Antologia portalu Nowa Fantastyka

Fantastyczne pióra 2020

Antologia portalu fantastyka.pl

www.fantastyka.pl/antologia

Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych

Okładka składa się z trzech części: szerokiego pasa na górze, wąskiego paska na dole i znajdującej się pomiędzy nimi grafiki.

Oba paski mają tło ciemnoniebieskie. Na górnym znajduje się napis „Fantastyczne pióra, antologia portalu fantastyka.pl, 2020”. Na dolnym z lewej strony umieszczono słowo „fantastyczne”, obok którego są dwa białe pióra. Po prawej umieszczono logo czasopisma i portalu „Nowa Fantastyka” mające kształt stylizowanego napisu.

Część graficzna ma format zbliżony do kwadratu, a zastosowane kolory są przytłumione. Centralną część dolnej połowy zajmuje startująca czarna rakieta. Ma ona nietypowy kształt ostropadłościanu o gładkich ścianach, wąskiej podstawie, ze znajdującymi się przy szczycie kilkoma ostrymi zakończeniami. Forma ta przywołuje na myśl gigantyczną, nieco toporną budowlę.

U podstawy pojazdu znajduje się kilka silników rakietowych, które wyrzucają z siebie żółte, świetliste smugi, dookoła zaś rozwiewają się obłoki gazu w tym samym kolorze. Po bokach pojazdu przymocowano pojedynczymi łączami długie, wąskie i trudne do identyfikacji elementy, mogące być rodzajem broni lub częściami mocującymi.

Rakieta startuje z platformy, na której krawędziach znajdują się podniszczone fragmenty konstrukcji, mogące być także zrujnowanymi budynkami. Podstawa ta przez lekkie zaokrąglenie i futurystyczną scenerię przywołuje lekkie skojarzenie z planetą, choć proporcje obrazu wykluczają tę interpretację.

Z przodu i po bokach obraz ogranicza coś, co można interpretować jako kamienistą powierzchnię tunelu znajdującego się w ogromnej, naturalnej jaskini lub jako zbity, chmurzasty dym. Całość ma trudną do określenia barwę z pogranicza szarości i wyblakłych odcieni koloru niebieskiego.

Z góry tego ogromnego tunelu dociera przymglone, bladożółte, miejscami wpadające w zielonkawe odcienie światło, padające głównie na jego górną i prawą część.

W połowie długości tunelu, znacznie wyżej od rakiety z pierwszego planu, przy lewej ścianie leci drugi pojazd, a w górnej części grafiki dostrzec można kolejny, zbliżający się do krawędzi kadru. Co charakterystyczne, każdy z nich ma inną liczbę silników.

W niektórych miejscach wzdłuż ścian rozpościerają się białe nici o strukturze przypominającej strzępy gigantycznej pajęczyny. W pierwszej chwili wydają się jedynie krawędziami, na które padło światło, jednak po paru sekundach dają się zauważyć także nitki odrywające się w kilku punktach od ścian. W połączeniu z wyblakłymi barwami fakt ten budzi poczucie obcości i sprawia, że odlatujące rakiety mogą skojarzyć się z opuszczaniem tego miejsca lub z ucieczką.

Tytuł: Fantastyczne pióra 2020. Antologia portalu fantastyka.pl

Wydawca: Fantastyczne Pióra, antologianf@gmail.com

Patronat: „Nowa Fantastyka”

Autorzy: Jerzy Bogusławski, Agnieszka Fulińska, Paulina Klimentowska, Marek Kolenda, Daniel Kordowski, Sonia Korta, Rafał Łoboda, Krzysztof Marciński, Alicja Mirek, Sylwester Nowicki, Marcin Popiel, Michał Rybiński, Katarzyna Szymonik, Paweł Wącławski, Franek Zarzecki

Przedmowa: Jerzy Rzymowski

Ilustracje: Katarzyna Szymonik (ilustracje), Sylwester Gdela (obróbka graficzna)

Logotyp: Sylwester Gdela, przy wykorzystaniu grafiki Bogusza Jaśniaka

Okładka: Adam Sondel (grafika), Sylwester Gdela (wykonanie)

Audiodeskrypcja okładki w wydaniach elektronicznych: Marcin Opolski

Konsultacja ekspercka audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Redakcja: Maria Anna Barć, Anna Dudało, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Dobrosława Karpeta, Paulina Klimentowska, Marek Kolenda, Wiktor Orłowski, Bogumiła Strzelec, Magdalena Świerczek-Gryboś, Paweł Wącławski

Korekta: Anna Dudało, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Mika Modrzyńska, Kamila Regel, Dariusz Skrzydło, Bogumiła Strzelec

Weryfikacja: Weronika Borek, Sylwester Gdela, Anna Grzanek, Paulina Klimentowska, Marek Kolenda, Radosław Puchała, Kamila Regel, Bogumiła Strzelec, Magdalena Świerczek-Gryboś, Paweł Wącławski

Skład: Anna Dudało, Agencja Emotion Media (layout)

Koordynacja: Maria Anna Barć, Paulina Klimentowska, Marek Kolenda

Redaktor prowadzący: Radosław Puchała

Druk: Sowa Sp. z o.o.

ISBN:

epub: 978-83-962625-1-6

mobi: 978-83-962625-0-9

PDF: 978-83-955227-9-6

Oprawa miękka: 978-83-955227-8-9

Licencja: Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons:

Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0.

Licencja zezwala na rozpowszechnianie, przedstawianie i wykonywanie utworu jedynie w celach niekomercyjnych oraz pod warunkiem zachowania go w oryginalnej postaci.

Wydanie I, Sobótka 2021

Zawsze chętnie wracam na portal fantastyka.pl. Gdyby nie tutejsza społeczność fantastów, pewnie nadal pisałabym wyłącznie do szuflady. Poza tym to istna kopalnia skarbów literackich: opowiadań zarówno ciekawych, jak i wciągających, często innych niż to wszystko, co zwykle znajduje się na półkach. A ten zbiorek jest na to najlepszym dowodem.

Magdalena Kucenty

pisarka, dwukrotnie nominowana do nagrody im. Janusza A. Zajdla

Teksty w serii Fantastyczne pióra noszą piętno indywidualności swoich twórców, ale są też, w jakimś sensie, dziełem zbiorowości. Literackie pomysły jednostek zostały doszlifowane i uzyskały obecny kształt w dyskusji z czytelnikami, kolegami i koleżankami po piórze. Bez społeczności i współpracy nie byłoby tej antologii.

