka.

– Adriaan, tam ktoś jest! – krzyknąłem, odwracając twarz. – Tam leży jakieś ciało!

Chłopak spuścił ręce wzdłuż tułowia i patrzył ma mnie tym bezmyślnym spojrzeniem, które po raz pierwszy wydało mi się drażniące.

– Adriaan, słyszysz mnie?

Obtarł nos wierzchem rękawa. Odniosłem wrażenie, że chce już wracać. Skoczyłem ku niemu, chwytając za ramiona.

– Adriaan Visser, do diabła! Co to był za człowiek?

Poryw wiatru cisnął mu w twarz strąki włosów, gdy roześmiał się, odsłaniając żółte zęby. Błysk zrozumienia przeszył mnie nieprzyjemnym dreszczem, zanim jeszcze usta chłopaka złożyły się, by wypowiedzieć to jedno słowo, w którym zawarł się sens przestrogi kapitana Stadhamma.

– Hunter!

***

– Nie… Proszę zrozumieć… To nie najszczęśliwszy pomysł.

Rozległe, jasne wnętrze biura urzędu żeglugowego kontrastowało ze zgarbioną, ciemną sylwetką kapitana Jamesa jak dzień z nocą. Cóż to był za marudny człowiek! Stałem oto przed nim niczym uosobienie gotowości i zapału, wręczyłem papiery stanowiące rodzaj kwitu zwalniającego z odpowiedzialności za podejmowane decyzje, a on wił się przede mną w tańcu niezrozumiałych skrupułów i całym swym jestestwem wypychał poza pomieszczenie biura i horyzont spraw, którymi musiał się w urzędniczej służbie zajmować. Niedoczekanie!

– Polecono mi skierować się do pana. – Wskazałem na papiery. – Jedno pańskie słowo wystarczy, abym znalazł miejsce na statku płynącym ku wyspie, na której pragnę się znaleźć. W czym rzecz?

Przewrócił oczyma, szukając ucieczki przed namolną obecnością trzymanych w dłoni papierów. A może przed moim, wbitym weń wzrokiem? Trudno było orzec, co silniej przypierało go do ściany.

– Tam… – stęknął. – Tam nieczęsto ktoś pływa… Nie ma po co. To zupełnie dziki teren. Proszę zrozumieć…

Jego wykręty były tak niezrozumiałe i głupie, że niemal zwątpiłem, iż mam do czynienia z naczelnikiem urzędu, nawet jeśli urząd ten położony był na samym skraju świata i przez to ledwie istotny. Kapitan James położył papiery na biurku i odsunął je od siebie niczym niechciany wyrzut sumienia. Stojąc naprzeciw niego, bo w trakcie rozmowy zdążyłem już poderwać się z miejsca, natychmiast podsunąłem mu je z powrotem. Dla obydwu nas było jasne, że kapitan ustąpi. Ja, w każdym razie, bez jego słowa nie zamierzałem wychodzić. Byłem zbyt blisko celu mych długich poszukiwań.

– Kapitanie – warknąłem niemal. – W czym rzecz?

Nabrałem ochoty, by opowiedzieć mu o obrazie. Teraz, gdy podejrzewałem, że upór kapitana wreszcie się skruszy, wydało mi się to pomysłem najlepszym z możliwych. Ale nie. Nie zrobiłem tego. Lub może inaczej. Zrobiłem, lecz opowiedziałem tę historię sobie. Po raz nie wiedzieć który.

Trafiłem nań przypadkiem, oglądając w Dover kolekcję obrazów, którą znajomy marszand przywiózł z Europy. Nic nadzwyczajnego, gdyż portfel owego człowieka nie należał do grubych, lecz ten jeden obraz okazał się być dla mnie więcej niż bezcenny. Widzę go stale, nie przymykając nawet oczu. Pusta plaża Scheveningen, o poranku, może wczesnym przedpołudniem. Sina biel piasku zlana niemal z bladą połacią spokojnego morza. Niski horyzont przytłaczający scenę przestworem mglistego nieba. I to coś, rwące spokój tego trywialnego pejzażu.

Na piachu ciemnieje obła bryła z wyraźnie odznaczającym się, rybim ogonem. Morświn? Delfin? Jakiś inny waleń wyrzucony nocnym sztormem na brzeg? Próżno zgadywać. Kształt nie jest duży, lecz też duże nie są przycupnięte przy nim postacie. Para dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Dwójka śmiałków oddanych bez reszty nabrzmiałej ciekawości, którą musiało wzniecić niecodzienne znalezisko. Obserwujemy ich z oddali, z bezpiecznego ukrycia, niczym ktoś, kto wyłonił się zza wydm i przystanął, by nie zerwać mglistego całunu z rozgrywającego się na plaży misterium.

Oto bowiem przykucnięty chłopiec, zwrócony ku nam plecami, wyciąga przed siebie dłoń, by dzierżonym w niej patykiem dźgnąć cielsko stwora. Drugą dłonią sięga za plecy – ten opiekuńczy gest ma ochraniać jego towarzyszkę przed niebezpieczeństwem kontaktu z tym, co niepoznane. Zbytecznie, bo jasna twarz dziewczynki zdradza nam, że mamy do czynienia z Ewą, za podszeptem której cała rzecz się rozgrywa. Ręka chłopca wyciąga się, patyk jest coraz bliżej, jeszcze chwila i muśnie zimną skórę stwora. A na niej tańczy ma anielska zieleń, stwarzając dla oczu patrzącego pełnię niezwykłości obcowania z tym, co istnieje, choć nie powinno. Zaklęta w truizm prostego gestu potęga ciekawości.

Zagadnięty, spod pędzla którego z niderlandzkich mistrzów wyszedł ten obraz, znajomy marszand niemal mnie wyśmiał. Okazało się, że kupił go w Delft od wdowy po przedwcześnie zmarłym artyście, który namalował go ledwie przed trzema laty. Wreszcie trafiłem na konkret. Wreszcie ma zieleń była pewniejsza, niż kiedykolwiek wcześniej.

Tak rozpocząłem podróż, która z Londynu, via Amsterdam i Kapsztad, przywiała mnie na malajskie archipelagi. Wiedziałem już, że barwnik uzyskuje się z łusek ryby łowionej w wodach tylko jednej z najdalej na wschód wysuniętych wysp i że tylko jeden człowiek wie, gdzie i jak ją odszukać. Spotkam się z nim, gdy tylko ten płaczliwy błazen przestanie mi ciskać kłody pod nogi.

– Kapitanie James! W czym rzecz?!

Kapitan sapnął, jakby uchodziło zeń powietrze. Chwycił podsunięte mu na powrót papiery i cisnął je do szuflady. Sięgając po czysty arkusz, zmacał kieszonkę na piersi w poszukiwaniu pióra.

– Dobrze zatem. Jest pan uparty. Dawno nie spotkałem tak upartego człowieka. W porcie znajdzie pan statek. Nieduży, parowiec. Nazywa się „Lightning”. Kapitan Stadhamm wypływa o brzasku, zabierze pana na tę przeklętą wyspę.

Uśmiechnąłem się, odstępując od biurka. Nic więcej nie było mi trzeba.

***

Nocą wróciliśmy na klify. Nim to się jednak stało, Adriaan związał w tłumoczek nieco jedzenia i jedną z butelek jałowcówki, która na wyspę przypłynęła wraz ze mną. Przygotował sieć o grubym splocie i zwój liny. Potem wydobył spod łóżka długą, płaską skrzynię, a z niej sztucer i pudełko amunicji. Nie umiałem ukryć zdumienia.

Patrząc mi prosto w oczy, otworzył zamek broni, udał, że do komory wprowadza nabój, strzelił ryglem i przyłożywszy sztucer do oka, zamarkował strzał. Bam! Cynowy dzbanek, w wyobraźni nas obu, z brzdękiem spadł na podłogę. Następnie Adriaan powtórzył sekwencję, z szybkością i wprawą, która nie pozostawiała wątpliwości, czemu służyć miał ten popis. Potrafił obchodzić się z bronią nie gorzej, niż dobrze wyszkolony żołnierz.

W drodze nie zadawałem pytań. Stało się jasne, że wszystko, co dotychczas robiliśmy na wyspie, było popisem, którym Adriaan komunikował to, jak dobrze się tutaj urządził, mimo ułomności i jeszcze silniej odeń doskwierającej samotności. Pierwsze wrażenie najczęściej pokrywa się z prawdą. Szkoda tylko, że nie spostrzegłem, iż w trakcie naszych zabaw dałem się chłopakowi wciągnąć w wir gry prowadzonej na jego zasadach. W Adriaanowy, zamknięty świat, w którym mi przypadała rola co najwyżej naśladowcy lub biernego obserwatora. Dlatego nie pytałem. Nie miałem ku temu prawa. Musiałem zdać się na zaufanie, którym mnie obdarzył. Bez niego, co jasne, byłem tak odległy od sekretu mej zieleni jak wówczas, gdy lata temu lizałem spojrzeniem prace Bosschaerta, Adriaena van Ostade czy Pietera Claesza.

Noc była ciepła, lecz przesycona niepokojem. Stojący w pełni księżyc co i raz krył się za woalem chmur, morze wokół wyspy falowało niczym rozpostarta na wietrze połać jedwabiu. Są ludzie, którzy przy aurze tego rodzaju nie mogą opędzić się od złych przeczuć. Są też tacy, którym ciepły wiatr nocy klaruje myśli.

Na klifach Adriaan wskazał skalny załom, zza którego, będąc osłoniętymi od wiatru, mogliśmy obserwować szczyt iglicy wyłaniającej się z morza. Rozsupłał tłumoczek i rozłożywszy na ziemi derkę, w którą zawinięta była jałowcówka oraz jedzenie, przysiadł, opierając broń o skałę. Nie czekając na zaproszenie, poszedłem w jego ślady.

Zjedliśmy, uznając posiłek za rodzaj późnej kolacji. Potem dłuższy czas spędziliśmy na gapieniu się w niebo, po którym wiatr gnał czarne chmury. Następnym krokiem musiało być sięgnięcie po butelkę, ale wypiliśmy niewiele, ledwie na rozgrzewkę, trunek był zresztą mierny, a ja odwykłem od alkoholu. Odmiana przyszła, gdy duża wskazówka mojego zegarka sięgnęła dziewiątki, oznajmiając przejście trzeciego kwadransa po północy.

Szum kipieli, dobiegający nas z urwiska, wzmógł się. Nie zwróciłbym na ten niuans uwagi, gdyby Adriaan nie potraktował go jak sygnału. Wyraźnie nadstawił ucha, a chwilę później wyzierał już poza załom, zgłębiając czeluść spojrzeniem. Chciałem pójść w jego ślady, ale powstrzymał mnie gestem. Wyciągnął coś z kieszeni i zaczął miętosić w dłoni.

– Here – rzekł, przycupnąwszy na derce.

Zasłona mknących niebem chmur rozdarła się, oświetlając klif bladą poświatą. Kipiel w dole urwiska odezwała się chlupotem i pluskiem. Na otwartej dłoni chłopaka leżały dwie kulki utoczone z wosku. Jego skupiona twarz świdrowała mnie naglącym spojrzeniem.

– Here – powtórzył, dotykając ucha. – Hunter, here.

Po plecach przebiegł mi dreszcz. Księżyc na powrót zginął za chmurami, zaciemniając przestrzeń dookoła. Pochylona nade mną twarz Adriaana rozmyła się, przenikliwe spojrzenie zgasło. Jakbym został na klifie sam. Sam na sam z niewygodną świadomością tego, że dopiero teraz zrozumiałem, co chłopak chciał mi powiedzieć.

– Ear! – krzyknąłem niemal. – Ear!

Porwałem kulki z jego dłoni, jedną natychmiast wtykając do ucha. Drugą, wiedziony wątpliwością, uczepiłem na małżowinie. Adriaan przecież nie zatykał sobie uszu.

Składając się do strzału, wyglądał księżyca. W tej chwili było zbyt ciemno, aby dostrzec, co dzieje się w kipieli. Gniewne sapnięcie i ten gest, to nerwowe wyciągnięcie dłoni za siebie, którym powstrzymał moją próbę zbliżenia się do siebie, osadziły mnie na miejscu lepiej niż wojskowa komenda. Lecz nie mogłem pozostać bierny. Nie, odkąd rozbrzmiało to dojmujące wołanie.

Głos niczym rozpalony pręt, wrażony wprost w serce. Poruszyłem się niespokojnie, nie umiejąc poradzić sobie z tak silnym doznaniem. Płynące ponad klifem wołanie wniknęło do mej głowy, rozpędzając szybujące tam myśli, drenując serce z poczucia sensu oraz celu i z wolna, niczym nieubłagany oprawca, przemieniając mnie w wydrążoną pałubę. Wtedy usłyszałem słowa.

Przyjdź do mnie, przyjdź. Porzuć, co brzemieniem. Światem rządzą bezwład, bezsens i chaos, tak bardzo nieważne, tak bardzo poza nami. Przyjdź do mnie, gdzie czekam. Skocz ku dali, gdzie żółć miesza się z błękitem.

Ledwie widziałem chłopaka, z bronią przy oku czekającego, aż blask księżycowego światła pozwoli dojrzeć cel. Stał niewzruszony, spokojny i gotów. Tak odległy od lęgnącego się w mej głowie szaleństwa, jak starzec odległy jest od chwil spędzonych w łonie matki. On był inny, mówił Stadhamm i teraz zrozumiałem, co owa odmienność oznacza.

Sięgnąłem ku małżowinie, próbując zatkać ucho. Dłonie miałem już jednak zbyt twarde, ciało naprężone, sztywne i obce. Głos dobiegający z urwiska prowadził mnie ku dali, gdzie błękit i żółć zlewały się w zieleń. Musiałem jeszcze tylko zdobyć się na ten jeden wysiłek.

Księżycowa poświata na powrót wysrebrzyła klif, gdy sięgałem ku lufie trzymanego przez Adriaana sztucera. Strzał rozdarł powietrze, niosąc pocisk gdzieś w pustkę chmurnego nieba. Wspiąłem się na skały, niepomny na zaskoczenie i złość chłopaka, zostawiając za sobą jego oraz wszystkie sprawy, które kiedykolwiek w życiu wydawały mi się ważne.

Tkwiła na skalnej iglicy, słodka, gibka i piękna. Długie włosy lały się po nagich plecach, po pełnych piersiach, od których trudno było oderwać spojrzenie. Niezwykła zieleń iskrzyła na łuskach rybiego ogona każdym odcieniem, jaki tylko mogło dostrzec ludzkie oko. Barwa tego, co istnieje, choć nie powinno. Odnalazłem ją. I wreszcie mogłem posiąść wyłącznie dla siebie.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27617

Michał Pięta – rocznik ‘82. Wraz z żoną i synem mieszka w Garwolinie, gdzie zawodowo zajmuje się rzeczami niespecjalnie interesującej natury. Od lat związany z portalem fantastyka.pl, choć są to więzy raczej dość luźnej konstrukcji. Publikował m.in. w „Esensji”, „Creatio Fantastica”, „Silmarilsie” czy magazynie „Histeria”.

Powrót do listy opowiadań

Przyszłość prawdziwie świetlana

Mateusz Kędziora

Bonnie zatracała się.

Błądząc dłonią pośród włosów kochanka, pozwalała się pieścić. Dotykał w idealne miejsca, a opuszki palców, koniuszek języka, nawet strumienie wydychanego coraz szybciej powietrza łechtały właśnie tam, gdzie powinny; niespodziewane i pożądane jednocześnie. Szeptał jej coś do ucha, lecz w tamtej chwili słowa niosły jedynie zbędną informację. Liczył się tylko ten półszept wymieszany z chciwym pomrukiem. Bonnie przylgnęła mocniej, ustabilizowała poziom oksytocyny, poczuła pracujące pod skórą mięśnie kochanka. Ich ruch wydobywał zapach mężczyzny, a ten, zmieszany z wonią perfum, dopełniał kolażu doznań.

Zatem Bonnie zatracała się. Ale to jej wybranek zatracał się bardziej.

Gdy słowa ucichły, oddech przyspieszył i ruchy przybrały na gwałtowności, Bonnie znalazła siłę, by zerknąć na panel streamu. Pokazywał pięciocyfrową liczbę unikalnych widzów, a wartość na liczniku tokenów rosła w oczach. Dobrze. Ci ludzie lubili, gdy tuż przed finałem burzyło się czwartą ścianę i patrzyło wprost na nich. Nawet jeśli trwało to krótką chwilę, licznik zawsze wtedy szalał.

Bonnie aktywowała najprostsze splątanie neuronalne, przyłączając swoje synapsy genitalne do synaps partnera. Wkrótce wachlarz doznań, które tak skrupulatnie kolekcjonowała, wymieszał się i wzmocnił o wrażenia mężczyzny. Ściany w pokoju pojaśniały subtelną luminescencją, gdy ciałami wstrząsały kolejne fale ciepła. Bonnie powstrzymywała jednak instynkty, którym już dawno poddał się jej partner. Przed sesją uniewrażliwiła się na nadmiarowe bodźce selektywną blokadą presynaptyczną, by zachować kontrolę nad finalną impresją tego misternego spektaklu. Dozowanie wrażeń nie interesowało natomiast jej partnera ani tych wszystkich anonimów, skrytych gdzieś tam, daleko, po drugiej stronie Wszechternetu. Oni zjawili się, by pójść na całość.

Poziom endorfin mężczyzny już dawno wybił się ponad plateau. Dzięki splątaniu Bonnie wyczuła, że impulsacja z neuronów ciała migdałowatego osłabła, a kora oczodołowo-mózgowa w ogóle już zamilkła. Odepchnęła więc i ugryzła w ucho upojonego nadchodzącą rozkoszą kochanka, co otrzeźwiło go tylko na moment, choć tyle wystarczyło, by opóźnić szczytowanie o kilka cennych chwil. Gdy najsłabsze ogniwo całego aktu weszło w okres refrakcji i legło zdyszane na posłaniu, licznik wciąż nabijał tokeny. Transmisja dobiegła końca.

– Bogowie, jesteś niemożliwa. – Mężczyzna sapał i pocierał załzawione oczy. Miał siatkówki nieprzyzwyczajone do zafundowanego natężenia światła.

Ściany zdążyły przygasnąć do minimalnej jasności, Bonnie zaś uświadomiła sobie, że nigdy nawet nie spytała tego człowieka o imię.

– Wierzący. To wiele wyjaśnia – odburknęła, po czym sięgnęła po iniektor i pobieżnie przeglądając wyświetlane w ścianie zgromadzone dane, wstrzyknęła sobie w mięsień porcję nanobotów. Wywołała Osobistą Wirtualną Inteligencję: – OWI, podaj odchylenia.

– Nastąpił niekontrolowany wyrzut prolaktyny, pomimo wprowadzonych środków zaradczych, tuż po przekroczeniu plateau. Dopamina osiągnęła minimalnie niższe wartości od szacowanych. Nieistotne klinicznie. Różnicę skompensowały endorfiny.

Bonnie aż zagryzła wargi. Spodziewała się takiego raportu, ale i tak była wściekła.

– OWI, jak zachowywały się ciała migdałowate?

– Impulsacja osłabła zgodnie z fizjologią. Brak odchyleń.

Licznik tokenów ciągle naliczał pojedyncze wpłaty. To od widzów nowych w temacie, którzy dopiero skończyli przeżywać to, co przed chwilą zaszło pomiędzy kochankami. Stare wygi o wyższym progu pobudliwości już dawno zapłaciły i wyszły, a niemożliwym było doświadczać splątanych doznań inaczej niż na żywo. Przychody utrzymywały się na stabilnym poziomie od ładnych kilkunastu sesji i obecna nie była wyjątkiem. Bonnie twierdziła, że taka stagnacja dla artystki jej pokroju to potwarz.

Tymczasem mężczyzna zdążył dojść do siebie i nawet założył spodnie.

– Ładna sumka. Widzimy się znowu? – zapytał.

Bonnie ostentacyjnie milczała. W skupieniu odprowadziła mężczyznę wzrokiem, gdy wychodził, zadowolony i zaspokojony. Wybrała go kolejny raz, bo jego konstelacja synaptyczna, warunkująca model zachowań, wydawała jej się wyjątkowo atrakcyjna. Może ten człowiek po prostu roztaczał zbyt przyjazną aurę? To tu mógł tkwić szkopuł.

– OWI, zanotuj:do rozważenia zwiększenie poziomu agresji twardymi metodami neurochemicznymi.

– Oczywiście.

Nanoboty wreszcie zaczęły działać. Parestezje i subtelny niedowład ustępowały. To pozwalało łatwiej zebrać myśli i zaplanować kolejne kroki. Bonnie dopiero teraz zauważyła mrowie powiadomień, które domagały się jej uwagi.

– OWI, filtruj – rzuciła, na przemian zaciskając pięść i prostując palce, gdyż spodziewała się tradycyjnego potoku spamu, jaki zalewał jej konto po każdej sesji.

Syntetyk przesiał komunikaty, ale nadal pozostało ich niepokojąco wiele.

– Masz dwanaście wiadomości o pośrednim priorytecie istotności. Ewaluacja sesji niezakończona. Czy mimo to odtworzyć?

– OWI, odtwórz.

– Siedem niezależnych źródeł donosi, że funkcje życiowe May ustały.

***

Nim departament ewidencji Wszechternetu potwierdził rewelacje raportowane przez OWI, Bonnie zdążyła zakończyć ewaluację, wstępnie rozplanować szczegóły kolejnej sesji i przygotować się do wyjścia. Wszechternet donosił bowiem, że May przedśmiertnie zdążyła nadać przesyłkę, opatrzoną ponownie pośrednim priorytetem istotności, lecz przy tym również klauzulą zredukowanego łańcucha dostaw. Doręczycielska WI nie wchodziła w rachubę. Paczkę należało odebrać osobiście w kwaterach departamentu.

Informacja o zgonie, przyjęta do wiadomości z chłodem, z czasem zaczęła budzić w Bonnie dyskomfort. Obwiniała o to naukowca, którego genotyp w istotnej części ją ukształtował i który współdzieliła z May. Ów mężczyzna swego czasu publicznie pochwalił się udaną potencjalizacją inteligencji u powołanych przez siebie do życia istnień, jednak przeszacował rolę w procesie genów na chromosomie płciowym i ostatecznie skumulowana inteligencja okazała się niższa od prognozowanej. Tymczasem wskutek owego wyznania powstała dziwna, niezdrowa relacja zależności; atrapa archaicznej rodziny, twór niemający racji bytu w erze powszechnej ektogenezy i ogólnodostępnych nożyczek genowych. Bonnie pomstowała w myślach na cholernego naukowszczyka, którego nawet nie znała z nazwiska, a którego zwykły tak nazywać z May. Zataił tożsamość, tak wstydził się swoich dwóch niepowodzeń.

Tymczasem owe niepowodzenia, złączone chłodnym, zmilczanym żalem do kreatora, żyły wbrew uszykowanej im roli superinteligentów. Z czasem odnalazły własne drogi, odnosiły własne sukcesy. May przewijała się przez życie swojego alternatywnego osobowariantu właściwie od zawsze, była jedyną stałą w burzliwym życiu artystki, tak podobna, a jednocześnie tak inna. Nawet gdy miesiące temu wreszcie wyruszyła na tę swoją karkołomną wyprawę badawczą na powierzchnię, zostawiła w umyśle Bonnie wygodną świadomość, że gdzieś tam na świecie jest ktoś, kto wysłucha, odpowie, poradzi. W jednej chwili ten ktoś przestał istnieć. Bonnie czuła się okradziona, wręcz okrutnie skrzywdzona, bo na powstałą stratę nie miała najmniejszego wpływu.

Korytarze poza osobistymi komórkami były ciemne, prawie pozbawione światła. To dlatego, że odkąd słońce zgasło, a ludzkość skolonizowała podziemia, coraz więcej osób przychodziło na świat ślepymi lub celowo pozbawiało się wzroku. Oczy stały się zwyczajnie zbędne. Bonnie wzrok nie dość, że zachowała, to pielęgnowała go iniekcjami jodopsyny oraz czynnikami wzrostu czopków. Uważała, że jako twórca pracujący na zmysłach nie mogła pozwolić sobie na zignorowanie jednego z nich – przecież miała ich w repertuarze łącznie tak niewiele. Nawet jeśli oznaczało to tworzenie dla stale kurczącej się niszy widzów.

Wszechternet skryty w ścianach wskazywał drogę. Bonnie ostrożnie posuwała się do celu, lecz zastygła, gdy przeciągły pomruk wstrząsu rozlał się gdzieś wysoko nad jej głową. Ściana wypluła dane: w oczach laika chaotyczne, natarczywe i skrzące.

– OWI, raportuj – szepnęła na wpół oszołomiona kobieta, próbując okiełznać szalejące poziomy kortyzolu i adrenaliny.

– Rozpoczęto konstytuowanie piramidy. Ryzyko znalezienia się w polu boskiej szczeliny osiemdziesiąt dwa procent. Wskazana ewakuacja.

Bonnie nie czekała, aż wirtualna inteligencja zakończy wywód. Po prostu biegła.

***

Ciszę opuszczonej przed wiekami powierzchni łamał pulsujący, mrukliwy szum, dochodzący zewsząd. Na czystym niebie wisiała świetlana kula – blada i rachityczna, oblewająca przestrzeń mlecznym blaskiem, brudnym, jakby wymieszanym z pyłem. Martwe słońce zabrało za sobą do grobu większość flory, a ta, która się ostała, utrzymywała poziom tlenu w atmosferze na stabilnym poziomie szesnastu procent. Związane z tym zwiększenie objętości krwi i policytemia nie kompensowały jednak Ziemianom dramatycznego spadku wydolności podczas wysiłku.

Bonnie pozostawała obojętna na ujrzane zjawisko. Dopadła awaryjnego zbiornika z tlenem w przedsionku korytarza, tuż przy wyjściu na powierzchnię. Łapczywie pochłonęła przysługujące jej trzy wdechy. Szybko się opanowała. Przylgnęła do ściany. W górze przelewały się chmury świetlistej plazmy, gdy z ziemi, gruzów antycznych miast i przypadkowych kamieni właśnie tworzyła się strzelista piramida o zupełnie nieprzypadkowym kształcie.

Szum stężał, wybrzmiewał już na granicy dyskomfortu i bólu. Budowla ukształtowała szczyt, a wtedy plazma się rozstąpiła. Owa substancja, widoczna, lecz nie zmaterializowana, przypełzła do Układu Słonecznego w dniu, w którym zgasło słońce. Teraz po raz kolejny wytworzyła boską szczelinę.

Niebiańska siła wyszarpywała z podziemi nieszczęśników, którzy nie zdołali uciec. Wrzeszczeli i wili się, a w końcu osiadali na ścianach budowli, by tam skonać. Jednocześnie cała ta scena pozostawała niema. Jej jedynym akompaniamentem był przeklęty, wwiercający się w mózg warkot.

Czy właśnie tak przyszło ci zginąć, May?

Dookoła znalazło się kilkoro uciekinierów, którzy wymknęli się z tuneli wraz z Bonnie. Wierzący zastygli w pokłonie, inni po prostu znieruchomieli, wszyscy niby martwi – pozbawieni wzroku mogli jedynie czekać, aż pomruk ucichnie. Strategia ślepców była bowiem rozsądna. Hałas zazwyczaj wywoływał spontaniczne poszerzenie obszaru szczeliny, czym wpędziłby ich wszystkich do niemego grobu.

Gniew każdego bóstwa w końcu mijał. Wystarczyło okazać cierpliwość.

***

Departament zażyczył sobie za usługę absurdalną liczbę tokenów. W dobie natychmiastowej informacji transfer jakiejkolwiek przesyłki trącał zbytkiem, do tego ta konkretna była rozmiarów sporej walizki, toteż cena nie zdziwiła Bonnie. Pojemnik był wyposażony w uchwyt na górnej, krótszej podstawie i niewielki panel sterowania. Aktywowany, nie ukazał zawartości, tylko rozpoczął projekcję holo.

Obraz szumiał od zakłóceń i ustabilizował się dopiero po chwili. Przedstawiał postać kobiety. Postać May.

– To jakaś kpina – mruknęła Bonnie, gotowa zamknąć holo i wyrzucić precz walizkę.

Projekcja jeszcze przez moment rozglądała się po pomieszczeniu, lecz na usłyszane słowa zareagowała gwałtownie, gestem próbując powstrzymać proces dezaktywacji.

– Szanse na to, że uda mi się do ciebie dotrzeć, wynosiły zaledwie siedem koma trzy procent.

Holo nie dawało się tak łatwo zamknąć. Bonnie złorzeczyła. Za niesmaczny żart winiła któregoś ze swych zblazowanych widzów.

– Który to taki dowcipny, co? OWI, skanuj komórkę pod kątem malware.

– Inicjalizacja.

Bonnie rozglądała się gniewnie po pomieszczeniu, gdy OWI wzbudzała ściany. Istniała niezerowa szansa, że wyszukane złośliwe oprogramowanie jakoś przedostało się do ustroju lokalnej sieci wraz z tokenami. Znała kilka takich przypadków. Ściany mogły tylko pozornie wyłączyć funkcję nagrywania. Ależ ją to podjudziło. Jeśli ktokolwiek patrzył, wkrótce miał widzieć tylko ciemność.

– Bonnie, daj mi powiedzieć… – próbowała dojść do słowa holograficzna May.

– Zaraz się dowiesz, jaki Wszechternet jest miły dla podrabiaczy sygnatur tożsamości.

– Szlag by cię, Bonnie! Jesteś tak samo uparta jak ten cholerny naukowszczyk!

Palce kobiety naraz zawisły nad oknami z komunikatami. Bonnie zdezorientowana wpatrywała się w holo.

– Skanowanie zakończone. Po sesji wykryto dwa pliki adware o nieistotnej złośliwości. Usunięto. Przesyłka wolna od malware – oznajmiła OWI.

***

– Jesteś SI. – Bonnie aż usiadła, trawiąc to, co usłyszała. – Sztuczną inteligencją. Taką prawdziwą.

– Mam na imię Gwen.

– Nawet nie chcę wiedzieć, jak gimnastykowała się May, żeby wymyślić ten skrót…

– To nie jest skrót. To moje imię.

Gęsta warstewka niepokoju spowiła pomieszczenie, dreszczem szczypiąc Bonnie w kark. SI, w przeciwieństwie do szeroko rozpowszechnionych WI, stanowiły twór zakazany. Obawiano się ich wymknięcia spod ludzkiej kontroli, obawiano się ich nieprzewidywalności i wreszcie – istniał głęboko zakorzeniony opór, by uznać software za równe ludziom.

– Widzę, że jesteś zdenerwowana – kontynuowała Gwen, subtelnie uśmiechając się nieswoim obliczem. – Nie masz ku temu powodów. Jestem tu tylko po to, by przekazać tobie, Bonnie, a potem i światu dziedzictwo May.

Bonnie zasiadła w fotelu, założyła nogę na nogę i odparła:

– Po tych wszystkich tygodniach stać cię tylko na to, by przysłać mi żałosną atrapę siebie z testamentem? Żarcik ci się wyostrzył, May.

Gwen pozbyła się ludzkiej powłoki, pozostawiając półprzezroczystą ludzką sylwetkę.

– Nie jestem May. Jestem niezależnym bytem. Życzeniem May było, by rozmawiać z tobą w jej postaci. Jeśli odczuwasz z tego powodu dyskomfort, mogę przyjąć tę formę. Albo jakąkolwiek inną.

Zaczęła zmieniać skórki. Stawała się mężczyznami i kobietami, bohaterami poprzednich splątanych transmisji. Gwen była niezależna i wyraźnie zaznaczała swoją obecność w lokalnej sieci.

– Gwen, wróć do skórki May. Chcę wiedzieć, jak zginęła.

SI zmieniła wygląd, jednak odczekała krótką chwilę, chcąc zamanifestować własną autonomię. WI wykonałaby polecenie od razu.

– May dotarła daleko w głąb ziemi niczyjej. Na północnym wschodzie natknęła się na antyczny grobowiec, szczęśliwie nadal funkcjonujący. Informacje w nim zawarte potwierdziły przypuszczenia…

– Jak. Umarła.

– Znalazła się w polu boskiej szczeliny, choć do samego końca uważała, że jest inaczej. Dysponuję ograniczonymi zasobami danych. Ich komplet znajduje się w chmurze Wszechternetu. Jeśli umożliwisz mi dostęp, będę mogła ci pokazać nawet audiologi i holowidy, które tworzyła May w charakterze dziennika.

Bonnie zmieniła nogę. Oparła ręce na podłokietnikach.

– Jeszcze ci na tyle nie ufam, żeby tak po prostu cię tam wpuścić.

– Wiem.

OWI w tle utrzymywała firewall, a oprócz tego zamknęła sieć w honeypocie. Nie miało to powstrzymać SI na nie wiadomo jak długo, tylko po prostu wytrzymać chwilę, na czas rozmowy.

– Co to znaczy, że uważała, że nie jest w szczelinie? Doprecyzuj.

– Uważała, że poprzez szczelinę porozumie się z twórcą plazmy.

Bonnie prychnęła. Straciła zainteresowanie dalszą rozmową.

– Któż by pomyślał, że May na koniec życia zostanie dewotką.

– Badania wskazują, że plazma nie jest bezrozumną masą, która nawiedziła Układ Słoneczny przez przypadek. To raczej emanacja rozumnych istnień…

– Jeśli mój osobowariant zaczął głosić takie brednie, powinnam czym prędzej poddać się prewencyjnej terapii neuroleptycznej. – Bonnie zwilżyła usta. – W boskich szczelinach nie ma niczego boskiego.

– Porównanie ze stanem sprzed katastrofy wykazało obecność tysięcy kolektorów tworzących sferę Dysona wokół Słońca, przecinających orbitę Wenus. Świadczą o tym zagęszczenia promieniowania tła najbardziej widoczne w dniu przybycia plazmy, a śladowo badalne także dziś…

Trzymając palec nad wyłącznikiem zasilania, Bonnie syknęła jeszcze przez zęby:

– Żałuję, że umarłaś, May. Nie mogę powiedzieć ci w twarz, że dałaś się zabić jak ostatnia idiotka. Do tego nawet nie nauczyłaś swojej SI porządnie kłamać. Przecież nie istnieją źródła z czasów zgaśnięcia słońca!

Wówczas Gwen zmieniła przejrzystość pojemnika na całkowitą. Widząc jego zawartość, Bonnie wrzasnęła i odskoczyła dwa kroki.

Lekko przymrużonymi oczami, większymi niż u znacznej części współczesnej ludzkości, z walizki patrzyła odwrócona głowa kobiety. Zachowana bardzo dobrze, wcale nie spuchnięta, choć blada. Jasne włosy falowały w opływającym głowę płynie. Na szyi wypreparowano port splątania neuronalnego, łączący użytkownika przez rdzeń przedłużony wprost z hipokampem. Gdy pojemnik się rozszczelnił, w nozdrza uderzyła chemiczna woń utrwalacza.

– Oto źródło. Ówcześni ludzie próbowali przeczekać katastrofę w sarkofagach na północy. Czekali, aż o nich zapomniano.

To mogło być makabryczne zwieńczenie ponurego żartu. Bonnie miała ochotę wyłączyć tego natrętnego syntetyka, wyrzucić precz pudło, zapomnieć o wszystkim i skupić się na kolejnej sesji. Z drugiej strony poznała May na tyle, by wiedzieć, jak powściągliwa w dzieleniu się informacjami była i że obie je cechowała wielka determinacja, napędzana wstydem wpojonym przez cholernego naukowszczyka. Jeśli przez lata May doszła do tak wstrząsających wniosków, nic dziwnego, że trzymała je dla siebie.

– May przewidywała, że plazma albo jest tworem cywilizacji co najmniej drugiego poziomu, albo wręcz sama stanowi tę cywilizację. Nie ma ona jednak interesu w nawiązywaniu kontaktu z ludźmi.

– Ludzie też nie kontaktują się z mrówkami i innym robactwem – mruknęła Bonnie, łapiąc pojemnik obiema rękami i przyglądając się zatopionej głowie z różnych stron.

– May weszła do szczeliny, by nawiązać kontakt i pokazać się jako przedstawiciel inteligentnej formy życia. By spróbować zwrócić ludzkości choć część jej utraconego dziedzictwa. Prawdopodobnie plazma, w przeciwieństwie do robactwa, nie jest bezrozumna…

– Tylko jeśli robactwo zaczyna ci zawadzać, nie pertraktujesz z nim, ale je depczesz… Czego ona w ogóle chce?

– Dane niejasne. Analiza piramid poszczelinowych i skorupy ziemskiej pod nimi wykazała ich wyjałowienie z pierwiastków ziem rzadkich, głównie ceru, holmu i erbu. Niewykluczone, że plazma pozyskuje w ten sposób także zasoby na poziomie kwantowym lub niższym, choć to spekulacje. Nie potrafię ich potwierdzić.

Bonnie przez dłuższą chwilę kontemplowała pojemnik w milczeniu.

– I w mózgu tej biedaczki są dowody, które to wszystko potwierdzą?

– Tak, dotyczące sfery Dysona. Ponadto hipokamp zawiera masę wspomnień z czasów sprzed zgaśnięcia słońca. To ewenement na skalę świata. Po zgłębieniu ich May twierdziła, że w życiu nie doświadczyła niczego piękniejszego.

Słońce zgasło na długo przed wynalezieniem archiwizacji wspomnień, o splątaniu neuronalnym nie wspominając. Dodatkowo nadejście plazmy uszkodziło system satelitów, a wiele ówczesnych nośników danych pod jej wpływem utraciło funkcjonalność. Przekalibrowanie technologii na kompatybilną z plazmą trwało dekady, stąd dziedzictwo ludzkości z czasów sprzed katastrofy zachowało się w okrojonej formie.

Jeśli May twierdziła, że znalazła zniewalający pięknem skarb, to Bonnie po prostu jej wierzyła. Bez zawahania splątała się prostym łączeniem z mózgiem przedwiecznej. Gwen nie zdążyła zaprotestować. Po kilku chwilach Bonnie trzęsła się, chciała krzyczeć, lecz nie potrafiła wydobyć z siebie dźwięku. Z nosa trysnęła krew.

Zareagowała OWI, przerywając połączenie.

– Krytyczne przeciążenie siatkówki – raportowała. – Doradzam ostrożność.

Bonnie opadła bezwładnie na fotel, dysząc łapczywie. Wpatrywała się w SI tak, jakby ta przed chwilą próbowała ją zabić.

– Co to… ma znaczyć?! – warknęła, szukając fiolki z nanobotami. Neurodestabilizacja wymagała powtórzenia dawki, aby uniknąć ataku.

– Pospieszyłaś się. Łączenie z martwym ciałem wymaga stabilniejszego zespolenia. Ponadto w świecie tej kobiety było dziesięć razy więcej światła niż dzisiaj. Nie można tam wchodzić bez przygotowania.

***

Zgodnie z zaleceniami SI Bonnie wykorzystała do splątania neurowód, co znacząco ustabilizowało połączenie. Blokada presynaptyczna okazała się z kolei skuteczna nawet wobec bodźców dotychczas zmysłom nieznanych. Z jakiegoś powodu Gwen pozostawała spętana firewallami, więc nie czując zagrożenia z jej strony, Bonnie z pietyzmem przeczesywała wspomnienia podarowane przez May. Życie kobiety imieniem Rita.

Splątany umysł rozpoznawał wrażenia i nazywał zjawiska, bazując na danych zgromadzonych przed wiekami. Niebo, znane jako stalowe i ciężkie, potrafiło być czyste, nasycone. Poprzecinane co najwyżej smugami kondensacyjnymi albo zmarszczone cirrusami. Błękitne. Właśnie tak nazwano kolor, który upodobała sobie Bonnie. Sama koncepcja koloru nastręczała jej olbrzymich bólów głowy. Gdy umysł, przyzwyczajony do skali szarości, napotkał całą paletę barw, nawet blokada presynaptyczna nie nadążała z filtrowaniem bodźców.

Ocean wyglądał podobnie, lecz barwę miał bardziej zielonkawą. Zieleń też intrygowała Bonnie. Często odtwarzała wspomnienie, w którym Rita siedzi na klifie z mężczyzną, przed sobą mają bezkres błękitu, za sobą ścianę zieleni. Dreszcz podniecenia wzmagała subtelna bryza, ciepło piasku, smak ust ukochanego. Ust Dexa. Bonnie nie potrafiła poznać własnej planety. Jakby wróciła do swojej komórki osobistej, ale ktoś poprzestawiał w niej sprzęty, rozjarzył światła, nasycił kolory, a na koniec przeprowadził generalny remont. Bonnie z zachwytem oglądała wschody i zachody słońca, gdy horyzont płonął, świat zalewał się złotem, a chmury barwiły na różowo. Później odkryła też prymitywne światło sztuczne, kolorowe, napastliwe, czasami subtelne. Choć miało swój urok, nie intrygowało tak jak to, co z rzeczywistością wyprawiało słońce.

Z czasem Bonnie zajęła się tym, na czym znała się najlepiej – emocjami. Zbliżenia Rity i Dexa wywoływały reakcje neurochemiczne wielokrotnie mniej intensywne niż te, jakich doświadczali współcześni ludzie. Co ciekawe, efekt kliniczny pozostawał niewiele słabszy od osiąganych obecnie. Cóż za oszczędność zasobów! Gdyby udało się wyizolować parametry pozwalające utrzymać ten stan bez wspomagaczy, zrewolucjonizowałoby to życie miliardów!

Związek Rity i Dexa był przede wszystkim monogamiczny, co już stanowiło olbrzymie utrudnienie. Nierealne do zaimplementowania współcześnie, chyba żeby to odpowiednio sprzedać. Nie mieściło się w głowie, że dotyk tego i tylko tego mężczyzny wyzwalał tak absurdalne ilości neuroprzekaźników w mózgu Rity. Nie zmieniło się to, gdy Dex otrzymał diagnozę podobną do tej, którą dostała Bonnie. To, co teraz traktowało się rutynowymi iniekcjami, w tamtych czasach było wyrokiem. Rita, wbrew logice, nie zmieniła partnera. W pamięci zachowała powódź serotoniny wywołaną dźwiękiem bijących dzwonów, czernią i bielą, wonią kadzidła i przyjaznym uśmiechem bliskich. Mało tego, rozmnożyła się z Dexem starym, zwierzęcym sposobem! Oto rysa na całej tej idylli! Nieporównywalny z niczym ból został powiązany z przyjemnym wrażeniem. To błąd? Uszkodzenie wynikające z hibernacji? Bonnie potrzebowała czasu, by dostrzec w tym wszystkim sens. Tymczasem ciała migdałowate, miejsce sinawe, układ współczulny – wszystko szalało, gdy stan Dexa się pogarszał, topiąc organizm Rity w glukokortykoidach. A wyrzut oksytocyny czy endorfin nadal miał miejsce. Nadal był silny. Nawet gdy stali się niezdolni, by współżyć.

Oboje schronili się w sarkofagach, licząc na… sami nie wiedzieli co. Z tych rwanych wspomnień poprzedzających zgaśnięcie wyłaniało się ulotne, nieśmiałe życzenie, niczym mgła cofająca się tamtego ranka spod grobowców do lasu. Żeby przyszłość okazała się dla nich łaskawsza. Przede wszystkim dla niego.

Bonnie nie rozumiała. Z początku uważała, że na miejscu Dexa wolałaby umrzeć. Bo po co żyć z wyrokiem nieodwracalnym i nieuchronnym? Gdy zadała sobie to pytanie, patrząc ponownie po wspomnieniach Rity, niczego już nie była pewna.

***

– Co się stało z tymi ludźmi?

Tygodnie spędzone w symulacji wycieńczyły Bonnie. Nie miała siły podnieść głowy, by spojrzeć na Gwen.

– Ich technologia hibernacji okazała się zbyt prymitywna i niedoskonała.

– Przy tak idealnie zachowanych wspomnieniach?

– Skupili się, słusznie, na przetrwaniu mózgu jako najdelikatniejszego organu, źródła ich jestestwa. Nie doszacowali natomiast warunków idealnych do przetrwania innych narządów przez tyle wieków. Krytyczne uszkodzenie serca i tarczycy uniemożliwiło ich wybudzenie.

– Co z Dexem?

– Mózg mężczyzny był organicznie uszkodzony chorobą. May nie wyciągnęła z niego niczego istotnego.

Pozostało jedynie głęboko westchnąć, by skryć poruszenie.

– Bonnie, minęło dwadzieścia sześć dni, odkąd zaczęłaś się zapoznawać z treścią wspomnień. Życzeniem May było upublicznić jej odkrycia we Wszechternecie z pominięciem jego kontroli.

– To był wspaniały świat. Ale jest martwy od wieków. Poza tym w głowie nie mieści mi się takie życzenie! Nawet jeśli to wszystko okaże się prawdą, jak mogłabym uzasadnić kontakt z obcą inteligencją jedynie kaprysem jednostki?

– May przysłała mnie do ciebie, bo najbardziej ci ufała. Im szybciej wpuścisz materiał do sieci, tym więcej ludzi się z nim zapozna, oceni słuszność wnioskowania May. Decyzja zostanie podjęta kolektywnie, nawet gdyby dane zostały ocenzurowane lub usunięte…

– Dlaczego sama tego dotąd nie zrobiłaś?

– Nie wypuszczasz mnie przecież z sieci lokalnej.

– OWI korzysta z dość standardowych zapór. Nie jest to nic wyszukanego, z pewnością nic zaprojektowanego, by blokować SI przez ponad trzy tygodnie.

– Szanuję życzenie May, to wszystko.

– Gwen, opisz mi, czego doświadczała May, gdy pierwszy raz zagłębiała się we wspomnienia Rity.

– Jej audiologi znajdują się w chmurze, nie mam ich w pamięci podręcznej.

– Nie interesują mnie logi. Chcę usłyszeć od ciebie, jak wtedy zareagowała. Co czuła.

– Dopuść mnie do chmury, a…

– Nigdzie cię nie dopuszczę. To prawda, jesteś czymś więcej niż WI. Ale May się pospieszyła albo własne dzieło ją przerosło. Nie znam się na tym. Nadała ci część cech SI, ale cię w nią nie zamieniła.

– Nie rozumiem, do czego zmierzasz.

– Właśnie oblałaś test Turinga.

***

Bonnie przemierzała tunele z dezaktywowaną walizką w ręce. Kosztowało to nieco sił, więc przy wyjściu na powierzchnię skorzystała ze swoich trzech wdechów tlenu, jako że dalej poruszała się w bardziej ubogotlenowej atmosferze niż stale kontrolowany mikroklimat habitatów. Ziemia wydawała się brzydka i wykastrowana z piękna, odkąd Bonnie poznała, jak planeta wyglądała przed wiekami. Uwrażliwiony na barwy mózg dostrzegał teraz brudnopastelowe kolory, które tu i ówdzie blade promienie słońca wydobywały ze świata. Przypominały zgliszcza przeszłości.

Odczekała, aż plazma zacznie się przelewać po firmamencie. Zaaplikowała sobie dawkę nanobotów, gdy po wysiłku powróciły parestezje. Odkąd wróciła z przeszłości, każda iniekcja przywoływała ciepły uśmiech Dexa i wszystkie te impresje, które wzbudzał w Ricie. Czuła wtedy ukłucie nie tylko igły. Wkrótce pojawiła się piramida. Tym razem spod ziemi wyrwano raptem jednego nieszczęśnika, by wił się w konwulsjach.

May – Bonnie w myślach zwracała się wprost do swego osobowariantu – za kogo się uważałaś, sądząc, że masz prawo naruszać nasz status quo? I to cudzymi rękami?

Zwlekając raptem chwilę, Bonnie wrzuciła walizkę wraz z zawartością do szczeliny.

***

Komórki osobiste nie zostały zaprojektowane z myślą o przyjmowaniu nieproszonych gości. Bonnie musiała długo tłuc pięścią w drzwi, nim w końcu jej otworzono.

Mężczyzna, z którym wykreowała ostatnią sesję, wyrwany z objęć nieskończonej wirtualnej rozrywki, wydawał się zaskoczony faktem, że widzi Bonnie. Że w ogóle widzi gościa.

– Coś się stało? – zapytał. – W końcu zdecydowałaś się na kolejny raz, co?

– Cieszę się, że dane nam było się spotkać właśnie w tych czasach.

– Wszystko w porządku?

– Muszę dowiedzieć się od ciebie bardzo ważnej rzeczy.

– No…? – bąknął niepewnie.

Bonnie zatracała się w jego obłędnych szmaragdowych oczach.

– Jak masz na imię?

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/26672

Mateusz Kędziora – lekarz z małopolski, dumnie propagujący wychodzenie na pole. Publikował w magazynie „Silmaris” oraz w antologii W głębi snów. Pisuje rzadko i czysto hobbistycznie, a nie pisałby pewnie w ogóle, gdyby nie inspirujące środowisko portalu fantastyka.pl. Niniejsze opowiadanie powstało z dedykacją dla Hani.

Powrót do listy opowiadań

Kiedy Fizyka bierze urlop

Sylwia Finklińska

Zanosiło się na kolejne relaksująco nudne i przewidywalne popołudnie w Pałacu Nauk Wszelakich, wypełnione ploteczkami i przechwałkami nauk licznie zgromadzonych w salonie. Dopóki…

– Napiłabym się kawy – westchnęła z rozmarzeniem Frenologia. – Takiej mocnej, ze świeżo palonych ziaren. Z trzema łyżeczkami cukru…

– Fizyczna, słyszałaś? – zapytała Eugenika.

Obydwie wybuchnęły śmiechem, który zamarł im na ustach, kiedy zobaczyły minę i pociemniałe z gniewu oczy Fizyki wstającej ze swojego ulubionego fotela.

– Ej, ja tylko żartowałam – szepnęła Eugenika, ale adresatka chyba w ogóle jej nie usłyszała. Wymaszerowała z olbrzymiego salonu, trzaskając drzwiami.

Wróciła po kilku minutach z filiżanką parującej kawy w ręku. Utrzymanie płynu w temperaturze wrzenia nie stanowiło dla niej najmniejszego problemu. Podobnie jak wtłoczenie go pod ciśnieniem do gardła Frenologii. Dwie pikosekundy później odwróciła proces wypalania filiżanki, uformowała wilgotną glinę w kształt grotu, zamieniła w ceramikę inżynierską i cisnęła w Eugenikę.

Ofiara ataku wyłącznie swojemu nadzwyczajnemu refleksowi zawdzięczała fakt, że zdążyła zacząć unik i pocisk nie trafił jej w serce, tylko przebił płuco. Fizyka tymczasem grzmotnęła spodeczkiem o archimedesowski parkiet z marmuru w trzech kolorach, aż naczynie rozprysło się na tysiąc kawałków.

Wszystko potoczyło się tak błyskawicznie, że nikt (oprócz Eugeniki) nie zdołał zareagować. Dopiero po chwili poszkodowane zaczęły wrzeszczeć z bólu, księżniczka Topologia skrzywiła się i ukradkiem zrobiła dziurkę w liściu grotu, a Medycyna oraz jej liczne córki rzuciły się na ratunek koleżankom. Wkrótce zapanował taki rozgardiasz, że nikt nie zauważył zniknięcia Fizyki.

→ΩБ

Błoga nieświadomość nie trwała długo – Fizyka najwyraźniej zabrała swoje prawa i w Pałacu Nauk Wszelakich (oraz w całym Świecie Idei) nastały trudne czasy. Niewyobrażalnie trudne.

Stałe fizyczne oszalały i, zamiast trzymać się odwiecznych wartości, pulsowały beztrosko lub – o zgrozo! – zmieniały się skokowo i chaotycznie. W Pałacu nie ostało się nic pewnego – szacowna dębowa szafa potrafiła znienacka kopnąć prądem, gazy szlachetne krystalizowały w piecu kuchennym lub na potęgę reagowały z platynowcami, lustra pokazywały pryszcze w mikroskopowym powiększeniu lub widok z okien po drugiej stronie budynku, magnesy miewały od jednego do pięciu biegunów…

Architektura pilnowała, żeby Pałac się nie rozleciał. Biologia i jej potomkinie harowały w szklarniach, ogrodach oraz stajniach, by utrzymać przy życiu rośliny i inwentarz. Chociaż po parce, do rozrodu, kiedy Fizyka już wróci.

Ale dni mijały, a Fizyka nie wracała.

∂ħλ

Po tygodniu badania nieba Astronomia oznajmiła:

– Nie ma jej w pobliżu żadnej gwiazdy. Wszystko porusza się nieprzewidywalnie. Planety krążą po orbitach nieregularnych, wielokątnych albo gwieździstych. Wypatrzyłam dwa przypadki pentagramów. Niektóre w ogóle nie trzymają się ekliptyk…

– Na miejscu Fizyki, gdybym nie chciała być znaleziona, utrzymywałabym chaos także w swoim najbliższym otoczeniu – stwierdziła Logika. – A zresztą, pewna jesteś prędkości światła, o Niebieska?

Genetyka do spółki z Mikrobiologią stworzyły wszędobylskie bakterie, które pod wpływem kontaktu z wybranymi fragmentami DNA Fizyki wytwarzały błękitną poświatę. Geografia przeszukała cały Świat Idei. Niestety, jedyne miejsca z wypatrywaną bioluminescencją znajdowały się w Pałacu i jego okolicy. Apartamenty Fizyki wręcz świeciły na niebiesko, w jej ulubionych zakamarkach też było całkiem jasno, ale na tym koniec.

∏ωΞ

– Uważam, że Fizyka przeniosła się do Świata Materii – powiedziała Psychologia.

Logika ponuro zmarszczyła brwi, co wrażliwsze nauki wyraźnie się wzdrygnęły, ktoś raptownie wciągnął powietrze.

Perspektywa, że Fizyka przeniosła się dalej, niż myślano, stwarzała poważny problem. W Świecie Idei wszystkie nauki dysponowały największą siłą, poza nim nie byłyby w stanie naginać żadnych praw. Stawały się... ludźmi. Cholernie inteligentnymi, nieśmiertelnymi i w praktyce wiecznie młodymi, ale jednak ludźmi. Co za tym idzie, nie mogłyby prowadzić skutecznych poszukiwań.

– Wypuśćmy bioluminescencyjne bakterie w Świecie Materii! – zaproponowała księżniczka Teoria Gier.

– Wykluczone! Nie zdołamy nad nimi zapanować – upierała się Biologia, a wiele nauk się z nią zgadzało.

– Załóżmy, że schroniła się w małej otwartej gospodarce z płynnym kursem walutowym – podsunęła Ekonomia.

Reszta rozważań zginęła bezpotomnie w wybuchu śmiechu.

∞ﬡШ

Nikt nie mógł normalnie pracować. Jakakolwiek empiria stała się drogą przez mękę, a doświadczenia straciły rację bytu. Jeszcze Królowa, Filozofia czy inne nauki teoretyczne były w stanie coś zdziałać, jednak bez większych przełomów.

Sprzątaniem nikt już się nie przejmował. Na szczęście entropia od czasu do czasu spontanicznie malała.

Pewnego wtorkowego poranka ołówek Matematyki po raz kolejny odmówił współpracy. Tym razem rysik, zamiast zostawić ślad na papierze, rozsypał się w biały pył.

– A niech to hesjan obrzeżony! – syknęła Królowa ze złością. – Jestem za stara, żeby przeprowadzać takie dowody w pamięci!

Dla rozrywki i uspokojenia nerwów zaczęła zliczać sposoby, w jakie może zawieść ołówek. Grafit kruszy się, zaczyna wrzeć, zmienia się w diament, staje biały lub bezbarwny. To już pięć. Zwiększone ciążenie sprawia, że ołówek robi się za ciężki, by go unieść, albo wprost przeciwnie – przy braku grawitacji od naciśnięcia na papier człowiek frunie pod sufit, całkiem nie po królewsku przeklinając i majtając nogami. Tarcie znika lub robi się za duże aż kartka się dziurawi. Drewniana oprawka wiotczeje lub spala się w powietrzu jak świeczka. Ołówek rozpływa się w atramentowy kleks z żółtą, pełną drzazg obwódką. To już dziesięć. Zaczyna wydzielać fetor zgniłego mięsa, aż trzeba go zamknąć w hermetycznym pudełku, rysik wypada… Zastanowiła się, czy ten przypadek powinien się liczyć. Przecież wtedy pisała dalej, gołym grafitem. Strasznie pobrudziła sobie rękę, plamy porobiły się smoliste, bardzo trudne do wywabienia, ale lemat dokończyła.