Aleksandra Klęczar

pisarka, członkini Loży NF w latach 2020-2021, badaczka literatury i tłumaczka

Lista opowiadań

Godzina czarownika, godzina szczura

Sonia Korta

Gatunek: dark fantasy Tagi: magia, przemoc

Detektyw Lowin kontra Front Wyzwolenia Bobra

Rafał Łoboda

Gatunek: animal fantasy Tagi: humor, kryminał, miłość

Szósta

Paulina Klimentowska

Gatunek: science-fiction Tagi: biotechnologia, socjo SF

Śmieciarka

Sylwester Nowicki

Gatunek: science-fiction Tagi: kosmos, samotność, przyjaźń

I niesprawiedliwość dla wszystkich

Jerzy Bogusławski

Gatunek: science-fiction Tagi: hard SF, AI, haker

Deszczowa oberża

Agnieszka Fulińska

Gatunek: horror Tagi: karczma, XIX wiek, Francja

Reklamacja

Michał Rybiński

Gatunek: science-fiction Tagi: cyberpunk, media, AI

Sto dni

Marcin Popiel

Gatunek: postapo Tagi: epidemia, ekologia, dystopia

Trupi pieniążek

Franek Zarzecki

Gatunek: dark fantasy Tagi: zombie, śmierć, magia

Powiernik wspomnień

Krzysztof Marciński

Gatunek:fantasy Tagi: absurd, humor

Gniazdo

Alicja Mirek

Gatunek: realizm magiczny Tagi: rodzina, alkohol, Śląsk

T72

Katarzyna Szymonik

Gatunek: postapo Tagi: podziemia, biotechnologia

Obca dusza

Paweł Wącławski

Gatunek: science-fiction Tagi: obcy, ewolucja, wulgaryzmy

Bestiariusz niekompletny

Marek Kolenda

Gatunek: heroic fantasy Tagi: demony, magia, quest

Wszystkie teraźniejszości Bena Memmortigona

Daniel Kordowski

Gatunek: science-fiction Tagi: cyberpunk, narkotyki, miłość

Przedmowa

To już trzecia antologia z serii Fantastyczne pióra i trudno o lepszy namacalny dowód, że społeczność skupiona wokół „Nowej Fantastyki” i naszego serwisu internetowego fantastyka.pl jest wyjątkowa ‒ kreatywna, różnorodna, aktywna. Jestem pełen podziwu i wdzięczności dla wszystkich osób zaangażowanych w proces powstawania tego zbioru opowiadań. Muszę tu podkreślić, że jest on owocem pracy samych użytkowników, a rola redakcji „Nowej Fantastyki” jest w tym procesie bardzo skromna.

Nieraz widziałem pojawiające się w Internecie pytania osób stawiających pierwsze literackie kroki, gdzie warto publikować swoje teksty, gdzie można liczyć na rzetelną, konstruktywną krytykę, chęć pomocy i dobrą atmosferę. I coraz częściej takie osoby są kierowane właśnie do nas. To musi cieszyć, bo oznacza, że wytężona praca użytkowników uczestniczących w budowaniu tej społeczności, szczególnie Loży NF i adminów serwisu, przynosi owoce. Nasza strona, fantastyka.pl, stała się rozpoznawalnym punktem na internetowej mapie. Korzystając z okazji, jeszcze raz z całego serca dziękuję wszystkim, którzy mają w tym udział.

W Wasze ręce trafia piętnaście tekstów wyróżnionych w 2020 roku. Tuzin opowiadań to „piórkowe” wyróżnienia Loży, trzy pozostałe teksty są efektem konkursu Kapsuła Czasu współorganizowanego z fundacją TworzyMY Kraków. Jak widać, nawet pandemia nie powstrzymała twórczej siły ekipy fantastyka.pl. Wśród autorów są nazwiska już znane, są nowe twarze. Warto podkreślić, że równolegle kolejne osoby z serwisu trafiają na łamy „Nowej Fantastyki” i wypływają na szersze wody. Nauczony niejednym doświadczeniem wierzę, że za jakiś czas przynajmniej część z nich zadebiutuje powieściowo, zdobędzie popularność i uznanie wśród czytelników i krytyków. Jak Radek Rak, który dekadę temu publikował w naszym serwisie pod nickiem „Ajwenhoł”, niedawno zaś zdobył Nagrodę Nowej Fantastyki, Nagrodę Zajdla i Nike za Baśń o wężowym sercu. Pytanie o objawienie następnych literackich pereł brzmi raczej „kiedy?” niż „czy?”. Bo fantastyka.pl to tygiel, w którym nieustannie kipią talenty, a wciąż pojawiają się nowe.

Może i Ty, drogi Czytelniku, zachęcony przykładem naszych autorów, spróbujesz swoich sił?

Zatem już po raz trzeci zapraszam do lektury i na fantastyka.pl!

Jerzy Rzymowski

Redaktor naczelny miesięcznika

„Nowa Fantastyka”

Godzina czarownika, godzina szczura

Sonia Korta

Obserwuję przez pręty klatki, jak czarownik krząta się po chacie, tu coś podniesie, tam coś przestawi, odwrócony do mnie plecami, jakby nie czuł wrogiego wzroku. Przez większość dni Wyre tak spędza czas: gotując, piorąc, zamiatając podłogę, myjąc podłogę, szorując podłogę, skrobiąc podłogę, podłogę, podłogę, podłogę. Z miejsca, w którym stoi moja klatka, widzę tylko pieprzoną podłogę.

Wyre zwykle zachowuje się, jakby mieszkał w tej chacie sam, chociaż dzielimy izbę, jedzenie, wodę i pierdoloną podłogę od ponad roku.

Wyre, ty pieprzony głupcze. Ja tu jestem. Pewnego dnia wyłupię ci oczy, wyrwę język i będę wsłuchiwać się w twoje krzyki tak długo, jak długo ty wsłuchiwałeś się w moje.

***

Przyciskam czoło do krat i wołam do Wyre’a: Twoja stara pieprzyła się z bagiennymi świniami.

Czarownik milczy, szoruje podłogę. Szoruje pierdoloną podłogę, a ja cieszę się, że jeszcze mnie dzisiaj nie nakarmił, bo od smrodu gnijącego mięsa chce mi się rzygać.

Wyre jest wielki i zwalisty, włochaty i grubo ciosany. Może jego matka rzeczywiście puszczała się z dzikimi knurami i tak powstał Wyre. Może. Szczury opowiedziały mi tę historię, a wszyscy wiedzą, że szczurom nie można ufać. Ja wiem o tym najlepiej.

Hej, Wyre. W-y-r-e.

Czarownik zbiera wielkimi łapskami resztki ofiary, którą dzisiaj poświęcił, zgarnia śliskie jelenie wnętrzności do wiadra i uparcie mnie ignoruje.

A co, gdybym teraz wyszedł z klatki, rozjebał ci głowę o pieprzoną podłogę i patrzył, jak się wykrwawiasz?

Czarownik milczy i wynosi wiadro na zewnątrz.

***

Z miejsca, w którym stoi klatka, widzę przez okno księżyc, zawieszony na ciemnym niebie jak srebrny talerz. Gdy moja wolność wciąż należała do mnie, byłem stworzeniem nocy, strażnikiem plemion, okiem w ciemnościach.

Teraz jednak drżę, gdy przychodzi zmrok, a pełny księżyc wisi na niebie.