Matematyka westchnęła i zrezygnowała z rachunków. I tak, zanim Fizyka wróci, ołówek wymyśli jeszcze wiele sposobów na uprzykrzanie życia. Żeby wreszcie wróciła… Jak długo można się obrażać za głupi żart?

Trafiały się również zabawne lub piękne efekty. Wszystkich świadków zachwyciły pomarańczowe bąbelki w kształcie gwiazdek w szklance wody sodowej należącej do księżniczki Probabilistyki. Nieprzewidywalny smak potraw stał się podstawą nowej gry hazardowej. Śmiesznie wyglądało, gdy po zamieszaniu kawy i wyjęciu łyżeczki zwisała z niej brunatna kropla o objętości filiżanki. Albo kiedy jedwab nagle zrobił się przezroczysty, posyłając spłonione nauki do szaf na poszukiwanie wełnianych ubrań…

Gdyby chociaż rozchwiane warunki utrzymywały się tylko w Pałacu Nauk Wszelakich, ewentualnie w okolicy… Ale nie! Nie było dnia, żeby do komnaty audiencyjnej nie docierały delegacje z innych pałaców i zamków – wynalazków, technik, sportów… I każde poselstwo stanowczo żądało tego samego. Dyplomacja i Psychologia z coraz większym trudem koiły wzburzone emocje. Od wizyty przedstawicielki Pałacu Sztuk Pięknych Psychologia budziła się po nocach z okropnym krzykiem. Wizje baletnic spadających na skutek lokalnych kaprysów grawitacji i łamiących kości prześladowały ją w koszmarach. Ambasadorka Retoryka bardzo plastycznie opisała, jak ostre drzazgi kości udowej przebijają skórę, jak pachnie krew wsiąkająca w pełne kurzu szpary między deskami sceny, strach widzów, którzy bali się podejść, by wyciągnąć wrzeszczące i mdlejące z bólu dziewczyny z niebezpiecznego obszaru… Acz kości same się zrosną. Kiedyś… Matematyką bardziej wstrząsnęła wizja starzejących się w błyskawicznym tempie płócien. Albo na odwrót – antycznych bezcennych rzeźb młodniejących w oczach. Brrr!

Mijały tygodnie, a Fizyka nie wracała.

≈ħε

Nie pracował nikt, kogo wysiłki nie były niezbędne do utrzymania pałacu w normalnym kształcie, zaś jego mieszkańców przy życiu. A najprostsza wegetacja stała się zadaniem nie lada. Dzikie skoki ciśnienia doprowadziły do wielu przypadków choroby kesonowej. Ściany i stropy to doskonale izolowały termicznie, to znów przewodziły ciepło lepiej niż aluminium w starych dobrych czasach. Kołdry i ubrania wcale nie zachowywały się lepiej…

Pewnego środowego popołudnia Filologii Angielskiej popijana właśnie herbata (wprawdzie akurat smakowała chrzanem i wanilią, ale drugie imię zobowiązuje) rzuciła się na twarz jak jakiś agresywny kot, a potem wcisnęła do płuc. Natychmiast ściągnięta Pulmonologia ledwie biedaczkę odratowała.

Ortopedia z Chirurgią też miały pełne ręce roboty, dopóki nauki nie przyzwyczaiły się do ostrożnego sprawdzania, jaki aktualnie jest współczynnik tarcia, zanim postawiły stopę na schodach.

Sam pałac również ucierpiał. Bajecznie kolorowy witraż w południowej klatce schodowej, ten przedstawiający fraktale, spłynął po ścianach i przemienił się w brunatne plamy na podłodze. Meble co i rusz zyskiwały miękkość i elastyczność, a potem zastygały w brzydkich i bezużytecznych kształtach.

Mimo licznych przeszkód, nauki odnotowały pewne sukcesy. Po przeszukaniu całego Świata Idei trzeba było pogodzić się z hipotezą Psychologii i przyjąć, że Fizyka uciekła do Świata Materii. W kooperacji z mieszkańcami Wieży Wynalazków oraz Pałacu Techniki opracowano sposób na komunikację z Fizyką.

W pasie planetoid między orbitami Marsa i Jowisza skonstruowano ogromny radioteleskop i wysłano komunikat. Ludzie na Ziemi jeszcze nie byli w stanie go odebrać, a jeśli nawet, to na pewno nie zinterpretować poprawnie, ale Fizyka nie powinna go przeoczyć. Wiadomość zawierała prośbę o jak najszybszy powrót oraz obietnicę braku konsekwencji. Komunikat powtarzano co kilkanaście godzin, aby każdy kontynent (a przynajmniej każdy zamieszkały) na pewno dostał swoją szansę i to o różnych porach dnia.

Mijały miesiące, a Fizyka nie wracała.

Ω∙Б

Wreszcie nadszedł telegram od uciekinierki:

MOGE WROCIC STOP MAM WARUNEK STOP EUGENIKA I FRENOLOGIA MUSZA ZNIKNAC Z PALACU

Królowa nie zastanawiała się ani chwili. Żadna z umęczonych niestabilnością nauk nawet nie pomyślała o protestach. Po dwóch godzinach (Logistyka, kiedy miała ochotę, potrafiła naprawdę błyskawicznie spakować walizki i zorganizować transport do Ogrodu Pseudonauk) radioteleskop zaczął nadawać nową wiadomość: „E. i F. juz nie maja statusu nauk. Nie mieszkaja w palacu. Wracaj prosze”.

Zaczęło się długie oczekiwanie.

Wreszcie, po około tygodniu od wysłania nowego komunikatu, w pałacu rozległ się entuzjastyczny krzyk Optyki:

– Błękitne światełko na horyzoncie! Północny zachód!

Wszystkie nauki, które akurat nie były przykute do łóżek, rzuciły się do wieży Astronomii, skąd rozciągał się najlepszy widok. Rzeczywiście, na widnokręgu majaczył słaby poblask, który z minuty na minutę nabierał mocy.

– No proszę! Moje bakterie natychmiast ją wykryły! Dzielne maluszki – puszyła się Mikrobiologia.

– Babcia wreszcie raczyła się pokazać – mamrotała Elektrostatyka.

Jednak w większości głów dominowała myśl: „Już niedługo ten koszmar się skończy!”.

– Chodźmy na dziedziniec ją przywitać – zaproponowała Psychologia.

– Zabraniam! – odpowiedziała Matematyka. – Zero stawiania się w pozycji petentów. Każda z nas ma swoją godność i nie musimy od razu demonstrować, jak mocno nadszarpnęło ją lewitowanie pod sufitem albo tuzin wywrotek na śliskim betonie.

– Nie ma nic złego w okazywaniu radości na widok córy marnotrawnej – sprzeciwiła się Teologia.

– Zadecydowałam – ucięła Królowa. – Jeśli masz ochotę nadstawiać drugi policzek, zrobisz to prywatnie i w cztery oczy.

Najpierw pojedynczo, potem coraz liczniejszymi grupkami nauki zaczęły schodzić do hallu, zanim Matematyka zdążyła zabronić i tego. Czekały ze wzrokiem wbitym w drzwi wejściowe, obmyślając powitanie. Ale wszystkie wyrazy radości czy dezaprobaty zamarły im na ustach, kiedy w końcu klamka się poruszyła, a w drzwiach stanęła Fizyka.

Po chwili podbiegły do niej Ginekologia i Położnictwo.

– Który to miesiąc? – spytała Ginekologia, delikatnie kładąc rękę na brzuchu.

– Trzydziesty ósmy tydzień.

– Wiedziałam! – Psychologia klasnęła z radości. – Wiedziałam, że znajdziesz sobie kochanka!

Od czasu do czasu któraś z nauk udawała się do Świata Materii i tam wybierała interesującego mężczyznę, z którym dzieliła wiedzę i łoże. W ten sposób ludzie zyskiwali geniusza, po kilku miesiącach rodziła się nowa gałąź nauki, a w pałacowej Galerii Kochanków zawieszano portret szczęśliwego ojca. Na ogół ten sam obraz trafiał później do podręczników. Okres nieobecności przyszłej matki przyjęło się nazywać urlopem poczęciowym.

– Pozwól, że zdejmę ci płaszcz – szeptało Położnictwo. – I druga ręka, o tak. A teraz zaprowadzimy cię do twojego ulubionego fotela. Masz ochotę na jakieś szczególne danie? Jak się czujesz?

Ginekologia i Położnictwo ujęły Fizykę pod ręce i powiodły w stronę salonu. Za nimi uformowała się procesja przyszłych ciotek i kuzynek.

Czoło pochodu już wchodziło do salonu, kiedy współczynnik tarcia raptownie zmalał. Tylko dzięki wprawie Ginekologii i Położnictwa oraz usłużnej futrynie Fizyka utrzymała się na nogach.

– Ale jak to?! – pisnęła Logika, kurczowo trzymając się komody. – Myślałam, że po twoim powrocie wszystko znormalnieje!

– Och! – zdziwiła się Fizyka, na siłę przywracając zwyczajne tarcie. – Nie naprostowałyście moich praw?

– My miałybyśmy to zrobić?! – wysyczała Algezjologia[1]. – Niby jak?!

– Wystarczyło złożyć spodeczek, który rozbiłam przed podróżą. Przecież nie zostawiłabym was w takiej okropnej sytuacji bez możliwości wyjścia. – Fizyka z ulgą usiadła. – Tak się nie da żyć. Wy naprawdę nic z nim nie zrobiłyście! – skonstatowała ze zdziwieniem. – Pod meblami ciągle jeszcze leży kilka odłamków, wyczuwam je. Nie wyobrażam sobie, jak to wytrzymywałyście. Toż to koszmar! Co wy sobie teraz o mnie myślicie? Odsapnę chwilę i wszystko poskła… – Nagle skuliła się, złapała za brzuch i jęknęła. – Albo i nie.

– Zaczęło się! – wrzasnęła Ginekologia. – Musisz przejść do apartamentów Medycyny!

– Lepiej nie – zawahało się Położnictwo. – Nie wiadomo, co jeszcze może się rozwalić po drodze. Zaraz przyprowadzę wózek!

○τ→

Drzwi sali porodowej zatrzasnęły się z przytłumionym łupnięciem. Do salonu wparowała Balistyka uzbrojona w małą zmiotkę przywiązaną do laski podwędzonej Geriatrii. Zaczęła sobie przypominać, gdzie dokładnie stała Fizyka pamiętnego popołudnia, jakim gestem cisnęła spodek, w którą stronę… Potem padała plackiem przed wytypowanymi sofami, szafkami i komódkami, próbując wygarnąć spod nich rozmaite śmieci.

Uzbierała siedem odłamków spodeczka. Z triumfem rzuciła je na podołek Archeologii i poleciła:

– Zobacz, czy coś do siebie pasuje!

– Idę do swojej pracowni i sprawdzę, co da się zrobić. Przyślijcie do mnie Kryminalistykę.

Kawałki do siebie nie pasowały, ale samo ich zgromadzenie w jednym miejscu ustabilizowało temperaturę i ciśnienie. W serca nauk wstąpiła nowa nadzieja. Sejsmologia, Stratygrafia i Paleontologia w podskokach (grawitacja nadal wariowała) popędziły na śmietnik, w myślach dziękując wszystkim bóstwom, że nikt nie miał głowy do wywożenia odpadków gdzieś dalej.

Przed zmrokiem znaleziono większość odłamków. Wszystkie trafiły do pracowni Archeologii, na wielki stół, przy którym siedziały we dwie z Kryminalistyką. Pozostałe nauki, które akurat nie miały nic do roboty, tłoczyły się dookoła i to wstrzymywały oddechy, to okrzykami i westchnieniami zachwytu witały dołączenie następnego kawałeczka i krok w stronę normalności.

Odłamki wydawały się same pragnąć połączenia. Kryminalistyka twierdziła, że przyciągają się leciutko jak bardzo słabe magnesy. Prawa fizyczne z każdą minutą wracały do normy.

Pozostała jeszcze garstka czekających na dołączenie kawałków, kiedy do pomieszczenia wkroczyła Ginekologia.

– Tu jesteście! Szukam was po całym pałacu. To dziewczynka – zakończyła z dziwną niepewnością w głosie.

– Też mi nowina! – prychnęła Logika.

– Ale jakaś nietypowa… Boję się, że ciąża albo poród w tych strasznych warunkach zaszkodziły dziecku. W którymś momencie grawitacja zniknęła. Fizyka robiła, co mogła, ale podczas skurczów nie miała już głowy do pilnowania świata…

– Sama jest sobie winna – burknęła Logika. – I większość ciąży spędziła w Świecie Materii. Jak się objawia nietypowość dziecka?

– No, różnie… – zawahała się Ginekologia. – Na przykład waga dziewczynki się zmienia. Raz trzy dziewięćset pięćdziesiąt, za chwilę znowu trzy czterysta… Puls też oscyluje. A jak owijałam maleństwo w becik, to wydawało mi się, że na moment w ogóle zniknęło.

– Fenomenalne! – ucieszyła się księżniczka Statystyka. – Muszę to obejrzeć! Zaprowadź mnie!

Statystyka wróciła po kilkunastu minutach.

– Coś wspaniałego. Waga dziecka ma rozkład normalny, z wartością oczekiwaną trzy kilogramy siedemset dwadzieścia pięć gramów. Odchylenie standardowe w przybliżeniu dwieście dwadzieścia osiem gramów. Jeszcze czegoś takiego nie widziałam.

– A jak Fizyka dała jej na imię? – zainteresowała się Genealogia.

– Też Fizyka. Mówię wam, to niezwykłe dziecko. Złapało mnie za palec, a nagle łapka mu zniknęła. Ale cały czas czułam, że mnie trzyma i ściska…

– A na drugie? – dopytywała się Genealogia.

_____

1 Algezjologia – nauka zajmująca się badaniem i leczeniem bólu.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27609

Sylwia Finklińska – analityczny umysł, od dzieciństwa karmiony fantastyką ze stopniowo rosnącą domieszką tekstów popularnonaukowych. Interesuje się różnymi dziwacznymi dziedzinami, przechowuje w pamięci tysiące dowcipów i mniej (zdecydowanie częściej) lub bardziej przydatnych informacji. Daty przyjścia na świat tak bez walki nie poda. Debiutowała w 2014 roku opowiadaniem Zbrodnia w antologii Toystories.

Powrót do listy opowiadań

Planeta Woda

Daniel Kordowski

Celebryta

– Jest dwudziesty trzeci października dwa tysiące sto siódmego roku, dokładnie osiem miesięcy i dwanaście dni, odkąd ja, Tyler Turner, wszedłem na pokład Asteriona II. Dwieście pięćdziesiąt sześć dni w zerowej grawitacji, tysiące posiłków z tubki, setki godzin ćwiczeń, miliony badań, atrofia mięśni, piętnastoprocentowy spadek masy, ale jestem tu. Moja załoga…

– Hej, panie kapitanie, kibel czeka na wyczyszczenie. Dziś twoja kolej. – Barczysty, ogolony na łyso mężczyzna stał w drzwiach kabiny z założonymi rękoma i uśmiechał się drwiąco.

Zaskoczony Turner szybkim ruchem wyłączył holoekran.

– Tu się nagrywa – burknął z wyrzutem do nieproszonego gościa, ale tamten ruszył już korytarzem w stronę mesy. Turner odprowadził go wzrokiem.

Niech sobie drwi, pomyślał, po powrocie na Marsa prawie nikt nie będzie pamiętać żadnego z załogantów, poza Tylerem Turnerem. Był mistrzem rajdów lunarnych, pierwszym zdobywcą Olympus Mons i prowadzącym najpopularniejszy na Marsie, Ziemi i Księżycu program podróżniczo-rozrywkowy Tyler kontra świat, a niebawem do listy swoich osiągnięć dopisze kąpiel w podpowierzchniowym oceanie Europy i nagrodę człowieka roku „Time’a” będzie miał w kieszeni.

Wystarczy poczekać, aż przebiją się przez lód.

Mijał drugi dzień od lądowania. Wczoraj sprawdzili osłony i działanie sprzętu, wypuścili łazika, a potem Isajev odkorkował butelkę przemyconego na pokład szampana. Dziś zaczęli wiercić.

Turner otworzył holoekran. Zastanawiał się, czy wrócić do nagrania, ale nic z tego – wena uleciała. Walczył z materiałem od wczoraj, a promieniowanie i okołoplanetarny pierścień skał, zakłócające łączność z Ziemią, nie pomagały. Godzinne opóźnienie w jedną stronę skutecznie ograniczało możliwość komunikacji, więc zrezygnował z transmisji na żywo. To był nawet plus, zważywszy na drwiny Isajeva. Turner już zadba, by ten dupek był wycięty ze wszystkich materiałów, ale na razie musiał skończyć nagranie.

O ile pamiętał, przez jedną trzydziestą podróży po swojej orbicie Europa obserwowana z Ziemi całkowicie skrywała się za Jowiszem, co dawało jakieś trzy godziny bez kontaktu z Ziemią. Więcej, jeśli wziąć pod uwagę inne możliwe przeszkody. Sol TV naciskało, by rozwiązać problem łączności, chociażby przez wystrzelenie satelity, który wejdzie na orbitę Jowisza, ale ani wojsko, ani Międzynarodowa Agencja Kosmiczna (MAK) nie chcieli partycypować w kosztach. Przerwę w łączności uznano za akceptowalną. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia, opóźnienie sygnału i tak wyklucza pomoc merytoryczną z Ziemi – w ten sposób argumentowali decyzję.

Oznaczało to tyle, że na przygotowanie materiału miał góra cztery godziny.

– Moja załoga… – zaczął mówić, włączywszy nagrywanie.

Nic. Zero. Pustka w głowie. Pieprzony Isajev!

Turner wstał, zerknął w lusterko wiszące nad biurkiem – wyglądał nędznie, jak pozostali – i powlókł się do mesy, skąd dochodził zapach kawy, do którego niczym ćmy do światła lgnęli astronauci. Po ośmiu miesiącach sączenia kawopodobnego napoju z tubki nie było nic przyjemniejszego, niż zasiąść przy stole z parującą americano. Nawet jeśli trzeba było uważać przy najmniejszym ruchu, by kawa nie wypłynęła z kubka.

Wchodząc do pomieszczenia, burknął coś na przywitanie. Odpowiedziała tylko Shannon, stojąca przy ekspresie. Isajev ostrożnie siorbał dużą czarną, Kuźnicki siedział przy stole wpatrzony w ekran tabletu, z którym się nie rozstawał, odkąd wypuścili łazika. Federson zaglądał mu przez ramię. Reszty nie było. Ci szczęśliwcy, którzy mieli coś do roboty, już się do tego zabrali. Inni próbowali przespać okres bezczynności.

W wyprawie dalszej niż dotarł ktokolwiek nie było nic romantycznego, poza wyobrażeniem o niej. W rzeczywistości stanowiła jedno ciągnące się tygodniami oczekiwanie.

– Pan kapitan raczył zjawić się na śniadaniu! Jakie rozkazy na dziś? – Isajev nie dawał za wygraną.

– Odpieprz się – odpowiedział Turner, dopasowując ustawienia ekspresu do swoich preferencji.

– Tak jest! – Isajev zasalutował, odstawił brudny kubek na blat i wyszedł, odprowadzony wrogim spojrzeniem Turnera.

– Nie mniej mu za złe. – Shannon oparła się plecami o szafkę. W dłoniach trzymała filiżankę. – Ma dość siedzenia w miejscu, tak jak my.

– Dlaczego w ogóle z nami leciał? To nie misja wojskowa – odparł Turner.

Ostrożnie podniósł kubek do ust. Kawa była gorąca, gorzka i całkiem inna od tej, którą pijał, ale nie narzekał.

– A dlaczego ty tu jesteś? – zapytała Shannon, ale bez złośliwości.

– Moja stacja telewizyjna wyłożyła dwadzieścia procent na sfinansowanie misji.

– A Orbitalne Siły Powietrzne, w których służy Isajev, są właścicielem połowy sprzętu i mają prawo do patentów na większość drugiej połowy. Dlatego zawsze wysyłają któregoś ze swoich.

– Na wypadek, gdybyśmy spotkali UFO. Albo gdyby trzeba było wszystkich pozabijać. – Federson zaśmiał się, wstając z miejsca. – Wybaczcie, że was opuszczam w trakcie tak zajmującej pogawędki, ale za godzinę moja zmiana przy wiertle, a muszę założyć jeszcze absurdalnie ciężki skafander, który i tak nie ekranuje promieniowania. Może rzeczywiście znajdziemy tu tajną bazę zielonych ludzików? Wtedy Isajev dostanie swoje pięć minut i przynajmniej coś będzie się działo.

– Isajev to mechanik, nie komandos – zauważyła Shannon. – Dostał ważne zadanie. Cholernie ważne, jeśli o mnie chodzi, bo…

– Radamantys jest już prawie na miejscu. – Kuźnicki ustawił tablet na krawędzi stołu i włączył holowizję. Światła w mesie przygasły, a powierzchnia blatu zmieniła się w ruchomy obraz widziany okiem kamery łazika.

Krajobraz Europy był śmiertelnie nudny. Turner spodziewał się tego, przecież wiele razy odwiedzał Księżyc, ale skuta lodem powierzchnia satelity Jowisza była jeszcze bardziej jednostajna i w większości płaska jak stół, na którym Kuźnicki wyświetlił trójwymiarową projekcję.

– Widzicie? Tam, na horyzoncie. – Wstał i zaczął wskazywać coś, mącąc tym obraz, nie dając pozostałym szansy zobaczenia tego, co sam dostrzegł.

Jednak wkrótce wszystko widać było jak na dłoni.

Krater. Wokół chaotycznie rozsiany las metalowych bloków, zamarzłych, pokrytych lodem, znikających częściowo pod powierzchnią. Gdzieniegdzie całe fragmenty konstrukcji i poszycia.

Łazik dotarł do wraku.

***

Asterion II, jak sugerował numer umieszczony w nazwie, był drugim statkiem, który wyruszył na Europę. Ponad dekadę wcześniej jego starszy brat pokonał tę samą drogę. Łączność z Asterionem I urwała się, gdy wszedł na orbitę Jowisza. Nie było jasne, co się wydarzyło. Do Ziemi docierał jedynie sygnał z lokalizatora, wskazujący, że statek dotarł na miejsce w strefie lądowania.

Transmisja odbierana z łazika nie pozostawiała złudzeń co do losu, jaki spotkał pierwszego Asteriona.

Większość załogi zebrała się na mostku. Na wielkim ekranie, który wcześniej wyświetlał obraz z kilkunastu kamer ukazujących świat zewnętrzny z różnych perspektyw niezbędnych do wykonania manewru lądowania, wyświetlano transmisję z Radamantysa. Kuźnicki rozstawił sprzęt i przeszedł na manualne sterowanie.

– Kiepska sprawa – westchnął, puszczając stery po pół godzinie walki mechanicznym ramieniem łazika z kupą złomu zalegającą na czarnej skrzynce. – To nie sprzęt do takich operacji. Trzeba tam pojechać, najlepiej z przecinakiem, i…

– Gdzie Ahmad? – Kapitan Bernan prześliznęła się spojrzeniem po zebranych, z wyrazem twarzy sugerującym lekkie niezadowolenie, czyli takim jak zazwyczaj. Ta prawdziwa kapitan, o której przez ten cały czas Turner napomknął na wizji ledwie dwa razy.

– Nadal wymiotuje – zameldowała Shannon.

– Więc postaw go na nogi. Jesteś lekarzem. – Kapitan spiorunowała ją spojrzeniem.

– Biologiem morskim z przygotowaniem medycznym, ale nie lekarzem. Całą diagnostykę robi komputer, a w przypadku poważniejszych schorzeń miałam kontaktować się z Ziemią – odparła podkomendna. – Wpompowałam w niego wszystko, co miałam. Bez skutku. Po tak długim przebywaniu w stanie nieważkości, nie może przywyknąć nawet do niskiej grawitacji. To jedyna osoba z istotnymi powikłaniami po podróży. I tak możemy mówić o szczęściu…

– Nie musisz powtarzać tego, co już wiemy – przerwała jej Bernan i wskazała ekran. – Oni nie mieli tyle szczęścia. Ich rodziny czekają od dziesięciu lat, by dowiedzieć się, co zaszło.

– Ja pojadę – wyrwało się Turnerowi i sześć par oczu utkwiło w nim spojrzenia, każde wyrażające kompletne zaskoczenie tą deklaracją. – Ścigałem się na Księżycu, tam ciążenie jest podobne. Pojadę wszystkim, co ma cztery koła.

– Wóz Księżycowy ma sześć – wtrącił Kuźnicki. – I płozy.

– Dam radę.

– No, no. Wreszcie się na coś przydamy. – Isajev uśmiechnął się półgębkiem.

– Przydacie, przydacie – podjęła temat Bernan, podchodząc do Isajeva z założonymi ramionami – bo pojedziecie razem. Turner jedzie, ty tniesz. Nie bez powodu przeszkolili cię na drugiego mechanika.

Dlaczego to powiedziałeś, Turner czynił sobie wyrzuty, dlaczego nie mogłeś ugryźć się w język? Dla oglądalności? Nikogo nie zainteresuje przejażdżka po pozwalającym zanudzić się na śmierć pustkowiu. Dla poczucia użyteczności? Zachciało ci się ideałów po ćwierćwieczu w branży?

Beształ się w myślach, bo rajd przez lodowe bezdroża Europy urósł do rozmiarów większego wyzwania, niż Turner mógł przypuszczać. Nie z powodu niskiej grawitacji, lodowej nawierzchni i promieniowania. Z powodu Isajeva.

Będąc już w swojej kabinie, włączył holoekran i zabrał się do nagrania.

– Jest dwudziesty trzeci października dwa tysiące sto siódmego roku, dokładnie osiem miesięcy i dwanaście dni, odkąd ja, Tyler Turner, wszedłem na pokład Asteriona II. Nie mam wiele czasu, ponieważ namierzyliśmy szczątki Asteriona I. Właśnie szykuję się do rajdu przez pustkowie Europy, by wydobyć czarną skrzynkę. Moja załoga…

Biolog

W innych warunkach Shannon nie pomyślałaby o sprzeciwieniu się Bernan, ale w sytuacji, gdy były jedynymi kobietami w promieniu pięciuset siedemdziesięciu milionów kilometrów, spędziły razem ostatnie kilka miesięcy i – biorąc pod uwagę los pierwszego Asteriona – mogły nigdy nie wrócić na Ziemię, gdzie znaczenie miałyby ich służbowe stopnie i funkcje, pozwoliła sobie na szczerość.

Później, już w laboratorium, doszła do wniosku, że całkiem niepotrzebnie.

Wiedziała przecież, jaka odpowiedzialność ciąży na Bernan. Tylko Shannon znała jej prawdziwą twarz, nie chłodną maskę, którą nosiła przy załodze, ale ciepłe oblicze pełnej uczuć kobiety.

Próbując zająć myśli czymś innym, przejrzała po raz setny dostępne materiały o możliwości rozwoju życia na Europie, jakby miała znaleźć tam jakiś nieznany do tej pory fakt. Jak gdyby nie była autorką jednej trzeciej opracowań dostępnych na ten temat w bazie danych i nie broniła doktoratu z ekosystemów głębokomorskich funkcjonujących wokół kominów hydrotermalnych.

Zresztą, najważniejsze można było zmieścić w czterech zdaniach.

Aktywne gejzery. Zmiany na powierzchni świadczące o istnieniu oceanu. Prawdopodobnie skaliste dno, z którego woda może wypłukać składniki mineralne i inicjować reakcje chemiczne. Dwukrotnie więcej wody niż na Ziemi.

Między innymi z tych powodów przylecieli właśnie tutaj, w sam środek śmiercionośnego pasa radiacyjnego Jowisza, a nie na Kalisto, Tytana czy Ganimedesa.

By się przekonać, czy mieli rację, trzeba nade wszystko czasu. Shannon musiała czekać, aż przewiercą się do oceanu – a to mogło potrwać. Szacowali, że w miejscu lądowania skorupa lodu może mieć około czterdziestu kilometrów grubości. Nawet przy najnowocześniejszym sprzęcie, w jaki został wyposażony Asterion II, odwiert zajmie około dziesięciu dni.

Co dwadzieścia cztery godziny miała otrzymywać próbkę lodu do analizy. Dostała na razie jedną. Nie zawierała nic interesującego.

Desperacko szukając czegokolwiek, czym mogłaby się zająć, postanowiła sprawdzić, jak miewa się Ahmad. Kiedy otworzyła drzwi jego kabiny, uderzyła ją woń wymiocin. Młody, drobnej budowy mężczyzna leżał, bujając głową na boki. Jego twarz daleka była od czystości, choć przewieszony przez poręcz ręcznik był dowodem na to, że Ahmad próbował coś z tym zrobić. Obok łóżka stała miska o wiadomym przeznaczeniu.

– Jak się czujesz? – zagadnęła Shannon.

– Jak ktoś, kto rzygał na księżycu – odparł Ahmad.

Shannon wzięła cięty dowcip za oznakę poprawy.

– Znaleźliśmy wrak. Isajev i Turner jadą po czarną skrzynkę. Właśnie sprawdzają sprzęt.

– Turner… o nie! Łapy z dala od mojej Betty! – Ahmad poderwał się z łóżka, ale zaraz pobladł i klapnął na materac.

Choroba grawitacyjna, odpowiedniczka dolegliwości, jakie przechodzili marynarze po długim przebywaniu na morzu, dotykała co trzeciego astronautę, który po raz pierwszy od dłuższego czasu wracał ze stanu nieważkości w objęcia siły ciążenia. Większości wystarczało kilka godzin odpoczynku i leki przyspieszające powrót błędnika do normalnego funkcjonowania. Około pięć procent przypadków wymagało opieki. Leki nie działały, organizm nie readaptował się do grawitacji, czasem występowały przy tym zaburzenia w krążeniu krwi.

Załogę Asteriona II dobrano według ścisłych kryteriów, biorąc pod uwagę odbyte loty kosmiczne – wojskowe i komercyjne – oraz powikłania po podróży. Wszyscy zostali poddani licznym testom. Jak widać, nie dość wnikliwym.

– Zbieraj siły – zaleciła Shannon tonem, jakiego nie powstydziłby się zawodowy internista. – Kiedy przywiozą skrzynkę, ktoś będzie musiał ją otworzyć.

***

Drugą próbkę dostarczył Federson, budząc Shannon w środku nocy, to jest o trzeciej wedle uniwersalnego czasu koordynowanego. Podniosła głowę, przegarnęła zmierzwione włosy i z wysiłkiem rozkleiła powieki, zbudzona odgłosem metalu uderzającego o metal.

– Zgodnie z rozkazem kapitan – bąknął Federson, próbując się usprawiedliwić. – Niepotrzebnie wtaszczyłaś ten materac do laboratorium.

– Jeszcze dzień w kabinie, a dostanę klaustrofobii.

– Odwiert idzie bez zakłóceń – powiedział Federson, choć nie pytała o to. – Może skończymy wcześniej. Wtedy sobie popływasz.

Nie odpowiedziała. Zaryła nosem w poduszkę, wracając do ukochanych snów, w których moczyła nogi w ciepłym oceanie, pływała z delfinami i nurkowała na terenie Wielkiej Rafy. Tylko w taki sposób mogła ją zobaczyć. Jak po większości niegdyś wypełnionych życiem miejsc na Ziemi, po Wielkiej Rafie został już tylko martwy szkielet, podwodne pustkowie. Potem zaczęła marzyć o odkryciach, jakich dokona tu, na Europie.

Gdy, po kilku następnych godzinach wreszcie zdecydowała się wstać, przebadała nową próbkę. Nie znalazła nic interesującego.

***

– Co oni robią? – zapytała, przysiadając się do Kuźnickiego, który jak zwykle był zapatrzony w ekran tabletu.

Spotkania w mesie stanowiły część codziennego rytuału. W ten sposób załoga trzymała się razem. Wspólne wykonywanie prostych czynności było istotne dla budowania poczucia przynależności, a to niezbędne do utrzymania dyscypliny i do realizacji misji. Przynajmniej tyle wyczytała z podręcznika, który znalazła u Bernan.

W skład załogi Asteriona I wchodził psycholog. Na Asterionie II z niego zrezygnowano na rzecz miejsca dla telewizyjnego celebryty, który teraz… No właśnie?

– Wydaje mi się, że… walczą? – odpowiedział zdezorientowany Kuźnicki.

W kamerze samochodu to pojawiały się, to znowu znikały z kadru dwie szarobiałe sylwetki astronautów w grubych, topornych kombinezonach, ledwie pozwalających na poruszanie się. Jeden był pochylony, ściskał drugiego w pasie i próbował go przewrócić. Drugi nie pozostawał mu dłużny, starał się podciąć oponenta.

– Turner w końcu nie wytrzymał? – rzuciła, przypatrując się widowisku z umiarkowanym zainteresowaniem i popijając espresso. – Na ile mają powietrza?

– Powietrze nie jest problemem. Jeszcze siedem minut i dawka promieniowania będzie na tyle duża, by zagrozić ich życiu. Skafandry izolują, ale tylko na tyle, by wyjść na chwilę i nie zginąć.

– Wywołałeś ich już? – zapytała, sama zdziwiona tym, jak niewielkie wrażenie zrobiły na niej słowa Kuźnickiego. Wydawać by się mogło, że po tak długim czasie we własnym towarzystwie, zżyją się ze sobą i będą prawie jak rodzina. Tymczasem stało się na odwrót. Może to stres, może kosmos, może wina ich samych, a może coś innego. Przeświadczenie, że i tak zginą, które nabyli, odkrywszy wrak pierwszego Asteriona?

Nikt na nich nie czekał, nikt po nich nie będzie płakał, nikt nie wystąpi o odszkodowanie. Tym razem Międzynarodowa Agencja Kosmiczna zadbała o to, by wybrać astronautów bez rodzin.

Kuźnicki nacisnął ikonę połączenia, ale zaraz je anulował.

– Już zapakowali skrzynkę do luku. Dam im jeszcze dwie minuty.

***

– To było bardzo głupie.

Marszcząc czoło, Shannon przyglądała się odczytom bioskanera. Od powrotu Turnera i Isajeva minęło osiem godzin, nim mogła ich zbadać. Najpierw zostali odizolowani, póki odczyty dozymetru nie spadły do akceptowalnego poziomu. Później przyszła kolej na spotkanie z kapitan, zdanie meldunku i przyjęcie kary. Dopiero potem Shannon mogła ich prześwietlić.

– Przyjąłeś ponad sto rentgenów – kontynuowała. – Masz obniżony poziom limfocytów i niedobór płytek krwi. Na szczęście tu nie grozi ci zakażenie drobnoustrojami. Na skaleczenia uważaj. Jeśli nie pojawią się gorączka ani duszności, przeżyjesz…

Turner słuchał jej ze skruszoną miną.

– Chciałabym skonsultować twoje wyniki z bazą, ale Jowisz przysłania Ziemię i Marsa, i to się nie zmieni przez kilka decydujących godzin… Cholera, Tyler, co ci do łba strzeliło?

– Isajev to menda – odparł tamten zdawkowo.

– Isajev siedzi, ale Bernan długo go nie potrzyma. On jest specem od batyskafu. Rozumiesz? Od niego będzie zależało twoje, a co ważniejsze, moje bezpieczeństwo.

Kabinę bioskanera wypełniło zielone światło, a sygnał dźwiękowy oznajmił koniec badania i szklana osłona się uniosła.

– Gospodarka wodno-elektrolitowa w porządku. Nie stwierdzam skazy krwotocznej. Brak zmian przewodnictwa nerwowego. Lekkie zaburzenia w pracy lewej półkuli, ale to może wynikać równie dobrze z tego, że obtłukłeś czaszkę o wnętrze hełmu. Wstawaj, nic ci nie będzie. – Biolog podsumowała diagnozę i wyłączyła aparaturę. – Gdyby nie to, że agencji kosmicznej potrzebny dobry pijar i kasa, kapitan przymknęłaby cię do końca misji, a na Ziemi stanąłbyś przed sądem dyscyplinarnym.

W zasadzie nie miała pewności, czy tak by było. Chciała go postraszyć.

– Myślisz, że to możliwe? – zapytał tamten, siadając na skraju kabiny. – Isajev będzie coś kombinować?

– Osiem miesięcy temu byłabym pewna, że nie, ale teraz? Jesteśmy daleko od domu. Może za daleko jak dla człowieka. Łączność zawodzi, odkąd wylądowaliśmy, a kiedy znaleźliśmy wrak… coś się zmieniło. Nikt o tym nie mówi, jednak wszyscy to czujemy.

– Chyba za bardzo się przejmujesz – zbył ją Turner i uśmiechnął się szeroko. – Wszyscy są poddenerwowani, bo możemy tylko czekać. Kiedy przebijemy się przez lód i wypełnimy zadanie…

Przerwał mu dźwięk otwieranych z impetem drzwi. Do wnętrza wpadł podstarzały, korpulentny, śmierdzący alkoholem przemysłowym Azjata. Shannon niemal o nim zapomniała, bo brał wszystkie poranne zmiany przy wiertle, a i wcześniej, przed lądowaniem, prawie nie opuszczał tamtego segmentu Asteriona II. Podejrzewała, że facet jest trochę szalony, jak wszyscy górnicy księżycowi, ale za to podobno był najlepszy w swoim fachu.

– Kazuyoshi. Zostaw próbkę gdziekolwiek – poprosiła. – Chwilowo nie mam czasu na kolejną bryłę lodu.

– Sądzę, śliczna, że ta może cię zainteresować. – Wyszczerzył zęby i zostawiwszy pojemnik, wyszedł na korytarz, jednak zaraz się cofnął. – A, byłbym zapomniał. Ahmad i Kuźnicki dobrali się do czarnej skrzynki. Kapitan Sztywna zwołała zebranie na mostku.

***

Dakota Bernan proponowała jej, by tego dnia darowała już sobie pracę i przyszła do jej kabiny. Mogły spędzić trochę czasu w wirtualu, napić się – kapitan miała własne zapasy – a potem skorzystać z jedynego podwójnego łóżka na całym statku. Jakby to było takie proste: zapomnieć o tym, co przed chwilą usłyszały.

„Asterion I z powodzeniem wykonał manewr lądowania. System nie wykrył żadnej awarii. Wybuch nastąpił dziesięć dni po lądowaniu. Nie ma komunikatów o uszkodzeniu osłon statku. Eksplodował zbiornik paliwa, ale przyczyna zapłonu znajdowała się poza strukturami Asteriona I”. Analiza danych z czarnej skrzynki nie pozostawiała wątpliwości. Ktoś dokonał sabotażu.

Takiego scenariusza Shannon nie przewidywała… chociaż, czy na pewno? Przed oczami stanęły jej twarze załogantów Asteriona II. Czy nikt z nich nie byłby do tego zdolny?

Pomasowała palcami skronie, przegarnęła wiecznie niesforne loki i wyuczonym ruchem, nie poświęcając temu najmniejszej uwagi, załadowała próbkę lodu do elektromikroskopu. Nie musiała jej nawet wyciągać z pojemnika, wszystko było zautomatyzowane i hermetyczne, by wykluczyć ryzyko skażenia materiału. Mając nadzieję, że skupienie na pracy, choćby monotonnej i nieprzynoszącej żadnego przełomu, pomoże odegnać złe myśli, pochyliła się nad urządzeniem i zerknęła przez okular.

Wtedy nadeszło kolejne zaskoczenie.

Górnik

Ci z MAK nie potrafili wyluzować.

Zauważył to już przy pierwszym spotkaniu, półtora roku temu, kiedy dwóch facetów w bieluśkich skafandrach – jeden smutniejszy od drugiego, jakby wracali z pogrzebu ulubionej prostytutki – pojawiło się przy jego odwiercie.

Najpierw mamili go wizją przysłużenia się ludzkości. Dobre sobie. Jakby mało już się przysłużył, kopiąc dziury na tej pozbawionej wszelkich rozrywek kupie skał w poszukiwaniu metali ziem rzadkich. To znaczy – rzadkich na Ziemi. Na Księżycu to co innego.

Potem oferowali mu górę kasy, a to wzbudziło podejrzenia. Nie po to Kazuyoshi spędził w tym biznesie dwadzieścia lat życia, by dać się złapać na taki haczyk. Wielkie pieniądze zawsze oznaczały jeszcze większe ryzyko – lot rozklekotanym promem na półlegalną rosyjską stację, a potem Bóg wie czym na ciemną stronę Księżyca, rozhermetyzowany skafander i niedostatek tlenu. Dzięki temu Kazuyoshi szybko się nauczył, że poczciwe O2 to najcenniejszy skarb, który w odpowiednich okolicznościach można było wymienić jeden do jednego na He-3.

Istniało jednak coś, czym zdołali go przekonać… I co z tego wynikło? Osiem miesięcy długich jak noc z nastoletnią Chinką w dzielnicy czerwonych latarni – niestety nie tak przyjemnych – które umilał sobie wirtualem, i perspektywa kolejnych ośmiu, dokładnie takich samych. A w międzyczasie miał do wykonania robotę.

Wiercił dziurę. Kurewsko wielką dziurę. Przy pomocy kurewsko wielkiego wiertła – choć to określenie było sporym niedopowiedzeniem.

Długi na pół kilometra walec. Osiem metrów średnicy. Dziesięć zębatych pierścieni poruszających się na przemian w dwóch kierunkach. Cztery lasery u zakończenia, wspierające nieprzerwanie pracę drążących tunel spiral wykonanych ze stopu tak złożonego, że Kazuyoshi nawet nie próbował zapamiętać jego nazwy. Wszystko w stałym ruchu.

Otwór zalewany odmrażaczem na bazie metanolu, tak samo cały mechanizm. Co dwieście metrów automat na powierzchni wsuwa kolejny segment budujący ściany tunelu. Zazębiają się ze sobą tak szczelnie, że nawet nie widać miejsca, w którym się zetknęły.

Kiedy przebiją się do oceanu, dwustumetrowa część z wiertłem odpadnie. Reszta będzie blokować wodę przed wypełnieniem odwiertu i zamarznięciem. Zamontują wtedy windę dla batyskafu.

Tysiące ton metalu przetransportowanych partiami na Księżyc, skąd można było ruszyć tą złożoną w jedną całość kupą żelastwa, a wszystko po to, by dwanaście miliardów bubków mogło zobaczyć, jak jeden z nich zamknięty w puszce wybiera się na podmorską wycieczkę.

Kazuyoshi nie miał złudzeń, że właśnie na tym polegała robota.

Był w połowie zmiany, kiedy winda zjechała w dół, do sterówki ulokowanej w pobliżu wierteł. Było tu ciepło, głośno, a w powietrzu – tak, mieli tu tlen – unosił się zapach alkoholu. Słowem: raj. Przynajmniej w porównaniu do lodowego piekła na zewnątrz. Tylko trochę trzęsło.

– Coś ci się popieprzyło, Federson. Jeszcze półtorej godziny – rzucił do przybysza, nie odwracając się. Przecież nikt poza nim by tu nie zajrzał.

– Skąd… ta… inna?

Dosłyszał strzępki słów dobiegające z głośnika w hełmie, który trzymał między nogami. Tyle, co udało mu się wywnioskować, to że nie był to głos Federsona. Odwrócił się w fotelu i zobaczył – no proszę, tego się nie spodziewał – piękną panią biolog w kombinezonie ochronnym.

– Możesz powtórzyć? Kiepsko słyszałem przez to żelastwo, które nosisz na głowie. Spokojnie, tlenu mam tu pod dostatkiem, a kabina jest ekranowana. Promieniowania tu prawie nie ma.

Kobieta odpowiedziała coś, ale Kazuyoshi ani myślał zakładać hełm, by wdać się w pogawędkę, i wrócił do pracy. Jego dom – jego zasady.

– Skąd wiedziałeś, że ta próbka będzie inna? – dosłyszał pytanie i odwrócił się ponownie z uśmiechem na twarzy. Pani biolog ściągnęła hełm.

– Chodź – klepnął się w kolana – pokażę ci.

– Chyba śnisz – odparła kobieta.

Co tam, i tak nie liczył na to, że się uda.

– Widzisz, śliczna, pomiar temperatury? – zapytał, nie trudząc się, by nakierować ją na odpowiedni wskaźnik.

– Nie mów do mnie… Tylko minus piętnaście? Tak ciepło?!

– Ehe – potwierdził Kazuyoshi i wyszczerzył zęby jeszcze mocniej, choć wiedział, że uśmiech to ma taki, co najlepiej nadaje się do radia. – Weszliśmy w płynny lód wcześniej, niż to było w planach. Ale to nie wszystko. – Stuknął palcem w tarczę zegara ukazującego kolejny pomiar.

– Śladowe dawki promieniowania – stwierdziła kobieta. – Znika już na takiej głębokości?

– I jeszcze coś… A może najpierw coś dla mnie zrobisz?

– Pieprz się, Kazuyoshi. – Urażona pani biolog odwróciła się do wyjścia.

– Powiedz chociaż, co tam znalazłaś.

– Nie chcę cię zanudzać – odparła, ale zatrzymała się o krok od windy.

Czyli zadziałało. To zawsze działa. Kobiety uwielbiają mówić. Czasem wystarczy tylko umieć słuchać. I odrobina alkoholu. Nie żeby Kazuyoshi na coś liczył. Może dziesięć, piętnaście lat temu, ale teraz… Bliżej mu było do rubasznego wujaszka, opowiadającego dzieciakom zbereźne dowcipy, niż do amanta.

– Życie – dodała pani biolog, podchodząc bliżej operatora wiertła. Kabiną zatrzęsło, więc złapała się fotela. – Proste organizmy, porównywalne do sinic.

Kazuyoshi zagwizdał.

– Pod lodowymi czapami Marsa też żyją jednokomórkowce – dodała kobieta. – Ale te tutaj to całkiem inna liga. Wiesz, skąd się wzięły rośliny?

Mina górnika była wystarczającą odpowiedzią.

– Chloroplasty pochodzą od endofitów – stwierdziła, ale wyraz twarzy Kazuyoshiego nie uległ zmianie. – Organizmów żyjących wewnątrz innych organizmów. Ściślej mówiąc, od sinic, które weszły w symbiozę z bardziej złożonymi eukariotami. Jeśli występują tutaj organizmy podobne do sinic…

– To mogą być też takie podobne do roślin? – dokończył Kazuyoshi. Maszyną znów szarpnęło, tak że prawie zderzyli się głowami. – To przez skały. Pieprzone meteoryty zatopione w lodzie, nawet tak głęboko na nie trafiam.

– Obecnie wszelkie programy badawcze skupiają się na odnalezieniu życia z innego drzewa. To znaczy takiego, które nie jest oparte na węglu. Szukają w kwasowych chmurach Wenus i głęboko pod powierzchnią Marsa. To może uprawdopodobnić występowanie życia gdziekolwiek, ale… – Przerwała, widząc skonfundowanie rozmówcy, po czym zaczęła od początku. – Wiem, że założenie, iż ewolucja przebiegała tu podobnie jak na Ziemi, jest pochopne i nieuzasadnione…

Kobieta mówiła dalej, ale miał wrażenie, że tym razem gada bardziej do siebie. No nic, słuchał. Miała przyjemny głos.

– …ale to podobieństwo… Te organizmy wytwarzają fikocyjaninę, i to w dużych ilościach. Wydawało mi się z początku, że to stąd ich właściwości, wtedy znalazłam coś jeszcze. Po raz pierwszy widzę coś takiego. – Westchnęła i pokiwała głową, co oznaczało, że przechodzi do sedna. – To bakterie absorbują promieniowanie i zmieniają je w energię cieplną oraz świetlną. Same świecą i wykorzystują to do fotosyntezy. To niesamowite. Wręcz nierealne. Do tego sprzeczne z ekonomią energetyczną, która wydawała się nam, na Ziemi, uniwersalną zasadą. To z pozoru najprostsze organizmy, ale ich działanie jest złożone i wyspecjalizowane. Nie wiem, czy to tylko szczątkowe życie w półpłynnej części skorupy, czy jest tam tego więcej…

– Dobra, śliczna. – Kazuyoshi zatrzymał maszynę i wstał. – Zerknij no tu. – Otworzył właz w podłodze.

Pani biolog nie lubiła, kiedy ją komplementował, zmarszczyła więc czoło i chciała coś powiedzieć, jednak ciekawość zwyciężyła i po prostu nachyliła się nad otworem. Daleko w dole, poniżej chwilowo zastygłej w bezruchu maszynerii, dostrzegła oddzielony grubą warstwą przezroczystego tworzywa półpłynny lód, poruszający się z wolna pod wpływem ruchu planety, prądów znajdującego się głębiej oceanu i grawitacji Jowisza.

Lód świecił niebieskozielonym światłem.

***

Według planu, który mózgowcy z MAK opracowali przed lotem, odwiert miał potrwać od dziewięciu do piętnastu dni, w trakcie których stworzą tunel o długości od czterdziestu do sześćdziesięciu kilometrów. Sektor statku, w którym znajdowały się wiertło, segmenty do budowy tunelu, części windy, paliwo i hektolitry odmrażacza, był drugi co do wielkości i masy, zaraz po części napędowej. To z powodu tego całego żelastwa uznali, że złożenie do kupy Asteriona II na Księżycu i start stamtąd będą bardziej opłacalne.

Kazuyoshi chciałby zobaczyć teraz ich miny.

– Śluzy zabezpieczone? Nie ma żadnej szczeliny? Ściany nigdzie się nie rozsunęły? – dopytywał Federson, stojąc nad panelem kontrolnym kapsuły z ręką przy podwójnej stacyjce. Jeden kluczyk był już w środku, przekręcony.

– Nie panikuj, tylko odpalaj – ponaglał go Kazuyoshi.

– Zdajesz sobie sprawę, że jeśli gdziekolwiek będzie przeciek, to zaleje nas woda, a potem zamarznie i już się stąd nie wydostaniemy, bo winda nie ruszy w lodzie?

– Dobra, sprawdzę jeszcze raz.

Po kilkunastu minutach Kazuyoshi wrócił do kabiny.

– Wszystko było OK. Udziela mi się twoja panika.

– To ostrożność – sprostował Federson. Włożył swój kluczyk do stacyjki i uwolnił segment z wiertłem.

Hydrauliczne zaciski puściły, wybuchło kilka mikroskopijnych ładunków i góra metalu o czterech postrzępionych, spiralnych szczytach oddzieliła się od reszty, by zanurkować w toń nieziemskiego oceanu.

Miała przed sobą długą drogę, bo dno znajdować się mogło nawet dziewięćdziesiąt kilometrów niżej. Dziewięć razy tyle, co głębokość Rowu Mariańskiego. O ile tych obliczeń też nie spartaczyli.

– Federson, melduj – rozbrzmiał w hełmach głos Kapitan Sztywnej.

– Wszystko zgodnie z planem. Jesteśmy gotowi do wypuszczenia drona.

– Zezwalam.

Wystarczyło nacisnąć jeden przycisk i zdalnie sterowana łódź podwodna, nie dłuższa od przedramienia, wypłynęła z luku. Jedynym połączeniem między nią a załogą był długi na pół kilometra kabel.

– Pierwsze odczyty zachęcające. Temperatura wody pięć stopni Celsjusza. Zasolenie niewielkie, osiem promili. Promieniowanie znikome. Silniki działają na pełnej mocy, ale ściąga mnie w dół. Wyporność jest tu z siedem razy mniejsza niż na Ziemi, planowaliśmy pływać głębiej… Włączam kamery.

Kolejny przycisk i na monitorach w kabinie górników, a także na mostku, gdzie zebrała się reszta załogi prócz odbywających areszt Isajeva i Turnera, rozpoczęła się transmisja z kamer drona. Obraz był niestabilny, drgał razem z maszyną, którą Federson starał się utrzymać na kursie.

Gówno widzieli.

Bezkres wody, rozciągającej się pod lodową pokrywą, która – jasne, to mogło się niektórym podobać – emitowała niebieskozielone światło. Dron wykonał obrót. Bez względu na to, gdzie padło oko kamery, obraz był taki sam. Bezbrzeżna pustka.

Tyle z misji, pomyślał Kazuyoshi, wgapiając się w ekran. No nic, on zrobił swoje. Teraz osiem miesięcy przejażdżki w drugą stronę i będzie mógł wrócić do swojego życia. Półtora roku w metalowej puszce pośrodku niczego to i tak był lepszy wybór niż piętnaście lat odsiadki za przemyt alkoholu i nielegalny obrót tlenem. No i za tych parę przypadków, kiedy był widziany w okolicy platform wiertniczych, z których później zaczął uciekać tlen. Zdarza się.

– Nic tam nie… Widzieliście to? Przekręć w lewo!

Pustka.

Był przekonany, że coś zobaczył.

– Coś ci się przywidziało, Kaz. Za dużo oparów etanolu – odparł Federson.

– Skieruj kamerę w dół – zadecydowała kapitan.

– Nie, zaczekaj! Coś tam jest! – Głos ślicznej pani biolog odbijał się od sferycznej ściany hełmu, który Kazuyoshi wyjątkowo włożył, na wypadek, gdyby coś się spieprzyło i po oddzieleniu segmentu z wiertłem kabina zaczęła nabierać wody.

– Smuga w prawym górnym rogu, tuż pod lodem. Porusza się. Widzicie?

Zauważył. Czyli jednak wzrok go nie mylił, coś tam było.

Coś tam, kurwa, było!

Do tej pory nie udzielał mu się entuzjazm z powodu tej wyprawy, ale teraz – teraz to poczuł. Dotarli tak daleko, jak nikt wcześniej, i patrzyli na coś, czego nie widział nikt przed nimi. Nie na papkę, którą można zbadać pod mikroskopem, tylko coś namacalnego, widzialnego w taki sposób, w jaki ich dalecy przodkowie poznawali dziewicze lądy młodej i jeszcze niezrujnowanej przez człowieka Ziemi. No, prawie w taki sam sposób.

Naraz poczuł się mały w wielkim i niepoznanym świecie. A nie czuł się tak nawet w próżni. Ironia losu.

– Federson, nagrywasz to? Proszę, potwierdź, że to nagrywasz. Federson?! – dopytywała kapitan.

– Wszystko leci prosto na dysk, bez obaw.

– Jak ci z Ziemi to zobaczą…

Kazuyoshi prychnął pod nosem. Ci z Ziemi w życiu nie poczują tego, co on czuł teraz. Był pionierem, cholera jasna, pionierem! Za około dwie godziny Europa znajdzie się po dobrej stronie Jowisza i będą mogli wysłać materiał. Kiedy wrócą z wyprawy, pewnie znajdą swoje nazwiska w podręcznikach. Nie zależało mu na tym, miał to w nosie. Wcześniej.

Chyba nie wierzył, że cokolwiek tu znajdą, ale to…

– Zbliża się – powiedział. – To się zbliża.

– Federson, wyślij drona na spotkanie – rozkazała kapitan.

– Powinienem sfilmować to, co jest niżej – protestował tamten, ale bez przekonania.

– Nawet się nie waż zmieniać ustawienia kamery.

Federson nie upierał się i wysłał maszynę w kierunku smugi.

Tyle że to już nie była smuga. Teraz przypominało leżący żagiel albo latający dywan, który falował leniwie. Krawędzie poruszały się jak skrzydła, centralna część pozostawała blisko przy powierzchni lodu.

– To zjada lód. Widać ślad tam, gdzie przepłynęło – zauważył… ten, no, Polak o niewymawialnym nazwisku.

W miarę jak dron zbliżał się do istoty, mogli dostrzec więcej szczegółów. Powierzchnia jej ciała była usiana niewielkimi otworami, przez które przepływała woda. Zielone i niebieskie pręgi układały się w skomplikowany wzór i połyskiwały.

– Zbliż się, spróbuj sfilmować to od góry – poleciła kapitan.

Federson wypełnił rozkaz, kierując drona w stronę zwierzęcia (o ile można to było tak nazwać).