Czarownik siedzi przy palenisku, pali fajkę, dym snuje się po izbie, duszący, gryzący, gorzki. Zwijam się w kłębek w kącie, a gdy do drzwi chaty ktoś puka, podciągam kolana bliżej klatki piersiowej, otaczam je ramionami; tak bardzo ludzki gest, potrzeba ochrony bezbronnego serca tłukącego się pod żebrami jak werbel ostrzegający przed niebezpieczeństwem.

Wyre podnosi się z krzesła i człapie przez izbę, by otworzyć drzwi. Wita mężczyznę stojącego w progu. Samtar, kolejny odludek, jeszcze jeden czarownik, którego matka musiała pierdolić się z kozą, by wypchnąć na świat takie szkaradztwo. Jego twarz pokrywają kępy sztywnych od brudu szarych włosów, a każde oko patrzy w inną stronę. Krzywe palce Samtara zaciskają się na glinianym naczyniu, w którym chlupocze jucha jakiegoś nieszczęsnego stworzenia.

Hej, Wyre. Wyre. Wyrewyrewyre. Kiedy stąd wyjdę, to z ciebie spuszczę krew. Wyprowadzę cię na bagniska i rozszarpię gardło. Liczysz na szybką śmierć? Nic z tego, Wyre, ty zacofana bagienna kreaturo, której matka dyszała z rozkoszy pod włochatym cielskiem wielkiego wieprza. Nic z tego. Rozszarpię ci gardło zębami.

Ignorują mnie, siadają przy palenisku, gliniane naczynie porusza się pomiędzy dwiema parami rąk. Mężczyźni piją, krew wsiąka w skołtunione brody, a księżyc wznosi się coraz wyżej ponad moczarami.

***

W środku nocy wyciągają mnie z klatki.

Pierdolona kozia gnido.

Zawsze próbuję walczyć, ale Samtar ma chwyt jak imadło, trzyma mnie za skórę na karku i wywleka na zewnątrz.

Wyre zakłada mi kajdany, przykuwa do zwieszającego się z sufitu rzeźnickiego haka. Zmusza ciało do rozciągnięcia na całą długość. Balansuję na palcach.

Zaczyna się czarna wachta, godzina czarownika i godzina szczura. Trzecia nad ranem, a ponad moczarami słychać śpiew upiorów.

Brzmią jak zarzynane zwierzęta.

***

Gdy pełny księżyc liże porowatym językiem odległe uroczyska i okryte mgłą kurhany w sercu bagien, budzą się upiory z moczarów. Wiecznie głodne, wiecznie zmarznięte, samotne bardziej, niż żywa istota może sobie wyobrazić.

Moje plemię żyło na bagnach od zawsze i nie obawiało się upiorów. Nie musiało. Byłem jego strażnikiem i nawet pełny księżyc obawiał się moich kłów i pazurów.

Ale ludzie…

Ludzie nadeszli, postawili chaty z butwiejącego drewna, otoczyli sioło ogniskami, zaczęli mówić: „To jest nasze. Nasze ziemie. Nie chcemy upiorów. Nie chcemy szczurów”.

Ofiarowują Wyre’owi i Samtarowi najtłustsze kury, garnce najsłodszego miodu i najładniejsze dziewczyny za tę jedną noc, gdy na niebie świeci pełny księżyc. Gdy rozpoczyna się czarna wachta, a dwaj starzy szaleńcy stają do walki, by ocalić skupisko butwiejących chat i butwiejących ludzi – swoją wioskę. Gdy pozwalają, by padł na mnie wzrok przemieniającego księżyca.

Wyre, ty głupcze. Proszę, tańcz teraz nago wokół paleniska, póki masz jeszcze nogi, na których możesz skakać, i kutasa, którym możesz machać przed moimi oczami. Śpiewaj, póki masz jeszcze język. Lej w gardło krew, póki masz pewność, że to nie twoja jucha.

***

Jak w każdą pełnię, staję w plamie księżycowego światła na środku izby. Zaciskam dłonie na łańcuchu, kiedy wykrwawiają mnie do glinianych czar i wznoszą inkantacje.

Pełny księżyc szepcze rzeczy, po których nie dziwię się, że zmarli wstają z mulistych grobów, by prześladować żywe stworzenia. Wezwany śpiewem czarowników wypacza i deformuje, a z każdą kolejną nocą spędzoną w jego blasku jest mnie coraz mniej. Coraz więcej czegoś obcego.

Kiedyś byłem strażnikiem plemion. Teraz jestem strzępem, czymś zawieszonym na rzeźnickim haku w chacie czarownika; czymś, co pada na kolana w srebrnym blasku.

Wyre. Im częściej będziesz mi to robić, tym więcej będzie we mnie człowieka.

Czarownik zatrzymuje się nagle w tańcu, spocony i zdyszany, kuśka wisi smętnie pod zaokrąglonym brzuchem. Patrzę Wyre’owi w oczy. Zastanawiam się, co dostrzega w moich, bo ja w jego widzę strach.

Im więcej będzie we mnie człowieka, tym okrutniejszą śmiercią zdechniesz.

Samtar krzyczy do Wyre’a:

– Nie przestawaj! Godzina szczura wciąż trwa!

Na powrót zaczyna się taniec, śpiew, gliniane naczynie pęka, przewrócone czyjąś stopą, zawartość wylewa się na podłogę. Czarna kałuża sięga moich stóp, a ja obnażam zęby, och, ileż będziesz musiał szorować tę pieprzoną podłogę, Wyre, to naprawdę ogromna kałuża, a krew szybko zaczyna cuchnąć.

***

Budzę się rano zesztywniały i obolały. Siadam, wsparty plecami o zimne pręty klatki. W izbie półmrok, potrzebuję chwili, by wzrok przywykł. W chacie pobojowisko: meble poprzewracane, gliniane skorupy pokryte zaschniętą krwią nadal leżą przy palenisku, a dalej, po drugiej stronie izby, w barłogu z rozrzuconych szmat i strzępiących się sienników dostrzegam dwa kształty. Wyre i Samtar, jak dwa pijane niedźwiedzie cuchnące piżmem; leżą jeden obok drugiego, nadzy i oblepieni potem i krwią, jakby gzili się całą noc.

Patrzę w dół, na ciało, które znów stało się odrobinę bardziej obce. Unoszę dłonie – już nie mogę nazwać ich łapami – i zbliżam do twarzy, której już nie mogę nazwać pyskiem. Ruszam palcami, porośniętymi nadal miękką szarawą sierścią, która pewnie wkrótce zniknie – być może już przy następnej pełni.

Ruch dostrzegam kątem oka. Dwie smukłe szare sylwetki, ciemniejsze niż cienie w izbie. Kręcą się przy czarnej kałuży, zlizują krew.

Szczury. Wyre nigdy nie dopuszczał ich do chaty i robił okrutne rzeczy, jeśli któregoś złapał. Ale szczurzy głód to straszliwe uczucie; gorsze nawet niż strach.

Krążą po izbie, nosy nisko przy podłodze. Zbliżam się do krat. Zastygają w bezruchu, wiem, że czarne ślepia obserwują każdy mój ruch.

Zęby nadal mam ostre, więc gdy gryzę się z całej siły w palec, zostawiam głęboką ranę. Wysuwam dłoń pomiędzy prętami klatki, krew łaskocze.

No, chodźcie. Ta jest świeższa. Czemu się boicie? Chodzi o mój zapach? Chodzi o zapach? Czy nie pachnę szczurem? Czemu nie podchodzicie? Chodzi o zapach?

– Chodzi o zapach? – Słowa wyrywają się z ust same, wypluwam je, jak Wyre strzyka czasem śliną na klepisko.

Zatykam usta dłońmi, zostawiam na wargach krople słonej krwi.

Wyre, Wyre, coś ty mi zrobił?

– Wyre, coś ty zrobił… – bełkoczę i zaciskam zęby na języku, byle zdusić słowa. Głos, mój głos. Nie podoba mi się jego brzmienie.

Szczury wpatrują się we mnie świdrującym wzrokiem. Żadne żywe stworzenie nie potrafi stać tak nieruchomo, jak przestraszony szczur.

Ponownie wyciągam zakrwawioną dłoń w stronę gryzoni.

Wreszcie. Podchodzą. Dwa samce, niedożywione i chore. Nie należą do żadnego plemienia, które pamiętam. Gorączkowo próbuję przekazać, że ich nie skrzywdzę. Jeśli pomogą, dam im tyle krwi, ile zdołają wypić. Mogą przyprowadzić resztę swojego klanu. Mogą przyprowadzić, kogo chcą.

Poruszają nosami. Czuć ode mnie człowiekiem i obca woń drażni nas wszystkich. Chętnie zdarłbym tę ludzką skórę z grzbietu; wówczas nie musiałbym tym dwóm niczego tłumaczyć.

***

Przynoszą w zębach klucz, który Wyre zawsze nosił na szyi.

Nareszcie.

– Nareszcie – szepczę.

To słowo smakuje jak duma, ponura determinacja, kwaśne zadowolenie.

Ruszam w kierunku barłogu, na którym bękart wieprza zalega pośród cuchnących koców pospołu z bękartem kozy. Po drodze chwytam żelazne kajdany, wciąż dyndające na rzeźnickim haku.

***

Wyre, obiecałem, że będziesz krzyczał.

Skrępowałem im dłonie i przywiązałem do drzewa za domem. W usta wcisnąłem szmaty oddarte z przepoconej koszuli Samtara.

– Wyre. – Usta wypełnia gorycz, kiedy wypowiadam imię czarownika. – Wyre. W-y-r-e. – Krążę dokoła żałosnego, nagiego wieprza, który wodzi za mną przekrwionymi, wytrzeszczonymi oczami. – Zaskoczony? Bo mówię? Cały czas mówiłem, ale ty udawałeś, że nie rozumiesz. Jak mogłeś nie rozumieć?

Każde żywe stworzenie rozumie język, którym krzyczałem do czarownika.

Kiedy zajmuję się Samtarem, Wyre wgapia się w nas ślepiami jak dwa blade księżyce i jęczy za moimi plecami. Samtar już nigdy nie wypowie zrozumiałego słowa, ale każde żywe stworzenie w zasięgu głosu zrozumie jego wycie.

***

– Obiecałem – mówię ochrypłym głosem. – Obiecałem ci coś.

Łapię go za twarz, wbijam ostre paznokcie w policzki czarownika i wyciągam zakrwawiony gałgan z ust.

– Powiedz. Powiedz, Wyre, Wyrepowiedz, ile we mnie teraz człowieka?

Zaciska usta w wąską kreskę, nie chce mówić. Nie odezwie się do wynaturzenia, które sam stworzył.

– Odpowiedz, Wyre. Ileczłowiekawemnie?

Zaciskam palce coraz mocniej i paznokcie wreszcie przebijają skórę, zagłębiają się w miękkie ciało. Natrafiają na zęby, ale pcham dalej, przez ciało i kość.

A Wyre drży i pęka w moich dłoniach. Jak zmęczone żelazo.

***

Noc po pełni. Niebo zasnute chmurami. Strzęp człowieka u podnóża omszałego dębu. Wciąż oddycha.

Dopóki oddycha, należy do mnie.

Resztę zostawię szczurom.

Powrót do listy opowiadań

Sonia Korta – rocznik ‘96. Urodziła się i mieszka w Bochni, studiuje na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku bliskowschodnim. Publikowała w „Nowej Fantastyce” 3/2018 (Czas deszczów), „Nowej Fantastyce” 3/2020 (Śnieniewzięcie) oraz Fantastycznych piórach 2019 (W oku patrzącego). Czas wolny poświęca na pisanie, marzenia o pisaniu oraz narzekanie na to, że pisanie nie idzie tak, jak powinno. Powoli kończy pracę nad pierwszą powieścią.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23994

(…) prawdziwą krzywdą dla ofiary nie są niewola i zadawane cierpienie, tylko jej uczłowieczenie. Bo istota chce pozostać sobą, a narzucone człowieczeństwo/uczłowieczenie uważa za coś wstrętnego. Czyż nie powinna się cieszyć? Nie. Nie powinna.

mr.maras

Udało Ci się pokazać miotające się między wściekłością i bezradnością stworzenie, które nie rozumie tego, co widzi, i tego, co się dzieje. Tu aż kipi od emocji: nienawiści, złości, strachu. Potęgujesz to językiem, mnie przekleństwa nie przeszkadzają, pod warunkiem że pasują do sytuacji i/lub spełniają jakąś rolę w tekście. A tu pasują jak diabli.

Irka_Luz

Jasna cholera, jakie to jest dobre. Chciałbym takie coś na papierze mieć w domu i nie żartuję, było wszystko, czego tylko można chcieć: gęsty klimat, bohater świrnięty i opisany w taki sposób, że ekscytuje samym faktem istnienia. Podoba mi się Twój styl, podoba mi się, jak dobrze akcentujesz ważne fragmenty i jak doskonale oddajesz wściekłość bohatera. Te podłogi to mistrzostwo świata. A wypowiedzi postaci do Wyre’a lepiej obrazują stan psychiczny niż jakikolwiek opis.

MaSkrol

O, jak ja lubię takie opowiadania, w których przez małe okienko zaglądam do świata stworzonego przez autora i wiem, że ten świat jest znacznie większy od wycinka, który mogę obejrzeć. Nie przeszkadza mi wcale brak wprowadzenia, wyjaśnień i domknięcia fabuły, dopóki klimat sceny jest oryginalny i konsekwentny. Wręcz przeciwnie – podziwiam nonszalancję autora, który kreuje cały świat tylko po to, żeby namalować w nim jeden obrazek.

cobold

(...) opowiadanie nastrojem gęstym i lepkim od krwi stoi, że mnóstwo tu okrucieństwa i brutalności, że mimo obrzydliwości i wyczuwalnego smrodu czytało się świetnie, i tylko żałuję, że nie było mi dane dowiedzieć się, o co tu chodzi.

regulatorzy

Powrót do listy opowiadań

Detektyw Lowin kontra Front Wyzwolenia Bobra

Rafał Łoboda

Dochodziło niewyspane południe. Otwierałem właśnie drzwi do kamienicy przy Błotnistej, patrząc na świeżo powieszoną reklamę nowego kremu orzechowego. Uśmiechnięta wiewiórka o cudnej aparycji szczerzyła ząbki, najwyraźniej bardzo zadowolona z życia.