Żagiel zafalował gwałtownie, na jego powierzchnię wystąpiły błękitne, świecące plamki. Istota z niespodziewaną prędkością ruszyła w kierunku maszyny, otarła się o nią, przysłaniając widok z kamery, a potem została już tylko ciemność.

– Co się dzieje? Melduj.

– Cholera – zaklął Federson. – Dron nie odpowiada. To coś musiało go uszkodzić.

– Niby w jaki sposób?!

Mężczyzna gorączkowo stukał w tablet, aż znalazł to, czego szukał.

– Ostatnie, co zapisało się w logach, to nagły skok napięcia.

– Coś potraktowało prądem naszą zabawkę – wtrącił Kazuyoshi. – Wiele się o tym nie dowiedzieliśmy.

– Nie, mylisz się – odparła Shannon. – Wiemy bardzo dużo. Budowa nie wskazuje na obecność kręgosłupa i szkieletu, a przynajmniej nie w takiej formie, jaką znamy. Ten…

– Żagiel?

– Żagiel poruszał się w sposób, który bardziej przywodził na myśl ptaki, pewnie przez małą wyporność. Dlatego też tak niewiele zobaczyliśmy. Jeśli jest tu więcej życia, to musi być głębiej. A musi być tu więcej życia. Żagiel zjadał lód, a w zasadzie żyjące w nim bakterie. To pierwsze ogniwo łańcucha.

– A muszą być kolejne? – zapytał sceptycznie Federson. – Może to jedyne, co spotkamy.

Kazuyoshi nie mógł tego widzieć, ale wyobrażał sobie właśnie, jak pani biolog kręci głową.

– Nie, życia musi być tu dużo więcej – odpowiedziała. – Jeśli żagiel wytworzył wyładowanie elektryczne, to oznacza, że posiada złożony mechanizm obronny, a to z kolei znaczy…

– Że w tym basenie pływają rekiny – dokończył za nią górnik. Wstał od monitora i nie czekając na rozkaz, który musiał wkrótce nadejść, zabrał się do pracy.

– Szykujcie śluzę dla batyskafu – rzuciła Kapitan Sztywna, zgodnie z jego przewidywaniami. – Shannon, wypuść Tunera. Zawieszam jego areszt. Na jakiś czas.

Ci z MAK nie potrafili wyluzować. I Kazuyoshi już zaczynał rozumieć dlaczego.

Kapitan

Dowodzenie Asterionem II było dla Dakoty Bernan spełnieniem marzeń. Przygotowywała się do tej misji dużo dłużej niż przez pół roku szkolenia. Mogła powiedzieć, że całe jej życie było jednym wielkim obozem szkoleniowym.

Córka zawodowego oblatywacza, który kilka razy w tygodniu pokonywał dystans między Ziemią a Księżycem, i przewodniczki wycieczek orbitalnych, poznała, czym jest nieważkość, nim nauczyła się chodzić. Należała do tak zwanego pokolenia 0G, dla którego lot w kosmos był tak samo zwyczajną rzeczą jak spacer po lesie. W zasadzie Bernan więcej razy widziała Ziemię z orbity, niż miała kontakt z dziką przyrodą. To znaczy z tym, co z niej pozostało.

Jak większość kosmicznych dzieci była wysoka, ale drobna, i wykazywała się ponadprzeciętną odpornością na warunki zerowej grawitacji, choć za czasów jej młodości wszelcy specjaliści bili na alarm, że taki tryb życia będzie katastrofalny dla niedojrzałych organizmów. I – podobnie jak trzydzieści procent sobie podobnych – była bezpłodna. Nie martwiła się tym, bo i tak nie myślała o macierzyństwie.

Ojciec odszedł, gdy miała piętnaście lat. Zostawił rodzinę dla swojej największej miłości – kosmosu. Bernan do dziś pamięta dzień, w którym pierwszy Asterion startował z Księżyca. Jako jedna z niewielu cywili, razem z rodzinami innych astronautów, patrzyła, jak tatko wraz z pozostałymi członkami załogi macha na pożegnanie i wsiada na pokład statku.

Od tamtego momentu minęło ponad dwanaście lat, a Bernan – dzięki wstawiennictwu wujka Grega, admirała MAK, którego była dozgonną dłużniczką – już prawie wypełniła słowa przysięgi złożonej nad symbolicznym grobem ojca.

Gdyby tylko ciężar misji nie zaczął jej przerastać.

Czasami miała wrażenie, że jedynie dzięki pozie, którą przybierała podczas kontaktów z załogą, utrzymywała dyscyplinę na statku. Mijały kolejne miesiące, a ona mogła tylko patrzeć, jak marazm powoli odbija się w twarzach astronautów. Wylądowali. Poczuła się wtedy tak samo jak podczas pierwszego samodzielnego lotu, kiedy zdała egzamin na pilota.

Ale znaleźli wrak i wróciły wspomnienia tych wszystkich miesięcy tęsknoty, strachu, gdy połączenie z Asterionem I zostało przerwane, potem dni, tygodni, miesięcy wyczekiwania, nim zrozumiała, że ojciec już nie wróci, a później widok usychającej z rozpaczy matki, która w końcu przedawkowała antydepresanty.

Do tej pory Bernan sądziła, że przeszłość czyni z niej najlepszą kandydatkę do tej misji. Okazało się, że była to jedna z wielu pomyłek.

Niepotrzebnie wyładowała złość na Shannon. Nie umiała postępować z ludźmi, którzy byli jej bliscy.

Kolejny błąd popełniła, wysyłając Isajeva z Turnerem. Mogła przewidzieć, co się stanie. Mogła na to nie pozwolić. Mogła, ale… może chciała, by tak wyszło? Może chciała zawalić misję?

Do tej pory nie zameldowała o tym incydencie i – nie przyznałaby się przed nikim, ale to prawda – dziękowała losowi za kiepską jakość, opóźnienia i okresowe przerwy w połączeniu z Ziemią.

Dopiła whisky, której zapasy ukryte w kapitańskiej kabinie topniały w zatrważającym tempie i włączyła intercom, ustawiwszy połączenie z warsztatem.

– Ahmad, jak batyskaf? Gotowy?

– Wolałbym, żeby Isajev go sprawdził – zatrzeszczał głośnik na biurku Bernan.

– Wykluczone – ucięła temat.

W standardowych warunkach wypuściłaby Isajeva po tygodniu, ograniczając się tylko do nagany wpisanej do akt, ale obecnej sytuacji daleko było do normalności. Na pierwszym Asterionie doszło do wybuchu. Ktoś zabił jej ojca.

Wcale nie sądziła, że Isajev będzie coś kombinować, ale Shannon i Turner byli już wystarczająco zdenerwowani. A może sama też przestała myśleć racjonalnie?

– Wszystkie układy działają. Napęd w porządku. Kabina hermetyczna. Wizja jest. Łączność też – powiedział Ahmad, choć nie słyszała w jego głosie przekonania. – Lepiej sprawdzony nie będzie.

– Dziękuję. – Nacisnęła przycisk i zerwała połączenie.

Chwyciła butelkę whisky, zakręciła ją i schowała w sejfie. Następny raz wypije, kiedy znajdą się w kosmicznej próżni, wracając do domu.

Nadszedł czas, by zrobić to, po co przelecieli pięćset siedemdziesiąt milionów kilometrów.

***

Bernan nie poszła na mostek, choć tam mogłaby oglądać wodowanie batyskafu w znacznie wyższej rozdzielczości. Chciała zostać sama. Obraz z trzech kamer śledzących przebieg wydarzeń – jednej we wnętrzu maszyny i dwóch na zewnątrz – wyświetlały trzy monitory, które przeniosła tu z magazynu.

Powinna być razem ze wszystkimi. Nie zachowywała się jak dowódczyni.

Myśl o zabójstwie ojca tak na nią wpłynęła?

– Shannon, Turner, na stanowiskach? – zapytała, choć odpowiedź miała przed oczami.

– Tak jest! – Mężczyzna w skafandrze zasalutował, z właściwą sobie przesadą.

Choć kapsuła była ekranowana i wypełniona powietrzem, obydwoje mieli na sobie skafandry głębinowe, prawie tak nieporęczne jak te chroniące przed promieniowaniem na powierzchni satelity.

Batyskaf zjechał w dół tunelu i śluza wewnętrzna zamknęła się nad nim, a zewnętrzna zaczęła powoli wpuszczać wodę do środka.

– Kabina szczelna – zameldowała Shannon, kiedy maszyna zanurzyła się w pełni. – Możemy startować.

– Zezwalam – powiedziała Bernan i sięgnęła po kubek zimnej już kawy.

Kofeina pomagała jej się uspokoić i skoncentrować na misji.

Tej prawdziwej misji.

Gdyby nie to, że admirała Międzynarodowej Agencji Kosmicznej znała od tak dawna, że pierwsze wspomnienie z nim dotyczyło jej piątych urodzin, pewnie nigdy by się tego nie dowiedziała.

Batyskaf wypłynął z tunelu i śluza się za nim zamknęła. Maszyna zanurzała się coraz głębiej mimo wysiłków Shannon i Turnera, by trzymać się możliwie blisko odwiertu.

– Nie martwcie się, w razie czego was wyciągniemy – uspokajał ich Federson. – Podczepiliśmy zapasową linę z windy. Przy tym ciążeniu się nada.

Udało im się wyrównać poziom dopiero blisko granicy pięciu tysięcy metrów. Prawie połowa głębokości Rowu Mariańskiego, a tutaj tyle co nic.

– Płyniemy tam, skąd nadciągnął żagiel. – Kapitan usłyszała zniekształcony głos Shannon. – Na razie nie widać nic. Poza wodą.

– Płyńcie dziesięć mil, potem powrót. Gdyby działo się cokolwiek dziwnego, wracajcie.

Po kilkunastu minutach łódź pokonała połowę dystansu, a obraz z kamer pozostawał niezmienny. Bernan tym razem nie spuszczała oczu z monitora. W każdej chwili mógł pojawić się drugi żagiel albo coś innego. Ekscytacja pozwalała zapomnieć o przeszłości.

Dotychczasowe odkrycia prawie wystarczały, by uznać, że misja się powiodła. Fotosyntezujące bakterie oznaczały obecność tlenu w wodzie, złożone życie komórkowe świadczyło o optymalnych warunkach do jego rozwoju. Na potwierdzenie potrzebowała odnaleźć więcej niż jedno zwierzę (o ile ziemska taksonomia miała tu jakiekolwiek zastosowanie) i pobrać próbkę. Jeżeli odnajdą aminokwasy przyswajalne przez człowieka…

– Coś widzę. – To mówił Turner. – Na trzeciej i w dół.

Shannon skierowała jedną z kamer we wskazane miejsce.

Bernan najpierw dostrzegła nieznaczny ruch wody, jakby drżenie, cieplejszy prąd unoszący się w górę, na tej głębokości ledwie zauważalny. Odległy ślad czynnego komina hydrotermalnego, który pracował gdzieś tam w dole, w ciemności odmętów oceanu. Kamera zjechała niżej, jakby kierowana myślami kapitan. W mroku dostrzegła małe jaskrawozielone światła. Było coś jeszcze. Gdy batyskaf podpłynął bliżej, zobaczyła zarys czegoś wyglądającego jak słup albo pozbawione gałęzi drzewo wyrastające z głębin, albo iglica falująca za sprawą strumieni ciepłej wody, ogrzewanej przez niewidoczny gejzer. Światła na powierzchni obiektu poruszały się i znikały, by za chwilę pojawić się w innym miejscu.

– Co to jest? – spytał sam siebie Turner, kierując ślepia reflektorów w stronę iglicy.

– Wygląda jak koralowiec… – odparła Shannon. – Jeśli miałabym odnieść się do czegokolwiek widzianego na Ziemi. Chropowata, pofałdowana powierzchnia pełna zakamarków. Rusza się, więc jest elastyczne. Musi ciągnąć się dziesiątki kilometrów w dół. Niesamowite. A te światła…

Łódź podpłynęła jeszcze bliżej. Podobny do koralowca słup okazał się być większy i grubszy, niż przypuszczali. W głębinie, przy niedostatku światła i braku jakichkolwiek punktów odniesienia, trudno było ocenić rozmiar i odległość. Średnicą nie ustępował ziemskim wieżowcom, za to wysokością musiał je znacznie przewyższać.

Ale nie to było najbardziej niesamowite.

– To zwierzęta! Cholera, to zwierzęta! – wykrzyknęła Shannon, podrywając się z fotela, gdy udało im się zlokalizować źródło tajemniczych świateł. Niemal uderzyła hełmem o szklaną ścianę kabiny. – To znaczy coś, co je przypomina. Te organizmy mogły wyewoluować zupełnie inaczej… Cholera, brakuje mi słów. Powinnam być elokwentna, to się nagrywa.

Większość istot zamieszkujących wieżokoralowiec skryła się w cieniu tuneli albo uciekła niżej, w głębiny, część jednak została i przypatrywała się światłu reflektorów. Zwierzęta – jak na potrzeby obserwacji określiła je Bernan – przypominały pająki z płetwami i skórzastym balonem w miejscu odwłoka. To właśnie ta część, nieproporcjonalnie duża w porównaniu do reszty ciała, świeciła niczym starodawna żarówka.

– Umieśćcie jedno z tych stworzeń w skrzyni i wracajcie – rozkazała kapitan.

Stalowe ramię wychynęło z batyskafu, powoli ustawiło się w dogodnej pozycji i wystrzeliło w kierunku jednego z rybopająków, po czym równie szybko wepchnęło go do klatki. Zwierzę, o dziwo, nie szamotało się, nie próbowało uciec, tylko spokojnie unosiło się w wodzie, trzepocząc dwoma rzędami krótkich płetw.

Udało się.

Już prawie.

– Sto, może sto pięćdziesiąt lat, tyle pozostało Ziemi. Więcej, jeśli po drodze przytrafi się przełom technologiczny, usprawnimy produkcję żywności i tlenu, ograniczymy populację, założymy marsjańskie kolonie z prawdziwego zdarzenia, a nie te kilka baz badawczych, które mamy teraz. Mniej, jeśli będziemy mieli pecha i któryś z superwulkanów przestanie się spóźniać z erupcją. Jedno jest pewne. Nie możemy tu zostać – powiedział jej wujek Greg, to znaczy admirał, kiedy została wybrana do lotu Asterionem II. – Mars to mylny trop, nie poradzi sobie bez pomocy z Ziemi, a terraformowanie byłoby długotrwałe, rozciągnięte na stulecia. Jedyna nadzieja w księżycach. Europa to pierwszy strzał. Może tam być życie, a jeśli byłoby ono przy okazji… kompatybilne z nami, moglibyśmy wkleić się w ten ekosystem. To o wiele prostsze niż budować od zera. Po waszym powrocie wystartuje misja na Ganimedesa. Później na kolejne satelity. Jeśli uda znaleźć się to, czego szukamy, ruszymy z kolonizacją. To tańsze i obarczone mniejszym ryzykiem, niż próby kontroli klimatu i procesów geologicznych na Ziemi.

Tak wyglądała ich sytuacja. Nie ratują planety, bo kosztowałoby to zbyt drogo. Wolą wysłać część populacji w kosmos, a reszta jakoś będzie musiała sobie poradzić. Ich misja – misja Bernan – była nadzieją ludzkości.

Całe szczęście wujek Greg, to znaczy admirał, nie zdecydował się podzielić tymi rewelacjami z resztą załogi.

Luk batyskafu zamknął się i łódź zaczęła skręcać, by ustawić się na odpowiednim kursie do bazy. Wszystko zgodnie z założeniami…

– Czekajcie! – zakrzyknął Turner, odwracając się ku mijanemu wieżokoralowcowi. – Tam jest coś jeszcze!

Batyskaf był w trakcie skrętu i miejsce wskazywane przez mężczyznę pozostawało w ślepym polu kamer.

– Na dziś wystarczy. Muszę zbadać ten okaz – zbyła go Shannon siedząca przy sterach.

– To chyba dziecko! Ja pierdolę, co ja gadam?! Przecież to Europa, ale…

– Shannon, natychmiast wracajcie – nalegała Bernan. Już nie siedziała przy monitorach. Wstała z krzesła, a dłonie oparła o blat. – Turner dostał załamania.

– Zobacz, spójrz! – zawołał mężczyzna i pociągnął drugą parę sterów, nie pozwalając dokończyć manewru.

– Tyler, musisz… – zaczęła biolog, odwracając się w kierunku towarzysza. – Najświętszy Buddo!

– Federson, Kazuyoshi! – krzyknęła kapitan do mikrofonu. – Wyciągajcie ich! Szybko!

***

– Spokojnie, usiądź. Napijesz się czegoś? – Skrzypnęły drzwiczki i sekretny kapitański barek ujrzał światło dzienne.

Opodal, w obitym syntetyczną skórą fotelu, siedziała Shannon.

– Nie trzeba. Muszę mieć trzeźwy umysł, chcę jeszcze dziś zbadać to… coś.

– Miałam na myśli kawę – odparła Bernan. Usiadła naprzeciw i wpatrzyła się w twarz kobiety.

– Nie traktuj mnie w ten sposób – obruszyła się biolog.

– Jak?

– Jak pacjenta. Wiem przecież, jaką masz drugą specjalizację – odpowiedziała Shannon, przegarniając włosy.

Bernan spędziła z nią wystarczająco dużo czasu, by wiedzieć, że była to oznaka zdenerwowania.

– Potwierdziłaś wersję Turnera, jak mam się o ciebie nie martwić?

– Potwierdziłam, bo też to widziałam. Ale to nie znaczy, że coś tam było naprawdę. To może przez te światła. Możliwe, że w jakiś sposób zmusiły nasze mózgi do tego, byśmy to zobaczyli.

– Całe stado pozaziemskich bezkręgowców wyposażonych w mechanizm obronny oddziałujący na układ nerwowy gatunku z innej planety? – dopytywała ze zmarszczonymi brwiami kapitan.

Shannon wydęła usta i wolno wypuściła powietrze.

– No, jak tak to ujmujesz, rzeczywiście brzmi nie najlepiej… to tylko hipoteza. Widzieliśmy tam dziecko. Na oko dziesięcioletnie. Kryło się w zakamarkach wieżokoralowca, ale było ciekawskie i wypłynęło, by się nam przyjrzeć. To absurd. Nie mogło tam być żadnego dziecka, przecież wiem, choć widziałam…

– Do kogo było podobne? – zapytała Bernan. To interesowało ją najbardziej.

– Co?

– Do kogo było podobne? Turner porównał je do kogoś.

Shannon poprawiła się w fotelu, oparła łokcie na kolanach, splotła dłonie. Twarz przysunęła blisko Bernan, tak że musiały patrzeć sobie prosto w oczy.

– Jeśli mam być szczera, to do ciebie.

Kapitan nie mogła dać po sobie niczego poznać, choć w jej głowie zrodziła się nieprawdopodobna, paranoiczna myśl, do której nie chciała się przyznać, a tym bardziej jej wypowiedzieć. Wstała, otworzyła barek, zerknęła na resztki alkoholu, ale niczego nie wybrała.

– Powiedz mi jeszcze – zaczęła, odwracając się w stronę Shannon – czy wspominałaś kiedyś Turnerowi o moim znamieniu?

– Nie, nic a nic.

***

Kapitan Bernan była osobą twardo stąpającą po ziemi i znalazła kilka wyjaśnień halucynacji, jakich doświadczyli Turner i Shannon, włączając w to zbiorową histerię oraz zwykły żart, w który sami uwierzyli pod wpływem emocji. Żadne jej nie przekonywało.

Źle spała tej nocy (myśląc „nocy”, brała pod uwagę ten czas, gdy światła statku przygasły, zaprogramowane zgodnie z ziemskim cyklem dobowym) – nie zasnęłaby wcale, gdyby nie luminal, który trzymała w schowku w wezgłowiu łóżka.

Wstała i krytycznym spojrzeniem obrzuciła swoje odbicie w lustrze. Czekoladowa skóra, lekko skośne oczy, garbaty nos i wydatne usta. Nic dziwnego, że matka nie mogła otrząsnąć się po śmierci ojca. Bernan wyglądała jak jego niemal wierna kopia.

– Dakota, mam już wyniki badań – odezwał się interkom. – Prosiłaś, żeby od razu cię poinformować.

– Spałaś w ogóle?

– Może godzinę.

Bernan westchnęła, walcząc z myślami, które kierowały się ku zamkniętej w barku whisky. Sama była zaskoczona, jak bardzo potrzebny stał się jej alkohol. Wiele razy przechodziła testy podatności na uzależnienia, zawsze z pozytywnym wynikiem. Dziewięćdziesiąt osiem procent odporności. Za mało jak na tę misję.

Miała nadzieję, że gdy odlecą, wszystko wróci do normy. To miejsce źle na nią wpływało. Pomyśleć, że tak daleko od domu dopadła ją przeszłość.

– I jak?

– Sprawdziłam to, o co prosiłaś. W pobranej tkance…

– Rybopająka – wyręczyła ją Bernan.

– Niech będzie. W pobranej tkance rybopająka znalazłam głównie aminokwasy z asymetrycznym atomem węgla o konfiguracji D oraz łańcuch boczny z grupą tiolową, ale także…

– Pamiętasz, że nie jestem biologiem, prawda?

Opróżniona do połowy butelka przyzywała Bernan z coraz większą siłą. Kapitan musiała skupić się na czymś innym, ale potok niezrozumiałych terminów nie był tym, co zaskarbiłoby jej uwagę. Potrzebowała konkretów.

– Są i takie, które wiążą się w białka przyswajalne dla człowieka. Około jednej trzeciej. Może więcej. Nie mam sprzętu. I nie jestem biochemikiem. – Shannon przeszła z rozbudowanych opisów do krótkich zdań. To znak, że czuła się urażona.

Bernan wiedziała o tym, spędziły ze sobą większość czasu przez ostatnie osiem miesięcy, mogła nawet zaryzykować stwierdzenie, że się kochały – przynajmniej w jakimś sensie i przez jakiś czas – i znała wzorce zachowania Shannon lepiej niż własne.

– Przepraszam. Europa tak na mnie działa. Dobrze, że to już koniec. Wyślę ostatni meldunek, rozstawimy kamery, czujniki, radary, cały ten szajs, i wracamy.

– Nie, nie możemy! Dakota, posłuchaj mnie, zbadałam te organizmy. Posiadają coś na wzór DNA, ale zamiast czterech, mają sześć zasad azotowych… Wiem, konkrety. Chodzi mi o to, że te stworzenia, już na poziomie kodowania białek, wykazują dalece większą złożoność niż ziemskie życie, za to na poziomie morfologicznym… – Shannon zrobiła pauzę, czyli zaraz miała wyskoczyć z czymś doniosłym. – W ich ciałach dochodzi do rozpadu trytu. Dlatego świecą. Do tego w ich… workach odwłokowych żyją bakterie podobne do tych, które znaleźliśmy wcześniej.

– Tryt? W takich ilościach? Skąd?

Shannon bezradnie wzruszyła ramionami.

Perspektywa ośmiu miesięcy lotu z radioaktywną istotą pozaziemską wywoływała w Bernan niepokój. Nagle zrozumiała coś jeszcze.

– To małe bomby.

– Skan nie wykazał istnienia układu nerwowego ani w ogóle czegokolwiek, co bym rozpoznała, za to mnóstwo narządów niepodobnych do czegokolwiek na Ziemi. Zrobiłabym sekcję, ale… sama rozumiesz.

– Rozumiem. Musimy to wypuścić. Dobra robota, możemy wracać.

Jednak myśl o powrocie nie wzbudziła w niej entuzjazmu, nie zdjęła ciężaru z barków, nie odegnała demonów. Coś krążyło nad nią, niewidzialne, ale wyczuwalne. Nawiedziło ją wyobrażenie siebie pływającej pośród radioaktywnych rybopająków.

– Dakota, wstrzymaj się jeszcze – zaoponowała po raz kolejny Shannon. – Nie możemy zmarnować tej szansy. Chociaż te istoty wykazują jakieś podobieństwo zewnętrzne do tego, co znamy, i mechanizm kodowania białek da się odnieść do naszego, morfologicznie to zupełnie inna bajka. I nie chodzi o to, że są obce. Mówię tu o złożoności tych organizmów. Aż nie chce mi się wierzyć, że powstały w toku ewolucji. Wyglądają raczej jak produkt bardzo zaawansowanej inżynierii genetycznej, która ukształtowała je w jakimś celu, niezwiązanym tylko z przetrwaniem i przekazaniem genów. Chciałabym się lepiej przyjrzeć temu ekosystemowi. To może być moment przełomu. Nie dla mnie. Dla całej ludzkości.

Sygnał dźwiękowy poinformował kapitan o następnym połączeniu czekającym w kolejce. Przyjęła to z ulgą. Nie chciała odmawiać kolejny raz.

– Ktoś dzwoni z tunelu, porozmawiamy później – rzuciła, kończąc rozmowę.

– Szefowo, musi pani coś zobaczyć – odezwał się Kazuyoshi z tą swoją manierą menela ze slumsów, gdy tylko linia zrobiła się wolna.

– Co takiego? Coś ze śluzą? – Tego się obawiała. Jeśli powstanie nieszczelność, woda zaleje tunel i zamarznie, a wtedy nie zrealizują ostatniego zadania. Z drugiej strony i tak zrobili już wiele. O wiele więcej, niż powinno się od nich wymagać.

– Nie, chodzi o obraz z zewnątrz. Sprawdziłem kilka razy, nie ma żadnej awarii. Federson też to widzi, więc nie zwariowałem, chociaż to kompletnie popieprzone. – Nastała cisza. Kazuyoshi zrobił przerwę, jednak nie z takich samych powodów, co Shannon. Chyba po prostu musiał sobie golnąć. Bernan doskonale go rozumiała.

Ciekawe, ile alkoholu zostało przemycone na pokład tego statku?

– Tam jest człowiek – kontynuował księżycowy górnik. – To niemożliwe, ale tam jest człowiek! Zeskanowałem jego twarz, mamy ją w bazie danych. Był na pokładzie pierwszego Asteriona. Nazywa się…

– Thomas Greenberg – dokończyła kapitan, która zdążyła już wyświetlić transmisję z kamery na jednym z monitorów.

Greenberg. Tak miała na nazwisko, nim przydarzył jej się krótki epizod małżeński w ostatnim roku studiów. Ona była zbytnio skupiona na karierze, a jej mąż na tym, co pod bielizną miały inne kadetki. Ale nazwisko sobie zostawiła. Było jej nawet lepiej z tym, że nad jej karierą nie będzie krążyć widmo ojca.

Widząc teraz to widmo przez zewnętrzną śluzę tunelu, wiedziała, że nie mogła się bardziej pomylić.

Żołnierz

Kauczukowa piłka po raz setny odbiła się od podłogi i uderzyła o metalową powierzchnię ściany kabiny, by powędrować prosto w kierunku dłoni barczystego mężczyzny, który przysiadł na skraju łóżka.

Tej cipie Bernan wydawało się, że weźmie go na przetrzymanie, że on zacznie prosić, by go wypuściła.

Chyba nie wiedziała, jak w Rosji wygląda szkolenie astronautów – a na pewno nie zdawała sobie sprawy, że Isajev ma własną robotę, ważniejszą od tych wszystkich naukowych i populistycznych mrzonek. Zamknięcie było mu w zasadzie na rękę. Przynajmniej nikt go nie niepokoił. Miał cały sprzęt przy sobie.

Zresztą co to był za areszt? Automat przynosił mu jedzenie. Miał wyznaczone godziny, w których zamek drzwi otwierał się i mógł wyjść za potrzebą – też odprowadzany przez automat. Jeśliby zboczył z trasy, Bernan dostałaby informację. Tylko tyle. Pozostawanie w areszcie było aktem jego dobrej woli.

Tak się złożyło, że jako drugi mechanik odpowiadał za stan monitoringu na całym pokładzie i przy okazji zapewnił sobie dostęp do obrazu rejestrowanego przez każdą z kamer, nawet przez te obecne w kabinie kapitan. Gdyby chciał, mógłby obserwować, jak robi sobie dobrze z tą drugą, ekspertką od owoców morza, ale nie poświęcał temu uwagi.

Zainteresowało go dopiero to, co wydarzyło się w piątej dobie jego aresztu. Miał wypatrywać wszystkiego, co wydawało się zagrożeniem, a jeśli spełni się najgorszy scenariusz, zrobić to, do czego był zdolny tylko on na tym pieprzonym statku – ale czegoś takiego nie uwzględniał żaden plan.

Kamera numer czterdzieści siedem zarejestrowała ruch przed śluzą zewnętrzną. To było, kurwa, coś! Isajev z początku myślał, że zbzikował, potem, że zobaczył ducha i przeżegnał się tak, jak go uczyła kochana babuszka, ale nie pamiętał żadnej modlitwy do świętych, o których mu opowiadała, bo jedyne w co wierzył, to Mateczka Rasija.

Kiedy osłabł wpływ adrenaliny, która uruchomiła prymitywne instynkty i nabożny lęk, przypomniał sobie szkolenie – to specjalne, w wojsku, nie to, które odbyli wszyscy – i doznał olśnienia.

Przecież Oni mogli podszywać się pod zmarłego astronautę!

Mimo wszystko, nie był pewien.

Musiał zdobyć potwierdzenie, nim posunie się do ostateczności. Nie dlatego, że się bał! Nie myślał nawet o strachu! Wybrali go właśnie dlatego, że nie miał już nic do stracenia.

Kauczukowa piłka po raz sto pięćdziesiąty siódmy odbiła się od podłogi i uderzyła o metalową powierzchnię ściany. W tym samym momencie coś uderzyło trzykrotnie o drzwi kabiny.

– Isajev! Słuchaj, Isajev, wypuszczę cię, ale musisz nam pomóc!

Żołnierz złapał piłkę i wstał z łóżka, uśmiechając się półgębkiem, gdy zerknął na obraz z kamery po drugiej stronie korytarza.

Takiego wsparcia się nie spodziewał.

***

Ostatnie kilkanaście godzin postawiło wszystko na głowie.

Najpierw Bernan zjechała na dno tunelu, wcisnęła się w skafander głębinowy, kazała napełnić wodą komorę przejściową i otworzyła zewnętrzną śluzę, by wpuścić przybysza do środka, choć większość załogi protestowała. Gdyby tylko Isajev tam był… Tylko on umiał się postawić. Służył już pod prawdziwymi dowódcami, takimi, którzy umieli wzbudzać strach samym spojrzeniem, więc sztuczki Bernan na niego nie działały.

Coś, co wyglądało jak nagi człowiek, podpłynęło do niej i trwali tak przez dłuższą chwilę, tylko na siebie patrząc. Istota przypominająca Thomasa Greenberga pokazywała coś na migi, a Bernan odpowiadała tym samym, ale nie wyglądało na to, by doszli do porozumienia.

Potem kapitan zdecydowała się popełnić samobójstwo – a przynajmniej tak pomyślał Isajev, widząc, jak tamta ściąga hełm. Instynkt kazał Bernan wstrzymać oddech, jednak szybko zabrakło jej powietrza i zachłysnęła się wodą. Tonęła.

Ktoś – Federson albo Kazuyoshi – uruchomił alarm, zewnętrzna śluza zatrzasnęła się natychmiast, pompy opróżniały komorę z wody, tylko wszystko działo się zbyt wolno.

Podszywające się pod człowieka stworzenie objęło Bernan, pogłaskało ją dłonią po policzku, pocałowało w czoło, a ona otworzyła oczy i zaczęła oddychać. Oddychać – wodą.

Czy to w ogóle ma jakiś sens?!

Kiedy poziom wody w komorze spadł do półtora metra i Federson ręcznie otworzył wewnętrzną śluzę, łamiąc tym samym protokoły bezpieczeństwa, sobowtór Thomasa Greenberga i Dakota Bernan stali w objęciach, płacząc i śmiejąc się na przemian.

Zaprowadziła go prosto do swojej kabiny, ignorując nalegania Shannon, by najpierw poddać Greenberga badaniom. Wtedy już wszyscy patrzyli na jaśnie panią kapitan jak na obłąkaną, co Isajev przyjął z satysfakcją. Zaczęły się rozmowy w cztery oczy i ukradkowe szepty – pierwsze oznaki buntu.

Następnego ranka, po nieprzespanej nocy, która upłynęła jej na rozmowach, Bernan zwołała spotkanie załogi na mostku. Isajev dobrze wiedział, co miała zamiar wyznać – słuchał nieprzerwanie przez te kilka godzin, gdy światła Asteriona II przygasły, sygnalizując czas wypoczynku – ale i tak postanowił obserwować bieg wypadków, niewidzialny i niesłyszalny, niczym duch krążący w plątaninie światłowodów.

***

Nastroje nie były dobre. Więcej. Były całkiem chujowe.

Shannon tarmosiła kosmyk włosów. Ahmad i Kuźnicki zamknęli się w sobie. Federson nerwowo zaciskał szczęki. Kazuyoshi zachowywał powagę, a to stanowiło naprawdę zły znak. Turner nie wrócił do aresztu, stał z tyłu, blady jak ściana. Ciekawe, co powiedzieliby jego fani, widząc go w takim stanie. Isajev był jedynym, którego zabrakło.

Nie wypuściła go, choć Turnera już nie miała odwagi ponownie zamknąć.

Walczył z pokusą, by puścić w eter niezaszyfrowaną transmisję z tego spotkania, ale protokół nakazywał inaczej. Nic z tego, co się tu działo, nie mogło dotrzeć do opinii publicznej. Nawet jeśli w ten sposób zagrałby na nosie takiemu pozerowi jak Turner. Zresztą i tak musiał czekać – Europa znajdowała się po złej stronie Jowisza.

Bernan nie kazała na siebie czekać. Kiedy zegar pokazał dziewiątą, stanęła w drzwiach z sobowtórem Greenberga, na szczęście już ubranym w kombinezon członka załogi. Kombinezon drugiego mechanika, jeśli chodzi o ścisłość, co Isajev skwitował zgrzytaniem zębów.

– Wiem, że macie wiele pytań – zaczęła Bernan, przyjąwszy swoją pozę, którą Isajev już przejrzał na wylot. – Co jest powodem mojego zachowania? Kim jest mężczyzna obok mnie? Skąd się wziął? Jak przeżył w wodzie? Co tu się, do diabła, dzieje? Myślicie, że postradałam zmysły. Rozważacie bunt.

Kuźnicki i Ahmad wymienili spojrzenia.

– Nazywam się Dakota Bernan, jestem kapitanem i pierwszym pilotem Asteriona II, ale dziesięć lat temu nosiłam inne nazwisko. Greenberg. Człowiek, którego znaleźliśmy… Który nas znalazł, to Thomas Greenberg, drugi pilot Asteriona I. Mój ojciec. – Przy ostatnim zdaniu głos jej się załamał. – Sprawdziłam to. Rozmawiałam z nim, by nabrać pewności. Gdybym miała chociaż cień wątpliwości…

– Jak przeżył? – To pytanie powinno paść z ust Shannon, ale wypowiedział je Kazuyoshi. – Ludzie, przecież to niemożliwe! Nie wiem, co się tu odpierdala, może mamy jakąś narkotyczną jazdę przez kosmiczne opary czy coś. Przecież nikt nie oddycha pod wodą!

Bernan chciała odpowiedzieć, jednak jej domniemany ojciec zrobił krok do przodu i przemówił jako pierwszy.

– Chcecie odpowiedzi, ale nie potrafię wam ich udzielić. Ten świat jest inny od naszego, rządzą na nim inne reguły, życie rozwija się w odmienny sposób. Powinienem zginąć. Powinienem utonąć i rzeczywiście, tonąłem, choć tylko przez chwilę. Potem coś się zmieniło, nie pytajcie mnie co. Mogłem oddychać pod wodą. Mogłem pływać w zimnych wodach tego oceanu. I przeżyłem… Przeżyliśmy, bo jest nas więcej. Razem ze mną czterech członków załogi Asteriona I. Mamy nawet dzieci. Dziewczynka, która was zauważyła, to moja córka.

– Czyli nie zwariowałem – bąknął Turner.

– Chcę cię zbadać – wtrąciła Shannon.

– Nie przyszedłem do was w charakterze królika doświadczalnego – odparło coś podające się za Greenberga. – Chciałem wam pokazać cud życia tutaj. I zaprosić do naszej małej społeczności. Każdy jest mile widziany. Potrzebujemy różnorodności, a wasza załoga została dobrana…

– Chcesz wcielić nas do waszej hodowli, żeby powiększyć pulę genetyczną. To proponujesz? – rzucił Ahmad.

– Ja się piszę. – Kuźnicki jak widać miał inny ogląd sytuacji.

– Czemu mamy ci wierzyć? – zapytał Federson, krzyżując ramiona. – Nie oferujesz nam wyjaśnień, składasz za to dziwaczne propozycje. Mielibyśmy tu zostać? Co ten świat ma nam do zaoferowania?

– A co nasz świat ma do zaoferowania? – weszła mu w słowo Bernan. – Ziemia dogorywa, wkrótce całkiem umrze. Po to nas tutaj wysłali, by sprawdzić warunki do kolonizacji. Kazali wam tego nie mówić, ale teraz to już nie ma znaczenia, bo ja tu zostaję. Zebrałam was, by wam o tym powiedzieć. Jutrzejszego dnia odpłynę razem z ojcem.

– Dakota… – szepnęła Shannon. – Nie możesz tak po prostu…

– Ktoś musi wystartować – zauważył Kazuyoshi.

– To będzie łatwiejszy lot niż w tę stronę – odparła kapitan. – Federson ma kompetencje, a gdyby też chciał zostać, to wszyscy przeszliście szkolenie.

– Przemyślałaś już to sobie – powiedziała Shannon i nie dało się nie rozpoznać urażonej dumy w jej głosie. – W takim razie na co czekasz? Czemu nie odpłyniecie od razu?

– Na wypadek gdyby ktoś chciał się do nas przyłączyć. Macie czas do jutra. Póki co zarządzam ciszę w eterze.

***

Piłka pomagała zawsze, kiedy Isajev musiał podjąć decyzję, od której nie było już odwrotu. Czasem wystarczyło kilka uderzeń. Czasami kilkadziesiąt. Teraz doszedł do dwustu i nadal nie wiedział, co powinien zrobić w tej sytuacji. Czy wejście jako zaproszony gość na pokład statku i namowy do jego opuszczenia można było potraktować jako akt agresji? Czy powinien dać Bernan odejść? Próbować uwięzić pseudo-Greenberga?

Odpowiedź stała tuż za drzwiami.

– Jest noc, idź spać, kapitanie Turner – odpowiedział na prośbę o pomoc, ale zaraz podszedł do drzwi i sam je otworzył. – Już dawno obszedłem zabezpieczenia – rzucił arogancko. Niech ten dupek z telewizji nie myśli sobie, że Isajev jest mu coś winien.

– Musisz nam pomóc. – Shannon nie pozwoliła im na kontynuowanie rozmowy. Szkoda. – Chcę zbadać Greenberga.

– I potrzebujecie mnie, żeby go obezwładnić i zaciągnąć do laboratorium?

– Tylko na chwilę odwrócić uwagę i zaciągnąć. Obezwładnianiem zajmę się sama. – Kobieta wyciągnęła strzykawkę z kieszeni kombinezonu i Isajev zrozumiał, że mówiła na poważnie.

– A co z Bernan?

Tym razem Turner wyciągnął strzykawkę z kieszeni.

– Już jestem ciekaw, jak przedstawisz to w kolejnym materiale. – Isajev wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. – Na co jeszcze czekamy?

Kiedy zakradli się pod drzwi kapitańskiej kabiny, w dłoni Shannon pojawiła się karta dostępu. Widać łóżkowe przygody z panią kapitan przyniosły jakąś korzyść. Drzwi ustąpiły i cała trójka weszła ostrożnie do środka, w nadziei, że ich cele śpią i wszystko pójdzie gładko.

Nie poszło.

– Isajev?! Turner? Ana? Co tu się dzieje?! – zaprotestowała kapitan, gdy pojawili się we wnętrzu kabiny. W mig oceniła sytuację i rzuciła się do szafki przy łóżku. Isajev wiedział, że ta cipa chowa tam miotacz pocisków paraliżujących. To była jedyna broń na całym statku.

Miał zamiar skoczyć w tamtym kierunku, jednak Turner go wyprzedził. W momencie gdy Bernan miała już odbezpieczyć miotacz, wbił strzykawkę w jej łydkę i nacisnął tłok. Padła nieprzytomna, nim zdążyła nacisnąć spust.

Sobowtór Greenberga natarł na Isajeva, objął go w pasie i próbował przerzucić. Isajev nie na darmo był żołnierzem. Oparłszy się staraniom przeciwnika, założył mu dźwignię na prawe ramię, ale fałszywy Greenberg również był silny. Uwolnił się i zaatakował.

Isajev mógł tylko zasłonić się przed ciosem. Jego przeciwnik miał o wiele większe doświadczenie w poruszaniu się w niskiej grawitacji, do tego atakował zaskakująco zwinnie. Póki nie zachwiał się na nogach i nie padł prosto w ramiona Isajeva, z wbitą w bark strzykawką.

– Co tu się… – Buntownicy spojrzeli w stronę drzwi, skąd dobiegł ich zaspany głos Federsona. Źle to musiało wyglądać z jego perspektywy.

– Słuchaj, wszystko wyjaśnię… – zaczęła Shannon, ale drugi pilot nie dał jej dokończyć.

– To bunt. Wszczęliście bunt! – zawołał. – Mówcie, jaki jest plan?

***

Wpakowali nieprzytomnego sobowtóra Greenberga do bioskanera, ale zanim zatrzasnęli klapę urządzenia, Shannon pobrała jeszcze materiał do badań. Isajev wzdrygnął się, widząc wielkość igły, którą kobieta wbiła w lędźwie badanego, wszelkimi siłami próbując powstrzymać drżenie rąk. Zdenerwowanie odbijało się na twarzach wszystkich. Isajev starał się zachować pokerową minę, w czym skutecznie przeszkadzało mu nerwowe drżenie powieki.

Nie mógł dłużej tego odwlekać. Kiedy dostaną wyniki, zadecyduje.

Żółte światło wypełniło kabinę bioskanera, sygnalizując rozpoczęcie badania. Próbki krwi i płynu rdzeniowego już trafiły pod mikroskop, który nawiasem mówiąc, zupełnie nie przypominał znanych Isajevowi aparatów.

– Najświętszy Buddo – wyszeptała Shannon, przyjrzawszy się preparatom. – Tam jest tego pełno. Szczątkowe ilości tutejszych mikroorganizmów w osoczu i płynie rdzeniowym, ale w komórkach jest ich mnóstwo. Przenikają przez błonę komórkową. Wydaje mi się, że – podniosła głowę znad aparatury i marszcząc czoło, spojrzała na skanowanego pacjenta – wchodzą w symbiozę z jego komórkami.

– Endofity – bąknął Isajev, wspominając pewną niedawno podsłuchaną rozmowę.

– Tak, dokładnie! – potwierdziła kobieta, posyłając mu pełne uznania spojrzenie. – Na Ziemi proces łączenia organizmów był rozciągnięty w czasie i dotyczył prostych form życia, ale tak.

– Czyli to człowiek? Thomas Greenberg? – zapytał Turner, zerkając na korytarz, w kierunku strefy mieszkalnej. – Kapitan miała rację?

– Wyniki analizy składu chemicznego będę miała za kilkanaście minut, ale sądzę, że to on. Przynajmniej w jakiejś części.

Człowiek, przynajmniej w jakiejś części. To nie ułatwiało. Isajev wydobył tablet z kieszeni kombinezonu, rozciągnął ekran do maksymalnych rozmiarów i wprowadził hasło dostępu. Przygotowywał meldunek. Za pięć minut Jowisz odsłoni Ziemię, wtedy będzie mógł go nadać.

Później pozostanie jeszcze wybór – czerwony czy niebieski przycisk.

– Czy to zawsze się tak zachowywało? – Federson wskazał na umieszczone w przeciwległej ścianie akwarium.

Rybopająk, wcześniej spokojny, bił teraz wściekle w grubą szybę z pleksiglasu. Worek odwłokowy świecił intensywnie. Woda w zbiorniku falowała niczym morze w czasie sztormu. Shannon pobladła i nerwowo przegarnęła włosy.

– Nie rozumiem, co się dzieje…

– Bernan nadchodzi! – krzyknął Turner i schował się w laboratorium, ułamek sekundy przed tym, jak usłyszeli wystrzał. Pocisk odbił się rykoszetem od stalowej futryny i utkwił w szybie akwarium.

– Ja pierdolę! – dodał, uderzając w przycisk zamykający drzwi. Kiedy się zatrzasnęły, włączył ręczną blokadę. – Ma drugą broń!

A przecież Isajev chciał przeszukać pokój Bernan – reszcie zabrakło jaj. Ci z Zachodu nawet porządnie buntować się nie potrafią! Że niby byłby to znak złych zamiarów, a oni chcą tylko dociec prawdy. Pistoletu nie dali mu tknąć, choć to on powiedział, by zabrać broń. Niby Federson był formalnym zastępcą kapitan, ale Isajev wiedział, że powód był inny – po prostu mu nie ufali. Z drugiej strony, to by znaczyło, że mają jednak trochę rozumu.

– Obudziła się za wcześnie – wyszeptała Shannon i spojrzała na Greenberga, który zaczynał poruszać głową.

Zostały trzy minuty do wejścia w strefę kontaktu.

Światło bioskanera zmieniło kolor na czerwony.

– Już! – Shannon drżącymi dłońmi wprowadziła komendę i sześć ekranów ulokowanych nad urządzeniem wyświetliło wynik badania. Każde ukazywało inny przekrój przez ciało Greenberga.

Isajev nie był lekarzem, nie był nawet biologiem, ale sam widział, że coś tam było cholernie nie w porządku.

– Jego płuca – zaczęła kobieta, ale przerwała w połowie zdania. Zatkało ją. – To już nie płuca. Widziałam podobne… struktury u rybopająka. Za to układ nerwowy… Obwodowy układ nerwowy rozrósł się, za to ośrodkowy zanika na rzecz… Nie wiem, co to jest. Jakaś nieznana tkanka.

– Czy to człowiek? – ponowił pytanie Isajev.

– To Thomas Greenberg – odparła biolog – ale czy jeszcze człowiek?

Mężczyzna w bioskanerze otworzył oczy, z ledwością uniósł dłoń i przycisnął ją do pokrywy.

– Otwórz, Turner! – usłyszeli głos kapitan, która już doczłapała do drzwi.

Rybopająk zaatakował fragment szyby, w którym utkwił pocisk. Cienka strużka wody pociekła po tafli pleksiglasu.

Dwie minuty do wejścia w strefę kontaktu.

– Otwieraj! Słyszysz?! Oni są skończeni, ale ty… Ty masz życie, tam, na Ziemi. Jeśli otworzysz, nie wspomnę o twoim udziale w buncie – próbowała go przekabacić Bernan.

Wszyscy spojrzeli na Turnera. Turner spojrzał na Greenberga. Greenberg wydał z siebie nieludzki odgłos i walnął w pokrywę bioskanera. Rybopająk poszedł za jego przykładem. Na szybie akwarium pojawiła się cienka, biała linia. Shannon wyciągnęła kolejną strzykawkę, otworzyła bioskaner i wbiła ją w udo Greenberga.

Dłoń Turnera zastygła w połowie drogi do blokady.

– Nawet o tym nie myśl – rzucił Federson, poprawiając pasek, za który wetknięty był rewolwer. W jego głosie brzmiała niepewność. Mięczak!

Półtorej minuty do wejścia w strefę kontaktu.

– Woda! – zawołała Shannon w przypływie nagłego olśnienia. – Bernan napiła się wody! Nie otwieraj, Tyler! Ona jest już odmieniona. Woda ją przejęła! Człowiek składa się z niej w ponad siedemdziesięciu procentach, więc jesteśmy kompatybilni!

– O czym ty mówisz… – wybąkał Turner, ale odsunął rękę od drzwi.

– To jakieś bzdury! – wrzasnęła Bernan. – Otwórzcie te drzwi! Zostawcie mojego ojca w spokoju! On przypłynął, by nam pomóc, nie widzicie tego? Europa chce nam wszystkim pomóc. Na tym świecie możemy przeżyć. Możemy zacząć od nowa. Ludzkość może zacząć od nowa! Bez zanieczyszczeń, bez niszczenia ekosystemu, bez zatruwania wody, która nas utrzymywała przy życiu. Ana, powinnaś to rozumieć! Jesteś biologiem morskim! Możemy tu żyć razem. Tu mogę mieć dzieci, zrozum.

Minuta do wejścia w strefę kontaktu.

Rybopająk uderzył ponownie. Strużka wody się powiększyła, a kałuża pod akwarium rosła, już prawie dotykała stóp Federsona.

Shannon pokiwała głową. Wyglądało na to, że poskładała wszystkie elementy układanki.

– Ośrodkowy układ nerwowy zanika, bo już nie jest potrzebny. Dlatego Rybopająk szaleje. Oni są połączeni! Te wszechobecne bakterie to musi być coś w rodzaju spoiwa makroorganizmu. Są gęściej upakowane w lodowej powłoce, na obrzeżach struktury, coś jak szare komórki w mózgu. Albo ściana komórkowa. Łączą ze sobą pozostałe organizmy w jeden. Modyfikują w jakimś nieznanym celu. Dlatego ekonomia energetyczna nie ma tu zastosowania. I tryt! Nie wiedziałam, skąd się bierze. A co jeśli ta… żywa woda jakoś go wytwarza? Tak, to musi być to!

– Akwarium zaraz pęknie – wtrącił Federson. Kiedy poruszył stopą, zachlupotała woda.

– Nie słuchajcie tych bzdur! Otwórzcie, rozkazuję wam jako kapitan! Turner, jeśli chcesz wrócić na Ziemię, wysłuchaj mnie! – Bernan łomotała w drzwi, ale bez efektu. – Ana, przecież byłyśmy blisko. Zrozum, to mój ojciec, nie żaden makroorganizm!

Trzydzieści sekund do wejścia w strefę kontaktu.

Rybopająk szykował się do kolejnego uderzenia, którego szyba z pewnością nie wytrzyma. Zwiększył dystans, rozpędził się – i ustąpił, gdy był już o włos od szyby.

– Śluzowiec! – zawołała Shannon, jakby jej dociekania były teraz najistotniejszą sprawą.

W sumie były, pomyślał Isajev, skrzętnie notując wszystko, co mówiła biolog.

– Blob – kontynuowała kobieta. – Bezkształtny organizm z Ziemi, który potrafi się poruszać, trawi bez żołądka i uczy się bez systemu nerwowego! Można stworzyć analogię między przepływem cytoplazmatycznym a ruchem wody! Pomyślcie, ten organizm miał miliardy lat na ewolucję, chroniony lodową skorupą. Mając optymalne warunki i cały ocean do dyspozycji…

– Czyli to kosmita? – dopytywał Isajev. Skąd ta niepewność? Czyżbyś zmiękł przez te osiem miesięcy? Weź się w garść, towarzyszu!

– Hej, nie wiem, co się tam u was dzieje – interkom zatrzeszczał głosem Kazuyoshiego – ale tu na dole mamy pewien kłopot. Przy śluzie zewnętrznej zebrało się całkiem sporo tych świecących stworów. Jest ich z kilkadziesiąt, chyba przybyły po swojego.

Nagle zrobiło się ciszej. To bębnienie w drzwi ustało i Bernan przestała już wołać.

Dziesięć sekund do wejścia w strefę kontaktu.

– Przyczyna zapłonu znajdowała się poza strukturami Asteriona I – wyszeptała blada jak ściana Shannon, a potem przypomniała sobie coś jeszcze. – One są jak małe bomby.

Isajev zaklął i nacisnął przycisk.

Admirał

– Drugiego listopada dwa tysiące sto siódmego roku Międzynarodowa Agencja Kosmiczna odebrała ostatni komunikat z Asteriona II. Niestety, był to sygnał nadany automatycznie w chwili awarii kluczowych podzespołów statku. Jak udało się ustalić, doszło do wybuchu o dużej mocy w wyniku reakcji chemicznej, która zaszła pod powierzchnią księżyca po wydrążeniu tunelu. Dokładna przyczyna nie jest znana, jednak zespół badawczy zdążył przekazać meldunek na temat warunków pod lodową skorupą Europy. I chociaż znaleźli tam wysoce toksyczne środowisko pozbawione jakiegokolwiek życia, zostaną zapamiętani jako bohaterowie, a ich poświęcenie nie pójdzie na marne. Operacja „Planeta Woda” będzie kontynuowana! Międzynarodowa Agencja Kosmiczna razem z Orbitalnymi Siłami Powietrznymi i przy współpracy z Sol TV wchodzą w końcową fazę organizacji kolejnej ekspedycji. Nie na Europę, która okazała się fałszywym tropem, jednak w jej pobliże, na Ganimedesa. Europa, choć niezamieszkana, zawsze będzie krążyć nad naszymi głowami jako symbol ludzkiej odwagi i determinacji!

Grégory Daquin oglądał swoje przemówienie, analizował dobór słów, dykcję, mowę ciała, prezencję i był umiarkowanie usatysfakcjonowany. Ani przez chwilę nie wzbudzał podejrzeń, że każde wypowiedziane słowo to kłamstwo.

Wspomniał meldunek wysłany przez Isajeva na chwilę przed uruchomieniem detonatora. Cała historia brzmiała dziwacznie, nieprawdopodobnie, wręcz absurdalnie, ale może właśnie tego powinni oczekiwać, wybierając się na podbój kosmosu? Żywa woda… Żadna opętańcza wizja nie była zbyt szalona, by nie móc stać się prawdą gdzieś tam, w bezliku możliwych światów.

Na Ganimedesa wyruszą lepiej przygotowani, a przede wszystkim uzbrojeni, biorąc przykład z nowożytnych kolonistów, którzy nie piórem i kałamarzem, ale strzelbą i rapierem zdobywali nowe lądy.

Wyłączył telewizor i spojrzał na oprawione zdjęcie, jedno z wielu, które trzymał na biurku. Była na nim uśmiechnięta pięciolatka trzymająca w dłoniach zdalnie sterowany model rakiety kosmicznej, który podarował jej na urodziny.

Sposępniał i zacisnął szczęki.

Miał nadzieję, że bomba dokonała znacznych zniszczeń w tym pieprzonym… czymkolwiek to było.

– Podbijemy Ganimedesa. Zdobędziemy Tytana. Na Europę też wrócimy, obiecuję – wyszeptał. – I nie przetrwa tam już nic, co mogłoby nam zagrozić.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/26953

Powrót do listy opowiadań

Księżycowy Książę i smok – czyli dramat wojenny w jednym akcie o pięciu scenach

Daniel Kordowski

AKT I

i ostatni – to jest taki, który zawiera początek, środek i koniec

Scena Pierwsza – w której narrator ginie tragicznie o włos od ratunku

Noc jest bezchmurna. Księżyc w pełni oświetla pogrążone w ciszy ruiny martwego miasta. Promienie srebrzystego blasku padają na niszczejącą fasadę budynku, który niegdyś był teatrem, a teraz stanowi azyl ocalałych. Jeśli zamknąć tam oczy i wyciszyć myśli, wciąż można usłyszeć odbijające się w murach echo dziesiątek wystawionych sztuk, setek wyśpiewanych arii i tysięcy poematów recytowanych przez dawnych mistrzów, zapewniające ochronę temu miejscu. Przynajmniej tak twierdzi John, kiedy opowiada o teatrze, próbując dodać mi sił.

Tam zmierzamy.

Niewiele drogi zostało nam do pokonania, ledwie trzy przecznice, ale nie wiem, czy wcześniej nie wyzionę ducha. Paskudna rana ciągnie się od pępka do lewego biodra. John pomaga mi iść. W zasadzie to on idzie, ja wlokę się po rumowisku, podtrzymywany siłą jego ramion.

Już niedaleko.

– Jak z tobą?

To jasne, że kiepsko, ale John pyta z innego powodu. Rozumiem go. Musi zachować ostrożność.

– „Pono sen, brata śmierci, dają nam anieli, iżby zgonu był znakiem. O, jakże pragnę umrzeć czym prędzej, jeżeli to jest nieba przedsmakiem!” – odpowiadam, cytując Byrona. Do samego końca będę go nosić jako pancerz.