Wzruszyłem ramionami i zszedłem ostrożnie po krzywych schodach wprost do sutereny. Biuro powitało mnie cierpką wonią spleśniałego tynku i zakurzonych mebli, starej gorzały i niedopałków rzuconych pod parapet. Wyobraziłem sobie, co Ofelia powiedziałaby na ten bałagan. Nic miłego. A potem zakasałaby rękawy i wzięła się do roboty. Oczami wyobraźni ujrzałem ją podczas sprzątania – ryjek pełen szaszłyków z ważek, króciutkie szorty i… Zapomnij, Lowin. Było, minęło. Rozpamiętywanie w niczym nie pomoże.

Może najwyższy czas wywietrzyć? Nie miałem problemu z tym aromatem męskości, za to klienci…

Klienci! Dobre sobie. Żadnego zlecenia od tygodni, a jedyną osobą, która odwiedzała moją ciemną, zawilgoconą norę, był listonosz z pękiem rachunków. Wyglądało na to, że nikt nie zamierzał zaufać ropuchowi wykonującemu profesję detektywa. Smutne czasy.

Sytuacja wydawała się poważna. Ba! Beznadziejna. Długi rosły z dnia na dzień i nawet lichwiarze na mój widok zamykali lokale. Przyszłość rysowała się pod znakiem kartonu koło mostu.

Nalałem sobie drinka, usiadłem za biurkiem i rozpocząłem kolejny nudny dzień. Minęły może ze dwie godziny, które spędziłem na porządkowaniu szuflad i przycinaniu komara, gdy usłyszałem kroki na schodach, a potem przez oszklone drzwi weszło dwieście gramów rudego cudu.

Wiewiórka.

Sunęła przez podłogę jak roztopione lody. Gapiłem się bezwstydnie na smukłe nogi wystające ze zdecydowanie zbyt krótkiej czarnej sukienki, talię godną zagłodzonej osy oraz piersi opatulone cienką warstwą materiału i grubą chmurą moich marzeń. Ogon miała puszysty i wielki, przesuwała nim po meblach, ale nie protestowałem – idealnie wycierała kurze. Spływające z boku głowy włosy miała tak zakręcone, że chyba przepaliła lokówkę. Wśród nich jaśniał biały kosmyk. Nie zwracała uwagi na brud, a wchodząc, nawet nie zmarszczyła lekko zadartego noska.

Znałem takie jak ona – kobiety, przy których powinieneś schować portfel do sejfu i zapiąć rozporek tak wysoko, aż zostawi ślady na szyi.

– Proszę usiąść, pani…

Posadziła zadek na krześle po drugiej stronie biurka.

– Panno. Na imię mi Rothaarigundnassa. – W jej stworzonych do całowania usteczkach te słowa zabrzmiały niczym wybuch petardy w dłoni.

Może troszkę się zakrztusiłem. Może na pewno. Nasunąłem bardziej fedorę, by ukryć zmieszanie. Kto wymyślił to imię? Babcia z paraliżem strun głosowych?

– Czym mogę służyć, panno… Rurhdagnaso?

Spojrzała wielkimi ślepiami, niewinnymi jak świeży skrzek i czarnymi jak moja sytuacja finansowa. Obiecywały wiele, a jeszcze więcej zostawiały wyobraźni. Nagle moje gacie złożyły petycję o okład z lodu.

– Proszę mi mówić Rota.

Nie oszukiwałem się. Nie dla misia miodek. Takie lalunie schodziły tu, bo czegoś „chciały” lub „potrzebowały”. Zastanawiałem się, którą opcję wybierze.

– Potrzebuję pomocy. Chcę pana wynająć.

A zatem obie. Z jej głosu przebijała desperacja. Naprawdę potrzebowała pomocy albo potrafiła grać na facetach równie łatwo, jak łupała orzechy.

– Więc? – spytałem, gdy cisza się przedłużała.

Kapanie wody z sufitu rozbrzmiewało melodramatycznym echem. Co pewien czas migała naga żarówka. W kącie odpadł kawałek tynku. Romantyzm wręcz kipiał. Bałem się, czy mi nie sparzy błon pławnych.

– Lubi pan przycinać komary?

Spojrzałem na biurko, gdzie leżał lekko przystrzyżony owad.

– Po skrzydełkach mam zgagę – odparłem, wystrzeliłem językiem i komar zniknął w mojej przepastnej gębie. Niedogotowany.

Rota westchnęła, po czym wstała. Podeszła do okna i spojrzała w dal, co było nie lada wyczynem, zważywszy na to, że zamurowałem je rok temu. Neon monopolowego po drugiej stronie ulicy przeszkadzał mi w drzemce.

– Mogę mówić szczerze, panie…?

Moje nazwisko widniało wtopione w szkło drzwi i na tabliczce stojącej na biurku, dokładnie między nami. Uznałem jednak, że Rota nie przyszła tu popisywać się swoją spostrzegawczością i jeśli chciała grać słodką głuptaskę, ja zamierzałem tylko dobrać pionek.

– Lowin. Dżast Lowin – odpowiedziałem z uśmiechem.

– Dżast? Ciekawe.

– Ciekawość to moje drugie imię. – Pozwoliłem sobie na niewinny żarcik.

– Miło mi, panie Dżast Ciekawość Lowin – odparła zupełnie poważnie.

Zmarszczyłem czoło. Wciąż nie potrafiłem jej rozgryźć.

Wróciła na krzesło. Najwidoczniej podjęła decyzję, czy powierzyć mi sprawę.

– Panie Lowin. Porwano mojego wujka, profesora Kloppenheimera.

– Policja…

– Nie ufam policji – przerwała, po czym założyła nogę na nogę, bardzo powoli i z premedytacją.

Oho! Zaczęła targi i urabianie biednego Lowina. Żadna z jej sztuczek nie stanowiła dla mnie tajemnicy. No dobrze, stoczyłem krótką, lecz bezlitosną potyczkę z moimi oczami, aby patrzyły na jej pyszczek.

Wywalczyłem remis. Ledwo.

Podała mi zdjęcie. Drobny podstarzały wiewiór w kitlu uśmiechał się do obiektywu.

– Wie pani, kto za tym stoi?

– Nazywają siebie Frontem Wyzwolenia Bobra. Wujcio mówił, że pracuje nad czymś niezwykłym, ale nie znam szczegółów. Boję się, że wynalazek wpadnie w ręce bobrów. To nieobliczalne stworzenia.

Bobry. Miałem z nimi do czynienia już wcześniej. Okrutne plemię drzewogryzów, podzielone na wiecznie skłócone paramilitarne organizacje. W ich łapach nawet przegniły żołądź zamieniał się w potencjalne narzędzie mordu.

– To wygląda na grubszą sprawę, panno Roto.

Sięgnęła do torebki nie większej niż ogonek od beretu, wyjęła igłę modrzewia i wsadziła między błyszczące ząbki. Pospieszyłem z zapalniczką. Woń nie pozostawiała złudzeń co do marki: Leśna Rozkosz. Młode lisice drążyły je delikatnymi łapkami i wypełniały garściami sosnowej żywicy z paprocią. Sam nabrałem ochoty, aby zapalić, ale w szufladzie trzymałem tylko igły mniej luksusowej – właściwie najgorszej – marki Bezrobotne. Podejrzewałem, że te drążyły stare jeże między dłubaniem w nosie a wizytą w latrynie.

– Podejmie się pan?

Miałem jakiś wybór? Uznałem, że wolę zatańczyć krwawy balet z bobrami niż trafić pod most.

– Biorę dwie kostki miodu dziennie plus wydatki.

Jej smukła dłoń znów sięgnęła do torebki, tym razem aby wyciągnąć tabliczki suszonego miodu. Pięć, dziesięć, dwadzieścia! Wysokoprocentowe, świeżo prasowane, równe i błyszczące. Jak ona je tam zmieściła? Każda tabliczka składała się z dziesięciu kostek. Każda kostka kusiła mnie jak muszy kebab.

Wybałuszyłem gały, a moje podgardle uznało, że czas najwyższy zrobić ze mnie durnia, i nadęło się z ekscytacji, aż zaskrzypiało biurko. Wpatrywałem się w żółtą fortunę, próbując oszacować jej wartość.

– Zapłacę trzysta kostek, panie Lowin. Trzydzieści teraz, pozostałe, gdy uratuje pan wuja i odstawi do mnie całego i żywego. Pomoże mi pan, prawda?

Pokiwałem głową, wypuszczając nadmiar powietrza, i wyciągnąłem łapę.

– Mam tylko jeden warunek.

Oooczywiście…

– Proszę zająć się tą sprawą samemu i nikomu o niej nie wspominać.

– To dwa warunki.

Zmarszczyła czoło, po czym zachichotała. Urabiała mnie jak ciasto, a ja byłem gotów dodać drożdże.

– W porządku, panno Roto – stwierdziłem. – Biorę tę robotę.

Podała mi trzy tabliczki miodu i kartkę z numerem telefonu.

– Doskonale. Proszę dać znać, gdy uratuje pan wujcia.

Wyszła, prezentując wdzięki i machając zakurzonym ogonem. Odgrywała swoją rolę do końca, abym przypadkiem się nie rozmyślił.

***

Po wyjściu Roty odczekałem godzinkę, wdychając ulatującą woń leśnej rozkoszy i zmieniając sobie okłady z lodu. Front Wyzwolenia Bobra. Nie znałem ich, ale to znaczyło tylko tyle, że ich nie znałem. Musiałem zasięgnąć języka. Włożyłem stary prochowiec, otrzepałem nieodłączną fedorę, zapakowałem do kieszeni spluwę i amunicję, po czym ruszyłem do pracy.

Wciąż nie mogłem dojść do siebie po rozstaniu z Ofelią. Moje życie przypominało kulę gnojarza – miałem wrażenie, że siedzę w jej środku, oblepiony brudem i toczony w nieznanym kierunku. Widziałem odbicie mojej pięknej ryjówki w zmarszczonych kałużach i w mroku bocznych alejek. Myślami balansowałem pomiędzy sprawą a kształtem wygłodniałego ryjka Ofelii, żującego nieodłączną przekąskę.

Może trzysta złocistych kwadracików od rudej ślicznotki polepszyłoby mój los? Może, może… Nie pozwalałem sobie na luksus marzeń.

Mżyło. Błonami wybijałem ponury rytm na śliskim chodniku. Rytm gnijącego miasta.

Za rogiem słyszałem młode fretki sprzedające swoje ciała za kostki miodu, kłamliwe szczury zachwalające z ulicznych straganów pieczone mrówki, choć każde rozsądne zwierzę wiedziało, że to mięso z karaluchów. Migające neony zapraszały do nocnych klubów, gdzie równie dobrze mogłeś napić się rozwodnionej jagodzianki, jak dostać w mordę od naćpanego jeża, który wciągnął za dużą kreskę jabłecznika.

Po wojnie z Robalami miasto schodziło na pchły i nawet deszcz nie mógłby zmyć z ulic całego brudu.

Niech to szlag! Spokojnie, Dżast, bo znów ci się nadęło podgardle.

Jedna myśl nie dawała mi spokoju. Rota. Taka kobieta nie powinna wynajmować faceta mojego pokroju. Coś tu nie pasowało, a ponieważ nauczyłem się ufać instynktowi, skręciłem w stronę rzeki i minąłem szałasy bezdomnych myszy. W końcu w cieniu mostu usłyszałem piosenkę szczurzych imigrantów:

Widziałam orła cień,

do góry wzbił się niczym wiatr

niebo to jego świat

pieprznął w gałąź, w błoto spadł!

Ochrypłe śmiechy wskazywały na dobry humor śpiewaków. Wyszedłem ze ściany deszczu wprost na zebraną wokół rozpalonego koksownika grupę szczurów.

– Kogo moje piękne oczęta widzą? – powiedział jeden ze ślepiami tak zaropiałymi, że powinien mieć na nich szyby naftowe.

– Cześć, Wrzodek.

Naprawdę miał na imię Staszek. Nazywali go Wrzodkiem, bo potrafił zaleźć za skórę bardziej niż czyrak na zadku. Poznałem go, pracując w kreciej dzielnicy. Banda młodocianych szczurów podrzucała bogatym kretom środki na przeczyszczenie i kradła papier toaletowy. Staszek pomógł mi ich wytropić. To była cuchnąca sprawa i jej smród ciągnął się za mną przez wiele dni.

– Czego potrzebuje mój ulubiony ropuch? – Wyciągnął łapę z butelką. – Agrestowczyka? Sam pędziłem…

– Trzeba powęszyć i to na wczoraj. Wiewiórka, wyższa klasa, nadziana miodem jak schowek niedźwiedzia, biały kosmyk we włosach. Przedstawia się imieniem Rothaarigucośtam. Chcę wiedzieć o niej, ile się da.

Wrzodek podrapał się pod pyskiem końcówką ogona.

– Szukanie jednej wiewiórki w całym mieście? To zadanie niemożliwe…

Wyjąłem tabliczkę miodu.

– …którego podejmiemy się z największą przyjemnością.

– Informuj mnie – poleciłem, rzucając mu słodki specjał.