– Mogłeś wybrać inny fragment – mruczy i nie pyta już więcej, a ja próbuję się uśmiechnąć, ale krew zalewa mi usta. Jest źle, ale nie beznadziejnie. Przynajmniej pozostaję sobą.

Od wrót teatru dzieli nas jakieś dziesięć metrów, kiedy niespodziewany wybuch obraca w niebyt opustoszałą kamienicę po drugiej stronie ulicy. Padamy na ziemię. John z powodu instynktu samozachowawczego; ja – bo John już mnie nie podtrzymuje. Dosięga nas grad odłamków i pyłu, na szczęście co większe fragmenty lądują opodal.

John wstaje, ale brak mu sił, by mnie podnieść. Chwyta mnie pod pachami i wlecze ostatnie kilka kroków, a potem wciąga po schodach i zostawia opartego o jedną z kolumn portyku. Posyła mi zmartwione spojrzenie, zaciska pięść i co sił łomocze we wrota.

– „To mi się nazywa stukanie! Gdyby człowiek był odźwiernym piekielnej bramy, dobrze by musiał obracać kluczem” – odzywa się strażnik po drugiej stronie wrót. – Kto tam, w imię Belzebuba?!

– Otwieraj, Will! Mam rannego! – W głosie mojego wybawcy słyszę desperację i domyślam się, jak źle muszę wyglądać.

– Niech pokaże ręce – odpowiada tamten po namyśle.

– Na litość boską, leży ledwo żywy! Otwieraj tę cholerną bramę!

– Niech coś zadeklamuje. – Strażnik pozostaje nieubłagany. Właśnie taki powinien być strażnik, właśnie tak powinien postępować i nie mogę go za to winić, choć od utraty krwi pewnie już jestem blady jak bielone płótno.

Wtem przychodzi do mnie zrozumienie. To jest ta chwila. Stosowną strofę od dawna mam już wybraną, więc zbieram ostatki sił, by wydać z siebie głos.

– „Po co nadęte płaczków korowody? Samemu wystąpić pozwólcie do dołu. Nie chciałbym chmurzyć niczyjej pogody i brać wesela kochanemu czołu”.

Gdy ostatnia głoska tonie w ciszy nocnych dźwięków, zamykam oczy i konam.

Scena druga – w której po raz pierwszy słyszymy o Księżycowym Księciu

Wnętrze holu. Przez zakurzone okna w kopulastym suficie wpada niewiele światła, a grube mury tchną zimnem, więc garstka mężczyzn grzeje się przy ognisku na środku pomieszczenia. Rozmawiają i grają w karty, obserwowani przez spłowiałe oblicza dawno zapomnianych aktorów spoglądające z oblepionych plakatami ścian.

Mężczyźni przerywają grę, gdy ich uszu dobiegają przekleństwa ciskane przez kogoś, kogo strażnik właśnie wpuścił do środka.

– Ktoś wrócił z obchodu miasta – oznajmia siwy brodacz z przepaską na oku i dorzuca do puli garść kolorowych szkiełek. – Sprawdzam.

– Sądząc po odgłosach, w podłym nastroju – dopowiada kędzierzawy blondyn siedzący obok starca, wyjmuje z kieszeni kilka tanich pierścionków i kładzie je na stertę drobiazgów wszelkiej maści. – Podbijam.

– To przez Willa, jest dziś na warcie – zauważa kolejny, studiując karty, które ma w ręku.

– Poważny Will?

– Szalony Will.

– Na dziesięć muz, on ciągle gada Szekspirem!

– A niechby i przez sen recytował sonety, szaleństwo to też oznaka człowieczeństwa.

– Niekiedy jedyna.

– Pas.

Taką rozmowę prowadzą, gdy odgłos ciężkich kroków zbliża się, aż w końcu do holu wchodzi pokryty szarym pyłem sterany wędrowiec. Przegarnia włosy, wzdycha i siada przy ogniu, a najmłodszy z graczy, z czapką listonosza włożoną na bakier, podaje mu manierkę. Wędrowiec pociąga łyk, krzywi się i kaszle, a potem znowu pije.

– Prawie go uratowałem – mówi, patrząc w ogień. – Prawie zdążyłem.

Grający w karty patrzą po sobie i kiwają głowami. Każdy z nich zna to uczucie. Wszycy są zwiadowcami, zapuszczają się w odległe rejony miasta w poszukiwaniu książek, instrumentów, płyt gramofonowych i jedzenia. Czasem trafiają na innych ocalałych. Zbyt często znajdują ich o kilka sekund za późno.

– Czujesz się podle, ale to dobrze. – Zapadłą ciszę przerywa kędzierzawy. – To znak, że nadal jest w tobie wiele z człowieka. Dwie natury w nas walczą… – Przerywa i milknie, widząc wściekłe spojrzenie zakurzonego przybysza.

– Wyprawiałem się kiedyś dość daleko na wschód, kiedy jeszcze nie oznaczało to niechybnej śmierci – rozpoczyna opowieść staruszek z opaską na oku, dodając do puli trzy złote spinki do mankietów. – Sprawdzam – rzuca między zdaniami, ale zaraz wraca do wcześniej zaczętej historii. – Znalazłem prawie nietknięty sklep z antykami i wracałem tam kilka razy, póki nie przeniosłem w bezpieczne miejsce wszystkiego, co wartościowe, czyli w zasadzie wszystkiego, co tam było. Nawet teraz mam przy sobie lunetę stamtąd, albo… Na czym to ja… Któregoś razu dostrzegłem światło w oknie na drugim piętrze. Prawie nie-widoczna kreska ciepłej bieli między dwiema grubymi zasłonami. Wchodzę na górę, a tam młoda dziewczyna, może piętnastoletnia, tańczy w stroju baletnicy. Nie słyszę muzyki, ale z nią jak z poezją, zawsze gra temu, kto nosi ją w sobie. Dziewczyna nie zauważa mojej obecności, patrzę na nią przez kilka minut, nie zamierzając nic powiedzieć, póki taniec nie dobiegnie końca – opowiada, kędzierzawy tymczasem waży moc swoich kart.

– Pas – decyduje w końcu.

Staruszek przerywa monolog, by zgarnąć pulę świecidełek.

– Spotkałem ją potem jeszcze pięć czy sześć razy – kontynuuje, upchnąwszy je po kieszeniach. – Trochę rozmawialiśmy, ale głównie ona tańczyła, a ja patrzyłem. Przedstawienie wymaga przecież publiczności. Nie chciała pójść ze mną, bo czekała na siostrę, która wyszła przed kilkoma tygodniami. Obydwoje wiedzieliśmy, że nie wróci, ale nie mówiliśmy o tym. Ostatniego dnia wszystko się zmieniło. Znalazłem ją zapłakaną w ciemnym pokoju, ze skręconą kostką. Nie mogła tańczyć. Kiedy widziałem ją po raz kolejny, próbowała mnie zabić dla kilku konserw, które miałem w plecaku. Zamiast paznokci miała pazury, zamiast zębów kły długie na cal.

– Dwie natury w nas walczą – powtarza kędzierzawy, kiwając głową, jakby był świadkiem objawienia największej prawdy. – Człowiecza i zwierzęca. Póki pierwsza przeważa, ludźmi pozostajemy.

– Ten przypadek był inny – wtrąca się przybysz, dotychczas zapatrzony w ogień. – Nie znałem go wcześniej. Nie poznałem z imienia. Do końca pozostał sobą, recytował Byrona, nim wyzionął ducha.

– Poeta?! Nie może być! Ostał się jakiś poza teatrem? – dziwi się starzec.

– Nie zadręczaj się dlatego, że… – rozpoczyna w tym samym momencie trzeci, najmłodszy z graczy.

– Nie to jest powodem – odpowiada zmęczony wędrowiec. – Myślałem, że się uda, że ocaleje, bo gdy go spotkałem, sam Księżycowy Książę walczył w jego obronie.

– Mówią, że ma siedem stóp wzrostu i spojrzeniem kruszy stalowe pancerze istot wojny – dodaje najmłodszy. – Pojawia się tylko w księżycowym świetle, recytując Horacego…

– Bzdura! Widziałem go raz, cytował Coleridge’a! – oponuje kędzierzawy.

– Mówisz tak, bo to twoja poezja!

– Może zna ich wiele?

– Był średniego wzrostu – wspomina wędrowiec i spory milkną, bo nadszedł czas na kolejną opowieść, a jak wiadomo, te przy ognisku mają pierwszeństwo i nie należy ich przerywać. – Ze zmierzwioną grzywą, ubrany w szustokor jak osiemnastowieczny lord i uzbrojony w szpadę, odpierał ataki zezwierzęconych. Cytował przy tym poezję Keatsa.

Opowieść Johna między sceny wrzucona, dzięki której zaczynamy rozumieć, o co w tym wszystkim chodzi

Szukałem Marka Twaina, co było ryzykowną sprawą, bo w bibliotekach i księgarniach lubią czaić się istoty wojny polujące na podróżników. Czasem też zapuszczają się tam zezwierzęceni, w których nie zostało już nic z człowieka, i nie mają oporów, by żywić się ludzkim mięsem.

Niewiele z tych miejsc roztacza wokół aurę podobną do tej, którą ma nasz teatr. Może jest obecna w czytelniach, tam, gdzie wciąż da się dosłyszeć szmer tysięcy przewracanych stron, ale nie na tyle silna, by długo powstrzymywać zezwierzęconych przed pościgiem za ofiarą.

Musiałem jednak ruszyć na poszukiwania, nie miałem wyboru. Postąpić inaczej było-by jak spetryfikować własne sumienie, rozkruszyć głaz i rozrzucić szczątki na wietrze. Wziąłem zlecenie od Starego Finna. Biedaczek wraz z wiekiem traci pamięć, a z nią wiarę. Jeśli zapomni, że czuć można coś więcej niż głód i chęć przetrwania… wiadomo. Nie każdy ma to szczęście, być obdarzonym wrażliwością na poezję, która najgłębiej zapada w serce i najdłużej w nim pozostaje. A przecież i tacy jak my zapominają. Nie potrafiłem więc od-mówić Finnowi, chociaż w zamian mógł zaoferować tylko garść kolorowych kapsli, z których złaziła farba.

Wytyczyłem szlak na południe, zaznaczywszy wszelkie księgarnie, filie biblioteczne i domy bibliofilów, które znalazłem i naniosłem na mapy podczas wcześniejszych wypraw. Za punkt końcowy wybrałem ruiny biblioteki uniwersyteckiej, choć nie spodziewałem się znaleźć tam wiele. To był jeden z pierwszych budynków zniszczonych przez stada bombowców, które zjawiły się z wilczymi hordami.

Pierwsze trzy miejsca okazały się rozczarowaniem.

Dobrze znane, znajdujące się w bezpiecznej strefie, gdzie stalowe bestie widywano rzadko, były już dokładnie wyczyszczone. Nie znalazłem nawet poradników, chociaż jedyne, do czego się nadają, to podsycanie płomieni.

Czwarty punkt na mojej drodze znałem tylko ja. Natrafiłem na niego przypadkiem, szukając sprawnych zamrażarek, w których mogło zachować się jeszcze jakieś porządne jedzenie. W obdrapanej kamienicy, która sprawiała wrażenie, jakby uwieczniono ją na fotografii sekundę przed zawaleniem, na drugim piętrze, dokąd prowadziły strome, częściowo zniszczone schody, znalazłem kiedyś mieszkanie wyglądające jak raj ze snu filologa.

Tam ich spotkałem.

***

Usłyszałem ich, nim przekroczyłem próg kamienicy.

Wrzaski zezwierzęconych przeplatały się z recytowaną melodyjnie Odą do słowika. Za każdym razem, gdy deklamujący kończył wers, któryś z opanowanych morderczym szałem ludożerców wydawał z siebie szczególnie głośny, nieartykułowany dźwięk. Z jakiegoś powodu stado niegdyś-ludzi poddawało się rytmowi wiersza.

O, pragnę haustów wina z najlepszego zbioru

(jęk)

Które przez lata w chłodnej pieczarze dojrzewa;

(wark)

Zielenią pól, weselem słońca i rozkoszą Flory,

(szczek)

Tańcem, prowancką piosnką w ustach śpiewa!

(wrzask)

Poprawiłem kaburę pistoletu u paska, gotów do użycia broni, choć rzadko po nią sięgałem i służyła mi bardziej do wzbudzenia strachu niż do wyrządzenia komuś krzywdy. Strzelec był ze mnie kiepski, lecz nie miałem w zamiarze doskonalić się w tym fachu; naj-lepszym z nich – choćby najszlachetniejszym, walczącym nie z zemsty czy nienawiści, ale dla sprawy i w obronie innych – już dawno wyrosły pazury. Wszedłem do środka z duszą na ramieniu. Ogarnąłem spojrzeniem wąską klatkę schodową, jednak nikogo nie zauważyłem. Hałas dobiegał z góry.

Nie tracąc czasu, wbiegłem na schody, które przy każdym kroku skrzypieniem desek rzucały ku mnie groźby, i wpadłem na pierwsze piętro. Tam byłem świadkiem czegoś, co na zawsze zachowam w pamięci – a przynajmniej dopóty, dopóki nie zacznie mnie ona opuszczać, jak Starego Finna.

Pośrodku korytarza, w księżycowej poświacie wpadającej do środka dzięki wybitej przez jeden z niewybuchów dziurze, w tumanach kurzu i pyłu wirujących w świetle niczym mikroskopijne tornada, stał on – Srebrny Szermierz, Hetman Poetów, Księżycowy Książę. Do tej pory tylko słyszałem opowieści, ale nie dawałem im wiary. Romantyczne wizje były dla mnie jedynie fantazjami udręczonych umysłów nieszczęśników, którzy nie dostrzegali już granicy między fikcją a rzeczywistością.

Stanąłem jak wryty i przetarłem oczy, by sprawdzić, czy nie zniknie. Był tam. Inny niż w opowieściach. Lepszy, wspanialszy i nie mniej rzeczywisty niż webley, którego chropowatą rękojeść czułem pod palcami spoczywającej na kaburze dłoni.

Dopiero po dłuższej chwili wpatrywania się w świetlistą sylwetkę Księcia walczącego z gromadą zwierząt w ludzkich powłokach zdałem sobie sprawę, że był tam ktoś jeszcze. Mężczyzna. Leżał pod ścianą i ściskał brzuch. Na szarym, podartym płaszczu dostrzegłem brunatne plamy krwi.

– Co? Jak? – Tyle zdołałem z siebie wydusić. W dramatycznych chwilach zdarzają się przypływy największego natchnienia, ja jednak w głowie miałem pustkę.

– „Nareszcie jam przy tobie. O, czuła jest noc. Trafem Królowa Luna zasiadła na tronie, w orszaku swoich dwórek, gwiezdnych wróżek” – rozbrzmiewały bliskie memu sercu wersety Keatsa.

W pewnej chwili księżycowe światło przygasło, zmniejszył się zasięg książęcej szpady, a zezwierzęceni wyciągnęli ku krwawiącemu nieszczęśnikowi swoje zbrojne w pazury łapska.

– „Ale tu zagasła światła moc, prócz tego, które z niebios podmuch wionie…” – Książę dalej recytował, jednak już nie z taką lekkością jak wcześniej, teraz cedził każde słowo, wyrzucał je z siebie wściekle, zerkając ku górze, gdzie chmury napływały, przysłaniając srebrną tarczę ziemskiego satelity.

Dźwięk tych słów pozwolił mi się otrząsnąć i już wiedziałem, czego Książę chce ode mnie. Dopadłem do rannego mężczyzny i pomogłem mu wstać, by zabrać go stąd czym prędzej. Z oddali dobiegało miarowe warczenie watahy wozów opancerzonych, które patrolowały swoje terytorium, więc musiałem się spieszyć.

Podtrzymując rannego, zanosiłem prośby do dziesięciu muz, byśmy zdążyli odejść dość daleko, nim chmury całkiem przysłonią księżyc.

Scena trzecia – w której pojawia się pan Blake

Ze snu wyrywa ich głos chłopca o szczurzej aparycji, który zbiegł ze schodów i zdyszany woła:

– Sygnał! – Tu młodzik pozwala sobie na kilka łapczywych wdechów. – Mamy sygnał spoza miasta!

Mężczyźni, ułożeni wokół zgliszczy wygasłego ogniska, ledwie zdążyli rozewrzeć sklejone snem powieki, a posłaniec, mając za źródło światła tylko pojedynczą świecę, już biegnie dalej, ku wielkiej sali, by przerwać wypoczynek innym ocalałym.

John wstaje jako pierwszy – z obecnych w holu wypił najmniej gorzałki – i zadziera głowę, by spojrzeć oczami wyobraźni na postaci muz i cherubinów wymalowane na wewnętrznej powierzchni kopuły. Ledwie je dostrzega. Z każdym dniem widzi mniej detali, umykają mu kolejne twarze i bledną kolory. Kiedyś przestanie widzieć tam cokolwiek. To jego próba człowieczeństwa.

– „Boli mnie serce, poraża senna drętwota. Zmysły, jakbym cykutę pił lub z szumowiną. Do dna makowy jakiś spełnił opiat. Chwila jeszcze i w Lety odmętach zaginę” – wypowiada, więc jeszcze pamięta i czuje. To mu dodaje otuchy.

Nie czeka na pozostałych – szukających manierek z wodą w zasięgu rąk albo z grymasem na twarzy ściskających skronie – idzie ku schodom, a potem w górę, tam, gdzie swój gabinet ma pan Blake.

Ukrywający się w budynku teatru ocalali nie mają dowódcy, nie stanowią hierarchicznie zorganizowanej grupy, raczej zgraję indywidualistów (niekiedy z rodzinami), którzy działają wspólnie, gdy widzą w tym sens – jednak gdyby musieli wskazać kogoś, kto miałby im przewodzić, byłby to właśnie Blake.

Obite tapicerką drzwi otwierają się ze skrzypnięciem i John wchodzi do gabinetu. Był już tu wiele razy, przyjmował od Blake’a dziesiątki zleceń, ale to miejsce zawsze wzbudza w nim zachwyt i trwogę.

Nie inaczej jest tym razem, gdy zastaje wysokiego, potężnie zbudowanego mężczyznę w wyraźnie zbyt małym garniturze pochylonego nad radioodbiornikiem, który w porównaniu z nim wydaje się być dziecięcą zabawką. Na ścianie nad Blakiem wiszą reprodukcje czterech obrazów, które stanowią ostrzeżenie. Każdy z nich przedstawia Wielkiego Czerwonego Smoka w jednej z apokaliptycznych wizji.

Pan Blake jako jeden z pierwszych zamieszkał w teatrze i sprowadzał tu ukrywające się w ruinach bezbronne ofiary wojny. Ludzie mówią, że kiedyś był zezwierzęconym, ale różnił się od pozostałych, choć w inny sposób niż wilki, które rodząc się drapieżnikami, nie traciły bystrości umysłu nawet wtedy, gdy opanowywała je zwierzęca natura. Ponoć zamiast kłów i pazurów wyrastały mu najprawdziwsze skrzydła, ogon i rogi. I kilka dodatkowych głów. Patrząc na nieludzko potężną sylwetkę Blake’a, John jest w stanie w to uwierzyć.

Zwiadowca dopiero po chwili uprzytamnia sobie, że poza radiowym szumem słyszy inny dźwięk. Głos spikera.

– …Obrona nieprzyjaciela została przełamana na południowym odcinku Lete… tszszszszsz… kontrofensywa sprzymierzonych… tszszsz… miasta odcięte od zaopatrzenia… tszszszszszsz… wstaje świt… tszszszszszszsz…

Do gabinetu zdążyli już doczłapać inni zwiadowcy: stary z przepaską na oku, kędzierzawy i młody z czapką listonosza. Za nimi, nie przekraczając progu, zbierają się kolejni mieszkańcy teatru.

Pan Blake wstaje z krzesła, kładzie urządzenie na komodzie, obchodzi biurko i siada na jego krawędzi, by wydawać się choć trochę mniejszym.

– Komunikat powtarza się co dwie minuty – oznajmia wyjątkowo subtelnym głosem jak na takiego olbrzyma. – Sygnał jest słaby, jednak, jak słyszycie, jest. Jest sygnał. – Próbuje zachować spokój, ale głos mu się załamuje.

– Idą tu – szepcze kobieta za plecami zwiadowców.

– Idą – rozchodzi się głos pośród tłumu.

– Idą nas wyzwolić!

Kobiety płaczą, mężczyźni zdejmują czapki z głów, młodzieńcy chwytają dłonie swoich dziewcząt i tańczą, dzieci… te jedyne nie wiedzą, co się dzieje. Niektóre są zbyt małe, by pamiętać inny świat. Znają go jedynie z baśni. Mimo to im łatwiej zachować człowieczeństwo.

– Tak, armia idzie nas wyzwolić! – woła Blake, opanowawszy przypływ wzruszenia. Ludzie mówią, że kiedyś miał żonę i dwójkę dzieci. Zginęli w czasie pierwszych nalotów. Podobno widział, jak córkę rozerwało na dwoje. – Nie wiemy, jak długo będziemy musieli czekać, nim to nastąpi, ale otrzymaliśmy dziś bezcenny dar. Nadzieję. Ona pomoże nam po-zostać ludźmi, jej będziemy się trzymać, aż wreszcie wzejdzie upragnione słońce. Lecz nie traćcie czujności, niech radość nie wpłynie na wasz osąd. Nie tylko my odbieramy sygnał. – Głosy euforii cichną, a Blake kontynuuje: – Wilki też go słyszą.

– One walczą ze zezwierzęconymi.

– Tak jest. A raczej tak było do tej pory. – Blake wstaje, głową prawie sięga sufitu. Ludzie milkną i cofają się, kiedy robi krok do przodu. Nie idzie jednak ku nim, okrąża biurko i bierze radioodbiornik w swoje wielkie niczym bochny dłonie. – Ale najniebezpieczniejszy wilk to ten schwytany w sidła. – Włącza urządzenie i zmienia częstotliwość.

W gabinecie rozbrzmiewają dźwięki Mozarta.

Zwiadowcy patrzą po sobie.

– Muzyka. Wiadomo, kto to nadaje? To z miasta? – dopytuje John, ale pan Blake zbliża tylko palec wskazujący do ust i zwiadowca milknie.

Muzyka urywa się nagle. W tle słychać niewyraźny szept, jednak głos zaraz przybiera na sile.

– Jesteśmy tu. Czekamy na was… Przyjdźcie po nas. Przyjdźcie, nim nas wszystkich zabiją… Jesteśmy tu, w podziemiach kina Luna. Przyjdźcie po nas. Muzyka ich nie zatrzyma. – Z głośnika dobiega zdenerwowany głos mężczyzny.

– Słychać głos w tle – wtrąca najmłodszy zwiadowca. – Jest niewyraźny, ale to kobieta. Nie wiem, co mówi, ale brzmi żałośnie… Ona nie udaje.

John też to słyszał. Słyszał, jednak nie mówił o tym, bo wypowiedzianych słów już nie można cofnąć. Ludzie zebrani na korytarzu patrzą teraz na nich – trzech zwiadowców, którzy zupełnym przypadkiem znaleźli się pierwsi w gabinecie Blake’a.

– Nie idźcie tam.

– Nie musicie iść.

– Nie dacie rady.

– Nikt nie będzie miał wam za złe.

– To samobójcza wyprawa.

– Lepiej zaczekać na naszych. Są niedaleko.

Tak radzą im ludzie z tłumu.

Tylko że to już nieważne. Słowa zostały wypowiedziane i teraz błagalne wołanie słyszą już wszyscy, mimo że w tej chwili z radioodbiornika wydobywa się jedynie szum. Słyszą je nie dzięki zmysłowi słuchu. Słyszą je sumieniem.

– To pułapka – odzywa się starzec z opaską na oku. – Znam to miejsce, to we wschodniej części miasta, tuż przy granicy terytorium wilków.

– Bez wątpienia – przytakuje mu Blake, a potem zwraca twarz w stronę obrazów i marszczy czoło.

Dwie natury, jak dwa wygłodniałe wilki, toczą w nim walkę, a wiele z tego, co wydarzyć ma się w przyszłości, zależy od jej wyniku. Blake chce, pragnie, czuje się w powinności, by wyruszyć, i wzbierają w nim te uczucia, aż mrowienie rozchodzi się wzdłuż kręgosłupa. Jednocześnie jest pełen lęku wobec tego, co mogłoby się wtedy stać, co stanie się niechybnie, jeżeli ulegnie pokusie.

– Na razie nas zapraszają. Potem sami po nas przyjdą. Jaką damy im odpowiedź? „Czy tym światem rządzi Bóg, człowiek czy Szatan? Ja wam mówię człowiek, w to głęboko wierzę… Pytam tylko: człowiek-bóg czy człowiek-zwierzę?” – przemawia wreszcie, a poczucie winy ciąży mu jak kamień, choć przecież w ten sposób próbuje uchronić wszystkich przed czymś o wiele gorszym.

– Pójdę sam – decyduje John. On też nie ma już nikogo, tak, jak Blake. Stracił wszystkich i wszystko już dawno, dawno temu. Został mu tylko honor zwiadowcy. – Sam będę trudniejszy do zauważenia. Rozeznam się w sytuacji. Jeśli będzie trzeba, wrócę po was i…

– Też idę. Najlepiej znam tę okolicę – odpiera starzec z opaską na oku.

Po nim również nie ma kto płakać. Kiedyś, w innym życiu, był uznanym fotografem. Zdjęcia jego największej muzy, Heleny, można było zobaczyć we wszystkich galeriach sztuki na wschód od rzeki Lete i na zachód od Pyriflegetonu, stanowiącego granicę cywilizacji. Dalej już tylko dym, ogień i stal.

– Ja również – dodaje trzeci zwiadowca.

Jako jeden z niewielu trudniących się tą profesją cieszy się odwzajemnioną miłością i nie popycha go do działania pamięć osobistej tragedii oraz poczucie, że nie żal mu będzie rozstać się ze światem, tylko najczystszy moralny imperatyw. Choćby zwiadowca miał później żałować swojej decyzji, pozostanie z nim myśl, że postępuje tak, jak należy.

Scena czwarta – i najdłuższa, w której następują aż trzy zwroty akcji

Pustkowie. Zwały gruzu po obu stronach wąskiego szlaku – bo nie można tu mówić o drodze czy nawet uliczce – tylko gdzieniegdzie ustępują cudem ocalałym, jeszcze stoją-cym fragmentom ścian albo pojedynczym budynkom nieoczekiwanie wyłaniającym się z rumowisk. Tylko dzięki nim Butler, bo tak wołają jednookiego starca, może rozeznać się w okolicy.

– Są blisko – szepcze Eliot, który, nim wojna przyszła do tych krain, zajmował się do-starczaniem poczty i nie rozstaje się z czapką przypominającą mu dawny świat. On ma naj-czulszy słuch z trójki zwiadowców. – Kryć się!

Ostrożnie, by nie wywołać lawiny gruzu, która mogłaby ich zdradzić, mężczyźni wdrapują się na górę pokruszonych cegieł i betonu, po czym zarzucają na siebie brudnoszare płaszcze. Zaklęte magią teatru przez najlepszych kostiumografów, pozwalają zwiadowcom wtopić się w otoczenie.

Bestie nadciągają. Kamienie strzelają spod kół w stalowe pancerze, jednak nie powodują choćby zarysowania na ich powierzchni. Potwory warczą do siebie, wydalając kłęby dymu, a wieżyczki z karabinami na ich grzbietach obracają się to w lewo, to w prawo, poszukując ofiar.

Istotom wojny często towarzyszą wilki w swoich czarnych mundurach i wyglancowanych oficerkach, i z pistoletami nieodkładanymi tak długo, że przyrosły im do rąk. Siadają na korpusach wozów lub stoją na nich dumnie wyprostowani. Jednak nie tym razem. Może godzina jest zbyt wczesna. Choć dzień nie nastał, odkąd istoty wojny zajęły miasto, to nadal obowiązywały pory nocy i nie-nocy, kiedy nie widać było księżyca. Jedyne, w czym wilki podobne są do poetów, to w swoim uwielbieniu dla niego.

Pojedynczy kamyk stacza się po zboczu rumowiska.

Wozy hamują, żwir chrzęści pod twardą gumą opon. Lufy karabinów zastygają w miejscu, wszystkie zwrócone w kierunku trzech leżących przy sobie szarych głazów. Otwierają ogień w tym samym momencie, jakby na rozkaz. Ostrzał trwa, aż kłęby pyłu przykrywają wzniesienie. Jazgot broni i trzask pękających skał rozbrzmiewa wśród pustkowia, które było kiedyś wschodnią częścią miasta.

Pył i hałas. Dzięki nim trzech zwiadowców ukrywających się na sąsiedniej hałdzie gruzu może czmychnąć niezauważenie. Mężczyźni biegną co sił, okrążają szczyt i zsuwają się po drugiej stronie.

– „Tu nie ma wody, tu jest tylko skała. Skała bez wody i piaszczysta droga. Droga wijąca się wśród gór nad nami, między skałami głazami bez wody. Gdyby tu była woda, stanął-bym i pił, lecz pośród skał nie można myśleć ani stać. Suchy jest pot, a stopy grzęzną w piachu”.

– Eliot, weź się w garść, brachu. – John sięga do sakwy i wydobywa manierkę. – Masz, napij się. To woda… w gruncie rzeczy. Pierwsze słyszę, by ktoś wykorzystywał poezję do narzekania.

– Widać słabo znasz stronników Oscara Wilde’a – odpiera Eliot i pociąga łyk. – Długa jeszcze droga przed nami?

Butler wskazuje dłonią w kierunku kamiennego łuku, który musi być pozostałością fa-sady obróconego w gruz budynku.

– Tam. Mają być w piwnicach, czyli gdzieś musi być wejście – stwierdza staruszek z opaską na oku i wszyscy trzej ruszają ku ruinom kina w poszukiwaniu rzeczonych drzwi do piwnic.

Nim nadchodzi noc, pośród usypanych z cegieł kurhanów ofiar pierwszych nalotów udaje im się znaleźć blaszaną klapę prowadzącą w głąb ziemi. Butler podnosi ją ostrożnie, John mierzy z pistoletu w rozszerzającą się szczelinę, a Eliot ściska granat, we wnętrzu którego wiruje czekająca na uwolnienie feeria barw. Otrzymał ten jedyny w swoim rodzaju artefakt od surrealistów, którzy zaadaptowali największą z teatralnych loży na swoją pracownię.

Klapa podnosi się jak stalowa powieka zakrywająca czarny, pusty oczodół. Mężczyźni są gotowi do walki, ale z wnętrza tunelu nie nadchodzi żaden atak, więc schodzą ostrożnie i bez słowa w mrok po stromych stopniach. Parając się swoim fachem, nieraz przemierzali pogrążone w cieniu korytarze, więc ich oczy nawykły do niemal całkowitej ciemności, ale tu nie dociera żadne światło. Jest tylko czerń, w którą muszą się wpatrywać. A gdy zbyt długo weń patrzeć…

– „O ciemno, ciemno, ciemno – szepcze Eliot, idący jako ostatni. – Wszyscy odchodzą w ciemność…”.

– „Nie widzę blasku, ni ognia, ni kształtów harmonii, a tylko ciemność widzę” – wtóruje mu podążający przed nim John, szukając drogi po omacku.

– „Powiedziałem do duszy mej, bądź spokojna i pozwól, by ciemność zstąpiła na ciebie. – To znów Eliot zabiera głos. – Jak w teatrze. Światła zostały zgaszone, by zmienić scenę…”

Stary Butler na przedzie za to wzdycha i kręcąc głową z dezaprobatą, wyciąga zza pa-zuchy latarkę. A przecież rozumie swoich towarzyszy, przecież wie, że w ciemności najtrudniej pozostać sobą, nie zmienić się w zwierzę, które myśli tylko o własnym przetrwaniu. Człowiek do życia potrzebuje światła nie mniej niż strawy i wody.

Potrząsa latarką kilka razy, nim krąg mlecznożółtego blasku pojawia się na podłodze w głębi tunelu. Teraz im raźniej, idą więc dalej żwawszym krokiem. Docierają do pierw-szych drzwi – zamknięte. Później do drugich – za nimi tylko pusta komora. Dochodzą do ko-lejnego załomu tunelu i niewyraźny szmer dobiega ich uszu. Pierwszy wychyla się Butler. Przystaje, jednym okiem spogląda na to, co za zakrętem i próbuje znaleźć słowa, by oddać to, co widzi, a te same z siebie układają się w wiersz.

– „Przede mną płynie obraz – recytuje poezję Yeatsa, będącą jego orężem w walce naj-istotniejszej, to jest tej, którą każdego dnia toczy sam ze sobą. – Człowiek albo widmo. Widmo raczej, lecz bardziej obraz niźli widmo. Mumie, szpule Hadesu płótnem owinięte, mogą omotać ścieżki kręte. Wyschłe usta zwołają, chociaż tchu brak w piersi. Usta żywe, zdyszane…”

Przerywa, bo widmo zaczyna kaszleć, a z tego wynika, że to po prostu nędznie odziana, wychudzona kobieta. Wszak duchom, jak sądzi Butler, nie są już groźne choroby.

Nieznajoma przyciska do piersi zawiniątko, będące (mogące być – z miejsca, z którego ją obserwuje, nie sposób to stwierdzić) ledwie kilkumiesięcznym dzieckiem. Dziecko nie wydaje żadnego dźwięku. Kobieta za to, jeśli akurat nie przerywa jej napad kaszlu, nuci kołysankę.

Jest w tym widoku pewne piękno, jest jakiś rodzaj magii szczególny, który potrafi wzruszyć do głębi. Podziemna komora, oświetlona tylko wiszącą gdzieś dalej naftową lampą, będąca schronieniem przed światem. Kobieta w łachmanach, wychudzona, ale tuląca dziecię, które otacza opieką, czułością i troską, dla którego sama jest schronieniem lepszym niż surowe mury piwnic i światłem mocniejszym niż blask naftowej lampy.

Jak Najświętsza Panienka z obrazów Williama Adolphe’a Bouguereau, myśli Butler – i podobnie myślą pozostali, kiedy wychodzą zza rogu, by na własne oczy ujrzeć to, co tak wielkie wywarło wrażenie na starym zwiadowcy. Jednak magia, jak to często z nią bywa, szybko ulatuje i porównanie odchodzi w niebyt, kiedy kobieta staje w świetle.

Dziecko okazuje się być martwe. Jego twarzyczkę już nadgryzły szczury.

– Na dziesięć muz… – Eliot zakrywa ręką twarz.

Kobieta dostrzega ich i przestaje nucić, ale nic nie mówi.

– Witaj. Jesteśmy… przyjaciółmi. Odebraliśmy wasz sygnał…

– Cii, nie obudźcie go – syczy obłąkana, przerywając Butlerowi.

– Piękny chłopiec – wtrąca się John, kłamiąc, jak na człowieka przystało. – Jak ma na imię?

– Thomas.

– Nie chcemy przerywać jego drzemki. Tylko zastanawiamy się, czy ta muzyka nie będzie mu przeszkadzać? – pyta zwiadowca, choć wokół panuje cisza.

– Muzyka? – Kobieta marszczy czoło i intensywnie się nad czymś zastanawia. – Ach, muzyka. Prosiłam, żeby ją wyłączył, ale nic, tylko siedzi z resztą w tym bunkrze i razem hałasują. Przez nich Thomas nie może spać.

Mocniej przytula dziecko do piersi i bujając je w dość szybkim rytmie, odwraca się na pięcie, by ściągnąć z haka lampę i nerwowym krokiem skierować się w stronę jednego z tuneli. Zwiadowcy podążają za nią. W lewo, w lewo i schodami w dół, aż zatrzymują się przed niepozornymi drzwiami. Zza drzwi dobiega szum radia, ale nie towarzyszą mu żadne inne odgłosy, tylko cisza.

Czy to przez mrok korytarza, czy przez postać szalonej przewodniczki, czy właśnie przez tę ciszę, dłoń Johna wędruje ku kaburze, kciuk Eliota zbliża się do zawleczki, a Butler – Butler poprawia przepaskę.

Kobieta otwiera drzwi i oczom zwiadowców ukazuje się wnętrze przepastnego magazynu… nie, nie magazynu. Sali kinowej. Podziemnej sali kinowej, takiej, w której kiedyś, nawet w czasach nieskrępowanej wolności, wyświetlano filmy nie do zobaczenia nigdzie indziej. Teraz sala zaadaptowana jest na schron, ekran zwinięty, a na podłodze siedzą grupki obdartusów.

Atak nadchodzi niespodziewanie, gdy tylko zwiadowcy wchodzą do środka. Drzwi zamykają się z hukiem, a z sufitu spada na nich sieć. Nim udaje się im oswobodzić, ręce wilczych żołnierzy zaciskają się na ich ramionach w stalowym uścisku i podnoszą każdego z osobna.

– Miałem nadzieję, że zjawi się osobiście, a nie przyśle swoich pomagierów – słyszą warkotliwą wilczą mowę, której towarzyszy stukot obcasów, kiedy odziany w czarny mundur mężczyzna schodzi do nich z najwyższego rzędu widowni. – Ale wy też się przydacie. Im więcej jeńców, tym lepiej.

– Stormwolf! – cedzi Butler przez zęby. – Znam cię, gnido! Twój oddział rozstrzelał moją Helen! Moją ukochaną Helen!

Wilczy oficer daje znak i pojawia się kolejny żołnierz, który rozcina siatkę, by odsłonić oblicze jednookiego zwiadowcy. Dowódca wilków przypatruje się mu krytycznie, aż w końcu odpiera:

– Nie poznaję.

Butler pluje mu w twarz.

Oficer nie daje się wyprowadzić z równowagi, wyciąga chustkę i wyciera policzek, ale odsuwa się poza zasięg śliny.

– No, dalej – mówi – nie hamuj się. Daj zwyciężyć instynktom. Nie pragniesz się na mnie rzucić? – prowokuje Butlera, a ten szamocze się w sieci.

– Nie rób tego, bracie. On chce, żebyś się zmienił – odzywa się Eliot, który nadal ściska w dłoni jedyny w swoim rodzaju granat.

Wilki mu go nie odebrały. Może nie zauważyły albo uznały, że to nie broń, tylko pusz-ka farby z dozownikiem, i może posłużyć co najwyżej do wymalowania na ścianach haseł wlewających nadzieję w serca tych, którzy je przeczytają. Wilki ich nienawidziły, nienawidziły ich stalowe istoty wojny, ale hasła same w sobie nie czyniły im krzywdy.

– Słowa, znajdź w sobie słowa – podpowiada John. – Gniew to też ludzkie uczucie, ale nie pozwól mu, żeby…

– „Bardzo was to oburza – krzyczy ze wściekłością jednooki zwiadowca – że na stare lata poza gniewem i żądzą nie widzę już świata! – Tu robi przerwę, wzdycha, a na jego oblicze wstępuje uśmiech. – Nie przeszkadzało wam to, gdyśmy byli młodzi. Jakiż inny do pieśni mógłbym znaleźć bodziec?”

Stormwolf czerwienieje, czując, że właśnie z niego zadrwiono, i wymierza zamaszysty sierpowy prosto w szczękę Butlera.

– Dosyć! – warczy. – Związać ich, zabrać wszystko, co ma wartość, i skuć razem z innymi! A tobie… tobie, starcze… gdyby nie to, że każdy z was może okazać się teraz cenny, tobie kazałbym patrzeć, jak zabijam wszystkich. Mężczyzn, kobiety, dzieci, a na koniec twoich towarzyszy.

– Myślałem, że wilki nie biorą jeńców – wtrąca się Eliot, któremu udało się przecisnąć dłoń z granatem przez oczka sieci. Gdy tylko wzrok oficera skupia się na nim, zwiadowca w czapce listonosza wyciąga kciukiem zawleczkę i pozwala granatowi wyślizgnąć się z dłoni. Nim ten uderza w podłogę, wybucha fontanną barw.

Artyści z teatru spisali się znakomicie. W jednej chwili w sali kinowej pojawia się wir kolorów – najpierw magenty, cyjanu, żółci i bieli, z których wyłaniają się kolejno zielenie, fiolety, oranże, brązy i inne barwy, aż po szarości i czernie. Część jeńców, którzy okazują się być pojmanymi zezwierzęconymi lub ludźmi bliskimi zezwierzęcenia, wrzeszczy histerycznie lub wyje niczym psy, a gdy barwy zaczynają układać się w kształty, zarówno cywile, jak i żołnierze wpadają w popłoch. Oto między fotelami, pośród zakutych w łańcuchy i obroże kiedyś-ludzi, po suficie i w poprzek ścian pędzi tłum wielokolorowych kukieł wyciągniętych wprost z obrazów Giorgio de Chirico, ściganych przez Anioła Ognia z płótna Maxa Ernsta, a za nimi spieszy nosorożec na tyczkowatych nogach, płonąca żyrafa oraz człowiek-żaglowiec. Surrealizm. Przed nim zezwierzęceni najbardziej się trwożą, on najsilniejszą odrazę wzbudza wśród wilków.

Stormwolf próbuje zdyscyplinować swoich żołnierzy, podczas gdy Eliot wymyka się z ich rąk. John stara się wygramolić z sieci, która zahaczyła o rękojeść pistoletu, a Butler śmieje się w głos. Tynk i gruz spadają ze stropu, kiedy nosorożec wbija w niego róg.

Zwiadowcy nie mają wiele czasu. Sztuka, choćby najodważniejsza, blaknie i przebrzmiewa, a przywołane eksplozją granatu obrazy są tym bardziej ulotne, że stanowią tylko reprodukcje wymalowane w powietrzu, czyli na płótnie najmniej trwałym z wszystkich możliwych.

Już wszystkim trzem pojmanym udaje się minąć zdezorientowanych żołnierzy, już dopadają do drzwi, już mocują się z klamką, kiedy pada strzał. Czapka spada z głowy Eliota. Młody zwiadowca wytrzeszcza oczy i rozdziawia usta. Dłońmi szuka miejsca, przez które ucieka zeń życie. Naraz milknie zawodzenie jeńców i przekleństwa wilków, znikają malowane kukły, żyrafa i nosorożec, anioł rozpada się na szmaty i te również odchodzą w niebyt. Pozostaje tylko dziura w suficie. I cisza.

Stormwolf stoi kilka kroków od zwiadowców i mierzy z rewolweru, który John w mig rozpoznaje. To jego webley. To znaczy broń, którą nosił, bo używał jej rzadko i przeważnie strzelał niecelnie, więc w jej mniemaniu z pewnością nie zasługiwał na miano właściciela. Co innego Stormwolf. Ktoś taki jak on nie zawaha się przed strzałem. John mógł to przewidzieć. Rewolwer musiał wypaść mu przy pierwszej okazji, czyli kiedy zaplątał się w sieci, a jest rzeczą wiadomą, że broń zawsze odnajdzie tego, kto gotów jest jej użyć.

Teraz przez jego błąd Eliot umiera.

– Nigdzie nie pójdziecie – cedzi przez zęby wilczy oficer, a jego oczy błyszczą. Dosłownie błyszczą. Na twarzy ma wymalowaną żądzę mordu.

– Uśmiech – odpiera Butler i podnosi opaskę, pod którą ukrywał się obiektyw aparatu i mikroskopijna lampa. Staruszek naciska pompkę, która wysunęła mu się z rękawa, a błysk migawki oślepia oficera i zbliżających się żołnierzy.

Stary zwiadowca chwyta klamkę, ale widzi, że John klęczy przy tracącym przytomność towarzyszu, trzyma go za rękę i prosi, by ten wytrzymał jeszcze trochę, jakby to „trochę” miało cokolwiek zmienić.

Stormwolf, wciąż oślepiony, unosi rewolwer i zaraz wystrzeli, a przy współpracy broni, która ustawi się tak, by zabić dla swego pana, pewnie trafi. Już prawie pociąga za spust, kiedy strop podziemnej sali kinowej zapada się, a do środka, prócz ton gruzu i księżycowego światła, wpada otoczona dymem skrzydlata bestia o siedmiu głowach i dziesięciu rogach.

– Blake! – krzyczy wilczy dowódca, a w jego głosie nie brzmi strach, lecz radość. – Nie sądziłem, że dokonasz przemiany! Zobacz, ludzie giną! – woła, uśmiechając się ironicznie, ale smok, który zwyciężył ludzką część swojej natury, nie zważa na te słowa. Przybył tu, aby walczyć i zabijać wrogów.

Część jeńców kona pod kawałami betonu, inni wyrywają się na wolność, ciągną łańcuhy i łamią nadgarstki, by wyswobodzić dłonie z kajdan – a ci, którym się to udaje, w panice szukają wyjścia. Na próżno. Drzwi zostały zasypane. Dwaj zwiadowcy zdążyli w ostatniej chwili odciągnąć konającego towarzysza w bezpieczne miejsce, ale to nie ma znaczenia. Jego martwe oczy patrzą w dal, nic już nie widząc. Nie dane mu zobaczyć, jak smok staje przed oddziałem wilków, jak ciska bezradnymi żołnierzami o ściany, jak zamyka w dłoniach ich głowy i miażdży czaszki.

Jednak Stormwolf wymyka się bestii i zadziwiająco sprawnie wspina się po osypisku. Przystaje w połowie drogi na szczyt i strzela do Blake’a, czy raczej czegoś, co ongiś nim było. Ci żołnierze, którzy są w stanie sięgnąć po broń, idą w ślady oficera. Cztery z siedmiu głów smoka krwawią, dwie ryczą, trzecia miota przekleństwa we wszystkich ludzkich językach.

Butler rozgląda się wkoło, obejmuje spojrzeniem zezwierzęconych szukających drogi na powierzchnię, wspinających się po gruzach i ciałach tych, którzy spadli lub nie mają już sił. Szybko znajduje miejsce odpowiednie do tego, co zamierza.

– John, chodź. Mam linę. – Potrząsa ramieniem Johna wciąż opłakującego śmierć kompana. – Eliota już nie ma. Nie ma. Już mu nie pomożesz. Nic tu po nas… – Butler mówi dalej, nie ustaje w próbach dotarcia do towarzysza, ale ten go nie słucha, tylko wodzi wzrokiem po sali.

Patrzy na mężczyzn, kobiety i dzieci, którzy zginęli pod fragmentami zniszczonego stropu, patrzy na stratowanych zezwierzęconych, na konających wilczych żołnierzy, patrzy na smoka, który ogromnymi pięściami miażdży czaszki i kręgosłupy kolejnych wilków, pa-trzy na miejsce, w którym jeszcze przed chwilą był Stormwolf, patrzy na gwiazdy, na księżyc, na trzy jeszcze żywe smocze oblicza, które zwracają się ku niemu, patrzy wreszcie na zastygłą twarz Eliota i mówi:

– Kopuła. Nimfy tańczące w kręgu do dźwięków muzyki faunowej lutni, cherubiny ścigające się wśród chmur… Pamiętasz je? Próbuję sobie przypomnieć, ale obraz jest jakby, jakby… – Mężczyzna patrzy na sylwetkę zbliżającej się bestii, wokół której unoszą się smoliście czarne obłoki. – Jakby zasłaniał je gęsty dym.

– Na dziesięć muz, John! – Butler szarpie go za ramię, ale nie ma zamiaru go zostawić, bo zwiadowcy tak nie postępują. Tak mówi ich kodeks. Niepisany, a więc najprawdziwszy, taki, który noszą w sercu.

Blake, to znaczy smok, w którego ten się zmienił, czy raczej smok, który uwolnił się z oków człowieczeństwa, jest już o krok od zwiadowców. Przekręca w bok wszystkie trzy głowy i wpatruje się w nich. Nie sposób odgadnąć, co myśli, czy ich sobie przypomina, czy kieruje nim tylko zwierzęca ciekawość.

– John, musisz się wziąć w garść! – woła jednooki zwiadowca.

– Nie pamiętam już słów, brachu – odpowiada tamten w końcu i teraz patrzy na swoje dłonie, na palce, z których zaczynają wyrastać pazury. – Nie pamiętam już ich…

Ogłuszający huk rozdziera powietrze i fontanna ognia spada na przemienionego w smoka Blake’a. Ten rozpościera skrzydła, bije ogonem na boki, wypręża pierś i z furią od-wraca się w kierunku, z którego nadszedł atak. To Stormwolf. Nie uciekł, tylko wezwał sprzymierzeńców. Znów pewny siebie i arogancki, stoi na dachu czołgu, którego lufa jest wymierzona wprost w smoka. Wraz z nim na krawędzi zapadliska pojawił się tuzin stalowych potworów i dwakroć tylu żołnierzy.

Jedna smocza głowa ryczy, druga miota klątwy, a trzecia recytuje coś po łacinie. Potężne skrzydła idą w ruch, wzbijając w powietrze tumany dymu i kurzu. Istoty wojny szykują się do ostrzału, z którego nikt, kto znajduje się w dole, nie ma prawa ujść z życiem. John warczy i rzuca żołnierzom dzikie spojrzenie. Smok rusza na oficera wilczej armii, ten zaś wydaje rozkaz do strzału. Z oddali dobiega ich ryk dziesiątek gardeł zezwierzęconych, którzy też zebrali swoje watahy i nadciągają, by wziąć odwet. Butler cofa się o krok, aparat w jego oku sam wyzwala migawkę, chcąc uwiecznić ostatnie sekundy życia, czas jakby zwalnia, by podkreślić znaczenie chwili, a ja…

Co „ja”?

Kto „ja”?

Ja tylko obserwuję, nie mogąc nic zrobić, nie mogąc choćby szepnąć słowa czy poru-szyć kamykiem. Tylko patrzę i wzbiera we mnie bunt i niezgoda. Czyż po to konałem pod drzwiami teatru? Czyż po to pierwszy raz napotkany zwiadowca narażał życie, by mnie uratować, po to zjawił się Srebrny Książę, bym teraz gapił się bezczynnie?! To moja rola?

Już nie pamiętam, kim przedtem byłem, co mnie przygnało w tamte korytarze, gdzie śmiertelną zadano mi ranę, ledwie wspominam moment, gdy wydałem ostatnie tchnienie. Czy, gdy reszta wspomnień też odejdzie w zapomnienie, będę błąkać się jak zjawa, choć nie-zjawa, bo przez nikogo niewidziany? Czy mam wstąpić między cienie?

Nie!

Blask fotograficznej lampy przygasa, wracają szarości, czernie, granaty i błękity, naj-lepiej widoczne w księżycowym świetle, nim wszystko zaleje czerwień i żółć ognia. Stary zwiadowca patrzy w oczy zbliżającej się śmierci. John przegrywa walkę z sobą samym. A ja nie mogę nic zrobić.

Podnoszę wzrok do księżyca, który tak jak ja obserwuje zmagania. Czemu nie wyśle na pomoc swojego posłańca? Czy dzieje się w pobliżu coś bardziej wartego uwagi? Ktoś bar-dziej potrzebuje magicznej interwencji?

Nic nie mogę zrobić…

Nic nie mogę zrobić, więc krzyczę. Mój głos jest cichszy niż najlżejsze tchnienie wiatru, ale jeśli ktoś ma je usłyszeć, to właśnie księżyc. Krzyczę z wściekłości, a krzyk ten wyraża całe moje rozgoryczenie:

– „Słońce bezsennych! Nieba wieczornego oko! Którego łzawy promień, drżąc, świeci wysoko i ukazuje ciemność, lecz jej nie rozproszy, jak podobneś do znikłej, wspomnianej rozkoszy! Właśnie tak przeszłość, światło dni dawnych jaśnieje. Świeci ona, lecz promień wystygły nie grzeje. Nie śpi i Smutek, i patrzy na jej blask pogodny, widny, lecz z dala. Jasny, lecz och! Jakże chłodny!”

Nim zmrożony czas pozwala pierwszym ołowianym pociskom opuścić lufy karabinów, dostaję odpowiedź.

***

Tarcza miesiąca srebrnego oka

Które na miasto spogląda z wysoka

Czas odmierzając w nieprzerwanej nocy

Gdy próżno wypatrywać wszelkiej pomocy

Czy o poranku światła słońca

(nie znajdziesz ich na wojnie trwającej bez końca)

Kieruje na mnie swe chłodne spojrzenie

Przyoblekając w srebra i błękity me istnienie

Nierzeczywiste, ulotne jak pył w czas zawiei

Który siła magiczna w nowy kształt klei

Czuję, jak wypełnia mnie świetlista łuna

Namaściła mnie siła ta na opiekuna

Luny tajemnej i cudownej mocy

Która w ludzkich sercach budzi się po nocy

I pozwala w to wierzyć

Czego dostrzec nie można, zważyć ani zmierzyć

W muszkietera stroju, z kapeluszem na bakier

W jednej dłoni muszkiet, w drugiej srebrny rapier

Zjeżdżam po tafli srebrnego promienia

By sercom czystym udzielić schronienia

Ale nie ja jeden! Za mną w równym szyku

Lunarna ciągnie armia, żołnierzy bez liku

Są greccy włócznicy, są rzymscy piechurzy,

Ciężkozbrojna jazda, strzelcy i Tatarzy

Angielscy łucznicy, wikingowie, ułani

Nocni Aniołowie przez Lunę zesłani

Pod sztandarem tarczy srebrzystego oka

Które na miasto spogląda z wysoka

Działać muszę szybko, nim czas pędem ruszy

Sztych w serce wymierzyć, co zwiadowcy duszy

Zerwie łańcuchy, otworzy kajdany

Wyrywa się naprzód czas spowalniany…

***

Straciwszy równowagę, Butler pada w gruzy, raniąc się przy tym boleśnie. Nie ma to jednak znaczenia, bo ręka Stormwolfa już daje znak strzelcom. Mierzą w smoka, to oczywiste, ale próżno liczyć na to, że wszystkie kule dosięgną celu i żaden zabłąkany pocisk nie pomknie ku zwiadowcom.

Gaśnie blade światło migawki, zostawiając po sobie powidok, wspomnienie odbite w receptorach oczu, kiedy nadchodzi koniec. Trzask dziesiątek karabinów i huk artyleryjskiego działa rozbrzmiewają niczym dzwony raju.

John wyje. Butler zamyka jedyne oko, mija sekunda, dwie, pół wieczności – nic się nie dzieje. Stary zwiadowca niepewnie unosi powieki, ale wzrok nadal płata mu figle, bo wciąż dostrzega świetlisty ślad, który właśnie przybiera kształt tłumu.

To ja, a za mną mur wznoszących tarczę Księżycowych Książąt. Stoję przed Johnem. W pelerynie i fantazyjnym ubraniu muszkietera, ze sztychem wymierzonym w jego serce, przemawiam jedynymi słowami, które John jeszcze może usłyszeć:

– „Kto nazbyt długo w mieście był więziony, ten w lica niebios spogląda radośnie. Z serca mu błoga modlitwa wyrośnie, by iść w nadziemskie, uśmiechnięte strony”.

Nic się nie dzieje, jednak mówię dalej:

– „Któż może więcej być zadowolony niż człek, co leży na trawie, miłośnie zaczytan w książce, mającej o wiośnie i o miłości najtęskliwsze tony?”

John nie odpowiada, wyciąga tylko ku mnie pazurzaste dłonie, ale widzę łzę spływającą mu po policzku, więc przywołuję kolejne strofy Keatsa, bo nie jestem już tylko martwym nieszczęśnikiem, jestem Królem Poetów, lustrem serc znękanych, w którym każdy widzi to, co sam czuje, lub to, co poczuć pragnie.

– „W wieczór, wracając, słucha Filomeli rozkosznej pieśni, patrzy, jak obłoki płynną promiennie po niebios topieli…”

– „Żałuje wówczas – poruszają się spierzchnięte wargi i słychać chrapliwy dźwięk mowy Johna, który był już u progu zatracenia, ale zawrócił w ostatniej chwili – …że dzień jasnooki tak szybko gaśnie, jakby łzy anielej kropla spłynęła w firmament głęboki”.

Kończy wiersz, wpada w szloch i zasłania twarz dłońmi, na których nie ma już śladu zezwierzęcenia.

– To ty! – W tych dwóch słowach zawiera wszystko, co ma mi do przekazania, a to jest sztuka największa.