***

Minęło parę godzin spędzonych na typowej pracy detektywa – zadawaniu pytań, wyciąganiu przysług i oddzielaniu prawdy od kłamstwa. Natrafiłem na trop Barnaby – świstaka albinosa, od czasu do czasu handlującego z bobrami kontrabandą. Trop skierował mnie do Wymiotującej Żyrafy.

Bywałem w najpodlejszych spelunach Nowego Leśniczowa: Od potrawki z ważki w Muszym Pierdzie dostałem takiej biegunki, że tylko owoce tarniny utrzymały moje jelita na miejscu, a w Różowym Kopytku spotkałem ekstremistki z Ligi Loch i aż żal wspominać, co mi zrobiły. Wymiotująca Żyrafa prezentowała się nieco lepiej. Tak o oczko komara lepiej. Podłoga z linoleum, żyrandole z połową przepalonych żarówek i krzywe stoły z ceratą w ohydną kratę, która aż kłuła w oczy. Nozdrza zaś drażnił zapach przypalonej dżdżownicy.

Miałem szczęście. Klientów praktycznie nie było. W zacienionym kącie dwie kuny wymieniały ślinę, na małej scenie sfatygowany czarny myszor z saksofonem na przemian grał i śpiewał ochryple What a wonderful wolf, a po parkiecie sunął chuderlawy borsuk z wyliniałą lisicą. Biedaczka najwyraźniej spała, co nie przeszkadzało borsukowi w tańcu.

Nagle zauważyłem Barnabę. Albinos siedział przy stoliku blisko baru i sączył coś ze szklanki. On też mnie spostrzegł i zanim zdążyłem choćby mrugnąć, skoczył na równe łapy, rzucił się do tylnych drzwi i wybiegł prosto w deszcz.

Popędziłem za nim. Alejka na tyłach śmierdziała zgnilizną i resztkami robactwa. Sadziłem susy przez ściany spadającej wody. Wśród kałuż błony pławne mają przewagę nad łapami, więc po chwili zobaczyłem go za śmietnikiem. Wtedy coś mi śmignęło koło głowy. Strzelał, jak biegał – niedbale i w desperacji. Sięgnąłem po spluwę, załadowałem kamień na gumę, wyjrzałem i wypuściłem suwenir. Krótki pisk powiedział mi wszystko. Zrobiłem dwa susy i stanąłem nad półleżącym, opartym plecami o ścianę białasem. Między oczami zaczynał mu wyrastać guz, lecz koleś nie ustępował. Zobaczył mnie i chwycił łapą procę. Naciągnąłem swoją broń, patrząc mu prosto w ślepia.

– Wiem, co myślisz, draniu. Czy napiąłem ją wystarczająco mocno? Pozwól, że ci wyjaśnię. To Snail&Weasel z gumą ze ścięgien młodej sarny. Takie cacko powali warchlaka z pięćdziesięciu kroków. Więc jak będzie? Chcesz zarobić jeszcze jedną dziurkę w nosie?

– Szwięty Jeżu, poddaję szę! – Uniósł łapy. – Kim ty jesztesz?

– Wróżką Zębuszką – syknąłem. – Gadaj albo zabiorę ci jedynki. Profesor Kloppenheimer! Gdzie go trzyma FWB?

– Nie wiem, przyszęgam!

– Drętwieją mi palce. Chcesz jeść łodygi przez słomkę?

– Baza przy Wodopojówce! Wiem tylko tyle!

Poluzowałem gumę.

– Jeśli piśniesz bobrom choćby słowo, to cię znajdę.

Odwróciłem się i poczłapałem alejką. Z ronda fedory spływał brudny deszcz.

– Nigdy ci szę nie uda! – krzyknął Barnaba.

Wyjąłem z kieszeni bezrobotnego. Odpaliłem, zaciągnąłem się ostrym dymem o posmaku latryny.

– Jeszcze zobaczysz – szepnąłem, niknąc w cieniu.

***

– Nie uda mi się – stwierdziłem. – Nie uda – powtórzyłem, aby mój zakuty łeb koniecznie zrozumiał.

Lornetka nie pozostawiała złudzeń. Musiałem przyznać bobrom, że potrafią budować. Bazę otaczało ogrodzenie zwieńczone drutem kolczastym, wieże strażnicze szperały w ciemności reflektorami, wśród drewnianych budynków przechadzały się futrzaki. Przy mundurach widziałem wielkie proce.

Cierpliwie szukałem śladu profesora Kloppenheimera. Wkrótce dopisało mi szczęście. Bóbr z miską orzechów laskowych zniknął za drzwiami szopy przy samej rzece. O ile któryś z tych paramilitarnych drani nie miał problemu z osobowością, to porwanego wiewióra trzymali właśnie tam.

Potrzebowałem pomocy jak kijanka wody. Na domiar złego do głowy przychodziła mi tylko jedna osoba, którą mógłbym poprosić. Ale co z warunkiem Roty? Czy moja ruda pracodawczyni wpadnie w szał, gdy go złamię?

Ofelio… przybywam.

***

Mieszkała w skromnym domku na skrzyżowaniu Miodoliża i Dziuplanej. Wszystko było tak, jak zapamiętałem: drewniany płotek, który sam malowałem, za nim brukowana ścieżka z przyciętym trawniczkiem po obu stronach, w końcu drzwi i kołatka w kształcie zdekapitowanego karalucha. Z dachu kapała woda, a schody na ganek błyszczały w świetle ulicznej latarni.

Z mieszaniną przerażenia i ekscytacji człapałem do wejścia niczym samiec modliszki witany w łożu. Wiecie, ile jedzą ryjówki? Ofelia jadła, nie… pochłaniała, żarła i opychała się bez przerwy. Musiała, aby żyć. Wiązaliśmy jakoś koniec z końcem, ale sznurek się ostatecznie wystrzępił. Nie starczyło mi miodu na wyżywienie nas obojga. Zostawiłem jej wszystko, co miałem, i odszedłem.

Przez drzwi słyszałem śmiechy i podniesione głosy.

Zapukałem.

Otworzyła, wypuszczając na deszcz ciepłe światło i zapach śliwek.

– Dżast? – zapytała z pełnym ryjkiem, krople soku pociekły jej spomiędzy zębów.

Potrafiła jeść i gadać jednocześnie. Kwestia wprawy, jak sądzę.

– Witaj, laleczko – odparłem, uchylając ronda fedory.

Syciłem oczy jej widokiem, jak ona brzuch śliwkami. Oparła się o framugę. Czarne przylizane futerko, potargana bluzka i krótkie spodenki z zaschniętymi plamami. Nie miała lodowatego seksapilu Roty, kobiecego arsenału sztuczek do zawracania facetom w głowach. To była dziewczyna, przy której ogonku chcesz się budzić każdego ranka i która usmaży ci ślimaczki odziana tylko w twoją koszulę i stringi z pajęczyny.

Zajrzałem jej przez ramię.