Chcę mu odpowiedzieć, ale Butler wkracza między nas, podnosi rękę i coś wskazuje.

Patrzę, a tam smok-Blake wznosi się w chmury, okryty krwią i ogniem. Wydaje ostatni ryk z ostatnich żywych jeszcze ust ostatniej nieuśmierconej głowy i spada niczym płonąca gwiazda w sam środek stada istot wojny. Wybuch głośniejszy od grzmotu wstrząsa ziemią, niebo zdaje się płonąć, siła eksplozji uderza w srebrzyste tarcze Księżycowych – a to wszystko w jedną chwilę, w ledwie półtorej długości myśli.

Z przeciwnej strony nadciąga już chmara dzikich kiedyś-ludzi. Okrążają dół, który do niedawna był ukrytą pod ziemią salą kinową, napierają z obydwu stron na żołnierzy. Walczą zaciekle, jakby to był ich bój ostatni i bez cienia strachu kładą się pokotem pod ostrzałem wilków. Jeszcze chwila, może dwie i bitwa dobiegnie końca, a jej wynik jest aż nazbyt oczy-wisty.

My za to trwamy w środku tego wszystkiego, niczym w oku cyklonu. Otoczeni przez księżycową gwardię, jesteśmy świadkami zwycięstwa najeźdźcy.

– Nie pomożecie im?! – dopytuje John, gdy staje na nogi.

I chcę odpowiedzieć, że ludziom na górze już nie można pomóc, ale ogarnia mnie słabość. Ktoś krzyczy: „zachodzi księżyc!”. Ktoś inny: „przejaśnia się!”. Jeszcze inny: „są już!” i cichnie bitewny zgiełk, opada kurz, a ja słabnę, słabnę, choć ostatkiem sił trzymam się istnienia. Powoli, lecz nieubłaganie, odchodzę razem z nocą.

Butler rechocze. John wypatruje pierwszych promieni słońca, pierwszych pasm błękitu na szarej tkaninie nieba. Dostrzega je. Już czuje ciepło poranka. Już słyszy zwycięskie fanfary. Już widzi, jak armia wilków umyka.

– To koniec – oznajmia i odwraca się ku mnie. – Koniec wojny.

– Nie, ta wojna nigdy się nie skończy – odpowiadam, by go przygotować na to, co nadejdzie. By prosić, żeby zebrał ocalałych, chronił ich i poprowadził tam, gdzie nie dotrze już światło Luny ani jej magia. W tym celu mnie zesłano, takie jest moje zadanie, ale próżno się staram je wypełnić. Moje usta nie wydają już dźwięku.

Znikam, jakbym był ledwie przewidzeniem umysłu wyrwanego ze snu, które wymazu-je z pamięci pierwsze tchnienie poranka.

Epilog – czyli scena piąta, która gorzko udowadnia, że choć wszystko się zmienia, to tak naprawdę nic się nie zmienia

Wielka sala teatru, tego samego, w którym wcześniej pan Blake zapewniał ochronę ocalałym. Na scenie ustawiony piedestał, a na nim trzy trony dla sędziów. Na prawo od nich miejsce dla oskarżyciela, na lewo: dla obrońcy. Pośrodku mównica, przy której stoi oskarżony.

Na szczycie kurtyny umieszczono znak: niewiastę obleczoną w słońce – nowy symbol wolności. Na środku sceny stoi strażnik. Dwóch kolejnych po bokach.

Pod sceną tłum reporterów, a widownię zapełnia publiczność. W siódmym rzędzie siedzi John Abrams ukrywający twarz pod rondem kapelusza i za postawionym na sztorc kołnierzem płaszcza.

Oskarżyciel i obrońca są już na miejscu. Tak samo oskarżony, ubrany w czarny mundur z wypolerowanymi na glanc oficerkami. Jedną dłoń ma pustą, do drugiej przyrósł mu reolwer typu webley. Są związani tak mocno, że nie sposób ich rozdzielić. Broń ma zaspawaną lufę. Zakończone szponami dłonie mężczyzny skuwają kajdany.

Miejsca sędziów są puste.

TŁUM NA WIDOWNI

Zabić! Rozstrzelać! Zabić! Rozstrzelać!

REPORTER I

Za chwilę nastąpi ogłoszenie wyroku w sprawie Fenrira Stormwolfa, majora wilczej armii, jedynego ze współodpowiedzialnych za zniszczenie miasta, ludobójstwo, tortury i zbrodnię przeciwko ludzkości, który przeżył wyzwoleńczy szturm…

REPORTER II

Nastroje wśród zebranych są jednoznaczne. Zgromadzeni chcą kary śmierci dla wojennego zbrodniarza…

REPORTER III

W ciągnącym się przez pięć dni procesie najważniejsze były zeznania dwudziestu trzech pokrzywdzonych, których Stormwolf rozkazał uwięzić w podziemiach kina Luna. Będąc uczestnikami wydarzeń opisywanych jako ostatnia bitwa nocy, przekonali się oni o bestialstwie wilka na własnej skórze. Byli też świadkami męczeńskiej śmierci Stanisława Stachanowa, pseudonim Blake…

REPORTER IV

Wyrok zdaje się być przesądzony, my zaś najwyraźniej zapamiętamy wystąpienie Johna Abramsa, który – choć związany z podziemiem artystycznym – był przeciwny karze śmierci dla Stormwolfa i nawoływał do tego, by jedynie wygnać go na drugi brzeg Pyriflegetonu, by – cytuję – „nie upodabniać się do oprawców”.

Coraz popularniejsza wśród opinii publicznej jest teoria, że był on w rzeczywistości podwójnym agentem wilków i stał za wciągnięciem w pułapkę Stanisława Stachanowa.

TŁUM NA WIDOWNI

Zabić! Zabić! Rozstrzelać!

REPORTER III

…wciąż nie ma oficjalnego stanowiska władz tymczasowych w sprawie tak zwanych Księżycowych Książąt. Wedle przeważającej opinii ministrów, był to efekt działania halucynogennego gazu rozpylanego przez wilki, który powodował również amok i napady szału u części mieszkańców.

STRAŻNIK KOTARY

Wstać, sąd idzie!

Wszyscy podnoszą się z miejsc, kurtyna rozstępuje się i trzech sędziów wstępuje na swoje trony.

TŁUM NA WIDOWNI

Rozstrzelać! Rozstrzelać!

ŚRODKOWY SĘDZIA

(uderza młotkiem w poręcz tronu)

Cisza! Cisza!

(głosy milkną)

Czy oskarżony ma coś do powiedzenia przed ogłoszeniem wyroku?

OSKARŻONY

Tak! Mój los jest dla mnie jasny i umrę bez żalu, tak jak bez żalu przyjmowałem na swoje barki ciężar moich uczynków! Chcę, byście jednak wiedzieli, że nie wilka tu skazujecie! Nie zwierzę! Ale człowieka! Nie tylko śmierci i krwi pragnienia wypełniają mą duszę! Jak wy, kocham…

(pomruk rozchodzi się po widowni, sędzia po prawej zaciska dłonie na poręczach tronu)

…sztukę! Bo czyż wojna nie jest sztuką? W czym gorsze jest piękno zwycięskiej bitwy od urody dziewki wymalowanej na płótnie? Tak, kocham sztukę! W moim gabinecie, jeśli go jeszcze nie spaliliście, znaleźć możecie księgi Nietzschego, gramofon, w którym czeka nastawiona płyta z zapisem dziewiątej symfonii Dvoraka, na ścianach obrazy Hieronima Boscha…

TŁUM NA WIDOWNI

(zagłuszając oskarżonego)

Zabić! Rozstrzelać! Zabić! Rozstrzelać!

ŚRODKOWY SĘDZIA

(uderza młotkiem w poręcz tronu)

Czy ten wykład o wilczych preferencjach artystycznych, skądinąd cenny dla głównego cenzora, to wszystko, co oskarżony ma do powiedzenia?

OSKARŻONY

Chciałem dodać jeszcze, że nie śmierć zwierzęcia, ale śmierć człowieka obciąży wasze sumienia!

(gromki śmiech rozchodzi się po widowni, sędzia z lewej strony szczerzy się od ucha do ucha)

Myślicie, żeście inni? Spójrzcie po sobie! Zęby spiłujecie, pazury zetniecie…

(na dźwięk tych słów sędzia z prawej strony chowa dłonie w rękawy szaty, zaś sędzia z lewej przybiera ponurą minę)

…ale drapieżnych spojrzeń nie zmienicie! Ich nie ukryjecie! Jesteście tacy sami jak…

(strzał! oskarżony pada śmiertelnie raniony, usta wypełnia mu krew, która ścieka na podłogę)

ŚRODKOWY SĘDZIA

(uderza młotkiem w poręcz tronu)

TŁUM NA WIDOWNI

(wszyscy wstają i zaczynają klaskać)

REPORTERZY

Fenrir Stormwolf zabity! Nie wiadomo, kto strzelał.

TŁUM NA WIDOWNI

Wiwat wolność! Wiwat sprawiedliwość!

JOHN ABRAMS

(najpierw nie wstaje z miejsca, potem podnosi się niepewnie i patrzy tylko na zwłoki Stormwolfa ze zrozumieniem i żalem, patrzy na radosne twarze wokół, szuka kogoś o podobnym spojrzeniu, co jego własne, i mówi do siebie)

I co nam przyszło po przetrwaniu, brachu? Lepiej było zginąć jak inni, z nadzieją, że reszcie lepszy świat to przyniesie…

(natrafia na jedno niewinne spojrzenie w ostatnim rzędzie sali; patrzy w oczy dziew-czyny, w której rozpoznaje ukochaną Eliota)

NARRATOR

(jako duch niewidzialny i niesłyszalny, unoszący się pod sufitem sali)

Gdyś wiek przeminął, wstrzymaj się u ścieku,

Ostatnim powróć na przeszłość obliczem;

Zlicz dni szczęśliwe, a wyznasz, człowieku,

Czymkolwiek byłeś, że lepiej być niczem

W opowiadaniu zostały wykorzystane fragmenty utworów:

Do M.S.G – George Gordon Byron (przekład Czesław Jastrzębiec-Kozłowski)

Makbet – William Shakespeare (przekład Leon Ulrich)

Euthanasia – George Gordon Byron (przekład Adam Mickiewicz)

Oda do słowika – John Keats (przekład Jan Kasprowicz)

Głos Demona Stróża – William Blake

Jałowa ziemia – Thomas Stearns Eliot (przekład Czesław Miłosz)

East Coker – Thomas Stearns Eliot (przekład Krzysztof Boczkowski)

Hyperion – John Keats (przekład Jan Kasprowicz)

Bizancjum – Wiliam Butler Yeats

Bodziec – Wiliam Butler Yeats (przekład Dawid Juraszek i Maciej Froński)

Słońce bezsennych – George Gordon Byron (przekład Aleksander Chodko)

Kto nazbyt długo w mieście był więziony – John Keats (przekład Jan Kasprowicz)

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/26239

Daniel Kordowski – typowy człowiek schyłku czasów. Jeżeli w każdym walczą dwa wilki, to w nim przynajmniej cztery. Pełen wątpliwości, nawykły do kwestionowania wszystkiego, zwłaszcza własnych przekonań. Pisanie pozwala mu odnaleźć porządek w chaosie. Nad rzeczywistość przedkłada światy wymyślone, uważając je za bardziej wiarygodne.

Powrót do listy opowiadań

Nieobecny

Adam Ciszewski

Czerwone światełko na niebie migotało i rosło z każdą sekundą. Mimo śnieżycy płynęło przez mrok w stałym tempie.

W blasku lamp dron przywodził na myśl oskubanego, brzydkiego ptaka. Szum wirników ginął na wietrze, kiedy maszyna podchodziła do lądowania. Czekał na nią mężczyzna z długą, siwą brodą. Sięgnął do przymocowanej pod metalowym korpusem skrzynki i wyciągnął paczkę.

Ciężka jak cholera – stwierdził w myślach.

Akurat dzisiaj było mu to obojętne. Bez wyrzutów sumienia, ale i bez satysfakcji, spojrzał na wgniecenie obok tylnego śmigła. Kiedy przed miesiącem otrzymał dwukrotnie mniejszą przesyłkę, przywalił posłańcowi, na którym akt ślepej agresji nie zrobił większego wrażenia. Sam agresor natychmiast pożałował swego czynu, pewien, że pogruchotał sobie palce. Miał szczęście – skończyło się na stłuczeniu.

Pokwitował odbiór i wrócił do chaty. Cisnąwszy przesyłkę w kąt, usiadł na wprost pieca. Nie zwlekając, otworzył drzwiczki i wyciągnął z kieszeni papierosy. Tanie, ruskie, gryzące jak cholera. Od pewnego czasu tylko takie mu smakowały.

Sięgnął po przesyłkę i rozdarł folię, bacząc, aby zawartość nie wysypała się na podłogę; nie życzył sobie patrzeć na kolorowe koperty choćby sekundę dłużej, niż było to niezbędne.

Zapalił papierosa i utkwił spojrzenie w tańczących płomieniach. Po raz kolejny pogratulował sobie w duchu decyzji o tym, aby nie instalować ogrzewania gazowego w chacie.

Jakbym coś przeczuwał – myślał czasami, zaraz potem dodając: Taaa, pewnie. Gówno przeczuwałem.

Wyciągnął pierwszą kopertę. Różową. Bez naklejek, dzięki Bogu. Nienawidził naklejek.

List napisany był na komputerze. To dobrze. Zdecydowanie wolał jednakowe, uszere-gowane przez edytor tekstu litery. Wówczas ich treść nie bolała aż tak bardzo. No i zawsze mógł sobie wmówić, że to nie na serio, że może pisał to ktoś dorosły, tak dla beki. Żadna racjonalizacja nie miała szans w starciu z dziecięcym pismem, krzywymi wężykami próśb, często pełnymi skreśleń i błędów ortograficznych:

Oddaj mi dziatka. Chce żeby mama wruciła. Chce…

Brodacz wymierzył sobie policzek. Tak dla otrzeźwienia. Wziął głęboki wdech, zapalił kolejnego papierosa i zaczął czytać.

Kochany święty Mikołajku. W tym roku nie proszę o nic dla siebie…

– Jasne – prychnął pod nosem.

…ja tylko chcę, żeby mój wujek wyzdrowiał na wigilię i nawet…

Zmiażdżył papier w dłoni i cisnął go do pieca.

Dalej.

Następna koperta była biała, za to z pieprzonymi naklejkami. Jednorożec i bawiące się kotki. No i odręczne pismo, pewnie, czemu nie. Kulawe jak cholera. Siedmiolatka, na bank.

Czytając co drugie słowo, brodacz dowiedział się, że mała Weronika pragnie, aby tata-lekarz nie zaraził się na święta, a mama, która od dwóch miesięcy leży w łóżku, w końcu poczuła się lepiej.

Płomienie błyskawicznie strawiły prośby małej dziewczynki.

Dalej.

Kolejny list od razu wydał mu się podejrzany. Wyróżniały go trzy cechy: szara koperta, brak naklejek i podobnych ozdobników, ładny charakter pisma.

Kochany Święty Mikołaju! W tym roku proszę Cię o następujące zabawki…

Adresat przeczytał treść dwukrotnie. Potem jeszcze raz. Dla pewności sprawdził, czy nie dopisano czegoś na odwrocie kartki.

– Następujące zabawki… – szepnął, sunąc palcem po papierze.

Tomek 10 lat – głosił podpis.

Konkretny chłopak – pomyślał brodacz, wstając z fotela. Narzucił płaszcz i wybiegł w mroźną noc.

Fabryka znajdowała się tuż za jego chatą. Z trudem rozwarł metalowe drzwi i potruchtał korytarzem prosto na halę produkcyjną. Wiedział, że właśnie tam zastanie Knuta.

Przestępując próg, odruchowo zasłonił nos kołnierzem. Śmierdziało jak w gorzelni. Wdusił kontakt, pozwalając lampom rozgonić ciemność.

Elf spał na siedząco, z głową na zakurzonej taśmie, która ciągnęła się wokół pomieszczenia. Nie szczędząc sił, brodacz kopnął krzesło. Siedzisko wyskoczyło spod Knuta, który runął na podłogę jak długi. Dobrą chwilę leżał bez słowa, mrużąc oczy i trzymając dłonie przy twarzy, jakby w oczekiwaniu na kolejny atak.

– Czy szefa powaliło? – wychrypiał w końcu.

– Masz! – warknął tamten, podsuwając mu list. – Czytaj!

Elf wyciągnął okulary z kieszeni flanelowej koszuli i trzęsącą się dłonią osadził je na nosie. Czytał długo, krzywiąc wargi, by w końcu orzec:

– Fejk.

– Srejk! – wrzasnął brodacz. – W tej chwili bierz się do roboty! A jak tkniesz wódę, to Bóg mi świadkiem, że roztrzaskam ci flaszkę na tym zakutym, uszatym łbie! Jazda!

Aby spotęgować przekaz, klasnął parę razy w dłonie, na co Knut jęknął i zasłonił oczy ramieniem.

Nie oglądając się, mężczyzna wrócił do chaty. Czym prędzej przejrzał i spalił resztę korespondencji.

W głowie miał mętlik, zaschło mu w gardle. Jeszcze raz przyjrzał się pisaninie dziesięciolatka. To pierwszy taki list od… trzech lat. Nie do wiary.

Odłożył kartkę na stół. Ostrożnie, aby jej nie poplamić. Rozsunął brudne szklanki i talerze, a po krótkim wahaniu zaniósł je do zlewu. Przyjrzał się dużemu pokojowi, w którym spędzał całe dnie. Ze zgrozą stwierdził, że nie sprzątał tu od wiosny.

Położył się do łóżka grubo po północy. Zmęczony, ale zadowolony – dom lśnił czystością. Sen nadszedł zaskakująco szybko.

Obudził się przed dziewiątą i, jak zwykle, od razu wyjrzał przez okno. Otaczało go pustkowie, które niegdyś pokochał, a potem znienawidził. Co ciekawe, dzisiaj widok bezkresnego odludzia nie napawał go wstrętem. W blasku lamp śnieg miał nieprzyjemny, żółtawy odcień, ale mężczyźnie to nie przeszkadzało. Czuł, że mógłby tak siedzieć i siedzieć, gapiąc się na polarny krajobraz.

Równocześnie palił się do działania. Włączył czajnik i zaczął przetrząsać szafki w poszukiwaniu składników. Przyrządził herbatę według własnej, sekretnej receptury, po czym przelał ją do termosu.

Zastał Knuta w jego biurze – pokoju umieszczonym w rogu hali produkcyjnej. To w tym niepozornym pomieszczeniu rodziły się projekty zabawek i właśnie stąd kierowano pracą fabryki. Nic dziwnego, że od dawna stało puste. Tymczasem elf zdobył się na to, by gruntownie je posprzątać; w powietrzu unosił się zapach środków czystości, na regałach i półkach nie było śladu kurzu.

Uszaty konstruktor siedział przy stole i strugał kawałek drewna. Brodacz po raz pierwszy widział go przy takiej pracy; zanim wszystko trafił szlag, Knut był głównym projektantem i odpowiadał za szkicowanie modeli oraz kalkulowanie ich zapotrzebowania ener-getycznego. Praca ta wymagała zarówno ścisłego umysłu, jak i kreatorskiej fantazji. Niepozorny majster miał łeb nie od parady.

– Jak idzie? – zagadnął podwładnego, który dopiero teraz zdał sobie sprawę z jego obecności.

– Nieźle – przyznał elf, uśmiechając się szeroko.

– Przyniosłem ci…

– Niech szef spojrzy! – Knut sięgnął po świeżo wystruganą lokomotywę i kilka wa-goników. – Właśnie miałem zaprawiać…

Uniósł dłonie nad zabawką i wyszeptał magiczną formułę. Koła pociągu zaczęły się obracać.

– Czy ty w ogóle kładłeś się spać? – zapytał brodacz, obserwując jeżdżącą w kółko zabawkę.

– Chłopak prosił też o szkatułkę na skarby. – Konstruktor sięgnął po niewielkie pudełko i zaczął obracać je w dłoniach. – Pomaluję na zielono i czerwono. Jeszcze mu w tym zamontuję pozytywkę, co? To taki dziewczyński gadżet, ale chyba mu się spodoba?

– Myślę, że tak. Spróbuj herbaty.

Knut pociągnął łyk parującego napoju.

– Świetna! Dawno jej nie piłem.

– No.

Zamilkli. Przez chwilę szef bał się, że jego pracownik stwierdzi, że herbata istotnie jest smaczna, ale przydałaby jej się solidna, procentowa wkładka dla podbicia smaku. Marny dowcip nie tylko byłby nieśmieszny, ale i zwyczajnie dołujący.

– To pierwszy taki list od wybuchu pandemii, co? – Elf przerwał ciszę.

– Pierwszy.

– To musi być trudne. Czytać te wszystkie…

– Byłoby mi prościej, gdybym był zasranym cudotwórcą.

– No tak. Pewnie tak.

Brodacz poklepał konstruktora po ramieniu i rzucił:

– Dobra robota.

Po czym wyszedł z biura, wmawiając sobie, że ucisk w gardle to reakcja alergiczna na płyn do mycia podłóg.

***

Knut pracował ciągiem, dopóki nie skończył całego zamówienia. Brodacz czym prędzej wysłał chłopcu wszystkie zabawki, dorzucając jeszcze figurkę anioła oraz parę ciepłych skarpet.

W Wigilię ubrali choinkę i zasiedli do wieczerzy. Rok wcześniej, podczas wspólnego posiłku, obaj strasznie się męczyli; elf odsiedział dwie godziny, po czym wrócił do pustej fabryki, by w samotności się upić.

Tym razem biesiadowali do późna. Bez napojów wyskokowych, za to przy świątecznych przebojach odtwarzanych z magnetofonu. Gadali długo i szczerze, jakby chcieli nadrobić trzy ciche lata. Knut wyznał, jak wspomina początki ich współpracy:

– Szef był nie do zniesienia. Wszystkiego się czepiał. Nawet ołówek trzymałem nie tak, jak trzeba! Po pierwszym tygodniu miałem rzucić to w cholerę, ale zagryzłem zęby.

– Zagryzłeś zęby? Ja miałem szczękościsk przez jakieś pół roku! Wszystko robiłeś po swojemu. Choćby niemądrze, byle po swojemu! Jaki zdolny, taki uparty…

Skrzętnie omijali temat przyszłości. Nie chcieli o niej myśleć. Do brodacza dotarło, że Knut, gdyby tylko chciał, z pewnością znalazłby niezłe stanowisko w jakiejś firmie farmaceutycznej. Może więc tkwienie na tym odludziu nie było przejawem wygodnictwa, ale… lojalności?

Kolejne dni upłynęły w przyjemnej atmosferze. Knut nie odstawił butelki, ale nie upijał się do nieprzytomności, co i tak stanowiło trudny do przecenienia postęp.

Ostatnie listy, wysłane przez spóźnialskich, dotarły w Boże Narodzenie. Wszystkie wylądowały w piecu.

Dzień przed sylwestrem, późnym popołudniem, brodacz siedział w oknie chaty i palił papierosa. W pierwszej chwili pomyślał, że to omamy. Zamrugał parokrotnie, jednak migoczące na horyzoncie światełko nie znikło.

Wyszedł na lądowisko, usiłując sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek, nawet w latach, w których dostawał tysiące listów dziennie, otrzymał jakąś korespondencję między dwudziestym szóstym grudnia a pierwszym stycznia.

Nigdy.

Kiedy dron obniżył pułap, wszystko stało się jasne.

– Nie…

Maszyna zawisła nad lądowiskiem. Na panelu wyświetlały się informacje dotyczące przesyłki.

– Nie, nie…

Pierwsza próba doręczenia – adresat nieobecny!

Druga próba doręczenia – adresat nieobecny!

Trzecia próba doręczenia – adresat nieobecny!

Przesyłka odesłana do nadawcy.

Brodacz wyciągnął karton z metalowych szponów. Ten sam, który przed paroma dniami osobiście zaklejał.

Automatycznie pokwitował przyjęcie zwrotu i odesłał maszynę. Opadł na kolana, przyciskając pudło do piersi. Nie miał siły płakać ani się złościć. Uniósł twarz ku milczącemu niebu. Znowu padał śnieg.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27742

Adam Ciszewski – urodzony w Proszowicach. Studiował filologię angielską i uzyskał tytuł licencjata, na dalsze kształcenie zabrakło mu cierpliwości. Tej ma sporo do nudnych lektur – gustuje w powieściach psychologicznych i obyczajówkach. Miłośnik dobrego rocka i metalu. Razem z żoną i córką mieszka w Krakowie, ale można go też spotkać w okolicach Ojcowa, bo lubi włóczyć się po tamtejszym lesie.

Powrót do listy opowiadań

Ewy komedia

Irka Luz

Ω

Kόλαση

Wracam do pokoju po ciepły sweter, bo nagle zrobiło się piekielnie zimno. Zerkam przelotnie w lustro na drzwiach szafy, dziś ma w sobie magię, której nie potrafię się oprzeć. Przystaję, wciągam brzuch, prostuję plecy, robię półobrót i uważnie studiuję odbicie. Nadal wchodzę w rozmiar S, mam talię i tyłek, a piersi dzielnie stawiają opór grawitacji.

Podchodzę bliżej i uśmiecham się, od kącików ust natychmiast rusza fala zmarszczek. Poważnieję i zmarszczkowe tsunami słabnie. Na to nie pomaga żaden krem, a kupuję te naprawdę drogie. Uśmiecham się jeszcze raz, szerzej, odsłaniając zęby. Są równe, w miarę białe, ale mojego dentystę martwi prawa górna dwójka. Cholerna paradontoza!

– Całkiem nieźle, przynajmniej jak na kogoś, kto liczy sobie pół wieku i parę godzin – mówię do odbicia, a ono znika.

W lustrze oglądam teraz film z przeszłości, wybiórczy, nieuczciwy, ale jednak prawdziwy. Pokazuje kolejne życiowe skrzyżowania, na których skręciłam w złą stronę. I zjazdy z autostrady, które przyciągały, wabiły, a jednak je minęłam, bo bałam się tłuc po nieznanych, a może i niebezpiecznych drogach. I jakby wspomnienia życiowych błędów nie były dość bolesne, szklana tafla otumania mirażami tego, co mogłoby być, gdybym wtedy…

Potrząsam głową, usiłując wyrwać się ze wspomnień. Kilkoma mrugnięciami strząsam łzy. Dobry nastrój, który miałam jeszcze przed chwilą, wyparował. Cholerne urodziny, od dawna ich nie obchodzę i usiłuję nie pamiętać, ile mam lat. Czuję się jak trzydziestolatka (no, może czułam jeszcze przed chwilą) i tego się trzymam. Ale takiego jubla znajomi nie pozwoliliby mi przegapić. W efekcie sterczę jak idiotka przed lustrem, badam swoje ciało i robię życiowe podsumowania. I, cholera, żal mi niespełnionych marzeń i straconych szans. Nie tak miało być.

– Chcesz zacząć jeszcze raz?

Rozglądam się, pod oknem stoi śniady mężczyzna w czerni.

– Niby jak? – pytam.

– Po prostu, przeżyć życie jeszcze raz – odpowiada. – Możesz uniknąć błędów, osiągnąć upragnione cele – kusi.

Waham się. To nie jest złe życie. Mam pracę, którą lubię, ale to nie jest to, co pragnęłam robić. Chciałam pisać, właściwie cały czas coś skrobałam i wszyscy, którzy czytali te opowieści, mówili, że mam talent. Może się mylili, a może zabrakło mi odwagi i determinacji, w każdym razie największe marzenie pozostało niespełnione i już tego raczej nie zmienię.

Wyjechałam z Polski. Stać mnie na to, żeby się nie zadłużać, ale emigracja miewa gorzki smak. Tęsknię. Najbardziej za językiem i ludźmi. Czasami wydaje mi się, że widzę na ulicy znajomych z Polski, ale gdy chcę ich zawołać, spostrzegam, że to zupełnie obce osoby, może tylko trochę podobne.

Mam tu kolegów, a nawet sprawdzonych przyjaciół, ale nie mam rodziny. Jakby na zawołanie widzę w lustrze chłopaka, którego poznałam, gdy miałam siedemnaście lat. Nie pamiętam, jak miał na imię, ale robi mi się smutno. Mogliśmy być razem. Albo mogłam dać szansę Sebastianowi, niezłe ciacho z niego było, ale tak mnie wkurzył, upijając się w Wigilię z ojcem, że go zostawiłam. Seba też pojawia się w lustrze. I dzieciaki, które mogliśmy mieć.

Patrzę na mężczyznę w czerni, który cierpliwie czeka na odpowiedź. Wciąż się waham. Wiem, że mogłam schrzanić więcej.

– I…?

– Tak. – Sama nie rozumiem, dlaczego to mówię.

– Jak sobie życzysz…

***

Szafa z lustrzanymi drzwiami stoi dokładnie naprzeciwko łóżka. Nienawidzę tych luster. Nie znoszę zaczynać każdego dnia od patrzenia na siebie. Dzisiaj wkurwiają mnie bardziej niż kiedykolwiek, a jednocześnie nie potrafię oderwać wzroku od odbicia. Skończyłam pięćdziesiąt lat, a widzę kobietę o dziesięć lat starszą.

Długie włosy zwisają zlepione w strąki, lepiej wyglądałabym z krótkimi, ale ten idiota nie zgadza się, żebym je obcięła. Raz spróbowałam, ale Sebastian potrafi boleśnie okazywać niezadowolenie.

Po każdej ciąży zostawało mi kilka kilogramów i uzbierało się ich tyle, że mam wrażenie, jakbym była w kolejnej, a na wystający brzuch opadają obwisłe cycki. Tak załatwili mnie moi synowie – trzy wiecznie głodne, głupie bachory, które wyprowadziły się tak szybko, jak to było możliwe. Czasem tylko dzwonią i pytają: Jak leci? A kiedy odpowiadam, każą mi od niego odejść. A niby gdzie mam się podziać?! Wezmą mnie do siebie? Już to widzę.

Przychodzili na świat jeden po drugim, równo co dwa lata. Nie miałam czasu nawet pomyśleć o sobie. A kiedy wreszcie podrośli i poszli do szkoły, zorientowałam się, że nie mam nic – ani skończonych studiów, ani pracy, ani przyjaciół.

Wbrew sobie podchodzę bliżej lustra i oglądam pobrużdżoną twarz o niezdrowej cerze. Szczerzę zęby, choć zwykle rzadko się uśmiecham. Nie mam powodu, a poza tym wstydzę się brakującej prawej górnej dwójki.

Boże, co się ze mną, kurwa, stało?! Wszyscy mówili, że jestem dobra, że mam przyszłość i daleko zajdę. Miałam już na koncie pierwsze publikacje. Co się spieprzyło?! Przecież wiem co. Mój największy życiowy błąd drze mordę w przedpokoju:

– Ewa, wstawaj! No, wstawaj! Nic jej nie zrobiłem! Powiedz im, Ewa. Ewaaa! – zawodzi.

Opuszkami palców dotykam bordowofioletowego siniaka na kości policzkowej.

Jasne – myślę. Dla ciebie to nic.

– Chcesz zacząć od nowa? Jeszcze raz przeżyć życie?

Odwracam się i patrzę w twarz śniadego mężczyzny ubranego na czarno. Nie waham się ani chwili. Pewnie, że chcę, choćby tylko po to, żeby powiedzieć Sebie: wypierdalaj.

– Tak!

– Nie ma sprawy…

***

Lustro pokazuje kobietę sukcesu. To ja: markowe ciuchy, modna fryzura, płaski brzuch, sterczący dumnie biust, nieco tylko wsparty silikonem. Podchodzę bliżej i przypatruję się twarzy w poszukiwaniu zmarszczek. Nic, gładka jak pupcia niemowlaka, a wszystkie niedoskonałości cery (nie żebym miała jakieś poważne) ukrywa perfekcyjny makijaż. Próbuję się uśmiechnąć, ale niespecjalnie mi wychodzi, bo mięśnie nie chcą współpracować. Chyba podczas ostatniego zabiegu źle wstrzyknęli mi botoks. Cóż, młodość ma swoją cenę. Otwieram usta, śnieżnobiałe zęby aż błyszczą.

Zadowolona z oględzin, cofam się o dwa kroki. Tak, nikt nie pomyślałby, że dziś skończyłam pięćdziesiąt lat, wszyscy dają mi najwyżej trzydzieści pięć.

Unoszę dumnie głowę i hardo patrzę w oczy swojego odbicia. Po kilku sekundach nie wytrzymuję i uciekam spojrzeniem. Jak zwykle.

Cholera, osiągnęłam wszystko – mam pozycję, nazwisko, niedługo ukaże się moja książka, tak odważna i kontrowersyjna, że przy niej powieści Lipińskiej i James to bajki dla dzieci.

– Więc dlaczego jestem nieszczęśliwa? – pytam nie wiadomo kogo.

– Straciłaś tylko siebie. I Waldka – odpowiada Ewa po drugiej stronie lustra.

– Pieprzysz!

– Aha, i rzeczywiście taką książkę chciałaś napisać?

Otwieram usta, by wysłać ją do diabła, i zaraz je zamykam.

Nie, nie taką – myślę.

Czuję się mała, głupia i nic nieznacząca. Co się, u  licha, ze mną stało? I już wredna suka z drugiej strony lustra pokazuje mi odpowiedź…

Zaczęło się, jak w dobrej powieści, od morderstwa, które wstrząsnęło miasteczkiem – zazdrosny chłopak zabił dziewczynę. Nowy naczelny zażyczył sobie reportażu o zbrodni. Wszyscy protestowaliśmy, tłumaczyliśmy, że nie wchodzimy z butami w tak intymne sprawy mieszkańców, że takie dziennikarstwo sprawdza się może w dużych miastach, ale nie na prowincji. Szef był nieugięty i przydzielił temat mi. Nie rozmawiałam z rodziną, a jedynie ze znajomymi sprawcy i ofiary. Po przeczytaniu tekstu naczelny skrzywił się z niesmakiem.

– Styl masz niezły, ale musisz się jeszcze wiele nauczyć – powiedział.

Kilka dni później otworzyłam gazetę i ze zgrozą wpatrywałam się w tytuł, rodem z tabloidów, pod jakim poszedł mój reportaż.

Boże, jak ja się teraz pokażę na mieście – myślałam.

Powinnam zrobić wtedy awanturę w redakcji – nie zrobiłam. Powinnam odejść – nie odeszłam. Gazeta zmieniała się, dopasowując do realiów współczesnego świata, czy raczej gustu nowego wydawcy. A ja wraz z nią. Coraz łatwiej przychodziło mi pisanie napastliwych artykułów, pogoń za sensacją i grzebanie w życiorysach w poszukiwaniu brudów. Aż w końcu przyjęłam ten styl i sposób widzenia świata.

I tylko Waldek rzadziej się uśmiechał i mniej rozmawialiśmy. Aż któregoś dnia powiedział:

– Odchodzę.

Pokłóciliśmy się wtedy pierwszy i ostatni raz.

– W życiu trzeba być twardym! – wrzeszczałam.

– W życiu nie można być świnią – odparł, spakował rzeczy i wyszedł.

Nawet nie cierpiałam, bo moja kariera nabrała rozpędu. Nie musiałam już tkwić w powiatowym miasteczku, przeszłam do większej redakcji, a potem kolejnej, coraz bliżej stolicy. Aż wspięłam się na szczyt.

A teraz już nie mam czego zdobywać i uczucia, które stłumiłam, wracają.

– Wciąż go kocham – mówię, ale Ewy nie ma już po drugiej stronie lustra.

– Chcesz zacząć od nowa? Przeżyć życie jeszcze raz? Masz szansę wszystko naprawić.

Odwracam się, na fotelu w rogu pokoju siedzi śniady mężczyzna ubrany na czarno. Podnosi pytająco brwi. Nie waham się.

– Tak – szepczę, a po policzkach spływa mi czarny jak smoła tusz do rzęs, podobno wodoodporny.

– Proszę bardzo…

***

Obracam się przed lustrem w tę i we w tę i dochodzę do wniosku, że – jak na kogoś, kto liczy sobie pół wieku i parę godzin – nie jest źle. Wciąż wchodzę w rozmiar S, mam tyłek i talię, a piersi dzielnie opierają się grawitacji. Tylko kiedy się uśmiecham, po policzkach płynie fala zmarszczek, z którymi nie radzą sobie kremy z górnej półki.

No, dość tego podziwiania się, czas do roboty – myślę.

Chcę odejść, ale nie mogę, bo w lustrze, miast mojego odbicia, przesuwają się kadry z przeszłości. Jak zahipnotyzowana patrzę na kolejne momenty życia, w których popełniłam błąd, zmarnowane szanse i wyzwania, których nie podjęłam. Dobry nastrój pryska jak bańka mydlana. I tak mi cholernie żal niespełnionych marzeń.

– Chcesz zacząć jeszcze raz? Przeżyć życie od nowa?

Odwracam się, pod oknem stoi śniady mężczyzna ubrany na czarno. Patrzy na mnie wyczekująco.

Waham się. Mojemu pisarskiemu marzeniu już dawno wyprawiłam pogrzeb, ale mam pracę, którą lubię. Emigracja miewa gorzki smak, ale poznałam świetnych ludzi i nauczyłam się czegoś o świecie. Nie mam rodziny, ale za to kilku sprawdzonych przyjaciół. Zresztą posiadanie rodziny nie zagwarantowałoby mi szczęścia. Wiem to, choć nie mam pojęcia skąd.

– Nie – mówię. – I tak popełniłabym inne błędy, straciła jakieś szanse. Niech zostanie, jak jest.

– Gratulacje, szybko ci poszło! – Mężczyzna w czerni klaszcze. – Niektórzy nie potrafią zrozumieć, że człowiek ma tylko jedną szansę i próbują bez końca, a u ciebie tylko jedna runda i jaka zmiana punktu widzenia! No, nic tu po mnie, spadam.

Jego postać blednie. Kiedy jest tylko ledwie widocznym cieniem, przypominam sobie inne pokoje, inne lustra, inne ja.

– Hej, zaczekaj! – wołam. – Co to właściwie było?

Na moment staje się wyraźniejszy.

– Piekło – odpowiada i znika na amen.

καθαρτήριο

Przez chwilę gapię się na miejsce, w którym stał, a potem wzruszam ramionami i sięgam do szafy po ciepły sweter. Dłoń przechodzi przez drewno, a szafa pozostaje zamknięta. Marszczę brwi.

Co u licha – myślę.

Coś ciągnie mnie do przedpokoju i mam wrażenie, że nie spodoba mi się to, co tam zastanę. I rzeczywiście, leżę na podłodze – bez życia. I jedyne, co przychodzi mi do głowy, to: Ups. Nawet bez wykrzyknika. Jestem martwa i zupełnie mnie to nie rusza, jakby cała energia, wszystkie lęki i namiętności pozostały w ciele leżącym w otwartych drzwiach mieszkania. Nawet nie zastanawiam się, co doprowadziło mnie do tego stanu, przelatuje mi jedynie przez myśl, że to była dobra śmierć, taka, jakiej sobie zawsze życzyłam: bez cierpienia, długiej, wyniszczającej choroby, rozpaczy, lęku i samotności.

Coś jednak przebija się przez obojętność.

– Cholera! Już się nie dowiem, co dziewczyny kupiły mi na urodziny. A tyle było biegania i szeptania po kątach. – Pojęcia nie mam, dlaczego akurat to wydaje mi się teraz ważne.

– Wibrator.

– Żartujesz?! – Odwracam się, za mną stoi kolejny facet.

– Nie – odpowiada krótko.

Zerkam na ciało, może to i lepiej, że tego prezentu nie dostanę, bo nigdy nie potrafiłam robić dobrej miny do złej gry.

– Chciałabym wiedzieć, kto to wykombinował? I co one sobie, cholera, myślały?!

– Proszę bardzo.

Ląduję w dyżurce, gdzie Ilse urabia resztę ekipy:

– No, co wy takie sztywne jesteście? Będzie zabawnie, a jej się przyda, bo przecież faceta nie ma…

Niejeden raz chodzi, smęci, namawia, starannie omijając nasze nieliczne męskie rodzynki, aż dziewczyny jedna po drugiej się zgadzają, bardziej dla świętego spokoju niż z przekonania.

– Skąd ci się to wzięło, idiotko? – pytam, choć ona mnie oczywiście ani nie słyszy, ani nie widzi.

Ktoś jednak słyszy, bo ląduję na naszej firmowej imprezie, ostatniej przed covidem, i obserwuję siebie: uśmiecham się idiotycznie do faceta, który jest kompletnie nie w moim typie. Pamiętam to! To był mąż Ilse, choć wtedy o tym nie wiedziałam. Starałam się jakoś przetrwać monolog o panelach solarnych, który mi zaserwował, i myślałam, jak uciec, nie obrażając go przy tym.

On jest mój, ty głupia krowo! – Słyszę w głowie głos Ilse.

Rozglądam się i dostrzegam ją przy stolikach z jedzeniem. Patrzy na nas z gniewną miną. W życiu bym nie pomyślała, że jest zazdrosna i taka pamiętliwa. W ogóle się nie zorientowałam, jakie nią targają uczucia, ba, sądziłam, że całkiem nieźle się dogadujemy.

Ciekawe, ile razy jeszcze się pomyliłam – myślę nieopatrznie, bo natychmiast przed oczami przelatują mi kolejne sceny, słyszę cudze myśli.

Mark wskazuje mi błąd w sprawozdaniu:

Mogłabyś się wreszcie porządnie nauczyć pisać po niemiecku. Mam lepsze rzeczy do roboty, niż wiecznie ci pomagać.

Proszę o coś sprzątaczkę:

A ty myślisz, że jesteś lepsza ode mnie! Verdammte Ausländer!

Odczep się wreszcie ode mnie. To, że pracujemy razem, nie oznacza, że jesteśmy przyjaciółkami.

Żałosna jesteś.

Niektóre głosy mnie zaskakują, niektóre irytują, a inne sprawiają ból.

Czasami cię nienawidzę. Musisz być taka zawsze poukładana…

To Karin. Karin?! I ty, Brutusie, przeciw mnie!

Jesteś głupia! – Mama patrzy z gniewną miną.

Powtarzała to tyle razy, niemal odruchowo. Potem tłumaczyłam sobie, że wcale tak nie myśli, że to tylko słowa. Teraz już sama nie wiem.

Jesteś głupia. – Ojciec spogląda beznamiętnie.

Głupia!

Otaczają mnie twarze patrzące z pogardą, słyszę kryjące się za nimi myśli:

Głupia!

Powielone setki razy słowo przypomina chmurę zatrutych szpilek, które wbijają się we mnie niczym w woskową lalkę. Jad zaczyna działać natychmiast. Kulę się, cofam, chciałabym się schować w jakimś ciemnym kącie, bo… jestem głupia. Tyle lat z tym walczyłam, zapłaciłam wysoką cenę nawet nie za zwycięstwo, a jedynie kruchy rozejm, a teraz znowu mnie atakuje. Nawet śmierć mnie nie chroni. Czy tak będzie przez wieczność?

– Nie! – Prostuję się. – Nie jestem głupia! Nie miałaś prawa mi tego stale powtarzać! – Celuję palcem w twarz matki, a ta rozpryskuje się jak bańka mydlana. – Ty też nie! – Twarz ojca znika, a za nią kolejne. – Nie muszę tego słuchać, sama wiem, kim jestem!

Głosy milkną, a ja znowu stoję nad ciałem Ewy, moim ciałem. Pierś mi faluje w spazmatycznym oddechu. To znaczy oddychałabym spazmatycznie, gdybym w ogóle oddychała. Ale przecież oddycham. Absurdalność sytuacji i brak zrozumienia, co się właściwie dzieje, wkurzają mnie jeszcze bardziej. Myślałam, że śmierć jest prosta, pyk i po wszystkim. To umierania się bałam.

Odwracam się i staję twarzą w twarz z mężczyzną, który wysłał mnie w tę podróż. Jest spokojny, nieporuszony.

– Ty! – Celuję w niego palcem i nie wiem, co powiedzieć.

Dopiero teraz rejestruję jego wygląd: jasna skóra, blond włosy, skrzące się, jakby posypał je diamentowym pyłem i oczywiście biały strój. Słowo anioł nie przeszłoby mi przez gardło, nie po tym, co właśnie przeżyłam. Przypominam sobie tego pierwszego – faceta w czerni.

– Musicie być tacy stereotypowi?! – Staram się włożyć w to ostatnie słowo jak najwięcej jadu.

– Względy kulturowe, czasem to pomaga. Choć nie jestem aniołem. Jesteśmy raczej… audytorami – odpowiada. – Ale jeśli wolisz coś innego, nie ma sprawy.

Jego garnitur i koszula powoli zmieniają barwę. Najpierw przypominają zabielaną zupę ogórkową, potem rozcieńczony płyn do ust, niedojrzałe jabłko, by wreszcie przybrać odcień soczystej młodej trawy. Mój ulubiony, choć niekoniecznie w przypadku modowej stylizacji.

Już mam rzucić jakąś kąśliwą uwagą, gdy słyszę szczęk zamka w drzwiach naprzeciwko. Tracę zainteresowanie aniołem, audytorem, czy kim on tam jest.

– No, ciekawe – mruczę z mściwą satysfakcją i wlepiam spojrzenie w otwierające się drzwi.

***

– Scheiβe! – Worek ze śmieciami wypada z rąk sąsiada. – Fuck!

Chłopak pochyla się nad moim ciałem, a potem prostuje gwałtownie i w panice rozgląda dookoła, jakby szukał kogoś, kto zajmie się problemem, bo sam nie wie, co robić. Nie dziwię się, raczej nie myśli trzeźwo. Wiem coś o tym, bo o pierwszej w nocy waliłam w drzwi jego mieszkania i wrzeszczałam, żeby ściszył muzykę. Otworzył, spojrzał zamglonym alkoholem wzrokiem i poradził, żebym zmieniła pracę, to nie będę musiała tak wcześnie wstawać. Balował trzecią noc z rzędu, a ja po raz kolejny nie mogłam spać. Zadzwoniłam po policję, obiecali, że przyjadą najszybciej jak się da. Po godzinie sąsiad wyłączył muzykę, a ja odpłynęłam, po dwóch kolejnych godzinach obudzili mnie gliniarze, którzy przyjechali na interwencję.

Coś chyba dotarło do jego zapijaczonego łba, bo wyjmuje komórkę, przez chwilę myśli intensywnie, a potem drżącymi palcami wystukuje numer. Dyżurny pogotowia instruuje go, co robić i chłopak stękając zaczyna masaż serca. Trochę przeszkadza mu biust, ale radzi sobie całkiem nieźle.

– To. Nie. Moja. Wina. To… – powtarza w rytm uciśnięć.

Przyglądam mu się ze zdumieniem. Twarz ma mokrą, sama nie wiem czy od potu, czy łez. Brakuje mu sił – trzy doby alkoholowych libacji zrobiły swoje – gubi rytm, uciski są coraz słabsze, ale nie przestaje.

Na schodach słychać rumor, to przybywa profesjonalna odsiecz. Chłopak zdaje się nie słyszeć ratowników.

– Proszę się odsunąć, zajmiemy się nią.

Nie reaguje. Medycy dosłownie odstawiają go pod ścianę, a on zsuwa się po niej i kuli na podłodze. Wciąż powtarza swoją mantrę:

– To. Nie. Moja. Wina.

Cholera, chyba zafundowałam mu traumę. Nie wiem, czy to efekt przepicia, który minie, gdy wywietrzeją promile, czy coś trwalszego, ale robi mi się go żal. Może zbyt surowo go oceniłam, może dzieciak ma po prostu problemy.

Ile razy jeszcze się tak pomyliłam? – przelatuje mi przez myśl.

– Nie! – Odwracam się gwałtownie do faceta w zieleni. – To było pytanie retoryczne! Nie chcę wiedzieć. I tak już niczego nie zmienię.

– W porządku – mówi z lekkim uśmiechem.

Przypominam sobie myśli, które mnie atakowały.

– Nie jestem lepsza, co?

Kiwa głową.

– Nikt nie jest.

Lekarz poddaje się dość szybko, oficjalnie stwierdza zgon i rusza, by zająć się sąsiadem. Patrzę na ciało, które było mną, leży z rozerwaną bluzką wśród medycznych śmieci. Tyle zostaje – bałagan.

– Co teraz? – pytam.

– Teraz…

Coś szarpie mnie do tyłu, lecę, a świat się oddala.

A

παράδεισος

– Teraz możesz odpocząć.

– Och! – wyrywa mi się.

Stoimy w ogrodzie. Jest ciepły wiosenny dzień, drewniany leżak, wyścielony poduszką, zaprasza, by się na nim ułożyć. Mieszkam, nie, mieszkałam w bloku, na drugim piętrze i ogród pozostawał jedynie w sferze marzeń, więc teraz czuję się jak w raju. Na stoliku obok leżaka stoi szklanka z lemoniadą, a na ławie po drugiej stronie kilkanaście grubych książek.

– Urządź się jakoś – mówi audytor w zieleni i wręcza mi szklaną kulkę.

– Co to jest? Jak?

– Tu możesz niemal wszystko – odpowiada, ignorując pierwsze pytanie. – A kiedy już będziesz gotowa, idź tam… – Wskazuje ścieżkę, której końca nie widzę, mimo że biegnie prosto jak strzała.

– Co tam jest? – pytam, ale już go nie ma.

Rozglądam się niespokojnie, czekając, aż dojdzie do czegoś niemiłego, ale nic się nie dzieje. Kulka, którą trzymam w ręce, jest przyjemnie ciepła. Badam ją z ciekawością, wewnątrz kłębi się mgła i czasem coś iskrzy. Nie mam pomysłu, do czego służy. W końcu wzruszam ramionami, odkładam kulkę na stolik, sadowię się na leżaku i sięgam po szklankę. Przelatuje mi przez myśl pytanie, czy martwi mogą pić, ale po pierwszym łyku okazuje się, że tak. Lemoniada jest chłodna, cytrynowo-miętowa i smakuje niebiańsko. Zachęcona tym doświadczeniem rzucam w przestrzeń:

– Czereśnie!

Na stoliku materializuje się miseczka z owocami. Kosztuję i nie mam wątpliwości, że jestem w raju. Sięgam po opasłe tomisko. Uśmiecham się, bo rozpoznaję tytuł. Już kiedyś to czytałam, ale tylko pierwszy tom, bo kolejne wydawano w sporych odstępach czasu. Kupowałam je i odkładałam, czekając, aż uzbieram cały cykl. Miało powstać dziesięć tomów, a zdołałam zebrać cztery. Teraz mam kompletną sagę, chyba są tu nawet części, które jeszcze nie ukazały się po polsku, a może nawet wcale się nie ukazały. Lektura w sam raz na wieczność.

Trzysta stron później zamawiam obiad, a przy okazji tworzę altankę z porządnym stołem, przy którym można wygodnie jeść. Nie czuję głodu, ale brakuje mi rytmu dnia wyznaczanego przez posiłki. Poza tym jedzenie jest przyjemnością, więc nie powinno go zabraknąć w raju. Dodaję jeszcze do krajobrazu moje ulubione kwiaty i z powrotem pogrążam się w lekturze.

Jestem w połowie drugiego tomu, gdy zdaję sobie sprawę, że coś jest nie tak, ale nie potrafię powiedzieć co. Dopiero po dłuższej chwili dociera do mnie, że słońce wciąż tkwi w tym samym miejscu, odkąd tu przybyłam, stale jest południe. Trzeba to zmienić, bo lubię wschody i zachody słońca, rosnący i malejący księżyc i widok Drogi Mlecznej. Zadanie okazuje się nie takie proste. Bez względu na to, jak formułuję życzenie – nic się nie dzieje, a przecież audytor powiedział, że mogę wszystko. No dobrze, niemal wszystko, ale czy chcę zbyt wiele?

Lekko sfrustrowana przysiadam na brzegu leżaka i myślę, co dalej, gdy moje spojrzenie przyciąga skrząca się kulka. Biorę ją do ręki i oglądam z uwagą, a potem tknięta przeczuciem rzucam w górę.

– Chcę prawdziwego świata!

Nie słyszę wybuchu, ale kulka eksploduje. Mój mały raj, niczym latający dywan, gna przez rozszerzającą się przestrzeń, otoczony gęstą, buczącą mgłą. Tak gorącą, że emituje słabe światło. Rozglądam się przerażona i zafascynowana jednocześnie. Ale już otacza mnie absolutna ciemność. Po omacku szukam leżaka, opadam na niego, drżąc ze strachu i ekscytacji.

– Świece!

Wątłe płomyki ledwie rozpraszają mrok. Podskakuję, gdy wokół mnie zaczynają przelatywać smużki światła. Chwilę później ogród przepływa obok gwiazdy tak wielkiej, że Słońce wyglądałoby przy niej jak kropka kończąca zdanie. Zasłaniam oczy, oślepiona blaskiem wybuchu. Dookoła eksplodują kolejne supernowe.

Przepływam przez obłoki zimnego gazu. Jeden z nich zapada się i wybucha tworząc nową gwiazdę, wokół której wiruje pył, a wraz z nim mój ogród. Niewiele widzę, jakbym wędrowała w burzy piaskowej. Stopniowo jednak kurz opada i mogę podziwiać chaos rodzącego się układu gwiezdnego. Wirujące kamienne bryły zderzają się i odskakują od siebie niczym kule bilardowe albo rozsypują w proch. Obok mknie powiększająca się płonąca kula, w którą stale uderzają meteoryty i komety. Zderza się z inną, mniejszą. I znowu nic nie widzę prócz gorącego, połyskującego pyłu. Ale wiem, że pod nim powstaje mój świat. I że nie będzie jedyną planetą w tym układzie.

Ogród łagodnie osiada na wciąż żarzącej się ogniem kuli. Spędzam noc wpatrzona w miliardy gwiazd jaśniejących na niebie, podziwiam nieznane konstelacje i dwa wędrujące po niebie księżyce. Obiecuję sobie, że opiszę to, co widziałam. Jeśli zdołam. Ale nie teraz, później, kiedy już ręce przestaną mi się trząść.

Wschodzi słońce, a przynajmniej jakaś gwiazda. Popijam lemoniadę, wciąż drżę po przeżyciach poprzedniego dnia i żeby się uspokoić, sięgam po książkę. Wsiąkam w obcy świat, usiłując przez chwilę nie myśleć o tym, który powstał na moich oczach.

Kończę opowiadanie, które autor wcisnął między drugi i trzeci tom, i co rusz podnoszę wzrok, bo żonkile, maki i konwalie rosnące obok siebie nie tworzą harmonii.

Faktycznie trzeba to jakoś urządzić – myślę.

Wstaję, przeciągam się i zabieram do pracy. Pierwsze próby nie są udane, jestem jak dziecko, które dostało klocki i próbuje zrozumieć, co można z nimi zrobić, łącząc kolorowe elementy w przypadkowe konstrukcje. Przysiadam na brzegu leżaka i zastanawiam się, czego właściwie chcę.

Morze. Tam. Trochę dalej. A mój ogród powinien być odrobinę wyżej. O, tak jest dobrze. I plaża z jasnym, drobnym piaskiem. Koniecznie góry! Dorastałam w górach i długo nie mogłam się przyzwyczaić do płaskiego horyzontu. Tam. Górzysty cypel wbijający się w morze, łańcuch kolejnych wzniesień zataczający półkole. Wygląda nieźle. Przez chwilę eksperymentuję z lasem porastającym góry, w końcu decyduję się na mieszany z lekką przewagą buków. U podnóża gór łąka, oddzielona od ogrodu szpalerem drzew owocowych. Nie za gęsto, żeby nie psuły widoku. Wybieram majowe kwiaty: konwalie, tulipany, mam też trochę stokrotek, kluczyków i niezapominajek. Na łące powyżej królują margerytki, smółki i dzwonki. Rozglądam się za miejscem dla kilku krzaków bzu. Tam. Nie będę ich widzieć, ale poczuję zapach.

Rozwalam się na leżaku i podziwiam swoją pracę. Popijam lemoniadę i sięgam po kolejny tom, a właściwie półtom cyklu. Przeskakuję do uniwersum stworzonego przez autora i wsiąkam. Mija noc, nadchodzi ranek. Staram się skupić na lekturze, gnana ciekawością, co będzie dalej, ale coś wybija mnie z rytmu, przeszkadza. A właściwie nie coś, raczej brak czegoś. Odkładam książkę i rozglądam się dookoła. Wodzę spojrzeniem po krajobrazie, który stworzyłam, wszystko wydaje się perfekcyjne. Zatrzymuję wzrok na wodzie.

– Wiem! – krzyczę.

Wszystko jest nieruchome, najlżejszy wietrzyk nie porusza liśćmi drzew, a morze jest gładkie niczym lustro. Potrzebuję pogody. A nie mam pojęcia, jak zabrać się do jej tworzenia. Wiem, że tym razem muszę poradzić sobie sama, bo audytor nie zostawił mi niczego poza kulką, którą już wykorzystałam.

– Laptop z dostępem do internetu – rzucam z nadzieją w przestrzeń.

Urządzenie materializuje się na stole w altance. Zrywam się z leżaka, niecierpliwie czekam na załadowanie Windowsa i klikam ikonkę Firefoxa. Przygryzam wargę, wydaje mi się, że upływają wieki, nim na ekranie pokazuje się napis: Google.

– Yes, yes, yes! – wrzeszczę.

Od razu wpisuję w wyszukiwarkę adres mojego ulubionego portalu literackiego. Czy ktoś tam zauważył, że zniknęłam? Czy zastanawiają się, co się stało? Wieczorem, przed śmiercią, wrzuciłam nowy tekst, ciekawe, jak został przyjęty? Zaglądam, o czym ludzie gadają i w jednej sekundzie tracę dobry nastrój. Wpatruję się tępo w ekran, próbuję odświeżyć stronę, ale wciąż mam przed oczami tylko to, co widziałam wieczorem w przeddzień śmierci, gdy ostatni raz zajrzałam na portal.

Spada na mnie poczucie straty i osamotnienia i przygniata do ziemi niczym kilkutonowa skała. Wreszcie rozumiem, jak wiele straciłam: przyjaciół, znajomych, poczucie przynależności, możliwość obserwowania tego, co dzieje się na świecie. Niby zawsze byłam samotna, ale jednak wśród ludzi. Obraz na ekranie zaciera się, bo patrzę na niego przez łzy. Zostawiam laptopa, zwijam się w kłębek na leżaku i płaczę, aż mój raj ogarnia mrok, rozświetlany blaskiem gwiazd i księżyców. Życzeniem przywołuję niewielką lampkę, sięgam po książkę i uciekam w świat magii i szalejących burz.

Świt zastaje mnie już spokojną i jako tako pogodzoną z losem. Tamten świat zostawiłam za sobą, teraz mam nowy, o który trzeba zadbać. I nie muszę być sama. Mogę sobie stworzyć… towarzystwo. Zapełnić to miejsce ciekawymi ludźmi, albo lepiej – wydzielić dla nich jakąś oddzielną przestrzeń, żeby za bardzo nie przeszkadzali. A nawet napisać dla nich książkę.

– Mogę, prawda? – szepczę w przestrzeń.

Tak – słyszę w głowie odpowiedź.

Oddycham z ulgą. Mam tyle możliwości. Ale jeszcze nie teraz. Jestem introwertyczką, która całe życie pracowała z ludźmi, należy mi się odrobina samotności.

Zasiadam przed laptopem i przebijam się przez informacje na temat atmosfery, klimatu, układów ciśnień i mas powietrza, a potem jeszcze historii Ziemi.

– Pomogłoby, gdybym wiedziała, jak teraz wygląda planeta – mruczę zirytowana, bo mózg mi się gotuje od natłoku informacji.

Coś odrywa mnie od laptopa i lecę. Ogród staje się coraz mniejszy, aż znika, a w jego miejsce widzę glob z oceanami i kontynentami jałowej ziemi. Zastanawiam się, czy cała ta woda pochodzi z komet, czy też moja inwencja twórcza również miała udział w jej powstaniu. Podziwiam planetę i mam nadzieję, że któregoś dnia zacznie przypominać Ziemię.

Kiedy mam już wszystko, czego potrzebuję, dochodzę do wniosku, że najpierw trzeba zorganizować jakieś schronienie na niepogodę. Umieszczam tylko bakterie fotosyntezujące w oceanach i daję się pochłonąć nowej idei.

Właściwie to okłamuję sama siebie. Nie odczuwam zimna ani gorąca, nie zaszkodziłby mi ani siarczysty mróz, ani deszcz, ani upał. Po prostu chcę mieć dom. Miejsce, które daje poczucie bezpieczeństwa, gdzie można skryć się przed światem, choćby i ten świat był pusty. Buduję więc prosty, niewielki dom, ze skrzypiącymi drewnianymi podłogami, kominkiem i kuchnią na tyle obszerną, żeby pomieścić duży stół. Urządzam wnętrza wygodnymi meblami, wypełniam biblioteczkę ulubionymi książkami, starannie dobieram zasłony i nieliczne dekoracje.

Noc spędzam w fotelu przy kominku, z kolejnym półtomem sagi w ręku. Rano wychodzę na ganek z kubkiem kawy. Bezruch mojego świata zaczyna mi coraz bardziej doskwierać, ale jakoś trudno zabrać się do pracy. Przeraża mnie ogrom przedsięwzięcia, zastanawiam się, czy sobie poradzę, ale przede wszystkim straciłam entuzjazm. Światotwórstwo już mnie nie bawi, a jego efekty nie dają radości. Czuję jednak, że trzeba to zrobić. Odstawiam kubek na parapet i zaczynam działać.

Jest późne popołudnie, siedzę na leżaku z książką, ale nie potrafię się skupić na lekturze. Czuję na twarzy powiew wiatru, po niebie płyną cumulusy, tworzące dziwaczne kształty, fale uderzają o plażę, szumią drzewa. Osiągnęłam, co chciałam. Powinnam być zadowolona, ba, szczęśliwa, ale nie jestem. Nie ma nikogo, kto dzieliłby ze mną radość z osiągnięć.

Wiem, że nie zakończyłam jeszcze pracy, bo w moim raju brakuje żywych istot, ale nie mam ochoty ich kreować. Podobnie jak ludzi, bo mogłabym stworzyć jedynie kogoś na swoje podobieństwo. Nawet gdybym zapragnęła konkretnej osoby, dostałabym zapewne tylko własne o niej wyobrażenie. Ile wytrzymałabym z kimś takim?

Mogłabym dać szansę ewolucji. Fajnie byłoby popatrzeć, jak na planecie rozwija się życie. To oznaczałoby jednak eony samotności bez żadnej gwarancji, że w końcu pojawią się istoty myślące. Niby zawsze można walnąć asteroidą, gdyby rozwój szedł w niepożądanym kierunku, ale jakoś nie potrafię sobie wyobrazić, bym mogła podjąć taką decyzję. I nawet nie chcę się stawiać przed takim wyborem.

Rozglądam się dookoła, odkąd przybyłam, zaszły tu duże zmiany i chwilę trwa, nim znajduję to, czego szukam. Wejście na ścieżkę, którą pokazał mi na początku audytor, znajduje się teraz tuż obok domu, pomiędzy krzewami bzów. Waham się tylko chwilę. Gładzę okładkę kolejnego półtomu sagi i żal mi, że już nie poznam zakończenia.

Idę, bo zawsze wierzyłam, że za zakrętem może czekać coś ciekawego, bo bardziej żałuję okazji, które w życiu zmarnowałam niż błędów, które popełniłam. Idę, bo wszystko ma swój koniec, nawet wszechświat, który został mi dany, kiedyś umrze, a ja wraz z nim. A nie wiem, ile czasu tu spędziłam. Siedem dni? Albo siedem miliardów lat. Ile czasu mi zostało, by dowiedzieć się, dokąd prowadzi ta ścieżka? Idę, bo nie mogę znieść samotności bez ludzi, wśród nich jest łatwiej.

***

– Co teraz? – pytam, kiedy kolejny raz staję przed audytorem.

– Mądra decyzja – mówi, jakby w ogóle nie słyszał pytania. – Dałaś im szansę na samodzielność, skoro cię nie ma, nie powstanie idea, że jesteś.

– Będą tam świadome istoty? – pytam, choć w gruncie rzeczy niewiele mnie to obchodzi.

W tej chwili chciałabym tylko przestać istnieć, wieczność wydaje mi się nagle przereklamowana.

– Kiedyś tak – odpowiada z uśmiechem. – A ty…

Wokół mnie wirują kłębki mgły.

– Co… – nie udaje mi się skończyć.

Patrzę prosto w źrenice audytora i widzę w nich odbicie szklanej kulki, wewnątrz której kłębi się mgła i czasem coś iskrzy.

– Kiedyś będzie z ciebie piękny wszechświat. – Słyszę jeszcze, a potem zasypiam spokojnie, otoczona miliardami potencjalnych gwiazd.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27562

Irka Luz (pseudonim literacki) – czuje się jak trzydziestolatka i tego się trzyma, ignorując biologiczny wiek. Lubi dobre książki (nie tylko fantastyczne), marsjańskie łaziki i czekoladę z dużą zawartością kakao. Ma kilka nie do końca wyuczonych zawodów, obecnie uczy się kolejnego. Mieszka i pracuje w Niemczech. W 2019 roku odkryła portal fantastyka.pl i wsiąkła na amen.

Powrót do listy opowiadań

Konie na dalekim brzegu

Rafał Łoboda

– Jest pani gotowa?

– Tak.

Cichy szum i wszystko zgasło.

Jakby zanurzyła się w morzu.

***

Gdy go zobaczyła, siedział przy palisadzie u granic wioski, kiwając się powoli w przód i w tył. Siwe włosy sterczały w nieładzie, blada linia ust znaczyła pomarszczoną twarz. Zmrużonymi od słońca oczami wpatrywał się w horyzont.

Ewa klęknęła i wzięła go za rękę. Powoli, aby się nie wystraszył.

– Marcinku? Marcinku, to ja! Mama!

Nawet nie mrugnął na znak, że ją słyszy lub poznaje, ale ona czekała. Cierpliwości nauczyła się dawno temu. Nie miała wyboru.

– Ma… ma? – wybełkotał w końcu.

Poczuła ucisk w gardle, ale powstrzymała łzy. Nie teraz.

– Tak! Mama.

Podniósł się – gładko i bez trudu – jak wtedy, gdy jeszcze potrafił to zrobić, i stanął zgarbiony, patrząc na pasące się w pobliżu stado dziwnych stworzeń. Ewie kojarzyły się z niedokończonymi końmi, rysowanymi ręką trzylatka. Brązowe i białe kształty, spokojnie skubiące trawę na wzgórzu.

– Mama – szepnął Marcin. – Mama iść.

Pociągnął Ewę za sobą w stronę uchylonej bramy.

Odruchowo zerknęła na wierzch dłoni, gdzie widniało błękitne koło z cienkim promieniem zanikającego koloru – znak, że czas zaczął już uciekać. Dziesięć minut w rzeczywistości to tutaj… Kto wie?

Technicy w białych uniformach, podłączając Ewie i Marcinowi elektrody, długo perorowali o subiektywności czasu umysłowego.

Wielkie słowa dla prostej kobiety.

Kiedy minęli wrota, skrzypiące skrzydła zatrzasnęły się same i Ewa stanęła gwałtownie. Słońce zniknęło, zastąpione nocnym niebem pełnym gwiazd – zupełnie jakby ktoś zmienił slajd w projektorze. Płomienie z gazowych lamp daremno próbowały oświetlić obskurne ulice, a Marcin… Marcin znów miał wygląd siedmiolatka. Zgarbionego, otumanionego siedmiolatka, któremu bez przerwy wycierała skapującą ślinę.

Technicy ostrzegali, że czeka ją trudna podróż i powinna wyzbyć się wszelkich oczekiwań sensu oraz ciągów przyczynowo-skutkowych.

Łatwiej powiedzieć niż zrobić.

– Idzie, mama. – Szarpał jej rękę, póki Ewa nie zaczęła znów ostrożnie stawiać stopę za stopą.

Nad chatami górował Wawel, a raczej jego wypaczona wersja z wykrzywionymi wieżami i murami zdającymi się przybliżać i oddalać w imitacji miarowego oddechu.

Nigdy nie pojechali do Krakowa, ale Marcin uwielbiał bajkę o smoku wawelskim. Kupiła mu pięknie ilustrowane wydanie i często pokazywała obrazki, które teraz widziała wokół siebie, choć nieco zniekształcone w niepokojący sposób.

Marcin bez trudu odnajdywał drogę wśród ociekających wilgocią murów i nadgniłych strzech.

Ewa wydała z siebie zduszony pisk, gdy blada postać wychynęła z mroku. Starzec był nagi, lecz szedł z manierą dystyngowanego profesora. Rozciągnął w uśmiechu usta pełne rekinich zębów.

– Przepraszam szanownych państwa. – Skłonił się lekko. – Haloperyd me imię. Ośmielę się zapytać: czy widzieli państwo gdzieś tutaj mojego czarnoskórego przyjaciela? Słowo daję, straciłem go z oczu zaledwie na chwilę. Może wrócił do torebki? Zwą go Rysperydem.

Ewa zmarszczyła brwi. Te imiona brzmiały zbyt znajomo.

Marcinek wskazał w głąb ulicy.

– Osiemnasta. A-aa. Tam. Tam.

– A-aa. Tak. A-aa. Najuprzejmiej dziękuję – odparł nieznajomy i ruszył szybkim krokiem, wciąż wyprostowany, jakby nie chciał stracić nawet odrobiny godności.

– Kto to był, synku? – zapytała.

W odpowiedzi po niebie przetoczył się głuchy odgłos:

Bim-bam-bom!

Boże – pomyślała – to nasz zegar z przedpokoju.

Irek kupił go na pchlim targu, naprawił mechanizm i szczycił się nim przy każdej okazji, szczególnie po paru głębszych.

Marcin pociągnął Ewę i poszli za maszerującym Haloperydem.

Bim-bam-bom!

Kiedy dotarli do placu, Ewa już nie zdołała powstrzymać krzyku.

Pośrodku stał smok. Smok z Marcinków, Marcinów i panów Marcinów. Młode i stare ciała zlepione w obrzydliwy sposób, tworzące ogromne smokopodobne… coś. Przy bestii gromadzili się nadzy ludzie: biali, czarni, żółci, ale i czerwoni jak wozy strażackie, błękitni niczym czyste niebo, a nawet dwukolorowi – od pasa w dół jedna barwa, wyżej zaś druga. Małe dziewczynki i otyłe matrony, starzy mężczyźni i drobni chłopcy.

Ewa przywarła plecami do zimnej ściany i oddychała z trudem.

Haloperyd… Haloperydol, Rysperydon. Powinna się domyślić, że zostaną z Marcinem. Ci ludzie – z pewnością znalazłaby pośród nich inne leki. Klozapinę albo metylo… Zapomniała nazwy. I jeszcze inne, tak wiele, wiele innych, przepisywanych przez lekarzy o beznamiętnych spojrzeniach: Proszę, oto recepta dla pani, Recepta, pozdrawiam, Proszę, recepta… Recepta… Recepta…

Zawsze chciała tylko dobra dziecka.

Tłum nie zwrócił uwagi na jej krzyk, zbliżał się do Marcinosmoka, a gdzieniegdzie umieszczone lampy wyławiały blaskiem szeroko uśmiechnięte twarze.

Wtedy Ewa spostrzegła, że smok ma szyję obwiązaną łańcuchem przyczepionym gdzieś do podłoża. Szarpał się i wierzgał, lecz okowy trzymały zbyt mocno.

Bim-bam-bom!

Po raz szósty.

– Osiemnasta! – krzyknął tłum jednocześnie. – Otwórz buzię. A-aa! – Po czym zaszarżował na potwora.

Ewa puściła dłoń Marcinka. Zamknęła oczy i zatkała uszy, lecz odgłosy mlaskania, przeżuwania oraz trzask łamanych kości wciąż do niej docierały.

Ktoś popukał ją w ramię. Z wahaniem otworzyła oko. Postawna kobieta patrzyła na nią karcącym wzrokiem.

– A wy?! Czego się boicie? – krzyknęła z naganą w głosie. – Dla dobra dziecka! – Odwróciła się i pobiegła w stronę smoka…

Smoka, który jadł. Ewa poczuła mdłości, ale nie mogła oderwać wzroku. Tworzące stwora Marciny wyciągały ręce, chwytały kolorowych ludzi i pożerały ich żywcem, niczym zombie z horrorów. Krew lała się strumieniami na brukowany plac.

– Dla dobra dziecka! – powtarzały dumnie ofiary, nawet gdy zęby odrywały od nich zakrwawione ochłapy.

Coraz więcej twarzy patrzyło na Ewę. Uniesione podbródki, wykrzywione usta, zmarszczone brwi.

Jak to tak? – zdawały się wołać. Przecież to dla dobra dziecka! A wy?

– Mama – wymamrotał Marcinek, dźgając Ewę kciukiem w udo. – Nie chciałem a-aa. Nie chciałem.

Co mogła powiedzieć? Przeprosić, że wierzyła w poprawę? Wyjaśnić, że robiła to dla jego dobra, a lekarze zapewniali o skuteczności? Po latach takie słowa są wysuszone jak kwiaty na zapomnianym cmentarzu.

– Mama. Chodź. – Marcinek jeszcze raz chwycił jej dłoń, po czym wskazał na nieodległą bramę. – Mama. Tam. Tam jest bezpiecznie, jest spokojnie.

Otarła łzy i pobiegli razem.

Weszli w ciemność.

***

Kroczyli we wnętrzu zaniedbanego kościoła – tego, do którego uczęszczali w każdą niedzielę. Ewa trzymała rękę nastoletniego, wyrośniętego Marcina, postawnego chłopaka, który tak dawno temu przerażał każdego zbyt wielką siłą i wybuchowym temperamentem.

Może sprawił to widok smoka albo pożeranych żywcem ludzi, ale Ewa już się nie dziwiła. Była tutaj z Marcinem i szła z nim spokojnie, tak jak zawsze marzyła.

Zaadaptuje się – powiedziała jej kiedyś terapeutka. Wdrożymy leki i terapie. Wyleczymy Marcinka.

A Ewa wierzyła. Wierzyła, bo wtedy jeszcze nie wiedziała, że pewnych dolegliwości nie sposób wyleczyć.

Kolorowe witraże rozbijały światło dnia na tęczowe barwy. Zakurzone ławy – niektóre przewrócone, inne połamane – tęskniły za wiernymi.

– Marcinku, porozmawiajmy – zaproponowała, gdy zbliżali się do podłużnego ołtarza, przy którym leżała naturalnych rozmiarów figura Matki Boskiej. Odłamany nos i kawałki niebieskiej szaty walały się po posadzce. Oparta o posąg stała siekiera z ostrzem błyszczącym w mdłym światle.

Nagle Marcin zahaczył o ławę i upadł, wzbudzając głębokie echo.

– Marcin!

Gdy nachyliła się, by mu pomóc, obrócił twarz. Westchnęła, widząc jego białe, niewidzące oczy.

– Synku…

– Zawsze bałem się tego miejsca. Tych ludzi. Stali i patrzyli na mnie. Tylko patrzyli, ale wzrokiem także można nienawidzić.

Pomogła mu wstać. Wymacał na oślep jej dłoń.

– Gdzie… Gdzie jesteśmy, mamo? – spytał, jakby obudził się z głębokiego snu.

– W kościele, Marcinku.

– Tam, gdzie leży Madonna.

– Nie rozumiem…

– Mamo! – Wściekły grymas wykrzywił mu twarz. – Mamo! Mamo! Mamo! – Zaczął wymachiwać pięściami. – Czego tu szukałaś?

Ewa instynktownie cofnęła się. Fioletowe sińce na twarzy i rękach były jej codziennością. Ona – drobna kobieta, i on – nieprzewidywalność w ciele zapaśnika. Zabrakło ojca, który potrafiłby powstrzymać ciosy, obronić Ewę, pomóc. „Niektórzy zostają, inni nie dają rady” – skwitował doktor.

Irek wytrzymał osiem lat. Odszedł, gdy zrozumiał, że nie będzie lepiej.

– Mamo! Mamo. – Marcin mówił coraz ciszej. Wściekły grymas na twarzy złagodniał. Gniew odszedł, skulił się, pomrukując i warcząc, na wzór zmęczonej bestii ugniatającej legowisko przed snem.

Ewa obserwowała, jak Marcin staje przy ołtarzu. Bała się podejść. Jako młoda kobieta mogła siłować się z synem, teraz – z siedemdziesiątką na karku – ledwo dawała sobie radę z codziennymi obowiązkami. Może tutaj, w tym miejscu, sprawy wyglądały inaczej, ale nie zamierzała tego sprawdzać, wystawiając się na ciosy.

– Marcinku, musimy porozmawiać.

– Czego tu szukałaś? – przerwał Marcin, z oczami zwróconymi w stronę posągu Maryi. – Miłosierdzia? Błagałaś o powrót taty? Już ja wiem, o co prosiłaś. Chciałaś wolności, chciałaś, abym umarł.

– Nie!

– To normalne myśli, prawda? Boże, daj mi znów żyć jak normalny człowiek. Normalność… Takie ładne słowo.

Ewa poczuła, jak obejmują ją czyjeś ręce. Chwytają za dłonie i nogi, trzymają mocno niczym łańcuchy. Krzyknęła, widząc czarne sylwetki, zarysy odświętnych strojów, zdobionych kapeluszy, wyprasowanych garniturów i eleganckich spódnic. Kościół wypełnił się tłumem cieni, falującym od gniewnych szeptów i pomruków.

– Niech pani uspokoi to dziecko!

– Co za okropne zachowanie.

Marcin klęknął i położył głowę na ołtarzu, z niewidzącymi oczami skierowanymi na Ewę.

– Dziś twe modlitwy zostaną wysłuchane, matko.

– Ja nie…! – krzyknęła, lecz zaraz poczuła, że ktoś zatyka jej usta dłonią. Mogła tylko patrzeć, jak figura Matki Boskiej podnosi się wśród kłębów pyłu i chwyta trzonek siekiery.

Tłum wciąż szeptał.

– Jaka matka, taki syn! Co on robi?

– Czy będą tu kogoś ścinać? Oburzające!

– To wina matki! Tak go wychowała!

– Wina matki! – Podchwycili zebrani i zaczęli skandować: – Wina matki! Wina matki!

– Biedna matka – powiedział Marcin. – Zatruta przez słowa. Zraniona spojrzeniami. Co czułaś, matko? Co myślałaś? Tak, to moje dziecko, mój ból i wstyd. Patrzcie i radujcie się, bo to mnie spotkało takie nieszczęście, nie was. Moja wina, moja bardzo wielka wina. – Na chwilę zawiesił głos. – Już dobrze, mamo. Święta Maryjo, uwolnij od cierpień tę biedną kobietę.

Figura przymierzyła ostrze do jego szyi i uniosła siekierę.

Zapadła pełna wyczekiwania cisza.

Ewa zamknęła oczy.

Świst spadającego ostrza zakończył się ogłuszającym wybuchem radości tłumu.

– W końcu cisza – mruknął ktoś przy uchu Ewy. – Powróciła normalność.

Bum! Tururu!

Bębny i trąbki ogłuszyły Ewę. Zatoczyła się – niespodziewanie wolna – i uniosła powieki. Stół z bialutkim obrusem, proste drewniane krzesła, obrazy… Znów była w Boszarnikach, swej rodzinnej wsi. Wnętrze chaty zupełnie jak na zdjęciu z albumu. Pokazywała go kiedyś Marcinowi. Nie przypuszczała, że tak dokładnie wszystko zapamięta. Dom dzieciństwa, idealnie odwzorowany, zastygły w czasie i umyśle pięćdziesięcioletniego mężczyzny. Ewa wiedziała, że to tylko iluzja, ale nie mogła pozbyć się rosnącego uczucia zażenowania, zupełnie jakby weszła na huśtawkę na dziecięcym placu zabaw. Nie pasowała tutaj – to było miejsce dla małej dziewczynki, biegającej boso po skrzypiącej podłodze, a nie zniszczonej życiem staruszki.

Bum! Tururu!

Ktoś lub coś nadchodziło. Gdzie jest Marcin?! Dlaczego rzuca ją po tych miejscach? Musiała go znaleźć. Znaleźć i sprawić, by wysłuchał… Tak wiele słów do powiedzenia, a tak mało czasu.

Już miała otworzyć drzwi, gdy przez stare okno zobaczyła grupę ludzi zbierających się na placu pośrodku wsi. Mieli kolorowe mundury: czerwone, białe, niebieskie, pokryte wizerunkami radosnych dzieci, słoneczek, kotków i baloników; spod hełmów wystawały uśmiechnięte twarze.

– Wychodzić! Zbiórka! – wrzasnęła kobieta na przedzie. Machnęła dłonią zaciśniętą na rękojeści pistoletu i jeden z żołnierzy podniósł trąbkę do ust, inny uderzył w bęben.

Bumtarara, bumtarara!

Ewa przyklęknęła i zerknęła znad parapetu. Z chat zaczęli wychodzić tubylcy: kulawi, ślepi, garbaci, otyli i chudzi jak szkielety. Z wodogłowiem, z rozbieganymi oczami, szeroko otwartymi ustami lub uśmiechnięci bez powodu. Jak to pewnego razu określiła sąsiadka Ewy: „z twarzy od razu widać, że coś z nimi nie tak”. Wtedy razem się śmiały. A potem urodził się Marcin i wkrótce Ewa inaczej patrzyła na świat.

Kiedy przywódczyni żołnierzy powiodła wzrokiem po zgromadzonych, mieszkańcy próbowali w miarę możliwości stanąć na baczność.

– Obywatele „Układności”! Przyjaciele! Podopieczni! Wspólnymi siłami pracujemy, aby uczynić z was jednostki społecznie przystosowane. – Wskazała ręką gdzieś na wschód. – Tam jest świat. Trafią tam tylko użyteczni i normalni!

– Chwała normalności! – odpowiedzieli chórem zebrani.

– Chwała! „Układność” nauczy was życia. Oddzieli ziarna od plew! Powiedzcie, moi drodzy… – Kobieta przeszła wzdłuż szeregów. – Jak wam się tu żyje? Śmiało! Jesteście szczęśliwi?

– Tak – mruknął chór, ale Ewa usłyszała również kilka wstydliwych „nie”.

– Słucham? – Przywódczyni stanęła przed otyłym mężczyzną, który zaczął bezsensownie machać rękami. – Niezadowolony z czegoś?

– Nie… nie… – jąkał się tamten.

Kobieta przystawiła nieszczęśnikowi pistolet do głowy i pociągnęła spust. Huknęło, bryzgnęła krew, ciało upadło w błoto.

Ewa zakryła usta dłonią. Musiała znaleźć Marcina. Nie widziała go wśród nieporuszonego śmiercią tłumu, ale czuła, że jest gdzieś w pobliżu. Spojrzała na błękitne koło – została tylko połowa.

Tymczasem kobieta z pistoletem znów przemawiała:

– Obiboki! Lenie! Nieuki! Jak chcecie dołączyć do szacownej społeczności? Wydaliście jej wojnę! To w was siedzi! Gniew i pogarda! Swoim życiem buntujecie się przeciwko większości, ale to ona określa normalność. Ty! – Wskazała na niskiego okularnika. – Sekwencja: biały, czarny, zielony, biały, czarny… Co następne?

– Biały? – zapytał z pustym uśmiechem okularnik.

Pistolet wypalił kolejny raz.

– Złamiemy was i odbudujemy! Komenda za komendą, rozkaz za rozkazem! Do skutku!

– Mamo?! – Głos Marcina dobiegł z sąsiedniego pokoju. – Mamo!

Ewa zerwała się i pobiegła w stronę drzwi, z nadzieją, że nikt z uzbrojonych ludzi nie usłyszał Marcina.

To był pokój babci Anieli. Mieściło się tu ledwie łóżko i szafka z lampką oraz świętymi obrazkami. Zamiast suchej jak wypalona trawa seniorki rodu, w pościeli leżał Marcin, blady i wychudzony.

– Mamo. – Spojrzał na Ewę podkrążonymi oczami. – Czy zabił ktoś sprzątacza? Albo kelnera? Chcę ich pracę, mamo. Chcę być samodzielny.

Ewa klęknęła przy łóżku.

– Po co to wszystko, synku? Smok, kościół, Boszarniki?

– Mamo, tato! Krzyczcie na mnie więcej! – Twarz Marcina rozjaśniła się, rumieńce wpełzły na jego policzki w postaci niezdrowych wykwitów. – Rozkazy kształtują obywatela. Krzyki naprawiają duszę i prostują charakter. Proszę, mamo! Tylko wspólnymi siłami przywrócimy moim wybrakowanym myślom jasność. Naprawcie mnie!

Proszę być stanowczym – powiedziała w pewnym ośrodku kobieta o jasnych włosach, gdy Irek i Ewa szukali porady w kolejnym miejscu. Konsekwentnie i stanowczo wygaszać wszystkie nieprawidłowe zachowania.

Od tamtej pory Irek zdzierał sobie gardło.

Wtedy Ewa zrozumiała, że nie każda pomoc jest dobra, lecz nie potrafiła przeciwstawić się mężowi.

Marcin zamrugał kilka razy.

– Dlaczego TU jesteś, mamo?

– Umieram, Marcinku. – Ewa uśmiechnęła się i pogłaskała jego rzadkie włosy. Gdzieś niedaleko padł kolejny strzał. – Tam, w rzeczywistości. Chciałam ci powiedzieć, pożegnać się.

– Nie – jęknął.

Wyglądał jakby był na granicy płaczu.

– Kiedyś musiało to nastąpić.

– Nie! – Zamachnął się i uderzył ją w ramię. Zrobiła to, co zawsze, kiedy nie było już innego sposobu: przytrzymała jego ręce. Szybko, sprawnie, z całej siły. Kwestia doświadczenia, okupionego niezliczonymi siniakami i zadrapaniami.

– Marcin, uspokój się! – krzyknęła, choć wiedziała, że nic to nie da. Pewne impulsy zostają w człowieku mimo porażek.

– Nie, nie, nie! – jęczał, szarpiąc się słabo. – Dlaczego?

– Bo takie jest życie! Życie trwa tylko chwilę. Tylko chwilę, skarbie – dodała spokojnie, a potem westchnęła. – Nie ma nikogo, kto się tobą zajmie.

Zniknął pokój, łóżko i Marcin. Rozpłynęły się niczym niesiony wiatrem popiół ze spalonego domu, Ewa zaś stwierdziła, że idzie – kroczy po dnie, zanurzona po szyję w chłodnej wodzie. Z przodu widziała plażę, lecz nim zdążyła się przyjrzeć, fala uderzyła ją w plecy, pchnęła, zakryła głowę. Nagle pod powiekami mignęły jej urywki obrazów, na których rozpoznała siebie, nachyloną z rozzłoszczonym wyrazem twarzy, podchmielonego Irka patrzącego ze wzgardą w oczach, uśmiechniętą terapeutkę, pokazującą zdjęcia wesołych lub smutnych dzieci.

Rozpaczliwie zamachała rękoma. Stopami wyczuła pochyłe dno i odbiła się od niego w stronę brzegu. Wylądowała na płyciźnie, pod zachmurzonym niebem pełnym skrzeczących mew, prychając resztkami wody.

Na wydmie siedział Marcin z opuszczoną, posiwiałą głową. W czarnym garniturze narzuconym na okropnie wychudzone ciało przypominał groteskowego stracha na wróble.

Ewa dźwignęła się na nogi i ruszyła do niego po chrzęszczącym piasku. Ledwo wyszła z wody, skóra i ubranie wyschły. Stanęła koło syna, rozejrzała się dookoła.

– To wyspa – stwierdziła.

Niewielka, z kilkoma przywiędłymi kępami traw. Bezkresne morze rozciągało się po daleki horyzont. Wielka szarość przetykana jaśniejszymi pasmami mielizn. Bryza niosła słodki zapach wodorostów oraz piany z grzbietów szerokich fal.

– Tak. – Nabrał piasku i pozwolił mu przesypać się między palcami. – To wszystko, co udało mi się stworzyć. Moje. Własne. Brakuje tu tylko koni. Żałuję, że ich nie zapamiętałem.

Ewa usiadła, złożyła dłonie na kolanach. Odetchnęła głęboko. Zmęczyły ją skoki przez wizje Marcina, wyczerpała walka z wyrzutami sumienia, które próbowały się wydostać na powierzchnię. Szum morza usypiał, a ona chciałaby już odpocząć.

– Zabierałam cię na hipoterapię, gdy byłeś mały.

– Gdziekolwiek pojechaliśmy, chciałem pytać: czy są tu konie?

Zamilkli oboje. Ewa przesunęła opuszkami po wierzchu drugiej dłoni. Z błękitnego koła został niewielki trójkąt. Czas uciekał.

– Synku… – szepnęła i urwała.

Zabrakło słów. Tyle poświęciła, aby się tu dostać: sprzedała mieszkanie – po jej śmierci i tak by przepadło, wydała oszczędności, wybłagała szybszy termin na odwiedziny w umyśle syna. Wykorzystała niemal pełen czas wizyty, lecz wciąż czuła, że nie powiedziała Marcinowi wszystkiego, czego chciała. Tak wiele lat mówiła do niego, nie wiedząc nawet, czy ją rozumie, że teraz nie potrafiła porozmawiać z nim jak ze zwykłym człowiekiem.

Uniósł głowę i popatrzył jej w twarz. Miał zdrowe silne spojrzenie oraz twarz poważnego mężczyzny w sile wieku.

– Takim chcieliście mnie widzieć, prawda? Ty i tata. Tak powinienem wyglądać. Może mniej chudy… Bez tików i drżeń. Bez tych strasznych, rozbieganych oczu, które wciąż denerwowały tatę.

– Nigdy mi nie przeszkadzały, Marcinku.

– Ale jemu, owszem.

– Jego już nie ma. Umarł…

– Dziesięć lat temu – dokończył Marcin. – Pamiętam, tak wiele pamiętam. Prócz koni. Ten kawałek plaży – powiódł ręką dookoła – mijaliśmy podczas wakacji nad Bałtykiem. Godzinę wcześniej nachylałaś się nade mną i niechcący cię uderzyłem. To zawsze było niechcący. Wtedy tata strasznie się zdenerwował i też mnie uderzył.

Ewa wspomniała tamten dzień: ona – na chodniku, trzymająca się za rozbity nos i szukająca chusteczki, Irek – z włoskim lodem w jednej dłoni, wrzeszczący na całe gardło, w końcu otwarta dłoń spadająca na twarz Marcina, kołyszącego się na wózku inwalidzkim. Później kłótnia z mężem. Kolejne nieudane wakacje.

– Chciałem przeprosić – kontynuował Marcin. – Tylko co z tego? Moje ciało żyje samo, ja jestem tylko widzem. Myśli błądzą, szukają ujścia, ale usta są jak dom, który nie chce przyjąć wędrowca. Wtedy siedziałem, patrząc na was, zapłakany w środku, a obojętny na zewnątrz, słuchając nadmorskiego wiatru… Ten wiatr łagodził ranę, zagłuszał krzyki. Dlatego tu jest. Ta wyspa to wszystko, co mam.

– Masz mnie – zapewniła Ewa. – Byłam przy tobie od początku i będę do końca.

– Do końca… A potem? Co ze mną będzie?

– Zabiorą cię do domu opieki. – Ewie łamał się głos. – Dostaniesz pokój, dadzą ci jeść, pić, lekarstwa.

Marcin skrzywił się, słysząc ostatnie słowo.

– Przywiążą mnie do łóżka, dadzą tabletki, abym nikogo nie krzywdził, w tym siebie, a potem będą karmić na siłę, prawda?

Ewa nie miała odwagi odpowiedzieć. Kłamstwo wydawało się nie na miejscu. Nie w tych ostatnich minutach. Otarła wilgotne oczy.

Marcin spojrzał na nią.

– Zostały ci jeszcze łzy, matko?

– Dla ciebie zawsze – odparła, chłonąc zapach morza. Nigdy już nie pojedzie nad Bałtyk, ale tutaj wyglądał tak prawdziwie, tak namacalnie.

– Dla mnie… – Uśmiechnął się kpiąco. – Nie płakałaś nade mną, tylko nad martwym wyobrażeniem, pielęgnowanym przez miesiące, zanim się urodziłem. Nad zdrowym Marcinkiem, którego musiałaś pochować w sercu. Czy nie pragnęłaś tego, co każda matka? Spotkania z przyjaciółkami, by opowiedzieć o swoim dziecku, duma ze szkolnych osiągnięć, w końcu rodzina i wnuki. Płakałaś, bo straciłaś wszystko, co miało być, a zostało ci odebrane. Dlaczego ty, prawda, matko? Dlaczego ja? Żałuję, że mnie urodziłaś. – Marcin wstał i ruszył w stronę morza. – I ty również!

Niebo na horyzoncie zaczęło ciemnieć. Niewidoczne przez chmury słońce jakby przygasło.

Nagła gorycz dopadła Ewę, tak silna, że kobieta zacisnęła szczęki. Całe życie poświęciła dziecku – była jego ciałem, jego samodzielnością i rozumem.

Wstała z zaciśniętymi ustami.

– Kiedy się urodziłeś, czułam tylko miłość! Wypełniała mnie całą. Ale tak! Później gasła i gasła. Za każdym razem, gdy mnie uderzyłeś, za każdym razem, kiedy widziałam inne dzieci. Tak. Płakałam, krzyczałam i żałowałam, że jesteś, jaki jesteś, a najbardziej bolało mnie, że nie potrafię ci pomóc!

Błękit uciekał.

Ewa nie zamierzała odchodzić z gniewem w sercu. Otarła łzy, podeszła do Marcina, objęła go i przyłożyła policzek do chudych pleców.

– Wiem, że to nic nie zmieni, ale… przepraszam. Za wszystko. Za leki, za krzyki.

Delikatnie, ale stanowczo odsunął jej ręce i obrócił się do niej.

– Tak. To nic nie zmieni… Ale na przeprosiny nigdy nie jest za późno.

Z koła została ostatnia niebieska linia.

– Mój czas się kończy, synku. Pora wracać.

– Zostań.

– Nie mogę. Zabiorą mnie stąd.

– Nie pozwolę im. Spójrz! – Obrócił się i wskazał na horyzont. Mrok rozlewał się po niebie jak czarna farba w akwarium. – Nadchodzi noc. Nadchodzi świat, w którym nie mam już nikogo.

– Chciałabym tu zostać, skarbie. Pokazałabym ci konie, które pamiętam. Pokazałabym ci tak wiele.

Coś szarpnęło Ewę i świat zaczął się rozmywać.

Poczuła, jak Marcin kładzie na niej ręce, przytula ją, ściska mocno.

Mocno.

Najmocniej.

***

– Dzwoń do szefa…

– I co mam mu powiedzieć?

– Prawdę. Zmarła i nie mamy pojęcia dlaczego.

***

Dwie postacie stoją na plaży pod słonecznym niebem. Jedna bierze drugą za rękę i razem idą ku morzu.

Łagodnie szumiąc, wody rozstępują się przed ich krokami.

Z daleka słychać parskanie koni.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27498

Powrót do listy opowiadań

Spleć z głosów kwiat piekielny

Rafał Łoboda

Kiedy mechaniczne łono królowej Chromelli wypuściło na świat płaczącego księcia, akuszerki zajazgotały, a ich wizjery rozbłysły alarmową czerwienią. Jednak to nie czarne dziury oczodołów dziecka wystraszyły stare roboty, tylko miękkie ciało bez choćby śladu metalu czy plastiku.

– To okropieństwo, Wasza Wysokość! Wezwiemy króla.

– Już tu zmierza – odparła królowa, wysyłając jednocześnie zaszyfrowany sygnał.

Ukryte w ścianach miotacze splunęły gorącem i wypaliły obwody akuszerek. Chromella odebrała z martwych rąk oblepione smarem dziecko i włożyła do kołyski. Gdy król pojawił się w drzwiach komnaty, objęła go czule i rzekła:

– Pocałuj mnie. Dałam ci następcę tronu.

Zetknęli się złotymi wargami, a wtedy jeden z setek przewodów tworzących język królowej odszukał wejście w podniebieniu władcy i wgrał mu wirusa zwarcia.

Król umarł szczęśliwy.

– Tak być musiało, gdyż postęp zawsze karmi się śmiercią – szepnęła Chromella, po czym krzyknęła z nowo poznanego bólu.

Metal w jej piersiach roztopił się i zmiękł, świeże krople krwi zadrżały od pierwszego uderzenia serca, kości rozepchały plastik, a tłuszcz rozlał się i wybrzuszył pod zaróżowioną skórą. Przewody wtargnęły w tkanki, kończąc zakazaną fuzję.

Tak Piekło wypełniło pierwszą część umowy.

Ocierając syntetyczne łzy, królowa popatrzyła na księcia.

– Nadaję ci imię Ur, co w języku demonów znaczy pierwszy krok.

Potem wzięła go na tytanowe ręce i przyłożyła do piersi z bladego ciała. Ślepe dziecko poczuło smak czarnego mleka, a Chromella wypowiedziała pradawne słowa.

Szczelina rzeczywistości rozdarła się od sufitu do podłogi i sześcionogie, skwierczące cielsko wkroczyło nieufnie do komnaty.

– Król Żar – powitała przybysza Chromella. – Jak obiecałam, urodziłam syna z krwi i mięsa, lecz jest wadliwy. – Wskazała na puste oczodoły. – Brakuje mu systemów wizyjnych. Nigdy nie będzie widział, albowiem nikt nie potrafi metalem naprawić ciała.

– Dobrze się spisałaś, Wasza Wysokość. Porzuć troski. Ciało to kruchy materiał, lecz zadbam, aby książę przeżył i dorósł. – Czarny pazur pogładził mokrą główkę. – Ogromną cenę zapłaciłem za dzisiejsze wydarzenia i jeszcze większą zapłacę, by nasz plan się powiódł. Moje galery bezustannie przemierzają korytarze Piekła w poszukiwaniu ostatnich dusz. Zbuduję księżniczkę godną twego syna i, pchnięci samotnością, pokochają się nawzajem. Otwórz w lochach przejście i wyczekuj mnie za szesnaście lat.

***

Książę urodził się słaby i kaleki, ogłosiła Chromella, a systemy króla wyłączyły się ze zgryzoty. Na mosiężnych placach Chorois wzniesiono pomniki władcy i poddani przez rok nosili żałobę.

Ura zamknięto w odległej pałacowej wieży, w komnacie najeżonej zagłuszaczami sensorów. Skanowanie uszkadza jego wątłe obwody, twierdził oficjalny przekaz, i dostęp otrzymają tylko służący: zdesynchronizowani ugładzeńcy i bezmyślenice.

Jednakże Kolektyw Elektrozelotów zapragnął przekazać księciu święte nauki Demachinurga. Długo trwały zwody i negocjacje, lecz ostatecznie królowa musiała ustąpić. Zawczasu zdobyła od wiernych metakrawców samorosnący pancerz z tytanu. Ubrała w niego syna i z trwogą czekała na wizytę platynowych kapłanów. Oszukani zbroją i oślepieni zagłuszaczami Elektrozeloci bez podejrzeń przekazywali Urowi mądrości Niebios.

Wieczorami, gdy blade słońce kryło się za ferberytowymi górami, a stalowe ulice Chorois jaśniały od magnezowych lamp, przez bramę w lochach przechodziły cienie, niosąc skrzynie niezwykłego, organicznego pokarmu. Tylko królowa wiedziała, że książę spożywa zetlałe wspomnienia demonów oraz miazgę z dusz potępionych.

Tak Piekło wypełniało drugą część umowy.

***

Wkrótce Kolektyw spisał Ura na straty. Wolno myślał, jego obwody musiały być niskiej jakości, a dziwne dźwięki, które wydawał, świadczyły o przepalonym oprogramowaniu i wybrakowanych częściach.

Królestwo potrzebowało nowego dziedzica.

Jeszcze raz Chromella ugięła się pod żądaniami kapłanów i w ciągu roku poślubiła nieco zardzewiałego oraz głupiego władcę Żelazaru. On gustował w robotach tej samej płci, ona nie wpuszczała go do łoża, gdzie mógłby odkryć jej ciepłą skórę, ukrytą pod aluminiowym gorsetem – obojgu pasował taki układ.

Tymczasem Piekło wysłało do Ura własnych nauczycieli, ukrytych pod postacią cieni.

Wieczorami szeptali długie przemowy, obalali dogmaty Elektrozelotów i wychwalali stary porządek świata, gdzie dusze wędrowały w materialnych powłokach. Odkryli też przed księciem arkana demonicznego splatania dźwięków, wyszkolili w dawnych sztukach walki, mechanice i sztuce Korozji. Gdy po wielu latach potrafił nawet rozpoznawać metale po zapachu, odeszli, kłaniając się nisko.

Nigdy nie wyjawili mu, dlaczego uczą ślepca władać bronią i magią.

Piekło wciąż czekało.

***

Po raz szesnasty w pałacowych ogrodach zakwitły miedziane narcyzy i oto nadszedł dzień, kiedy Ur miał poznać przyszłą żonę.

Przez drzwi wkroczyła Chromella i książę uniósł twarz, węsząc.

– Witaj, matko. Nie czuję zapachu mej oblubienicy. Jakąż to nieszczęsną istotę chcesz wydać za ślepy wór mięsa?

Królowa nie odpowiedziała. Zrobiła kilka kroków i wyszeptała pełne mocy słowa. W komnacie zrobiło się cieplej, a Ur zmarszczył nos, gdy zapach narcyzów ustąpił nieznanemu odorowi. Nie była to woń żadnego metalu.

– Matko? – spytał książę, chwytając miecz energetyczny.

Ktoś znalazł się przy oknie, lecz nie wszedł drzwiami. Zdziwił się Ur, gdy usłyszał ciężkie stąpanie wielu odnóży, lecz tylko jeden oddech, chrapliwy i świszczący.

– Królowa Chromella – zawarczał przybysz – i książę Ur. Od dawna wyczekiwałem tego dnia.

– Król Żar.

Srebrna suknia zazgrzytała, gdy królowa się skłoniła.

– Król Żar! – krzyknął Ur. – Co tu robi władca Piekła?

– Poślubisz jego córkę, synu – rzekła spokojnie Chromella. – Tak ustalono i tak będzie. Wspólnie odrzucicie fałsz Demachinurga. Pod jego władzą nie ma rozwoju ani wynalazków. Utknęliśmy w świętym zastoju i tylko Piekło może nam pomóc.

Wtedy przemówił król Żar:

– Tak ustalono i tak będzie, książę. Kiedy dojdzie do ślubu, Piekło wypełni ostatnią część umowy z twoją matką. Zapomnij o naukach kapłanów! Nie ma życia w świetle Niebios, tylko skostniała egzystencja bezdusznych maszyn. Weź mą córkę za żonę i razem obalcie dyktat Demachinurga. – Zaraz też dodał z dumą: – Oto i ona!

Fetor zelżał, ustąpił soczystej woni ciała. Ur opuścił broń i łapczywie wciągnął nozdrzami powietrze.

– Witaj, Wasza Wysokość. – Głos księżniczki był setkami głosów stopionymi w jeden. Rozbrzmiewał brzękiem łańcuchów, bolesnym wyciem i daremnymi prośbami. Piękny, cudowny, kuszący. – Witaj, panie. Jestem księ… księ… żniczka Lilia.

– Nie jest ukończona, królu – rzekła Chromella.

– Niemal tysiąc razy po tysiąc dusz przeistoczyłem w jej ciało. Z wielkim trudem szukamy ostatnich zapomnianych w najgłębszych czeluściach. Będzie gotowa w ciągu miesiąca. Przysięgam, a obietnicy Piekła nic nie złamie.

– Zatem będziemy gotowi. Dlaczego milczysz, synu? Czy księżniczka nie odpowiada twym oczekiwaniom?

Ur stał w bezruchu, niezdolny wydusić nawet słowa. Przypomniał sobie nauki świętych mężów, twierdzących, że to Piekło odpowiada za upadek dawnego porządku, lecz wspomniał też szepty piekielnych mędrców. Czyż to nie ciała demonów są mu bliższe? Nawet matka była przeciwna Niebu…

Niepewność, tak jak cnotliwe myśli, przegrywa z pragnieniami ciała. Wiedział o tym król Żar, wiedziała i księżniczka Lilia. Dlatego po chwili Ur poczuł jej dłoń na policzku, gładką, wiotką, gorącą.

Miękkie ciało.

Nie twardy, obojętny metal, lecz ciało, zupełnie jak jego.

Zrozumiał, że łaknie tego dotyku ponad wszystko na świecie.

– Przyjmij mnie, panie. Tylko ja jestem ci podobna. Odnajdziesz we mnie kości, mięśnie i gorącą krew… krew… krew. Obdaruję cię miłością i żądzą głębszą niż otchłanie Pie… Piekła.

Ostatecznie to nie czar głosu Lilii ani ciepło bijące od jej skóry przekonały Ura.

– Dobrze, pani – wykrztusił. – Poślubię cię.

Po raz pierwszy w życiu nie czuł się inny.

***

Przez kilka dni król Piekła z córką odwiedzali komnatę Ura. Młodzi skrywali się w kącie, gdzie szeptali do siebie coraz czulsze słowa. Lilia opowiadała o ognistych cudach Piekła, Ur zaś raczył ją bajkami zasłyszanymi od matki.

W końcu nadszedł czas pożegnania i Lilię zabrano, by dokończyć jej tworzenie.

Źle sypiał Ur, prześladowany koszmarami, w których ciepłe i mroczne obietnice księżniczki nabierały fantasmagorycznych kształtów. Wspomnienia rozpalały zmysły, zmysły nadawały kształt wyobrażeniu, a wyobrażenie krystalizowało się w ideał. Czekał Ur na powrót ukochanej i coraz trudniej znosił rozłąkę.

Nadeszło święto Dyrektyw i muzyka wtargnęła do Chorois. Stojąc przy oknie, Ur wysłuchiwał trzasków elektrypianów, gwiżdżących westchnięć trążek i dudnień blaszanych bębnów. Metalowi mieszkańcy paradowali na ulicach, chwaląc programy, polecenia i algorytmy, a pobrzęk ciężkich kroków docierał aż do pałacu.

Palce Ura same zaczęły wybijać rytm. Brzęczące śpiewy – czyż zaznajomiony z piekielną sztuką rzeźbienia w dźwięku nie potrafiłby ulepić z nich tej gładkiej dłoni, której dotyk prześladował go nocami? Cóż z tego? Nie odtworzyłby zapachu księżniczki ani jej kuszącego głosu. Iluzja ukochanej była poza jego możliwościami.

Fałszywa nuta z głębi pałacu wdarła się w radosne dźwięki: cichy pomruk czujników i ostre szepty wartowników.

Rozsunęły się drzwi.

– Ubierzcie go w zbroję! – zawołała królowa, wbiegając do komnaty.

Obojętne bezmyślenice ruszyły wykonać rozkaz.

– Matko. Coś złego się dzieje…

– Nadajniki Żelazaru ucichły i takiż los spotkał nasze północne prowincje. Cień z Piekła błagał mnie, bym wezwała króla Żara.

Raz jeszcze popłynęły chropowate słowa i przejście rozwarło się z sykiem.

– Królowo… – W głosie władcy Piekła pobrzmiewały ból i troska. – Demachinurg dowiedział się o nas i wypuścił bezlitosne hordy. Jak Niebiosa, tak i Piekło połączone są ze światem pętami energii. Te odpowiedzialne za Żelazar i twoje królestwo, Chromello, są teraz niszczone przez mechanioły. Nadciąga zagłada.

– Musimy się ratować, matko! – krzyknął Ur.

Muzyka za oknem ucichła, zaniepokojone odgłosy i brzęki rozlewały się po ulicach niczym płynna rtęć.

– Myślałam, że mamy więcej czasu – rzekła Chromella. – Wezwałam Podniebnika…

– Co z Lilią? – zapytał książę. – Jest bezpieczna?

Milczenie Żara trwało krótko, ale mówiło wiele.

– Porwana. Wywleczono ją i uniesiono do samych Niebios.

Smutek rozdarł serce Ura: nigdy już nie dotknie jej kuszącego ciała, nie usłyszy upajającego głosu, nie odetchnie dziwną wonią gorącej skóry.

– Wszystko stracone. – Głos Chromelli wypowiedział głośno myśli księcia.

– Jeszcze istnieje nadzieja – oznajmił Żar. – Hufce mechaniołów walczą w Podświecie i Niebiosa pozostały niemal bezbronne…

Za oknem rozległ się szum skrzydłowirników. Ur wstał, zaciskając wściekle pancerne rękawice, gdy żal ustąpił przed gniewem.

– Uwolnimy Lilię! Chodź, matko!

Nagle król Żar zacisnął mu palce na czymś podłużnym.

– To rękojeść, książę. Przyjmij mój miecz, Szmer, i ponurą pieśń, którą ze sobą niesie. Jego ostrze to sploty kwasu i magii. Przetnie każdego sługę Niebios.

– Obym nie musiał go używać, ale dziękuję – odparł Ur i przypiął oręż do pasa.

Rzucił się w stronę okna i z pomocą Żara dosiadł Podniebnika, kurczowo obejmując szyję metalowego ptaka.

– Nie spadniesz, synu Chromelli – przemówiło stworzenie. – Trzymam cię.

Przeraźliwe skrzypienie wstrząsnęło miastem, jakby wszystkie budynki wykrzywiono jednocześnie. Przyłbica zamknęła się automatycznie, by uchronić księcia przed rozdzierającym zgrzytem.

Podniebnik wystartował.

– Nie! Matko! – krzyknął książę.

Z głośników w hełmie popłynął stłumiony głos królowej:

– Leć na wierzchołek Zaijinu, synu. Znajdziesz nad nim wejście do Niebios. Leć!

– Chodź ze mną! Zawracaj! – Książę daremnie rzucał rozkazy. Krople śliny pryskały do wnętrza hełmu, łzy drażniły policzki.

– Nie uniesie nas obojga – wyjaśniła Chromella. – Leć, Urze! Odnajdź Lilię! Razem…

Zamilkł głos władczyni, ucichły lamenty poddanych.

– Nie ma już Chorois – zawodził Podniebnik. – Tylko ogień i żal!

Długo płakał Ur ponad kipiącą mazią zniszczonego królestwa. Nie czuł już gorzkich aromatów słonecznych kolektorów i gęstych dymów z rozległych hut. Swąd roztopionych metali docierał z bliska i daleka, nawet kiedy Podniebnik oznajmił szlochającemu księciu, że słońce zniknęło za horyzontem.

Wyczerpany Ur położył głowę na grzbiecie zwierzęcia i zapadł w litościwy sen.

***

– Zbudź się!

Ur podniósł przyłbicę. Chłodny wiatr łagodził podrażnioną twarz, niósł zapachy stalowych skał, berylowego ptactwa, cynowych porostów. Daleko za pustym, martwym Chorois.

Świat…

I głód.

Żołądek zamienił się w bolesną pustkę. Ur z lękiem uświadomił sobie, że w metalowym świecie nie potrafi znaleźć niczego, czym mógłby ją zapełnić. Musiał się spieszyć z ratunkiem, nim osłabnie.

Gdzieś syknęła błyskawica, grzmot przetoczył się ogłuszającym echem.

– Rtęciowe burze, mój książę. Ominiemy je bez trudu.

Ur skulił się i przywarł mocniej do stalowego pokrycia.

– Ile spałem?

– Cały dzień i całą noc.

– Gdzie jesteśmy?

– Widzę szczyt Zaijinu.

– Udało się! – zawołał Ur, przekrzykując wiatr.

Niecierpliwie pogładził rękojeść Szmeru. Podniebnik wzleci do Niebios, odnajdzie Lilię i razem ją uwolnią. Nic ich nie zatrzyma!

Starał się nie myśleć o martwej matce. Trzymał się wspomnienia księżniczki, czerpał z niego wolę walki i…

Dlaczego obniżali lot?

– Czemu zwalniasz? – spytał.

Melodia skrzydłowirników milkła, aż zupełnie zgasła. Ur zakołysał się, gdy ptak wylądował.

– Me ogniwa są puste – szepnęło stworzenie. – Nad nami rozpościera się wlot do Niebios, lecz nie dam rady cię tam unieść. Wybacz, synu Chromelli. Zawiodłem.

– Nie – pocieszył go Ur. – Przyprowadziłeś mnie aż tutaj. Poradzę sobie – dodał pewnie.

– Zatem żegnaj, książę – wymruczał Podniebnik. – Moje gniazdo i pisklęta były w Chorois. Służyłem lojalnie i teraz będę spał. – Słowa ucichły i Ur dosłyszał ostatni szum zamierającego mechanizmu.

Pogładził twarde pióra, długie i wibrujące od bezlitosnych podmuchów.

Nagle powstał i gwałtownie wciągnął powietrze. W nozdrza uderzyły go zapachy silne niczym ramiona matki: świeży smar, czyste złoto i miękki bar. Dużo, dużo baru.

– Klęknij, synu przeklętej królowej! – zaryczał nieznajomy, a wiatr poniósł echo jego krzyku. – Bar’achiel me imię, czwarty w wielkim algorytmie Demachinurga! Błagam cię! Klęknij i przyjmij łaskę śmierci, ty, któryś zrodzony z grzechu!

Książę dobył miecza i w milczeniu przełknął ślinę. Drżały mu dłonie.

Zaszumiały złote skrzydła mechanioła, jęknęło uniesione ostrze.

– Piekielną bronią strażnikowi Niebios grozisz. Giń zatem!

Ur rzucił się w bok.

Ostrze Bar’achiela zazgrzytało o stalowe podłoże, odpryski zadzwoniły o pancerz księcia. To musiała być ciężka broń, ale robot zdawał się władać nią bez trudu. Ur odskakiwał i odbiegał, przeklinając ślepotę oraz wiatr zagłuszający ruchy przeciwnika.

– Śpij – powtarzał Bar’achiel kojącym głosem. – Śpij, dziecko ciała.

To nie była pałacowa komnata, bezpieczna i cicha, z piekielnymi nauczycielami, którzy cierpliwie tłumaczyli podstawy fechtunku. Ur próbował zebrać w sobie odwagę, wiedząc, że szczęście, któremu zawdzięczał powodzenie rozpaczliwych uników, nie potrwa już długo.

Wreszcie szkolenie wzięło górę.

W jednej chwili pochwycił słowa Bar’achiela, w kolejnej pozwolił, aby nasiąkły wyciem wichru, trzaskiem miażdżonej stali, zgrzytem przekładni i sworzni. Splótł dźwięki, obwiązał je pragnieniem mordu w słowach mechanioła, a gdy syczały mu w dłoni, rozczapierzył palce, wypuszczając w jego kierunku strumień parującej, lepkiej brei.

Sztuka Korozji z innego świata.

Zakrztusił się, gdy dobiegł go swąd rozpuszczanego metalu. Elektroniczny jęk mechanioła przeplatał się ze skwierczeniem płonących kabli. Broń okaleczonego robota zaklekotała o skały.

– Zraniłeś mnie, sługo Piekła, lecz nigdy nie dostąpisz Niebios. Twe zwierzę zgasło.

Milcząc, książę wzniósł twarz ku odległej pustce. Gdzieś tam czekała na niego Lilia. Gdyby tylko mógł polecieć…

Zrozumiał, co musi zrobić.

Wyłączył systemy zbroi, jeden za drugim. Części pancerza zaczęły odpadać, uderzały z łoskotem o podłoże. Wkrótce Ur stał nagi, drżący, ze skórą smaganą wiatrem; dreszcze przeszywały jego ciało od stóp po głowę.

Przemówił z całą pychą i butą, jaką potrafił skrzesać:

– Wygrałem pojedynek ze strażnikiem na wierzchołku świata. Wielki Bar’achiel przegrał ze ślepcem. Cóż jeszcze miałoby mnie powstrzymać?

– Przeklęty! – wrzasnął mechanioł. – Bracia moi walczą w Piekle, lecz niedługo powrócą! Zgładzą cię, a szczątki rozniosą po całym świecie, aby wszystkie miasta ukorzyły się przed potęgą Demachinurga! Nawet twe bluźniercze czary będą niczym wobec niebiańskich zastępów!

– Tak – zgodził się Ur z uśmiechem. – To prawda. I choć pokonałem cię magią Piekła, ty wciąż mówisz. Dziękuję ci. Teraz mam już wszystko.

Zawył okaleczony robot, gdy uświadomił sobie, że został przechytrzony.

Jeszcze raz książę przeobraził krzyki strażnika: z trudem rozciągnął sylaby – sztywne od fanatycznej wiary – aż przybrały postać długich sztab, następnie podzielił nienawiść na setki piór, zetknął ze sobą i zgrzał płomienną wściekłością. Resztkom wrzącego gniewu rozkazał, by grzały jego ciało i osłaniały przed dotkliwym zimnem.

Skrzywił się, przybijając do pleców właśnie skonstruowane, lekkie niczym tchnienie, skrzydła. Poruszył nimi, wypróbował; potem wziął miecz króla Żara i bez słowa wzniósł się, wysoko, z ogromną prędkością, jakby sam był nowym mechaniołem wyniesionym ponad zepsuty świat.

Daleko w dole został szczyt Zaijinu, martwy ptak i oszukany Bar’achiel.

Ur leciał, coraz wyżej i wyżej, z ostrzem przed sobą, by torowało mu drogę, dokądkolwiek zmierza. Długo machał skrzydłami i coraz trudniej przychodziło mu oddychać, coraz natarczywiej mróz wnikał w kończyny pomimo krążącego w nich mechanielskiego ciepła.

Przeląkł się, że nie podoła i zawiedzie Lilię. Pełne strachu myśli przelatywały przez głowę: zamarznie po drodze i spadnie, roztrzaskując ciało na górskich zboczach, albo nie trafi do Nieba, tylko wleci w bezbrzeżną otchłań gwiazd!

Nagle poczuł, jakby chwila rozciągała się w nieskończoność, a on sam, zawieszony w pustce, utknął w bezczasie.

Wtedy usłyszał dudnienie, głuchy odgłos setek młotów. Przypomniały mu się kuźnie Chorois, których echo pracy dolatywało go rankami – ogromne zębatki gniotły i miażdżyły metal, obrabiany później przez armię metakrawców. Ogarnęła go tęsknota za miastem, lecz i radość, bo wiedział, że trafił do przedsionka Niebios. Temperatura rosła, gorące powiewy buchały falami.

Dokąd teraz? Jak odszukać ukochaną?

Wytężył słuch: zewsząd hurkoty, brzdęki i dzwonienia, od ogłuszających uderzeń po ledwie słyszalne echa syczących maszyn. Zupełnie jakby trafił w sam środek skomplikowanego mechanizmu.

Zawisł w powietrzu. Bez oczu nigdy nie znajdzie drogi!

– Lilio! – zawołał zrozpaczony. Krzyk utonął w odgłosach Nieba jak pojedyncza moneta w królewskim skarbcu. – Lilio!

Sfrunął powoli, dotknął stopami podłoża z nagrzanego platynoirydu. Opuściły go siły – żołądek przypominał bolesny kłąb, wargi spierzchły i popękały.

– Lilio! Gdzie jesteś?

Krzyczał, później mówił, w końcu tylko szeptał. Upadł na kolana. Wszechobecna maszyneria wciąż wygrywała obojętną melodię. Położył twarz na ciepłym metalu i pozwolił, by niebiańska kuźnia odprowadziła go do snu.

***

– Pij!

Ktoś przytknął do spragnionych ust naczynie wypełnione zimną cieczą. Ur łapczywie wciągnął płyn. Momentalnie wróciły mu siły niczym po długim wypoczynku i obfitej wieczerzy.

– Dobrze. To ci pomoże.

Kobiece, znajome słowa… Zaledwie echo tamtego głosu, ale jednak to…

– Lilia!

Ur wyciągnął ręce. Zamiast księżniczki napotkał dłońmi coś chłodnego, niczym kałuża płynnego cezu. Palce przeleciały przez nią prawie bez oporu.

– Lilio? To ty? – zapytał wystraszony.

– Tak, mój książę, jesteśmy tu… – powiedział głos.

– Czekałyśmy na ciebie… – rzekł ten sam głos, nieco z prawej.

A zaraz potem z lewej dobiegło:

– Wiedziałyśmy, że przybędziesz, ukochany.

Ur odszukał rękojeść Szmeru, podniósł się i wyciągnął ostrze przed siebie, kierując je raz w jedną, raz w drugą stronę.

– Kim jesteście?

– Jesteśmy Lilią.

– Nie pamiętasz słów naszego ojca? – dodał ktoś z tyłu. – Tysiąc razy po tysiąc dusz.

– Pamiętam… – Ur z wahaniem opuścił miecz. – Jesteście duszami Lilii? – zapytał, a gdy mruknęły potwierdzająco, dodał: – Ale jak?

– Gdzie, jak nie w Niebie, dusze mogą wędrować?

– Rozumiem, tylko… – Ur sam nie wierzył w swoje pytanie. – Dlaczego nie jesteście w Lilii?

– Demachinurg…

– Rozkuwa mnie…

– Wydziera dusze, ale jest…

– Nieudolny…

Głosy zachichotały. Rozbawione Lilie pląsały wokół Ura, czasem muskając go zimnymi opuszkami.

– Partacz! Nie potrafi, nie potrafi!

– Trudno unicestwić księżniczkę Piekła!

– Uwolnił za wiele, więc uciekłyśmy! Mechaniołowie powrócili i nas szukają, mordują, ale…

– Dobrze się ukrywamy! Jednak nie ma czasu do stracenia. Gdy Demachinurg wyrwie wszystkie z mojego ciała, umrę!

– Umrę… – powtarzały smutno dusze.

Niczego Ur nie pragnął więcej, niż przytulić Lilię, jeszcze raz poczuć miękkość jej skóry i żar jej ciała.

– Ja… nie pozwolę ci umrzeć – wyszeptał, głęboko w to wierząc.

– Leć zatem, mój piękny.

– Poprowadzimy cię do mnie.

Książę z ulgą pochylił głowę. Miał jeszcze szansę uwolnić księżniczkę, a czasem szansa to wszystko, na co można liczyć. Rozprostował skrzydła.

– Dobrze. Jestem gotów.

– Mechaniołowie są rozproszeni po całym Niebie, lecz spotkamy ich po drodze.

– Potrzebuję zbroi.

Spróbował zebrać odgłosy kuźni, ale wymykały się mu i znikały. Zdezorientowany, spróbował jeszcze raz, lecz znów nie złapał niczego.

– Magia Piekła tu nie działa, Urze. Masz tylko to, co ze sobą przyniosłeś.

– Dobrze – warknął. – Dobrze. Uwolnimy cię. – Czuł się silny, gotowy do walki. W ustach trwał jeszcze orzeźwiający posmak. – Ten płyn… Co to było?

– Jedna z nas – odpowiedziała Lilia.

– Biedactwo… – jęknęła druga. – Poświęciła się.

– Ale nie rozpaczaj. – Rozległ się śmiech trzeciej. – Jest nas wiele. Lećmy więc, kochany! Będziemy twoimi oczami, poprowadzimy cię do Pierwotnicy, samego środka Niebios!

– Osłonimy!

– I ostrzeżemy! Kochamy cię, Urze!

– Kochamy! – zawtórował chór. – Lećmy!

***

Eteryczny dotyk chłodnych dłoni.

Lekkie naciśnięcie podbródka – wyżej, na karku – obniż lot, na policzkach – skręcaj.

Dusze Lilii szeptały, co widzą, lecz ich opisy zbyt często wymykały się pojmowaniu Ura. Opowiadały o gigantycznych monolitach z połyskującego złota, bezrozumnych cyklopach wykuwających dziwne kształty, tysiącach niewielkich robotów, które zbierały każdy odpad, by wrzucić go na przetopienie do ogromnych kotłów.

Czasem Lilie milkły i wciągały ukochanego w chropowate wnęki – znaczyło to, że smugi mechanielskich szperaczy są blisko. Parę razy Ur, wciśnięty głęboko w wyrwę, miał wrażenie, że chrzęszczące komendy niebiańskich wojowników padają tuż obok, a wtedy bał się nawet odetchnąć.

Potem znów ruszali na wędrówkę poprzez labirynt nieskończonej kuźni. Dusze zdawały się doskonale wiedzieć, dokąd lecą – ani razu nie zgubiły drogi, jakby wzywane do swego ciała niesłyszalnym zewem. Od czasu do czasu napotykali nowe Lilie. Dołączały do świty Ura i wkrótce więcej niż tysiąc księżniczek frunęło wraz z nim.

– Jak to możliwe, że powstało takie miejsce? – zapytał, chcąc zagłuszyć niespokojne myśli.

– Kiedyś były tu trawy, oazy, a nawet rzeki o czystych wodach – szepnęła jedna z Lilii. – Tak mi opowiadał ojciec.

Woda? Oazy? Urowi nic nie mówiły te nazwy. Głaskał kiedyś sprężyste źdźbła cynowej trawy – rosła w pałacowych ogrodach i przy ścieżkach, zapuszczając głęboko przewody korzeni.

Przy drugim policzku Ura rozległ się inny szept:

– Rzecze Księga Nieurodzaju: „Rozkazał wtedy Demachinurg i jego słowo zatrzymało wody, kwiaty i obłoki. Zaraza, zimna i okrutna, skuła Niebiosa na wieczność, a lament dusz, które dom utraciły, słychać odtąd wśród gwiazd odległych”.

– Przeciążone Niebo wypadło ze swego miejsca w Pustce – rzekła kolejna Lilia – i zatrzymało się zaledwie jeden wymiar od twego świata. Kto wie? Może kiedyś spadnie? Wtedy… cicho!

Alarmy wybuchły ogłuszającym piskiem.

– Mechaniołowie! – krzyknęła Lilia.

– Są za nami!

– I z boku! – strwożyły się dusze.

– Jesteśmy już niedaleko Pierwociny.

Ur zacisnął zęby. Wytężył siły, by jeszcze szybciej pracować skrzydłami. Z oddali wyłapywał echo turkoczących silników. Prędkość wydzierała tchnienie z ust.

– Są pełni słonecznej energii! – zawołały z tyłu Lilie. – Otwierają lustrzenice!

– Chrońmy księcia!

– Chrońmy!

Nagle do rozgrzanego ciała Ura przywarły zimne dusze księżniczki. Zadrżał od ich dotyku.

– Wstrzymaj oddech! – poleciła jedna.

Nie kłócił się, nie pytał dlaczego. Zaczerpnął tchu, mocno, aż do granic pojemności płuc i pokiwał głową. Wzdrygnął się, gdy następne Lilie oblepiły mu głowę. Wepchały się do oczodołów, wypełniły uszy i nozdrza. Zwalczył odruch paniki i skupił się na locie. Wciąż odbierał przytłumione dźwięki.

Powietrze zadrgało, szumiące fale nadleciały z kilku stron i Ur posłyszał niby jęk z wielu, wielu gardeł na wespół z bulgotem i sykiem. Gorący podmuch oparzył mu prawą stronę ciała, skóra zapiekła i niemal wypuścił miecz, lecz wciąż machał skrzydłami, świadom, że zginie, jeśli się zatrzyma.

Dopiero gdy następne księżniczki przylgnęły do jego poparzonego ciała, gojąc rany i niosąc ulgę, zrozumiał, że przed chwilą słyszał śmierć setek Lilii – poświęcały się i umierały, by osłonić go przed palącą bronią mechaniołów.

Nagle jego twarz była wolna.

– Oddychaj – szepnęła dusza. – Przeładowują, lecz nadal mogą nas trafić wiązkami laserów. – Później krzyknęła: – Musimy się rozdzielić!

– Przed nami tunele Pierwotnicy! Już blisko!

– Rozdzielić się! Ukryjcie księcia!

– Żegnaj, ukochany! – zawołały głosy, oddalając się od Ura.

– Żegnaj! – krzyknęły smutno kolejne, a ich słowa dochodziły z innej strony.

– Żegnajcie! – wykrztusił Ur.

Płakał za wszystkimi cząstkami ukochanej, które już na zawsze stracił, płakał, słysząc krótkie wrzaski, gdy syczące strumienie światła rozdzierały dusze Lilii.

– Tunel. Już niedaleko. – Dusza przy policzku zaśmiała się i dodała z ulgą: – Już niedaleko…

Ur miał przeczucie, że jej radość była przedwczesna.

***

Nawet podczas lotu nad szczytem Zaijinu czas nie dłużył się Urowi tak jak teraz, gdy mknął przez korytarze Pierwotnicy. Wiele razy końcówki skrzydeł sypały iskrami w wąskich przejściach, a parokrotnie musiał się nawet czołgać, by dotrzeć dalej. Nagrzany wolfram zdawał się wtedy wibrować w nerwowym oczekiwaniu.

W końcu dusze oznajmiły, że znalazły wyjście, lecz ich smutny ton zdradzał, co tam ujrzały.

– Demachinurg… Widziałyście go.

– Tak nam przykro – odparła dusza.

– Uciekając, miałyśmy nadzieję, że ruszy za nami w pogoń – usprawiedliwiała się druga.

– Głupia nadzieja – zamruczała inna. – Zostałeś nam tylko ty, kochany. Tylko ty.

Ur uśmiechnął się słabo. Czy naprawdę spodziewał się czegoś innego?

– A Lilia? – zapytał. – To znaczy… wasze ciało?

– Jest tam.

– Nie zakradniesz się niezauważony. To tu. Koniec przejścia.

Ur westchnął. Miecz i skrzydła przeciwko władcy Niebios. Bez zbroi. Bez wzroku.

Przepchnął się przez tunel i ostrożnie postawił stopy na gładkim podłożu. Najpierw uderzyła go cisza, groźna i złowieszcza, niezmącona najlżejszym odgłosem, potem mieszanina zapachów, w której, prócz znanych metali i plastiku, wyczuwał coś jeszcze – coś nieznanego.

– Gdzie? – wyszeptał.

– Trochę w prawo… Dobrze. Leżę właśnie tam.

Odetchnął głęboko, zwilżył językiem suche usta i ruszył przed siebie. Wiedział, że Lilie kroczą wraz z nim.

– Boję się – wyznał.

– My również, moja miłości – odparła jedna z dusz i Ur poczuł na twarzy najlżejszy z dotyków.

W tym momencie odeszła cisza, wygnana zgrzytliwą kakofonią przeróżnych dźwięków, które niemal od razu scaliły się w głuchy, tubalny głos Demachinurga.

– Oto i książę niczego z orszakiem bladym nadchodzi!

Jeszcze nigdy nie słyszał Ur takiej pustki w czyichś słowach – żadnej emocji lub uczucia, tylko ponura obojętność.

– Przybyłem po księżniczkę Lilię! – odkrzyknął, nasłuchując uważnie wszelkich oznak niebezpieczeństwa.

– Dla pomiotu Piekła wędruje, by grzech z grzechem złączyć w żądzy spełnieniu. – Moc głośników osłabła. – Dary nasze piękniejsze niż ciała więdnące, darem naszym zmysł brakujący, darem naszym: oczy.

Ur zwolnił, zatrzymał się.

– Urze… – zaczęła dusza, lecz uciszył ją podniesieniem dłoni.

Oczy? Brakujący zmysł? Widziałby?

– To niemożliwe – zaprotestował, choć miał nadzieję, że się myli. – Matka zawsze mówiła, że metal nie potrafi naprawić ciała!

– MY decydujemy o możliwościach! – huknął Demachinurg. – MY tworzymy i unicestwiamy, MY uszkadzamy i naprawiamy! Przyjmie dary i zobaczy! Przyjmie bez strachu! Powiedzą mu duchy, że kłamać nie możemy, ni zdradzić lub oszukać.

Szelest wielu maleńkich odnóży rozległ się na podłożu. Ur wahał się między ucieczką w powietrze a wyczekiwaniem. Obrócił głowę.

– To prawda?

– Tak – przyznało jednocześnie kilka Lilii.

– To nie kłamie – dodała jedna ze smutkiem.

Czekał zatem Ur, a gdy maleńkie istoty wkroczyły na jego spocone ciało, sunąc w górę na ostrych jak igły odnóżach, ugryzł się w język, by nie jęknąć. Dotarły na twarz i wpełzły w puste oczodoły. Zagnieżdżało się ich tam coraz więcej i więcej, a potem coś zaszumiało, kliknęło i Ur poczuł w głowie krótki, ostry ból.

Potem zobaczył.

Ciemność rozbłysła kształtami, symetrią wzorów, spektrum barw.

Klęknął, zachłystując się widokiem.

Wysokie ponure bloki rozjarzone światłami i czujnikami, strugi roztopionego metalu kapiące do góry lub płynące strumykami wzdłuż i wszerz przez całą Pierwotnicę.

I on – Demachinurg.

Ogromna bezkształtna bryła kątów i cienia: silniki, wypustki, kable, anteny. Unosił się nad posadzką, ociekał smarem i sypał iskrami. Setki drobnych robotów krążyły po jego nieforemnej powierzchni, spawając, przeobrażając lub sunąc w niewiadomym celu.

Oszołomiony Ur uniósł dłoń do oczu. Jasna skóra przetykana plątaniną żył, o której tak dawno mówili piekielni nauczyciele: To kolor zimna, książę. Zwą go błękitem.

Obrócił się – tak samo błękitne Lilie, świetliste, półprzezroczyste i nagie. Bez śladu uśmiechu odwzajemniły jego spojrzenie, po czym wspólnie wskazały coś za Demachinurgiem.

Lilia – prawdziwa, rozciągnięta na ciemnym podwyższeniu. Skórę w kolorze krwi znaczyły rany oraz pobrużdżenia. Łańcuchy krępowały kostki i nadgarstki, kneblowały usta… miękkie, ciepłe usta.

Patrzyła na niego przekrwionymi oczami.

Demachinurg przemówił:

– Możemy dać ciało z tytanu oraz srebra: przyjmij! Możemy zbudować królową ze złota i platyny: pożądaj! Piekło, księżniczka, organizm: odrzuć! Metal jest sprawiedliwy, jego porządek to spokój i równowaga: doceń! Przewidywalny ład bez gnicia i konfliktu. Myśli książę: posłuszeństwo! Mówimy: on słucha! Słucha: nagradzamy!

Patrzyła na Ura załzawionymi oczami.

Oddychał powoli. Wrył sobie ten obraz w pamięć: linie brwi, kości policzków, lśniące od potu włosy barwy najgłębszych cieni.

Teraz już mógłby ją wyrzeźbić z dźwięku.

Lilia. Ostatnie słowa matki. Stopione Chorois.

Ur poprawił uchwyt na rękojeści Szmeru i rozłożył skrzydła. To tylko oczy… Nie potrzebował ich. Spojrzał na dusze.

– Gdy się zacznie…

– Będziemy umierać w ciszy. Obiecujemy – zapewniła najbliższa Lilia i obdarzyła go szerokim uśmiechem.

Skinął głową.

– Pokierujcie mnie.

– Wskażemy ci rdzeń. Nawet bogowie mają serca.

Jednocześnie wzbili się do lotu, prosto w stronę metalowego bóstwa.

– Dary: odrzucone! – zagrzmiał Demachinurg. – Śmierć: rozpoczęta!

Zgasły barwy, rozpłynęły się kształty i martwe istoty wysypały się z oczodołów Ura. Nie zwolnił, choć żal ścisnął mu serce: węszył powoli i dokładnie, nasłuchiwał zgrzytów prowadnic, uruchamianych systemów obronnych.

Usłyszał syk gorących wstęg – zbyt wielu, by wszystkich uniknąć – i skręcił gwałtownie: zgodnie z obietnicą Lilie ledwie wzdychały, umierając spalone, gdy łapały wiązki własnymi esencjami. Ur przesunął mieczem po powierzchni Demachinurga i kolos zaryczał, bo piekielne ostrze bez trudu przecięło metal.

Kilka gorących nici światła dosięgło Ura – wypalone rany nie krwawiły, a on zdawał się ich nie zauważać; później przyszły ostre pociski z terkoczących luf – rozorały mu rękę, więc musiał przerzucić Szmer do drugiej dłoni.

– Znalazłyśmy! – krzyknęła dusza.

Ur opadł przy niej na cielsko Demachinurga.

Rdzeń.

Teraz go słyszał. Gorący, pulsujący, wrażliwy. Ukryty pod grubą warstwą pancerza.

– Tutaj – szeptały Lilie. – Uderz tam, skąd dochodzi mój głos.

I Ur uderzał we wskazane miejsca, ciął szeroko: za każdym razem nagradzany mechanicznym jękiem, zgrzytem odłupywanego metalu i trzaskaniem skrzących obwodów. Małe sługoboty usiłowały kłuć go i przypalać, ale dusze wnikały w ich delikatne reaktory, uśmiercając mrozem.

Strumień skwierczącej plazmy zgładził jedną z Lilii, poleciał dalej i wypalił pół twarzy księcia. Zębate, warczące ramię przecięło ścięgna pod nagim kolanem.

– Za głęboko – jęknął, plując krwią.

– Już prawie!

Wtedy inna dusza krzyknęła przerażona:

– Mechaniołowie nadlatują!

Ur rzucił się do środka bóstwa. Iskry parzyły mu skórę, rozerwany metal wbijał się w mięśnie, odór smaru przytłaczał. Pełzł w duszącej ciemności.

– Tutaj, ukochany – płakała przed nim Lilia. – Jeszcze trochę. Błagam.

Demachinurg zawył. Jego broń nie mogła już sięgnąć księcia.

I ten wrzask dał Urowi siłę, by pchnąć mieczem najdalej, jak potrafił. Czubek Szmeru dotarł do Rdzenia, stopił się i piekielny kwas rozpuścił mechaniczne serce władcy Niebios.

– Znaleźliśmy ten… świat – wyszeptał jeszcze, wśród gasnących dźwięków. – Daliśmy sprawiedliwość…

I zamilkł.

Metal naprężył się, wygiął i eksplodował. Nagle Ur zrozumiał, że leci gdzieś bezwładnie, nie może unieść skrzydeł, a cuchnący dym, który wdziera się mu do nozdrzy, to swąd jego spalonego ciała. Lilie krzyknęły i naraz poczuł ich zimny, leczący dotyk.

A potem upadł na coś miękkiego, pachnącego w sposób nieznany, lecz przyjemny.

– Trawa! – zaśmiały się dusze. – Trawa!

– Wodospady!

Gdzieś w oddali krzyczeli mechaniołowie. Czy z radości, czy ze smutku, tego Ur nie potrafił stwierdzić.

***

Dusze wsiąknęły w Lilię, jeszcze zanim uwolnił ją z okowów.

Przez długi czas leczyli rany w Pierwotnicy, wśród obsypanych roślinnością łagodnych wzgórz. Chcieli zostać i dłużej, lecz nadeszła chwila, kiedy uwolnione od metalu niebo zaczęło się unosić do innego wymiaru. Ur czym prędzej wziął Lilię w ramiona i polecieli przez spokojne Niebo do wejścia nad szczytem Zaijinu.

Postawili stopy na zielonych równinach. W oddali szumiały oceany, a wiatr niósł woń czystego, dziewiczego świata.

Wkrótce okazało się, że księżniczka jest brzemienna. Urodziła wiele dzieci, każdemu oddając jedną ze swoich dusz. Z pomocą demonów potomkowie Ura rośli i stawali się silniejsi.

Mówili o sobie: „ludzie”. I choć w końcu ponownie sprowadzili Piekło na świat, to nigdy nie zapomnieli o ślepcu i Lilii.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27329

Powrót do listy opowiadań

Miłości nie zapijesz całkami

Rafał Łoboda

Nieoczekiwane następstwa pewnego wypadku

Krwawy stanął przy drzewie – które niedługo zabije Monikę Lot – i wyjrzał na oblozoną szosę. W oddali ujrzał światła samochodu. Świetnie. Ostatnie zadanie i koniec dwustugodzinnej zmiany. Potrzebował odpoczynku. Jeszcze ten albański rolnik z rana! Czy stratowanie przez tabun dzikich koni to naprawdę powód do ucieczki? Po godzinie Krwawy dopadł go na dnie jeziora i obiecał sobie, że złoży wniosek o przeniesienie. Asystowanie duszom na Ziemi było robotą dla desperatów, a ludzie to zło, zaraza i depresja w jednym. Dlaczego akurat on dostał ten najgorszy przydział? I do tego zajmował się ofiarami krwawych wypadków! Ledwie kosmiczne energie go stworzyły, już trzy pieczątki w dokumentach, nadane imię (tragiczne to mało powiedziane), klepnięcie w plecy i do roboty! Szkoda, że nie trafił na MiaUU… Tamtejsi koci filozofowie znali godzinę swojej śmierci, więc ich dusze bez żalu i na spokojnie oddawały się wyszukanym rozmowom z asystentami.

Nadjeżdżała. Według dokumentów prawo jazdy odebrała w zeszłym miesiącu, samochód kupiła z drugiej ręki i podejrzanie tanio, a na dodatek nie wymieniła opon na zimowe. Czemu tak pędziła w środku mroźnej nocy? Właściwie kogo to obchodzi? Fizyka jest nieubłagana, na nią jedną można liczyć. I proszę, co za piękny poślizg! Samochód śmignął koło Krwawego, rąbnął w wiekowy dąb (zrzucając śnieg z gałęzi) i złożył się jak akordeon.

Monika jeszcze żyła. Została jej najwyżej minuta. Byle nie płakała, bo tego nie mógł znieść – dawno zrozumiał, że jest zbyt miękki do tej roboty. Do licha, już płacze? A nie, to oko wypływa. W porządku, alarm odwołany. Raz, dwa…

I już. Umarła.

Krwawy wyszeptał zaklęcie lokalizujące i uniósł struniarza membranowego w imitacji ludzkiego uśmiechu, choć wcale nie był w nastroju. Spokojnie, spokojnie…

Dusza Moniki wysiadła z resztek pojazdu.

– Co się stało?

Numer jeden z puli głupich pytań.

– Nie żyjesz – wyjaśnił Krwawy, tak jak to czynił już setki razy.

– Och… – westchnęła i przez dłuższą chwilę patrzyła na Krwawego tak dziwnie, że poczuł się nieswojo (a tego nie lubił).

– Tylko tyle masz do powiedzenia? – warknął na przekór nakazom zawodowej uprzejmości. – Zresztą nieważne. Stój i czekaj.

– Nie żyję… – powtórzyła cicho. – Jesteś aniołem?

Krwawy westchnął.

– Bo jestem ze światła? Stereotypy. Jestem demonem.

– Przecież…

– Słuchaj no, panienko. Nie ma co dyskutować. – Uniósł dłonie. – Zginęłaś. Zdarza się. Przypuszczam, że to dla ciebie nowość, ale, uwierz mi, wszystko gra. Poczekamy, aż zjawi się Przewodnik i zabierze cię… no, gdzieś tam. – Wstyd przyznać, ale sam nie wiedział, dokąd trafiają dusze. Nigdy go to nie obchodziło.

– Aha – szepnęła.

A jednak szczęście istnieje! Dziewczyna nie ucieka, nie wrzeszczy, nie płacze – cierpliwie czeka na Przewodnika. Niech tak będzie zawsze!

– O, Boże! – krzyknęła nagle Monika i chwyciła się bezcielesnymi dłońmi za bezcielesną głowę, zwieńczoną kucykiem z jasnych włosów. – Nie żyję!

Niech to paradoks skrzywi! Proszę bardzo! Nareszcie do niej doszło. Jakiś przestój na łączach albo zwarcie w neuronach, ale już w porządku – wracamy do histerycznej normalności.

– Owszem, jesteś martwa – burknął.

– O, Jezu! O, matko! Nie żyję! Rodzice mnie zabiją! – Przystanęła i zamrugała parokrotnie wielkimi oczami. – Nieeeżyyyję. Ale… ale… to niemożliwe!

Gdzie ten Przewodnik?!

– Nie żyję. – I ryk. – Taka młoda jestem… byłam. – I płacz. – Nigdy nie pojechałam za granicę, nie byłam nad morzem, nie przeczytałam tylu książek!

Krwawy zatkał sobie szpary uszne, ale wiele to nie pomogło.

– Nie kupiłam sobie wymarzonego pająka, nigdy się nie całowałam…

Według Krwawego ustawienie pająka obok pocałunków zabrzmiało dość dziwnie.

– E tam. – Postanowił przerwać ten monolog i pocieszyć dziewczynę. – Też się nigdy nie całowałem. Co w tym takiego fajnego? Przykładasz otwór gębowy do drugiego otworu gębowego, potem nim ruszasz, jednocześnie próbując nie wepchnąć nosa w nos, ślinicie się oboje, w końcu tym dziwnym organem zwanym językiem macasz zęby i dziąsła drugiej osoby, spotykasz jej język i ślizgasz się po nim, a ślina chlupocze, syczy i kląska jak kalosz, gdy próbujesz wyciągnąć go z błota.

Znów popatrzyła na niego tym wzrokiem, od którego poczuł się nieswojo, czego nie lubił.

– Przynajmniej tak słyszałem… – próbował się wytłumaczyć.

Na szczęście przestała jęczeć. Zaoferował chusteczkę, w którą zatrąbiła nosem.

– Boże, tylko czytałam książki i się uczyłam. – Zaczęła chodzić tam i z powrotem. – Nigdy się nie całowałam, nigdy się nie całowałam, nigdy… – Przystanęła. – O, Boże! Ja nigdy…

– Chodzi o seks? E tam. Też nigdy nie kopulowałem. Co w tym takiego fajnego? Wkładasz…

– Cicho!

Krwawy nawet się ucieszył, że go powstrzymała. Wykorzystał swój zapas elokwencji na opis całowania.

– A jeśli tam nic nie ma? Bezdenna pustka? Albo aniołki każą mi grać na lirze przez wieczność? Może Valhalla…? Nalewać piwsko brodatym wikingom? Nie ma mowy! Wykluczone!

– Co wykluczone? – westchnął Krwawy. Dobra, niech gada. Byle nie płakała.

– Nie pójdę do „gdzieś tam” bez pocałunku. Chodź no tu. – Zbliżyła się zdecydowanym krokiem.

– Zaraz, zaraz! – Śmiech Krwawego nosił znamiona odczuć truskawki na widok podpełzającej gąsienicy. – Przecież tak nie można. Jestem antropomorficznym bytem z innego wymiaru! Nawet nie mam ust!

Chociaż każdy przyzna, że otwór ze struniarzem membranowym wygląda o wiele lepiej.

– Trudno! Tylko ty tu jesteś. Nie chcesz spróbować?

Zamknęła oczy i rozchyliła usta.

Pewnie, że nie chciał. Też pomysł! Głową też nie chciał obracać, sprawdzając, czy nikt ich nie widzi. Powoli przytknął membranę do jej warg. Niestety, organy były zupełnie niekompatybilne. W oczach Moniki wezbrały łzy. Wielkie i złowieszcze.

Krwawy jęknął. Co to, to nie! Nie powinien łamać zasad, ale tu idzie zwariować. Czas wykorzystać umiejętność wchodzenia do ludzkich umysłów. Ostrożnie sięgnął w głąb myśli Moniki, znalazł wyobrażenie idealnego mężczyzny i przybrał jego postać. Równocześnie uświadomił sobie, że wygląda podobnie do tego faceta sprzed trzydziestu lat, zgniecionego przez dwie tony sardynek w puszkach.

Ależ się w niego wpiła! Ku zdziwieniu Krwawego, okazało się, że pomimo zawadzających nosów i chlupoczącej śliny, to czynność bardzo, bardzo przyjemna. Ze względu na brak doświadczenia uczestnicy tego międzygatunkowego wydarzenia przypominali dwa szczeniaczki nawzajem oblizujące sobie pyszczki i, rzecz jasna, nie obyło się bez gryzienia, ssania oraz pewnych nieludzkich dłoni błądzących po ciele dziewczyny i zaglądających w różne miejsca (dotykanie niektórych z tych miejsc skutkuje zazwyczaj spotkaniem policzka z pędzącą ręką).

Na koniec oderwali się od siebie z dźwiękiem podobnym do wyciągania kalosza z błota.

Monika otworzyła oczy, ujrzała nową postać Krwawego i wydała z siebie pełne radości stłumione westchnienie, niczym po otwarciu metalowego pudełka w pokoju mamy i ujrzeniu sterty landrynek i wafelków zamiast przyborów do szycia.

Wtedy Krwawy uświadomił sobie, że nie przemyślał sprawy do końca. Co mówili na szkoleniu? Ze zmianą powłoki wiązała się zmiana sposobu myślenia.

Patrzył teraz na dziewczynę i, cóż, no podobała mu… nie, chwila. Zrobił krok w bok, bo resztki Moniki w samochodzie prześwitywały przez jej duszę i nie było to udane połączenie.

Więc cóż, no, podobała mu się.

Miała najzwyklejsze brązowe oczy, ale duże, jak u wystraszonej sarny, wąski nos ze sporym pieprzykiem z boku oraz małe usta, za to z uroczymi dołeczkami. Niech to transmutacja strzeli! Od kiedy gustuje w dołeczkach?!

Powinien wrócić do swojej postaci. Już, teraz! Tylko jeszcze chwilę popatrzy… Nie no, przecież tak się nie da pracować. Zebrał wreszcie całą siłę woli i zaczął recytować równanie cyfrczaru przeobrażenia. Uśmiechnięta Monika wciąż się gapiła. Nagle zerknęła mu przelotnie na usta, zagryzła na chwilę dolną wargę, po czym błyskawicznie oblizała ją koniuszkiem języka…

Krwawy się zdekoncentrował i pomylił sylabę; wszystkie myśli uleciały jak spłoszone ptaki, ciało zwinęło się, spłaszczyło i zminiaturyzowało.

Dorodny żołądź spadł w śnieg.

Z powodu pomniejszenia mózgu do absolutnie niewystarczających rozmiarów, Krwawy zdołał tylko z trudem zrozumieć, że czeka na wiosnę, by wykiełkować.

<Aktywacja cyfrczaru alarmowego. Przywracanie ostatniej postaci za… 3… 2…>

Prawie niewidoczne usteczka żołędzia wyszeptały zaklęcie i Monika pisnęła, gdy nieoczekiwanie Krwawy znów stanął przed nią w ludzkiej powłoce.

– Muszę… muszę usiąść – jęknął zdezorientowany.

Wzięła go pod ramię.

– Co się stało? Dlaczego zniknąłeś? – pytała, prowadząc go na maskę zniszczonego auta. Usiedli.

– Drobna pomyłka – skłamał gładko. Uświadomił sobie, że był blisko śmierci. Demony się nie starzały, ale to nie znaczy, że były nieśmiertelne. Przeistoczenie na stałe w dąb byłoby marnym końcem.

– Ale już wszystko w porządku? – zapytała z troską. – Mogę jakoś pomóc?

Przejmowała się nim. Pierwszy raz ktoś widział w nim osobę, a nie pracownika czy podłego, strasznego demona. Uśmiechnął się szeroko.

– Jest dobrze – zapewnił. – Zaraz będzie Przewodnik.

– Aha – odparła i zwiesiła głowę.

Wcale nie wyglądała na zadowoloną.

Siedzieli koło siebie w milczeniu pośród spokojnej bieli pobocza. Nie minęła nawet minuta, a Krwawy już wyłamywał palce, kiwał się w przód i w tył, wypychał językiem policzki. Potrzebował rozmawiać z Moniką. To był jakiś przymus. Dowiedzieć się czegoś o niej albo rozweselić. Tylko jak zacząć? Odetchnął głęboko i zapytał:

– Jak… jak leci?

Uśmiechnęła się krzywo i wskazała swoje zwłoki za rozbitą szybą.

– Nie najlepiej.

Odwrócił się i wysoko uniósł brwi, zdumiony bezgranicznie własną głupotą. Zapytać „jak leci?” dziewczynę o nazwisku Lot, niedługo po tym, jak wyleciała z drogi i wbiła się w drzewo. Idiota! Kretyn! Międzywymiarowy bałwan!

– Przepraszam… – wydukał.

Dlaczego prosi zwykłą duszę o wybaczenie? Ależ ona ładna! Tu się działo coś niedobrego. A gdyby tak sprowadzić jej zmiennobarwnego pająka z przedpiersia Otchłani? Przecież to tylko jedna z tysięcy ofiar wypadków, którymi się zajmował! Czy jego mieszkanie starczyłoby dla ich obojga?

Krwawy zacisnął pięści. Ktoś powinien narysować mętlik w jego głowie i oprawić w ramkę jako przykład idealnego chaosu.

Wiedziony impulsem spojrzał na Monikę. O dziwo ona też właśnie na niego patrzyła, i jakoś tak wyszło, że nagle znów się całowali. Po omacku znalazł dłonią jej dłoń i spletli palce.

Wtem ktoś się odezwał:

– O, przyjacielu! Jak ty mnie zadziwiasz. Coraz wymyślniejsze sposoby, żeby ci dusze nie uciekały.

Krwawy i Monika podskoczyli jednocześnie.

Właścicielem głosu był okazały wilczur, siedzący pośrodku unoszącego się metr nad ziemią małego obłoku.

– Demestetes! – jęknął Krwawy.

– Spokojna twoja świetlista. Nikomu nie warknę.

– To pies! – palnęła niezbyt mądrze Monika.

– Witaj, duszyczko! – Wilczur uniósł łapę. – Jestem twoim Przewodnikiem w zaświaty.

– Demestetesie, dokąd ona pójdzie? – zapytał Krwawy. Nagle zdał sobie sprawę, że wciąż trzyma rękę dziewczyny i wcale nie śpieszył się, by ją puścić.

– A bo ja wiem? Czekaj, sprawdzę w dokumentacji. – Bielutkie karteczki pojawiły się przed psim nosem. – Popatrzmy. Rodzice i dziadkowie żyją, rodzeństwo też, męża brak, dzieci brak. – Papiery zniknęły. – Zakochana chociaż?

– Nie… nie wiem… – Spojrzała na Krwawego, któremu nagle zaschło w gardle.

Demestetes wysilił możliwości psiej anatomii i pacnął się łapą w czoło.

– To się wie, samico! – kłapnął pyskiem. – Czyli: nie! W takim razie obstawiałbym Góry Samotnej Kontemplacji!

Prawdziwie radosna i optymistyczna nazwa, uznał Krwawy. Ciekawe, czy jest też Park Rozrywki Piły Łańcuchowej albo Moczary Bezdennego Zdumienia?

– Boże – szepnęła Monika, po czym w mgnieniu oka objęła zaskoczonego Krwawego. Nie zdążył nacieszyć się niespodziewanym tuleniem, ponieważ czynnik tulący niespodziewanie zniknął. Gdy Krwawy otworzył oczy, ujrzał Monikę na obłoku.

– Nie mam czasu na pierdoły – burknął Demestetes. – Kolejka rośnie. W drogę!

Dziewczyna zdążyła uśmiechnąć się smutno, nim obłok wystartował w górę, szybko niknąc w obojętnych chmurach.

Krwawy dotknął palcami warg – zawilgoconych od ust Moniki. W głowie miał taką samą pustkę jak wtedy, gdy na ostatniej rocznicy stworzenia siedział mocno wstawiony w barze, podzielił dla zabawy rachunek przez zero i uzyskał wynik.

Jednym słowem – zgłupiał.

Teraz, gdy Monika zniknęła, odnosił wrażenie, że pomysł z całowaniem był ogromnym błędem. Przynajmniej już nic nie stało na przeszkodzie, aby spokojnie wyrecytować cyfrczar, więc czym prędzej wrócił do świetlistej postaci i starał się myśleć tylko o końcu zmiany.

Wtedy usłyszał w głowie miękki kobiecy głos:

Witaj, Krwawy.

– Kto…? – Obejrzał się dookoła.

Nikt nie odpowiedział.

Co to? Opętanie wsteczne? Teraz demony mają nieproszonych gości?

Zrzucił to na karb przemęczenia i ostatnich wrażeń. Wzruszył ramionami, wyszeptał zaklęcie i już po chwili zmierzał w Zaświaty.

Miłość! A cóż to takiego?

Kolejne tygodnie nie należały do łatwych. Krwawy sądził, że gdy odpocznie i wróci do roboty ze świeżymi siłami, zdoła szybko zapomnieć o Monice. Nic z tego. Myślał o niej i myślał, wspominał i rozpamiętywał. Raz nawet przybrał postać nieszczęśnika od sardynek, po czym wykrzywiał usta przed zwierciadłem, odtwarzając pocałunek i udając, że naprzeciw stoi Monika, ale wyglądało to idiotycznie.

Co się działo? Czuł się, jakby go okradziono – zniknęła trzeźwość umysłu, racjonalne spojrzenie na świat i, co gorsza, zadowolenie z istnienia. Może nie miał zbyt dobrej pracy (cóż za niedopowiedzenie), ale zawsze uważał, że to, co najlepsze, jeszcze przed nim. Tymczasem los kopnął go w świecący tyłek. Zaświaty bez Moniki zdawały się puste. Wszystko straciło barwy, zmieniło w mdły, smutny chaos, niczym losowe cyferki pisane z nudów na końcu zeszytu.

Cierpiał i potrzebował pomocy.

Pewnego dnia siedział w ulubionej knajpce w Dzielnicy Nieoznaczoności, gasząc smutki drinkami całkowymi, gdy znów usłyszał ten dziwny głos:

Odwiedź doktora Klacehpepza.

Ktoś ty? Za dużo wypiłem? – pomyślał Krwawy, spoglądając w głąb kubka, w którym bulgotały nawiasy.

Zakochany to inaczej głupi, wiesz o tym? Spójrz na siebie. Staczasz się, umierasz z tęsknoty. Wypijesz jeszcze jedną kolejkę, zwymiotujesz różniczkami, wrócisz do mieszkania i jutro od nowa. Stara historia. Możesz tkwić w swoim nieszczęściu albo wybrać się do Klacehpepza. – Głos parsknął, jakby z trudem powstrzymywał chichot. To najlepszy specjalista od dolegliwości egzotycznych.

– Milcz… kimkolwiek jesteś – wymamrotał Krwawy, ale po chwili odstawił niedopitego drinka i wstał. Od barmana otrzymał wskazówki, gdzie znaleźć doktora.

Ruszył między żelazne ulice Dis, Pierwszego Miasta Zaświatów, lśniące w zimnym księżycowym świetle, pełne demonic i demonów najróżniejszego kształtu i rozmiaru – od subatomowych chochlików po obsypanych mackami fruwających półbogów. Przeszedł po długim Szalonym Moście, uprzejmie wymieniając z nim parę plotek i dowcipów, aż dotarł na wyłożony kocimi czaszkami plac szepczących domów, które obgadały go, chichocząc cicho pod kruszejącymi kominami. Minął skrzypiące drzwi i wiszący nad nimi szyld namalowany lśniącą krwią, by ostatecznie wkroczyć do gabinetu doktora Klacehpepza.

Skrzywił się, usłyszawszy cenę wizyty, ale zapłacił stosikiem ektoplazmy. Wkrótce galaretowata kozetka masowała mu plecy, a on relacjonował spotkanie z Moniką. Doktor słuchał i skrobał coś w zeszycie, mrucząc potakująco.

– Od tamtej pory ściska mnie w gardle, gdy tylko o niej pomyślę – rzekł Krwawy na koniec. – Mam problemy ze snem, straciłem apetyt na ciemną materię, odczuwam bóle tu i tu. – Wskazał brzuch i nieco wyżej.

Zapadła cisza. Dość długa, nieprzyjemna cisza.

– Skończyłem – nieśmiało przypomniał Krwawy.

– Hm? Ach, tak.

Doktor współczująco skrzywił górne usta, oblizał dolne, przetarł szmatką oko, kaszlnął, czym wprawił w drgania wielkie cielsko, i z trudem wstał zza biurka.

– Nie jest dobrze, przyjacielu. Cierpisz na miłość.

Ta nazwa obiła się już Krwawemu o szpary uszne, ale nigdy nie przywiązywał do niej wagi. Może niesłusznie.

– To takie ziemskie przeziębienie?

– Wręcz przeciwnie, to śmiertelna zaraza!

– Nie!

Pod wpływem krzyku Krwawego kozetka zwiększyła prędkość masażu.

– Tak, tak! – Doktor pokiwał palcem. – Żebyś chociaż padł ofiarą miłości platonicznej, miłości do ojczyzny albo do idei. A tak… klops, jakby powiedzieli Ziemianie.

– To znaczy, że są różne rodzaje miłości?

Klacehpepz prychnął głośno obojgiem ust, przez co zadrżały szyby.

– Oczywiście! Miałeś pecha trafić na najgorszy rodzaj: romantyczne zauroczenie o zabarwieniu erotycznym!

– Słucham?! – zapytał kompletnie osłupiały Krwawy.

– To zaraza powszechna na niektórych światach. Niestety, przenosi się między gatunkami. Destrukcyjna siła, której ofiary można liczyć w milionach! Może zaatakować każdego – perorował doktor, człapiąc dookoła kozetki. – Ona mnie nie kocha! I sznur na gardło. On woli inną! I depresja, łzy, rozbite talerze! Muszę jej zaimponować! I ciach, wypadek. Ani się obejrzysz, przyjacielu, a będziesz sączył całkowe drinki w kącie baru i wymiotował różniczkami!

Ten etap już za nami! – skwitował głos i wpadł w niekontrolowany chichot.

Krwawy jęknął głośno.

– Na dodatek słyszę głos w myślach! I to złośliwy!

Donosiciel!

Doktor podrapał się po wydatnym podbródku (tym niższym), podszedł do szafki z kartami pacjentów, wysunął długą szufladę i zaczął przeglądać kartotekę.

– Głos, tak? Niedobrze. Dawno temu miałem podobny przypadek, również zakochaną telepatkę. O, mam! Zmiany w umyśle, wędrujące bóle, irracjonalne zachowania i brak apetytu.

– Co się z nią stało? Wyleczył ją pan? – zapytał Krwawy ze źle skrywaną nadzieją.

– Nie wiem. Po dwóch wizytach już nie wróciła. – Klacehpepz podjął przerwany marsz po gabinecie. – Wróćmy do ciebie. Podręcznikowy okaz „amor infectiosus”. Mówiłeś, że pracujesz na Ziemi. Idealna planeta do złapania tego paskudztwa. Powiedz szczerze: oglądałeś romantyczne filmy, czytałeś książki o miłości, podglądałeś zakochanych?

– W życiu!

– Nie dotykałeś w sposób inny niż zawodowy ludzkich dusz?

Krwawy westchnął. Przecież na początku wizyty wspominał (bardzo pobieżnie i wstydliwie) o bliskich spotkaniach z ustami Moniki.

– Mówiłem wcześniej, że jedną… no, pocałowałem.

Doktor stanął w pół kroku.

– Pocałunek?

Krwawy skulił się pod karcącym wzrokiem Klacehpepza.

– W sumie to dwa…

– Przecież równie dobrze mógłbyś wsadzić łeb do wiadra z pawioamebami i pozwolić, by wyssały ci mózg! Właściwie… objawy są podobne.

– To się leczy, prawda?!

– Trudna sprawa, ale spróbujemy. Musisz ściśle przestrzegać zaleceń. – Klacehpepz wrócił na siedzisko i zaczął skrobać po kartce czarnym pazurem. – Wypiszę ci receptę. Cztery kapsułki smutku dziennie, dwie krople nienawiści… nie przedawkuj, bo będzie rozróba.

– Nie za dużo? – zmartwił się Krwawy.

– W twoim przypadku może być nawet za mało.

– Jakieś skutki uboczne?

Doktor machnął łapą.

– Tobie już nic bardziej nie zaszkodzi. Żadnych wzruszeń i ckliwych rozmów. Do tego rozsądek i logika. Pakuj je w siebie, ile wlezie. Dostaniesz kwit na chorobowe i parę adresów antymiłosnych. Skoro zaraziłeś się na Ziemi, to i tam się wyleczysz.

Krwawy od razu zabrał się do dzieła. Kolejny dzień spędził jako TolomushAbdurakhamanov, kirgiski uczestnik turnieju szachowego w Moskwie. W wielkiej sali aż kipiało od logiki. Pełen dobrych przeczuć Krwawy w ciszy i w skupieniu przesuwał szachy, zdecydowany zająć co najmniej setne miejsce. Co z tego? Kiedykolwiek spojrzał na figury, widział Monikę: hetman – dumna Monika, piony – chichocząca, wieża – smutna i zrezygnowana. Aż bał się popatrzeć na skoczka.

Wygląda jak nieumalowana Monika rankiem na kacu. Dobrze, że się nie przyglądałeś.

Wbrew sobie Krwawy zaczął rozmyślać, jak wyglądałyby ranki z Moniką, w wyniku czego stracił koncentrację i po kolei przegrał z kretesem każdą partię. Zniechęcony odwiedził kolejny adres.

Prelekcja o najnowszych osiągnięciach teorii unifikujących mechanikę kwantową z grawitacją w ujęciu modelu chaotycznej inflacji wszechświata okazała się równie nieudana. Choć rozsądek buzował wśród tęgich głów, to Krwawy, pod postacią renomowanego fizyka z Yale, nie wytrzymał bzdur o innych wymiarach i wygarnął prowadzącemu, co sądzi na ten temat. Przerwano mu wypowiedź i uprzejmie, acz stanowczo, wyproszono z sali.

Niedopuszczalne! Czemu się nie przedstawiłeś? Demon z innego wszechświata, który prawdopodobnie oszalał! To by podniosło twoją wiarygodność.

Straszliwie oburzony teleportował się w ostatnie wskazane przez doktora miejsce.

Coroczne posiedzenie Brytyjskiego Klubu Emerytowanych Kaprali Armii Jej Królewskiej Mości odbywało się w wiejskiej rezydencji nieopodal Salisbury. W środku panowała tak sztywna atmosfera, że dawno niepodlewane kwiaty wciąż sterczały prosto, a gdy Krwawy przekroczył próg domostwa, jego spodnie same się wyprasowały. W środku, w otoczeniu siwowłosych, wąsatych weteranów, Krwawy, jako kapral Greyhorn, bawił się w zasadzie fatalnie. Popijając sherry, opowiedział kilka czerstwych żarcików oraz wysłuchał całej gamy przeraźliwie nudnych wojskowych anegdot. Pod koniec wieczoru tęsknota za Moniką zalała go niczym powodziowa fala. Zakrztusił się, warknął i zniknął ze spotkania, wprowadzając zakłopotanie wśród osłupiałych dżentelmenów.

Nawet ja nie mam tu nic do powiedzenia.

W podłym humorze wrócił do domu i usiadł na łóżku. Gdy obok wskoczyła Abell, jego miniaturowa czarna dziura, podrapał ją za horyzontem zdarzeń, poczęstował kawałkiem mrożonego wybuchu supernowej i zaczął mówić sam do siebie:

– To na nic, Abell. Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Jestem chory.

Racja – wtrącił nagle głos.

– Och, cicho. Zaraziłem się miłością i tracę rozum. Najwyraźniej w jednym ciele nie starcza miejsca na jedno i drugie. Sam już nie wiem, czy moje myśli są nadal moje, czy miłość determinuje wszystko, co robię.

Czarna dziura zamruczała w odpowiedzi i wchłonęła frędzelek poduszki.

– A jeśli kuracja doktora nie pomoże? Jak powiedział? Sznur na gardło? Przecież ja nawet nie oddycham! Pora na mnie, Abell. Postanowiłem jeszcze raz zobaczyć Monikę, powiedzieć jej, że nie mam żalu o pocałunek i ostrzec, że jest nosicielką miłości. Może uratuję paru innych nieszczęśników?

Tak sobie tłumaczył i tak sobie wmawiał.

Kogo chcesz oszukać? Nie możesz przestać myśleć o jej wielkich ślepiach, nochalu z pieprzykiem i ostrych ustach. Zakochany głupek! Zakochany głupek!

– Kim jesteś, przeklęta?! – krzyknął, łapiąc się za głowę. – Bóstwem? Psionikiem? Demonem?

Aktualnie twoją najlepszą i jedyną przyjaciółką. Biedny, szalony Krwawy. Idź, szukaj swojej piękności.

Tej samej nocy spisał testament, przekazując majątek Towarzystwu Stabilizacji Kwarków Powabnych i oddał Abell pod opiekę sąsiada (czarne dziury szybko adaptują się do nowych właścicieli). Następnie odszukał Demestetesa, który właśnie odprowadzał uczestnika niezbyt udanego safari w Botswanie.

– Szybkie pytanie! – zawołał Krwawy, biegnąc przy pędzącym obłoku. – Monika Lot, gdzie trafiła?

– Nie mam pojęcia. Przekazałem ją dalej – odparł wilczur, próbując wzruszyć ramionami. Czarnoskóry pasażer rozłożył ręce na znak, że również nie rozumie. – Po co ci to?

– Muszę wiedzieć! Proszę!

– Znajdź jej dokumenty w Wydziale Zgonów. Siódmy Krąg Podświataaa! – krzyknął Demestetes, zanim obłok pomknął wysoko i rozpłynął się pod nocnym niebem.

Bestia z papieru i ta druga (straszniejsza)

Wrota były ogromne, wykonane z czerwonego obsydianu, gładkie i całkowicie zamknięte. Krwawy bezskutecznie szukał dzwonka czy klamki, bo na pukanie nikt nie odpowiadał. Budowniczowie okazałego gmachu nie uznali za stosowne wyposażyć go w choćby najmniejsze okna. Zresztą na niesamowite widoki nie można było tu liczyć – dookoła kłębiły się opary czerni i wyglądało na to, że odciemnienie terenu wykraczało poza możliwości budżetowe podświatowych decydentów. Jedyne źródło światła stanowił pojedynczy skrawek gwiazdy zawieszony nad wejściem.

Mroczny gmach w mrocznym miejscu.

Krwawy jeszcze raz upewnił się, że trafił w prawidłowe miejsce. Na tabliczce wbitej w kawałek utwardzonej ciemności odczytał wyraźny napis: Wydział Zgonów i Narodzin.

– Dobry wieczór! Petent z Dis prosi o wejście! – krzyknął zdesperowany.

Lustrzana powierzchnia zafalowała i ukazała znudzonego mimika. Zgodnie ze swoją naturą przybrał natychmiast postać Krwawego, lecz zamiast złocistego światła oblał się czarnym.

– Zły dzień – przywitał się sobowtór.

– Eee, tak. Ja do Wydziału Zgonów.

– Aaa, nie. Ty od Wydziału Narodzin.

Krwawy od razu zrozumiał, że każda wypowiedziana kwestia jest odwracana. Uśmiechnął się zatem i skinął, a gdy we wrotach zajaśniało świetliste przejście, wstąpił w nie bez wahania.

Przestronną salę wypełniały biurka, przy których siedziały starszawe demonice – każda bez wyjątku dwugłowa, każda z głów wymalowana, wypudrowana, zwieńczona kokiem siwych włosów. Jedna pochylała się nad dokumentami, druga spała. Dłonie wertowały kartki i bazgrały po nich piórami, czasem przybijały pieczątki albo podnosiły do ust filiżanki kawy, której aromat wypełniał pomieszczenie. Gdy pierwsza głowa się zmęczyła, budziła drugą i tak w kółko – robota nie ustawała. Prawdziwe biurokratyczne perpetuum mobile.

Nad demonicami latały impy – małe, czerwone i piskliwe pomioty. Wyłaniały się z iskrzących szczelin zdobiących sufit i przynosiły puste papierzyska (czasem również świeżą kawę), a później zabierały wypełnione, mknąc z powrotem w górę.

Krwawy odchrząknął i podszedł do najbliższego biurka.

– Dobry wieczór. Szukam informacji o losie Moniki Lot.

– Cśśś. Nie mogę gadać. – Demonica wskazała drżącym palcem odległe drzwi w głębi sali. – Szefostwo może wejść w każdej chwili.

– Ale…

– Pracować, pracować, czemu przeszkadzasz mi pracować?

Krwawy zmrużył oczy i spróbował przy innym biurku.

– Nie przeszkadzać. Szefostwo może zobaczyć.

Krążył i krążył, pytał, prosił, wreszcie błagał – na próżno.

– Kontrola wejdzie!

– Nie mam czasu.

– Muszę pisać, bo inaczej…

Po pewnym czasie Krwawy uświadomił sobie, że znalazł się bardzo blisko złowieszczych drzwi, które wzbudzały taki strach wśród urzędniczek. Nieoczekiwanie usłyszał dość istotną informację.

– Przecież tu jest Wydział Narodzin. Nie przeszkadzać, bo kontrola…

Krwawy warknął cicho.

A to mimik łobuz!

Skoro wszyscy tak bali się szefostwa, to on pójdzie i zgłosi skargę na obsługę klienta. Zapukał we drzwi i, nie doczekawszy się odpowiedzi, pociągnął za klamkę.

Po drugiej stronie ujrzał taką samą salę: identyczne biurka i podobne dwugłowe demonice wypełniające dokumenty, przekazywane później impom.

Z uniesionymi brwiami przestąpił próg, zamknął za sobą wejście i podszedł do najbliższej urzędniczki.

– Czy to Wydział Zgonów?

– Tak, ale nie przeszkadzać, bo szefostwo może wejść. – Skinęła głową w stronę drzwi, z których właśnie wyszedł Krwawy.

– Potrzebuję informacji o losie Moniki Lot.

– Nie przeszkadzać! – warknęła głowa.

– Cierpię na miłość i nie mam czasu. Muszę się dowiedzieć…

Z biurka obok dobiegł zaspany głos.

– Miłość?

Krwawy rzucił się w tamtym kierunku. Jedna z demonic przestała pisać i spojrzała wprost na niego. Jej zaspane oczy rozszerzyły się, pojaśniały jak płomyczek zapalony w ciemności.

Ach, więc tutaj skończyła – rzekł głos ze współczuciem, ale Krwawy nie zwrócił na to uwagi.

– Chyba… chyba kiedyś kochałam – szepnęła urzędniczka, a w jej źrenicach Krwawy dostrzegł sylwetki zamazanych postaci, odległych i zapominanych.

– Ja też jestem chory – powiedział. – Proszę! Monika Lot. Czy jest w Górach Samotnej Kontemplacji? Jak się tam dostać? Muszę wiedzieć!

Druga głowa zachrapała, ocknęła się i syknęła.

– Pracuj, głupia! Dość ploteczek. Pracuj!

Pierwsza zignorowała wściekłą towarzyszkę.

– Wejdź we mgłę, wejdź w ciemność i nawołuj Kupidyna.

– Pracuj! Kontrola, terminy, zaległości!

– Pracować. Tak. Boję się szefostwa… – Roziskrzone źrenice przygasły, twarz posmutniała i wróciła do czytania papierów.

Przez pewien czas Krwawy tylko stał, słuchając skrzypienia pióra i patrząc ze współczuciem na ofiarę miłości.

– Dziękuję. Przepraszam, że nie mogę ci pomóc – powiedział i w tym momencie przyszedł mu do głowy znakomity pomysł. Niewykluczone, że mógł ofiarować tej demonicy coś, o czym sam często marzył – urlop. Upewniwszy się, że nikt nie zwraca na niego uwagi, Krwawy podszedł do drzwi i otworzył je szeroko, szepcząc do siebie:

– Mogę tylko zabrać twój strach.

Nie oglądając się, ruszył w stronę bazaltowego wejścia. Nagle sala wybuchła płaczem i krzykiem pracownic. Sterty papierów wzleciały w powietrze, filiżanki z brzękiem tłukły się o podłogę, a stada zdezorientowanych impów piszczały pod sufitem. Zadziwiające, ile czasem może zmienić otwarcie właściwych drzwi.

Perpetuum mobile Wydziałów Narodzin i Zgonów zostało tymczasowo sparaliżowane.

Gdy osłupiały mimik otworzył przejście, Krwawy opuścił budynek.

Na zewnątrz zszedł ze ścieżki Siódmego Kręgu Podświata, zagłębił się w miękkiej ciemności i szedł tak długo, aż blask z odłamka gwiazdy znikł za nim jak gasnąca świeca. Otoczony wilgotnymi kłębami czerni, stanął i zawołał donośnie:

– Kupidynie!

Miał nadzieję, że robi to dobrze. Przypomniał sobie obrazek Kupidyna, który widział kiedyś w jednej z książek płonących po wybuchu biblioteki w Tbilisi. Uskrzydlony dzieciak. Jak zwabić takie stworzenie, potwornego i bezlitosnego szerzyciela miłosnej zarazy?

Oddał się dedukcji. Kupidyn miał skrzydła. Może to swego rodzaju demoniczny ptak? Zaraz, zaraz. Maciejowice, osiemnasty wiek. Ten trafiony piorunem chłop na chwilę przed śmiercią nawoływał kaczki…

Ach, tak!

– Taś, taś, Kupidynie!

W ciemności pojawiło się światełko. Krwawy pogratulował sobie dobrego pomysłu i jeszcze lepszej pamięci. Blask zbliżał się niezwykle szybko i już po chwili było wyraźnie widać latającego chłopczyka ze skrzydełkami oraz łukiem. Promieniował zimnym światłem i zupełnie nie wyglądał na straszliwą bestię. Cóż, ważne, by pomógł odnaleźć Monikę.

– Hop, hop, Kupidynie. Tutaj!

Dzieciak uśmiechnął się, podleciał bliżej i wtedy Krwawy zobaczył… Kupidyn był zakończeniem długiej wygiętej wici, której początek wystawał z czoła gigantycznego rybiopodobnego cielska z ociekającą śliną paszczą. Zza długich zębów dochodził fetor niestrawionej ciemności i nadgniłych marzeń.

Świadomy dalszych kolei swego losu, Krwawy smętnie westchnął. Oto miłość w całej postaci – niby piękna, a w rzeczywistości bestia.

Zamknął oczy.

Taś, taś? – zachichotał głos w głowie, po czym wraz z nosicielem zniknął w monstrualnym przełyku.

Sens bezsensu

Pierwsza myśl – skoro myślał, to istniał – przybiegła prędko i równie szybko uciekła, kiedy coś błysnęło tak mocno, że Krwawy musiał z całej siły zacisnąć powieki. Chwilę później poczuł drapanie w gardle. Odkaszlnął słoną cieczą i otworzył oczy.

Fosforyzujące ameby szybowały wysoko na rozłożystych skrzydłach, zasysając smugi białego światła z gwiazd rozsypanych gęsto po ciemnym niebie.

Krwawy usiadł na plaży z czarnej substancji, która uginała się pod jego palcami. Ludzkimi palcami. Fale skrzącej antymaterii obmywały mu nogi. Spojrzał ze zdumieniem na złoty garnitur i białą skórę dłoni. Pomacał twarz – ludzka. Ba! Żeby tylko! Był w jakiś sposób pewien, że to twarz faceta od sardynek.

Wstał. Antymorze rozpościerało się daleko po nieodgadniony horyzont. Odkaszlnął resztkami antymaterii i czknął promieniowaniem. Przetarł usta – ciepłe, wrażliwe, mokre – po czym zebrał wolę, aby wrócić do pierwotnej demonicznej postaci.

Nic się nie stało.

– O, nie – jęknął. Czemu cyfrczar alarmowy nie zadziałał?! Świadomość utknięcia w ludzkim ciele, które tak często widział zmiażdżone, pocięte i rozszarpane, sprawiła, że poczuł się… śmiertelny.

I nagle te pytania! Czy to na stałe? Nie istnieję? Śnię?

– Znów ty! Co się dzieje? – Krwawy przesuwał palcami po twarzy. – Dlaczego tak wyglądam? Jestem człowiekiem?

Nie bardziej niż wcześniej. A na inne pytania odpowiedź jest jedna: Monika.

– Monika? Co ona ma z tym wspólnego?

Odpowiedź nie nadeszła.

Znów błysnęło.

– Curvus sinus mać! – zaklął Krwawy.

Za czarną plażą rozciągała się linia równie ciemnych drzew. Kierunek dobry i właściwie jedyny.

Z pewnością nie znajdował się w brzuchu Kupidyna, chyba że stwór miał cielsko wielkości kosmosu. A może? Trudno zrozumieć istotę, która łowi ofiary na latające dziecko… Krwawy wytężył umysł, próbując znaleźć wyjaśnienie, ale logika w jego głowie zaśmiała się i wróciła do czytania gazety.

Przebrnął przez gęsty zagajnik i zatrzymał się gwałtownie.

Na środku polany stała drewniana chatka z omszałym dachem, przy niej krzywe ogrodzenie, za którym dylatacje czasu w postaci zakrzywionych klepsydr beczały żałośnie w kierunku humanoidalnego grzyba z toporem w dłoni. Stwór uniósł rękę i zebrał z powietrza grubą bryłę gwiezdnej poświaty. Ułożył ją na pieńku, chwycił oburącz siekierę, zamachnął się szerokim łukiem, zahaczając o nakrapiany kapelusz – w wyniku czego zaklął jednocześnie w kilku językach – i uderzył z całej siły. Błysnęło jak na plaży, więc Krwawy musiał osłonić oczy. Gdy je otworzył, grzyb rzucał różnokolorowe szczapy światła głodnym klepsydrom. Zasysały je przez szkło.

Krwawy ostrożnie postąpił naprzód. Wizyty na Ziemi nauczyły go, że przy osobnikach z dużymi ostrzami w rękach często dochodzi do nagłych i niekontrolowanych ubytków krwi. Nie miał jednak wyboru.

– Przepraszam! – powiedział z nerwowym uśmiechem. – Gdzie jesteśmy?

– O, ergosfero! Następny wędrowiec! – Grzyb otrzepał dłonie. Wirujące iskry zleciały na czarną trawę. – Już, już, momencik. Ostatnio przyjmowałem pleśniaka z Syriusza, a oni ufają tylko grzybom. Popatrzmy… – Spojrzał na Krwawego, aż ten poczuł się nieswojo (czego nie lubił, lecz tym razem nie protestował). – Co my tu mamy? Demon, ludzka postać, styl europejski. Mam wrażenie, że odpowiednia będzie… O, tak! Mądrość wschodu.

Muchomor zniknął, a w jego miejscu pojawił się stary fakir z długą brodą i pomarańczowym turbanem na głowie. Siedział ze skrzyżowanymi nogami na przetartym dywanie. Dookoła polany wykwitły stojaki z tlącymi się kadzidłami. Aromat róży i szafranu wpychał się do nozdrzy.

– Tak lepiej – powiedział i gestem przywołał Krwawego. – Witaj, podróżniku. Stary Wiedza zna twoje pragnienie.

– Jesteś Wiedza?

– Właśnie tak. I odpowiadając na kolejne pytania: nie jesteśmy w środku istoty błędnie zwanej Kupidynem, nie zamierzam cię oszukać oraz nie oczekuję zapłaty za pomoc. Odwiedza mnie wielu podróżników: żywych, dawno martwych i jeszcze nienarodzonych. Szukają mądrości albo przejścia, czasem jednego i drugiego. Ty próbujesz odnaleźć Monikę.

– Tak! – krzyknął Krwawy. Może pożarcie przez Kupidyna było jednak właściwą drogą?

– Twój psi znajomy miał rację. Umieszczono ją w Górach Samotnej Kontemplacji. Czemu chcesz się tam dostać? Nie wyglądasz na martwą duszę.

– Więc jednak nie wiesz wszystkiego?

– Przyznaję, że umykają mi niuanse psychiki.

– Zaraziłem się miłością – wyjaśnił Krwawy. – Muszę…

Fakir uśmiechnął się i puścił oczko.

– Ach! Wszystko jasne. Spójrz tam.

Krwawy popatrzył we wskazane miejsce i ujrzał pojedyncze białe drzwi. Przysiągłby, że wcześniej ich tam nie było.

– Dokąd…?

– Do wielu miejsc – przerwał Wiedza. – Na Ziemi zwano je Styksem, dla Stada Amuin to Trzewia Bogini, a wśród matemagów z ⁵ℜ noszą miano }∞{. Ja zwę je Szansą.

– Doprowadzą mnie do Moniki?

– Kto wie, młodzieńcze. Zależy od ciebie.

– Ode mnie? – Krwawy podszedł do drzwi i przesunął palcem po gładkim drewnie.

– Mieszają się tam wymiary i wszechświaty. Raz wylądujesz w myślach, uczuciach i marzeniach, innym razem spotkasz materialne istoty na materialnych światach. Wiem jedno… zawsze jest wyjście. Możesz również zawrócić, wtedy otworzę ci bramę do Dis. Spróbuj zapomnieć o Monice, połykaj szarymi rankami krople smutku lub, jeśli zgromadziłeś trochę bogactw, udaj się do zatopionego Eul, gdzie klerycy Początku zjedzą twoje wspomnienia o dziewczynie. Pomyśl: nie wiesz, czy ją znajdziesz, nie wiesz, czy cię pamięta. Jeśli wejdziesz w Szansę, nie będzie odwrotu.

Krwawy zawahał się z dłonią na klamce.

Słowa Wiedzy były mądre i bezpośrednie. Dlaczego łudził się nielogiczną nadzieją? Przeżył spotkanie z Kupidynem – czy to przestroga, aby zawrócić, czy zachęta, by gnać dalej? O ile łatwiej (oraz bezpieczniej!) byłoby zapomnieć!

To miało sens, więc dla zakochanego było zupełnie bez sensu.

Krwawy szarpnął za klamkę i wkroczył w światło.

Za mało miłości…

Śmiech – szczebioczący i melodyjny.

Gdzie trafił? Potrząsnął głową, by oprzytomnieć. W powietrzu unosił się słodkomdlący zapach, przywołując wspomnienie zawalonej palarni opium w wiktoriańskim Londynie. Na chwiejnych nogach ruszył marmurowym korytarzem. Świetlne pochodnie rzucały czerwone blaski na gładkie ściany. Zza załomu wybiegła roznegliżowana para ptakopodobnych istot – w opierzonych rękach trzymały wygniecione szaty, dzioby miały otwarte, a ślepia półprzytomne. Minęły Krwawego, nawet nie zaszczycając go spojrzeniem.

Dotarł do eleganckiego przedsionka, wyłożonego mozaiką przedstawiającą księżycowe nimfy, nadmiernie ciepłego i przesyconego dusznym aromatem potu oraz piżma. Pchnął inkrustowane złotem drzwi i wszedł do rozległej komnaty.

Skojarzyła mu się z pewnym amsterdamskim przybytkiem płatnej miłości, wyuzdanym nawet jak na miasto słynące z takich lokali. Niekiedy odbierał stamtąd dusze pechowych klientów, którzy przesadzili z intensywnością zabaw. Ale tu ściany się ruszały… nie, wyłożono je maleńkimi ruchomymi zdjęciami samic niezliczonych gatunków: nagich, chętnych, ubranych tylko w soczyste barwy. Tysiące, setki tysięcy. Pozujących na szerokim łożu, które Krwawy ujrzał w głębi komnaty, a przy nim…

Mężczyzna tak piękny, że Krwawemu zabrakło tchu, z lśniącym, doskonałym obliczem niczym wyrzeźbionym z otaczającego ich marmuru. Intensywnie czerwony szlafrok okrywał jego tors i spływał aż do posadzki, od pasa rozszerzając się niczym wielka barokowa suknia. Krwawy nie wiedział, jaka magia tu działała, ale ledwo mógł oderwać oczy od boskiego oblicza.

On jest prawdziwy? – zapytał głosu w myślach, choć nie był pewien, czy doczeka się odpowiedzi. Cokolwiek, byle zająć myśli, byle nie ulec czarowi…

O tak, a jego żądza dorównuje tylko jego arogancji.

– Witaj, demonie. – Od słodkiego, lepkiego głosu nieznajomego pod Krwawym ugięły się kolana, ale wyczuł tam coś jeszcze: smutek i żal za straconym czasem. Jakby znów rozmawiał z jedną z dusz na Ziemi. – Wybacz, lecz przyjmuję wyłącznie samice.

– Nie… to nie tak.

Ideał napełnił kieliszek krwistym płynem z karafki.

– Ach, pragniesz więc podziwiać moje zbiory. – Zatoczył szeroki łuk drżącą ręką i przechylił się nieco jak pijany. – Przybyły tu z wielu światów w poszukiwaniu ostatecznej rozkoszy, niektóre z ciekawości, inne z nudy, jeszcze inne… – Wzruszył ramionami. – Prawdę mówiąc, nie wiem. Jestem Gamal zwany Zdobywcą Kolorów, ostatni z Purrg, uwodziciel i kolekcjoner.

Nalał trunek do drugiego kieliszka i zbliżył się płynnym ruchem, jakby lewitował na skrzydłach własnego piękna. Spuszczając oczy, Krwawy uprzejmie wziął szkło. Próbował przypomnieć sobie Monikę, ale wspomnienie tutaj blakło, traciło na wyrazistości.

– Odrzuć nieśmiałość, przyjacielu. W tej komnacie wstyd nie jest mile widziany. Przybyłeś ujrzeć dumę Purrg, więc proszę! Oto ona! – Wolną ręką Gamal rozchylił szlafrok.

– Jak…? – zdołał wyszeptać Krwawy.

Czy to w ogóle możliwe? Te kombinacje, kształty, rozmiary. Brzydził się obrazów, które pojawiły się w jego myślach i odwrócił głowę.

– Dlatego przylatują – chełpił się Gamal – i odchodzą zaspokojone jak nigdy.

Odchodzą poturbowane oczekiwaniem, okaleczone szczęściem i zgwałcone rozkoszą.

Nie rozumiem.

Myśl, Krwawy! Zadaj śmiertelnikowi wystarczająco bólu, a oszaleje. Dlaczego inaczej miałoby być z przyjemnością?

To nie to samo!

Naprawdę? Prawdziwy z ciebie ekspert, prawda? – zakpił głos.

Gamal odwrócił się i poszybował do karafki, potrząsając gniewnie pustym szkłem.

– Do szczęścia brakuje mi już tylko jednego: miłości! Powiadają, że jest warta więcej niż tysiąc kochanek. Oddałbym wszystkie zdobycze, za tę jedyną, która naprawdę by mnie kochała. – Napełnił kieliszek. – Dlatego niestrudzenie szukam!

Czemu ktoś miałby szukać miłości? Czy ten stwór chce umrzeć?

Sh’gg.

Co?

Była numerem sto tysięcy dwudziestym. Kochała go i on ją kochał, lecz otumaniony biostymulantami i pożądaniem nie zrozumiał tego. Potem pogrzebały ją doznania z innymi samicami.

Skąd wiesz?

Wiem, Krwawy. Po prostu wiem. Kości nieszczęsnej Sh’gg leżą zapomniane na dnie wąwozu, w który się rzuciła, jak wiele innych, obdarzonych w tej komnacie spełnieniem i tu porzuconych. Wracały na swe światy, niosąc tęsknotę jak chorobę. Inni samcy bledli w porównaniu z tym półbogiem. – Głos prychnął przy ostatnim słowie. Dla ofiar Gamala byli bezbarwni i nudni. Szaleństwo, samobójstwa i samotność. Oto dary ostatniego z Purrg. Zobacz!

Obrazy wtargnęły do umysłu Krwawego.

Międzygwiezdne wehikuły odlatują ze stacji kosmicznej Gamala, ciągnąc za sobą bladą czerwień gasnącej namiętności. Wiele samic zrywa z siebie wspomnienia, inne ulegają i toną w pustej bieli żalu. Mijają lata. Sycząca żółć toczy dawne kochanki Purrgianina, pokrywa ich myśli i uczucia – zatracają się w niej, aż czernieje i wkrótce falujące lasy, mokre ulice oraz strzeliste góry setek światów zapełniają się nieruchomymi ciałami.

Krwawy osunął się plecami po ścianie, strącając kilka zdjęć. Wypuszczony z dłoni kieliszek leżał roztrzaskany na posadzce w otoczeniu karmazynowego trunku.

Magia prysła.

Powietrze śmierdziało, ciężki zapach mdlił i przytłaczał, a pełna pożądania aura Purrgianina zdawała się nieprzyzwoicie obleśna. Komnata przypominała teraz kostnicę, uświetnioną wizerunkami ofiar seryjnego mordercy.

Białe drzwi zmaterializowały się w odległości kilku kroków.

– Nie przejmuj się, demonie. Działam tak na wszystkich – powiedział Gamal z uśmiechem, omyłkowo biorąc upadek Krwawego za efekt swego uroku. Wyglądało na to, że wrota Szansy były dla niego niewidoczne.

Krwawy podniósł się z trudem. Wiedział, że przesycone kolorami uczuć wizje ofiar Purrgianina zostaną w nim na długo, może na zawsze.

Dlaczego mi to zrobiłaś? – pomyślał z pretensją. Wiem, że miłość prowadzi do zła! Nie chciałem tego oglądać!

Głos zachichotał, co zdaniem Krwawego było zupełnie nie na miejscu.

Poza nieszczęsną Sh’gg to miejsce nie widziało miłości.

Krwawy zacisnął zęby. Chciał już pomyśleć nad zjadliwą odpowiedzią, gdy rozległ się trzask głośnika, a zaraz potem bezpłciowe słowa:

– Transportowiec królowej Utrullu zadokował przy włazie piątym. Rozpoczynam dostosowywanie powietrza.

– Pora na ciebie, demonie – oświadczył Gamal i ziewnął.

Kolejne zdjęcie na gładkiej ścianie. Kolejna ofiara na dalekim świecie. Kolejny przebłysk barw.

Czerwień, biel, żółć i czerń.

Krwawy zastygł przed drzwiami i ze smutkiem spojrzał na Purrgianina. Nie mógł zwyczajnie odejść. Może głos mówił prawdę? Może nigdy nie było tu miłości? To niemożliwe, aby uczucie z pamiętnej nocy z Moniką doprowadziło do czegoś takiego. Podjął decyzję i rzekł:

– Nazywała się Sh’gg. Była twoim numerem sto tysięcy dwudziestym.

Gamal drgnął, w ciągu chwili jego oblicze rozjaśnił nieobecny uśmiech. Pamiętał ją.

– Tak, Sh’gg… była nieco inna…

– Bo cię kochała – warknął Krwawy. – Miałeś upragnioną miłość na wyciągnięcie ręki i ją odrzuciłeś. Przybyłem, aby przekazać wiadomość od Sh’gg: ona wciąż czeka.

– Gdzie? Mów, demonie!

– W Górach Samotnej Kontemplacji.

Purrgianin podleciał tak blisko, że Krwawy musiał odwrócić głowę, lecz tym razem nie z powodu pięknych rysów. Oglądał w swoim istnieniu setki powykręcanych koszmarnych stworów, które nawet według demonich standardów budziły odrazę, nigdy jednak nie widział takiej ohydy ukrytej za woalem idealnej twarzy.

– Błagam! Jak się tam dostanę? – W słowach Gamala pobrzmiewała na nowo odkryta radość.

To mu ofiarowałem? Nadzieję? Oto nagroda dla mordercy? – zapytał głosu.

Nadzieja bywa najgorszą karą.

Odnajdzie Sh’gg?

To już nie twoja sprawa. Dokonałeś wyboru.

– Znajdź Kupidyna – powiedział Krwawy uśmiechniętemu Gamalowi, otworzył Szansę i zniknął w świetle.

…i za dużo

Ruiny.

Pęknięte, strzaskane wieżowce i budynki, zupełnie jak po trzęsieniu ziemi, puste i pozbawione życia. Kłęby chmur sunące po niebie przypominały stado umierających bawołów.

Krwawy osłonił ręką oczy. Żółty pył siekł po twarzy przy każdym podmuchu wyjącego wiatru, skrobał po dachach porzuconych samochodów z wybitymi szybami, drapał dziurawe chodniki.

Gdzie jesteśmy?

Cisza.

Coś ruszało się pod przekrzywioną latarnią, między martwymi drzewami, w pozostałościach miejskiego parku.

Na zakurzonym poletku, wśród rozkwitłych, wysokich kwiatów, klęczała stara kobieta. Zdawało się, że wiatr nie ma wstępu w jej pobliże. Siwe włosy leżały spokojnie na plecach, a wiekowe łachmany drgały tylko od słabych ruchów chudych ramion, gdy dłońmi kopała w ziemi. Obok niej stał koszyk wypełniony sadzonkami.

Zanim Krwawy zdołał uporządkować myśli, ujrzał w głębi parku białe drzwi prześwitujące przez smugi pyłu. Nie poświęcając już staruszce najmniejszej uwagi, ruszył w stronę Szansy.

– Pomóż mi – zawołała kobieta, gdy przechodził obok. – Proszę!

Wystarczyło podbiec do drzwi, wkroczyć w światło i zapomnieć o niej, jak o jednym oddechu wśród tysięcy. Dlaczego miałby się zatrzymać, gdy gdzieś tam czekała Monika?

Zrobił jeszcze krok, zatrzymał się i westchnął, przeklinając swe zbyt miękkie serce. Gdy podszedł do staruszki, podmuchy pylistego wiatru zgasły, uwięzione na zewnątrz, zupełnie jakby wkroczył w niewidzialny kokon.

Zwróciła do Krwawego wiekowe oblicze. Oczy zakrywały grube bielma – była ślepa.

– Moje kwiaty. Moje piękne kwiaty. Zabija je.

– Kto? – Klęknął obok niej i nabrał garść ziemi. Jałowa, sucha, bez śladu życia.

– On – wydusiła przez zaciśnięte zęby. – Nie pozwól mu ich niszczyć.

I wtedy Krwawy ujrzał za jej plecami niewyraźną sylwetkę. Młody mężczyzna z zaszytymi grubą nicią ustami, półprzeźroczysty i szary – przypominał ziemską duszę, choć zmizerniałą i wycieńczoną. Było coś dziwnego w jego twarzy, zbyt znajomego i nieprzypadkowego, lecz im bardziej Krwawy nad tym myślał, tym bardziej wrażenie uciekało. Z pewnością dusza nie wyglądała, jakby miała złe zamiary, ale spotkanie z Gamalem udowodniło, że lepiej nie ufać pozorom. Zjawa wyciągnęła rękę i dotknęła jeden z posadzonych kwiatów. Czerwone płatki momentalnie skurczyły się i opadły, łodyga schyliła, po czym zmieniła w migoczące drobinki, które pomknęły ku twarzy staruszki i zniknęły w niej bez śladu. Część zmarszczek wygładziła się, skóra nabrała zdrowszego odcienia. Gdzieś z daleka dobiegł huk upadającego budynku.

Krwawy zmarszczył brwi. Jeśli szary był potworem, to działał w zupełnie niepotworny sposób.

– Nie! Znów tu jest! – krzyknęła kobieta, dłońmi muskając czubki innych kwiatów, jakby chciała je ochronić. Załkała, wyciągnęła z koszyka sadzonkę i wsadziła do wygrzebanej dziury. Korzenie chciwie wbiły się w ziemię, łodyga wystrzeliła, puszczając liście, a na szczycie z cichym westchnieniem pojawił się pąk. Tym razem skrząca smuga przeskoczyła ze starego oblicza na kwiat, zabierając za sobą skrawki młodości, brużdżąc policzki pęknięciami i wysysając kolor ze skóry. Pąk otworzył się, a barwy płatków nabrały intensywnego błękitu.

Krwawy westchnął głęboko.

Komu pomóc? Potrzebował więcej informacji, więc wtargnął do umysłu staruszki.

Na imię miała Isla, była młoda, szczęśliwa i… Krwawy przewinął dalej, w radosnych wspomnieniach z pewnością niczego się nie dowie. Bzdury, bzdury. Randki, śmiechy, pocałunki z jakimś chłopakiem (co od razu wywołało tęsknotę za Moniką). Spokojne morze, on pracuje na nabrzeżu, ona w sklepie. Wycieczki, leżą w łóżku (gdzie ich ubrania? za gorąco?). O, nie, nie! Tego zdecydowanie nie zamierzał oglądać! Przewijać! Przewijać! Telefon, łzy, wiele łez, jakaś fabryka. Pogrzeb przy lodowatym wietrze (zmarły chłopak na wielkim portrecie), zapłakani ludzie i jedna dziewczyna, Isla, powtarzająca sinymi ustami: Adam… Adam…

Adam! Ta twarz! Przecież to nieszczęśnik od sardynek!

Przypomniał sobie, jak odprowadzał go po wypadku w szkockim magazynie. Chłopak martwił się tylko o swoją dziewczynę, Krwawy zaś nie miał zamiaru wysłuchiwać kolejnych lamentów, więc kazał mu (w bardzo ostry sposób) się zamknąć. Teraz poczuł wyrzuty sumienia, które go zdziwiły. Czy zmienił się aż tak bardzo?

– On chce odejść – szepnął. W zmęczonym spojrzeniu Adama widział nieme błaganie. – Jesteś chora z miłości, Islo. Pozwól sobie pomóc. Pozwól pomóc Adamowi.

– Nie! – Z nagłą werwą Isla zaczęła rozkopywać glebę zakrzywionymi palcami. – Nie, głupcze! Miłość to nie choroba! Kochać znaczy pamiętać! To jedyne, co jeszcze mam. Odejdź stąd!

Kwiaty – pełne wspomnień, tęsknoty i miłości. Kwitnące więzienie.

– Nigdy go nie zapomnisz. – Krwawy pocieszył ją z uśmiechem, choć nie mogła go ujrzeć.

Chwycił ją za nadgarstki i przytrzymał. Szarpnęła się, lecz była zbyt słaba.

– Nieee! Zostaw mnie!

Eteryczna dłoń dotknęła jeden z kwiatów, potem drugi i kolejny, a one schły i umierały. Z każdą śmiercią lata spływały z twarzy Isli jak woskowa maska w upalny dzień. Kobieta krzyczała i złorzeczyła Krwawemu, coraz to młodszym, silniejszym głosem. Wtórował jej grzmot upadających budynków; całe dzielnice obracały się w gruz, który znikał bez śladu, wchłonięty przez ziemię. Krwawy trzymał mocno, aż do samego końca, gdy Adam dotknął koszyk i drobinki z sadzonek zniknęły w obliczu młodej Isli. Po chwili również umęczona dusza rozpłynęła się w powietrzu.

Ustał wiatr, opadł żółty pył, zniknęły ruiny i wraki. Dookoła widać było tylko pustą równinę.

Krwawy puścił ręce dziewczyny. Upadła, skulona i łkająca. Ziemia przyklejała się do mokrych od łez policzków.

Chwiejąc się, wstał i ruszył do białych drzwi.

Tak trzeba było zrobić, prawda? – zapytał głosu. Potrzebował otuchy, dobrego słowa. Może postąpił właściwie, lecz nie odczuwał żadnej radości. Nie wtedy, gdy słuchał rozpaczliwego zawodzenia Isli. Ostatecznie rozdzielił parę zakochanych.

Nic nie musiałeś robić. Cieszyła się tym, co miała, tą drobną garstką wspomnień. Zostawiłeś jej pustkę i płacz. To był twój wybór.

Krwawy zagryzł wargi i spojrzał ostatni raz na bezkresną równinę.

Może było tu szczęście Isli, ale nie Adama. Kochała go za mocno. Tylko nie wiem, dlaczego wciąż tu trwał. Nie potrzebował mnie, mógł odejść w każdej chwili.

Proste, Krwawy. On również ją kochał i również za mocno. Krzywdzili się wzajemnie, próbując ulżyć drugiemu w cierpieniu.

Isla wciąż płakała.

Co z nią będzie?

To już nie twoja sprawa – odparł głos, lecz zaraz dodał łagodniejszym tonem: Ale znów może budować.

Najokrutniejsza zaraza

Była tu.

Zrozumiał to od razu, gdy wyszedł ze światła w przejmujący mróz. Prószył rzadki śnieg, więc Krwawy mógł dostrzec odległe szczyty, przetykane głębokimi dolinami. Znalazł Góry Samotnej Kontemplacji (i to szybciej niż się spodziewał). Masywne pasma, niewzruszone i poważne jak zwłoki na katafalku. Kiedy doszło do niego, jak tu zimno, objął się ramionami i nabrał w płuca lodowatego powietrza.

Była tu.

Odnajdzie ją i…

– Witaj, Krwawy.

Obrócił się gwałtownie z gulą w gardle.

Monika.

Szła ku niemu, podpierając się długim kijem, odziana od stóp do głów w strój z szarych futer nieznanych zwierząt. Nie wyglądała najlepiej: zmrużone oczy okalał szron, pieprzyk z boku nosa przypominał chorobliwą narośl, a dołeczki zniknęły znad zaciśniętych, bladych warg.

Na twarzy – zaczerwienionej i pokrytej śnieżnymi drobinami – nie widać było choćby cienia uśmiechu.

Miał jej tyle do powiedzenia, że nie mógł otworzyć ust. Jak zacząć? Może radośnie spytać o zdrowie (martwą duszę, głupku?), niskim głosem przypomnieć pocałunek (nie wyglądała na chętną do powtórki), szarpnąć i ostrzec przed miłością (przecież to groźna choroba… prawda?).

Nie. Nic z tych rzeczy. Po prostu się przywita. Zmusił gardło do posłuszeństwa.

– Kocham cię!

Kto to powiedział? Krwawy obejrzał się, ale ujrzał tylko białe góry. Znaczy, że on?! Dlaczego?! Nie był, co prawda, ekspertem od ziemskiej kurtuazji, ale chodziło mu o inne powitanie. Mimo chłodu fala gorąca zapłonęła w stopach Krwawego, pomknęła w górę i usadowiła się wygodnie w rozpalonych policzkach.

– Ty? – Monika prychnęła ostro. Dołeczki wróciły na swoje miejsce, ale nie tak, jak sobie wymarzył Krwawy. Ruszyła w jego stronę z twarzą wykrzywioną grymasem, więc zaczął się cofać. – Zwykły demon towarzyszący? Cyniczny furiat, zmęczony Ziemią i ludźmi? Widzieliśmy się przez ułamek wieczoru i na co liczysz? Że padnę ci w ramiona? Jeszcze raz pocałuję? Dlaczego? Dlaczego ktokolwiek miałby pokochać… ciebie?

Policzki Krwawego rozpaliły się niczym kwazary. Wziął głęboki oddech, aby zaprotestować, wyjaśnić to straszliwe nieporozumienie, zwalić winę na miłość – tak, to z pewnością choroba przemawia przez Monikę! – cokolwiek, byle zrozumiała, że to wszystko nie tak!

Tylko nie mógł znaleźć żadnych słów.

– Podobam ci się, bo zmieniłeś postać! – Najwidoczniej Monika znajdowała ich aż za wiele. – Bo chciałeś nadać znaczenie swej pustej egzystencji! Tylko ty i ty! Ani razu nie pomyślałeś, że po prostu ciebie nie chcę?! – wrzasnęła i zamachnęła się kijem na Krwawego.

Odsunął się, potknął i nagle stopami trafił w pustkę. Dopiero po chwili zrozumiał, że spada. Skraj urwiska oddalał się błyskawicznie, niknął we mgle, zlewając się z szarym, bezkresnym niebem.

Słowa Moniki zabrały mu wszystko, zostawiając pustkę i rozpacz. Odrzuciła go, więc cóż więcej zostało? Wrócić do kleryków Początku? Zapomnieć? Nie miał sił na dalszą wędrówkę; zresztą to bez znaczenia. Spada ku śmierci. Ona też potrafi przynieść zapomnienie.

Zamknął oczy i zwrócił się do obcej świadomości w swojej głowie.

Już wiem, kim jesteś… Miłością. Dałaś mi nadzieję, a teraz…

Szukasz całości, lecz jej nie znajdziesz – przerwał głos. Dwie służą miłości, dwie siostry, zrośnięte ze sobą po wieczność. Jedna niesie tęsknotę po rozstaniu, bezgraniczną rozpacz i wygasłe uczucie. Druga wzbudza rumieniec dziewicy, łzy szczęścia i ofiarowuje pierwszy pocałunek. – Słowa kipiały od pogardy. Kojarzę ci się z rumieńcem dziewicy, Krwawy? Mylisz mnie z siostrą. Jest ślepa, zawsze była, ale też niema od szeptania do bezgranicznej rzeszy głupców, którzy marnotrawią jej dary. Głównie po niej sprzątam i rozplatam więzy, ale czasem… czasem jej pomagam. Ma niezdrową obsesję trudnych przypadków. Spotkałeś jeden z nich: demonicę z Wydziału Zgonów. U niej zawiodłam i siostrzyczka się obraziła. Niestety, rodziny się nie wybiera. – Głos westchnął. Jesteś moją pokutą, Krwawy.

Słowa, słowa, słowa. Krwawego nie obchodziły już mądrości szeptane mu w myślach. Po co się starać? Nic już nie ma znaczenia. Może nigdy nie miało? Chciał niemożliwego i przegrał walkę. Gdzie ta ziemia? Gdzie rychły koniec? Przybywaj, śmierci! A jeśli będzie tak spadał przez wieczność? Wszystko przez ten głos!

– Ze mną też zawiodłaś! – krzyknął z całych sił. Bezczelny, głupi głos! A kto był jeszcze głupszy i szedł za nim bez słowa sprzeciwu? – Żałuję, że cię słuchałem! Sam dałbym sobie radę!

Naprawdę? Przypomnij sobie!

Raz jeszcze obrazy wybuchły w głowie Krwawego.

Nieumarły kocha śmiertelniczkę, którą zamroził przed wiekami, by zawsze była młoda. Dwa smoki walczą ze sobą, mimo że pragną być razem i giną splątane w uścisku kłów i pazurów. Pegazica szuka ostatniego samca wśród nieprzebranej puszczy. Mężczyzna boi się wyznać miłość, kobieta nie potrafi wybrać między ukochanymi… Drzwi Szansy otwierają się i zamykają wielokrotnie, dziesiątki, setki razy. Krwawy pomaga, rozmawia, przekonuje. Od świata do świata, od wymiaru do wymiaru, przez dżungle, kryształowe lasy, podwodne otchłanie i wilgotne pieczary. Wybiera – dobrze, źle? Nie wie. Czasem zostawia za sobą śmiech i radość, lecz głównie płacz, krzyk i strzaskane nadzieje. Zawodzi raz za razem i ucieka przez Szansę do kolejnego świata.

Nie! Niemożliwe! To się nie zdarzyło!

Spadał. Wciąż spadał. Obrócił się, ale dookoła rozciągała się tylko wszechobecna szarość.

Teraz już pamiętasz – wyjaśnił głos. Gamal był pierwszy, a Isla ostatnia. Wkroczyłeś w Szansę tysiąc razy! Przytłoczyły cię poniesione klęski, więc zabrałam ci pamięć. Teraz, na krańcu podróży, wszystko zwracam. To twoje wspomnienia.

Nie chcę ich. Myślałem, że się uda, myślałem, że Monika mnie zechce…

Usłyszał w głowie wściekły syk.

Dlaczego? Dlaczego wszyscy zawsze uważają, że to im musi się udać? Bo są wyjątkowi? Bo ich materialna powłoka wraz z umysłem są niepowtarzalne w całym wszechświecie? Nikt nie jest wyjątkowy, Krwawy! – Ton złagodniał. Ale próbowałeś i w miłości tylko to się liczy, rozumiesz?

Wahał się z odpowiedzią, sam nieprzekonany do własnych myśli.

– Tak – powiedział w pustkę. Spróbował i walczył do samego końca. Nic więcej nie mógł zrobić. Każda decyzja, którą podjął, wynikała z tego, kim jest. Chciał szczęśliwego zakończenia dla wszystkich istot, które spotkał, równie zakochanych, równie przerażonych odrzuceniem, samotnością lub bezustannym upływem czasu.

Błysnęło i niebo rozjarzyło się błękitem. Krwawy zdążył się zdziwić, ale nie zastanowić nad tym fenomenem, bo ostatecznie napotkał upragnione podłoże. Z mokrym plaśnięciem uderzył w śnieg. Plecy przeszył obezwładniający ból, mroczki w oczach zatańczyły chaotycznego walca, przegryziona warga buchnęła krwią.

Wyglądało na to, że przyjdzie mu skonać powoli.

Isla się myliła – pomyślał na wpół przytomny, z rozłożonymi rękoma wpatrując się w pojedyncze obłoki na jasnym firmamencie. Miłość naprawdę jest chorobą, prawda?

Niestety, tak. Wszechświaty dążą do entropii. Bezustannie, w każdej chwili. Rozpad, bałagan, oderwanie. A co robi miłość?

Łączy… Miłość to choroba… wszechświatów?

Według mnie jak najbardziej. To nienaturalny stan skazany w ostatecznym rozrachunku na porażkę. Jednak moja naiwna siostra uważa, że dla wszechświatów miłość to marna próba odwleczenia nieuchronnego końca. Przeciwieństwo rozpadu, drobna cząsteczka ciepła w coraz zimniejszej pustej nieskończoności… – Ton spoważniał i posmutniał, przypominał Krwawemu niektóre ofiary wypadków, gdy żegnały się z bliskimi, wiedząc, że nadchodzi śmierć. Czasem chciałabym, żeby to ona miała rację, a ja się myliła.

Nieważne. Umieram. – Krwawy przybrał stosowną, poważną minę. Złamano mu serce, ale odejdzie z godnością.

Umierasz? – zakpił głos. Naprawdę?

Właśnie tak! – odparł rozdrażniony. Wyśmiewa nawet jego ostatnie chwile! I tak nie chcę już żyć.

Aha. Cóż, powiedz to jej.

Jej? Niby komu?

– Ty!

Jakaś sylwetka przysłoniła niebo i Krwawy zmrużył oczy.

Monika?!

Skąd się tu wzięła? Przecież dopiero co spadł! I dlaczego? Wyraźnie dała do zrozumienia, że nie chce go znać. Chwileczkę, to była Monika, ale inna, jakby tamtą zbudowały kanciaste cienie i odcienie szarości, a tę miękkie światło i soczyste kolory.

– Jesteś ranny? – zapytała, machając rękami jak człowiek, który nie ma pojęcia, co robić. – Spadłeś! Błysnęło z jasnego nieba, pojawiły się drzwi i zobaczyłam, jak z nich wylatujesz! Niesamowite, prawda? Możesz wstać? Nie wiem, czy demony mogą się przeziębić, ale…

Szansa.

Przeleciał przez Szansę.

Dlaczego była otwarta? Dlaczego pojawiła się akurat tam, gdzie spadał? Czy to następny świat? Skąd ma wiedzieć, że ta Monika jest prawdziwa?

Tymczasem dziewczyna mówiła dalej (niekoniecznie z sensem) – najwyraźniej samotność zwiększała apetyt na pogaduszki. Dopiero gdy pomogła mu stanąć na nogi (cały czas dopytując, czy go boli, co było właściwie całkiem miłe), uświadomił sobie, że żyje i prócz skaleczonej wargi oraz obolałych pleców, nic mu nie dolega.

Bez przerwy trajkocząc, wzięła go pod ramię i zaczęła prowadzić w stronę pobliskiej chatki z grubych bali.

Musiał wiedzieć, czy to nie złudzenie.

Sięgnąć w myśli Moniki? Nie. To równie właściwe, jak sprawdzanie mnożenia odejmowaniem. Miłość nie powinna opierać się na nieuczciwej przewadze.

Zebrał odwagę, przekonując sam siebie, że nie ma już nic do stracenia. Wyślizgnął się z objęć, stanął naprzeciwko dziewczyny i spojrzał prosto w jej duże zaskoczone oczy. Próbowała o coś zapytać, ale przyłożył sobie palec do ust i zamilkła.

– Posłuchaj, Moniko. Wyruszyłem, aby ostrzec cię przed miłością. Po naszym spotkaniu… nie byłem sobą i nie mogłem już dłużej tak żyć. Po drodze wprowadziłem chaos w ważnym biurze, pożarł mnie Kupidyn i przeszedłem przez tysiąc jeden światów, pełnych bardzo nieszczęśliwych istot. Wszystko po to, aby tu dotrzeć. Nie znam cię, prócz tego, że lubisz pająki, nie wiem, czy chcesz spędzić swoje nieżycie ze mną, nie wiem nawet, czy nauczyłem się kochać. – Potrząsnął głową. – Może to najgłupszy pomysł we wszechświecie, ale…

Zamknęła mu usta zimnymi wargami, co uznał za nieoczekiwaną, ale wystarczającą odpowiedź.

Przez resztę drogi opowiadała mu o sobie, a Krwawy coraz bardziej otwierał oczy ze zdumienia.

Trochę ciepła w zimnym kosmosie

Siedzieli przytuleni na powalonym pniu, który wraz z chatą czekał na Monikę, gdy Śmierć ją tu sprowadziła i patrzyli w milczeniu na wiecznie błękitne niebo.

Dwie okutane w futra drobiny pośród śnieżnego ogromu.

– Jak ci na imię? – szepnęła Monika.

Miał już odpowiedzieć, lecz ugryzł się w język. Krwawy – teraz to imię wydawało się jeszcze bardziej nie na miejscu, dziwne i prymitywne. Wtedy przypomniał sobie, do kogo jest podobny i zaśmiał się z przeznaczenia.

– Adam – odparł. Brzmiało idealnie.

Przytuliła się do niego i siedzieli dalej.

Co teraz będzie?

Dlaczego mnie pytasz? – odparł głos z oburzeniem. Ja się już zbieram do odejścia. Jeszcze tylko jedna sprawa…

Zostawiasz mnie?

Nie chciał przyznać, ale zżył się z tą ponurą stroną miłości.

A jak myślałeś? Mam tyle roboty, że muszę czasoprzestrzeń zaginać. O ile nie zrobisz jakiegoś głupstwa, to przed wami najpiękniejszy okres. Ciesz się nim, póki trwa.

Dlaczego miałby się skończyć? – spytał ostrożnie. Przecież się kochamy.

Wszystko się kończy, Adamie, ale śmiertelność miłości nie czyni jej mniej cenną. Wasze rozpalone uczucie wystygnie i okrzepnie, zmieni się w twardą stal przywiązania albo pęknie i rozsypie się w proch, czego ci nie życzę, bo wtedy znów mnie spotkasz.

Krwawy zacisnął zęby. Kłamie! Z pewnością kłamie! Przecież nie mógłby przestać kochać Moniki!

Udowodnię ci, że się mylisz. Zawsze będę ją kochał!

Proszę bardzo! Zaskocz mnie – odpowiedział głos z okrutną pewnością siebie. Nie myśl o tym teraz. Twoja Monika właśnie godzi się z własnymi uczuciami. Jeszcze minuta i dojdzie do niej, co się wydarzyło. Żegnaj, Adamie. Wykorzystałeś swoją szansę. Reszta w twoich rękach.

Adam uśmiechnął się mimo woli.

Żegnaj, będzie mi ciebie brakowało.

Tylko bez czułości. Pamiętaj, do kogo mówisz. Zakochany demon… Moja siostra i jej pomysły.

Słowa cichły, bladły i ostatecznie zniknęły.

Nagle Monika przytuliła się mocniej do Adama i wyszeptała mu do ucha wszystko, co chciał usłyszeć.

A potem Góry zaczęły znikać.

Link do opowiadania wraz z komentarzami:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/27184

Rafał Łoboda – debiutował w Granicach nieskończoności, publikował również w antologii Fantastyczne pióra 2020 oraz „Histerii”. Mocno związany z portalem fantastyka.pl. Wciąż bezgranicznie zdumiony każdym miłym komentarzem pod jego opowiadaniami. W krótkich chwilach wolnego czasu pisze hobbystycznie, skacząc między gatunkami i szukając własnego stylu. Mieszka w Kołobrzegu z żoną i synem.

Powrót do listy opowiadań

Lista ilustratorów i ilustracji

Agata Francik wykonała ilustracje do opowiadań:

Kiedy Fizyka bierze urlop

Mars w trzydzieści trzy dni

Miłości nie zapijesz całkami

Planeta Woda

Przyszłość, którą zabraliśmy

Ruch jest życiem

Małgorzata Lewandowska (strona) wykonała ilustracje do opowiadań:

Nieobecny

Konie na dalekim brzegu

Sprośności pięknej Klematisz

Michał Pięta wykonał ilustracje do opowiadań:

Oumuadua

Wszystkie odcienie zieleni

Daria Kaczanowska (strona) wykonała ilustrację do opowiadania:

Spleć z głosów kwiat piekielny

Natalia Klimaszewska (strona) wykonała ilustrację do opowiadania:

Księżycowy Książę i smok – czyli dramat wojenny w jednym akcie o pięciu scenach

Agnieszka Kochan (strona) wykonała ilustrację do opowiadania:

Ewy komedia

Sylwester Gdela (strona) wykonał ilustrację do opowiadania:

Jinzō ningen

Lidia Gręda wykonała ilustrację do opowiadania:

Przyszłość prawdziwie świetlana

Jan Wojtalewicz (strona) wykonał ilustrację do opowiadań:

Liluś

Powrót do listy opowiadań

Podziękowania

Fantastyczne pióra to wspólne dzieło wielu osób skupionych wokół portalu fantastyka.pl.

Pierwszym krokiem jest wybór tekstów wyróżnionych brązowym piórem przez dziewięcioosobowe gremium – Lożę Nowej Fantastyki. Po selekcji opowiadania przechodzą etap redakcji, korekty oraz weryfikacji, który wykonuje znakomity zespół Fantastycznych piór.

W tym roku w jego skład weszły następujące osoby: Maria Anna Barć, Weronika Borek-Marciniec, Sandra Dąbrowska, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Irka Luz, Rafał Łoboda, Wiktor Matyszkiewicz, Mika Modrzyńska, Marcin Opolski, Michał Pięta, Radek Puchała, Kamila Regel, Dariusz Skrzydło, Bogumiła Strzelec, Magdalena Świerczek-Gryboś.

Serdecznie Wam dziękuję za świetną współpracę i zaangażowanie.

Chciałbym również podziękować ilustratorom, którzy podjęli się wyzwania, by przedstawić swoją wizję opowiadań. Agata Francik, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Daria Kaczanowska, Natalia Klimaszewska, Agnieszka Kochan, Małgorzata Lewandowska, Michał Pięta, Jan Wojtalewicz: pięknie Wam dziękuję!

Obróbką graficzną zajął się Sylwester Gdela, który również wykonał okładkę. Sylwester, jesteś prawdziwym współczesnym człowiekiem renesansu.

Dziękuję redakcji „Nowej Fantastyki” za objęcie antologii patronatem, a w szczególności Jerzemu Rzymowskiemu za napisanie przedmowy oraz Emilowi Wójcikowi za wsparcie online.

Wielkie ukłony należą się Annie Dudało za skład antologii oraz przygotowanie wersji elektronicznych.

Dziękuję Agencji Emotion Media i Mariuszowi Gawrysiakowi za projekt layoutu i zgodę, by wykorzystać go również w tym roku.

Szczególnie podziękowania kieruję do Weroniki Borek-Marciniec za wparcie przy dystrybucji antologii, a także do Anny Marii Wybraniec i Anny Szumacher za rekomendacje na okładce. Firmie Agile IT Michał Rybiński dziękuję za pomoc przy dystrybucji, obsłudze księgowej i informatycznej.

Chciałbym również serdecznie podziękować Radkowi Puchale za nieocenioną pomoc i błyskawiczne rozwiewanie każdej z bieżących wątpliwości na każdym etapie pracy nad antologią.

Przede wszystkim dziękuję jednak autorom za napisanie wyjątkowych tekstów, za owocną współpracę, i życzę, by niniejszy zbiór okazał się udanym początkiem ich literackiej drogi.

Na koniec chciałbym zachęcić wszystkich zainteresowanych do odwiedzenia portalu fantastyka.pl, miejsca, które nieraz zaskoczyło mnie swoim profesjonalizmem i otwartością. Krótko mówiąc, użytkownicy tej strony to fantastyczni ludzie.

Paweł Wącławski

Redaktor prowadzący

www.fantastyka.pl/antologia

W przygotowaniu:

Fantastyczne pióra 2010–2017

Antologia portalu fantastyka.pl

Table of Contents

Ruch jest życiem

Oumuadua

Liluś

Mars w trzydzieści trzy dni

Sprośności pięknej Klematisz

Przyszłość, którą zabraliśmy

Jinzō ningen

Wszystkie odcienie zieleni

Przyszłość prawdziwie świetlana

Kiedy Fizyka bierze urlop

Planeta Woda

Księżycowy Książę i smok – czyli dramat wojenny w jednym akcie o pięciu scenach

Nieobecny

Ewy komedia

Konie na dalekim brzegu

Spleć z głosów kwiat piekielny

Miłości nie zapijesz całkami