Pisklę kruka, ledwie wyrośnięta wrona i młode nornicy siedziały przy okrągłym stole; przed nimi leżały porozrzucane kolorowe papierki, kostki, figurki i kawałki nadziewanej dżdżownicy.

– Nie możesz strzelać do smoka z ognistej kuli! – krzyknęła wrona. – Ma odporność na ogień!

– Moja postać jest do bani – lamentowała norniczka. – A ten magiczny pierścień, który mi daliście, wcale nie pomaga.

Ofelia zamknęła delikatnie drzwi.

– Znów grasz – stwierdziłem.

Zanim się poznaliśmy, prowadziła sesje gier fabularnych dla bogatych dzieciaków z Wysokodrzewa. Przynosiły jej przekąski i drobne upominki. Potrafiła się z nich skromnie utrzymać.

– Radzę sobie.

Pewnie, szło jej lepiej niż pewnym ropuchom w zawodzie prywatnego detektywa. Postanowiłem przejść od razu do sedna.

– Mam robotę i przydałaby mi się pomoc.

– Przyszedłeś tu tylko z tego powodu? Och, Dżast. Miałam nadzieję…

– Lepiej ci beze mnie. Potrzebujesz futrzaka z miękką sierścią, wypchanym portfelem i normalną pracą, przez którą nie musisz czekać z drżącym sercem, czy wróci, czy…

– Ale pierdoły! – krzyknął przechodzący obok podstarzały jeż. Wyraźnie zalatywało od niego korzeniówką.

Pokazałem mu palcem, co myślę o takim bezczelnym wtrącaniu się w nie swoje sprawy, ale zignorował mój gest.

– No, aż mi igły rdzewieją! – wrzasnął. – Pocałuj ją, durniu!

– Co za bęcwał! Przepraszam za niego, maleń… – nie zdołałem dokończyć, bo moją gębę nagle zatkał słodki ryjek o smaku śliwek.

Skończyliśmy masować sobie dziąsła językami dopiero po dłuższej chwili.

– Możemy zdobyć dużo miodu – powiedziałem. – Dostaniesz ponad sto kostek. Starczy na nową lodówkę i wielki zapas żarcia. Jestem ci to winien.

– Jesteś mi winien o wiele więcej – wyszeptała, a ja nie bardzo rozumiałem, co ma na myśli. – To niebezpieczne?

– O! Skąd to pytanie? W wojsku ty pierwsza pakowałaś ryjek do każdego mrowiska.

– Byłam młoda i głupia.

– Wciąż jesteś. Młoda, oczywiście – dodałem, gdy zmrużyła ślepia. – Zróbmy to. Taka okazja może się już nie powtórzyć.

***

Wiosłowaliśmy zgodnym rytmem. Jak zapewniał właściciel wypożyczalni łodzi, ta motorówka trzymała w sobie więcej mocy niż młody dzięcioł po dopalaczach, jednak plan odbicia profesora wymagał zastosowania trudnej sztuki podchodów i infiltracji, dlatego polegaliśmy na sile ramion. Księżyc ledwo wyglądał zza chmur, wiaterek marszczył powierzchnię wody, a my, ubrani na czarno, zbliżaliśmy się od strony Wodopojówki do nieobsadzonej części bazy. Duma bobrów była ich największą słabością. Nie spodziewały się ataku z wody.

Wciągnęliśmy łódź na brzeg i ukryliśmy w zaroślach. Znów poczułem się jak w wojsku. Przed oczami stanęła mi wizja nacierających hord czerwonych mrówek. Dopiero dotyk Ofelii przywrócił mnie do rzeczywistości. Na dalszej drodze stanęło nam wysokie ogrodzenie z rozciągniętej między drewnianymi słupkami siatki zwieńczonej drutem kolczastym.

Mieliśmy szczęście. Przy ścianie szopy, gdzie trzymano profesora, dwa bobry paliły igły, oglądając jakiś pęk zdjęć i chichocząc pod nosami.

Z Ofelią rozumiałem się bez słów. Dobyliśmy proc. Siatka miała wystarczająco duże oczka.

Poszły!

Oba kamienie trafiły jednocześnie. Bobry nakryły się ogonami i legły pod ścianą. Upuszczone zdjęcia powoli spadały na ziemię. Spojrzałem na boki, ale wyglądało na to, że nikt nas nie widział. Chwyciłem ogrodzenie.

– Przecinaj – szepnąłem.

– Co takiego? Przecież to ty miałeś wziąć nożyce.

– O…

– Nie mów, że zapomniałeś – warknęła Ofelia.

Spróbowałem udobruchać ją komplementem.

– Wybacz, twoje piękno zawróciło mi w głowie.

– Już ja wiem, gdzie ci zakręciło. Co teraz?

– Nie jest aż tak wysoko. Osłaniaj mnie – odrzekłem, rozciągając nogi.

– Co…?

W szkole byłem najlepszym skoczkiem w kijańskiej drużynie lekkoatletycznej. Nadeszła pora na ropusze sztuczki. Ugiąłem nogi i skoczyłem, jak przystało na zwycięzcę młodzieżowych zawodów. Prawie się udało. Zahaczyłem o drut kolczasty pewną drogą mi częścią ciała, której używałem do siedzenia, i zawisłem po drugiej stronie płotu.

Co za wstyd! Bieganie z gołym zadkiem ujmie mi nieco heroizmu, ale miałem nadzieję, że przynajmniej Ofelii taki widok się spodoba.

Szarpnąłem parę razy i w końcu materiał puścił, a ja spadłem i wylądowałem już bez przeszkód.

Może jednak zardzewiałem od szkolnych czasów.

Bobry niczego nie zauważyły. Omijając światła szperaczy, podszedłem do szopy. Zajrzałem przez okienko. Profesor majstrował przy skomplikowanym urządzeniu, a na krześle obok siedział bóbr, wczytany w „Kwartalnik Dentystyczny”. Pusta miska po orzechach nasunęła mi pewien pomysł…

Z procą w łapie zapukałem do drzwi.

– Orzechy dla profesora.

– Właź – burknął bóbr.

Więc wszedłem. Nie spuszczając oczu z zaczytanego strażnika, załadowałem procę i stanąłem przed nim.

– Lubisz placki?

– Hę? – spytał, opuszczając gazetę.

Puściłem gumę i kamień grzmotnął go w czaszkę. Pechowiec oklapł na krześle. Kloppenheimer patrzył na mnie w milczeniu.

– Profesorze. Przybyłem na ratunek.

– Nareszcie. Ci hultaje karmią mnie starymi orzechami.

Spojrzałem na żelastwo za nim.

– Co to jest?

– MAGIA.

– Magia to zjeść larwoburgera przy Szóstej Alei i nie zapchać sedesu.

– Magnetyczny Absorbator Grawitacyjnych Immersji Anormalnych – wyjaśnił, nic nie wyjaśniając. – Chodzi o to, że…

Machnąłem łapą.

– Dobra, dobra. Zostańmy przy magii. I co to robi?

Profesor wyraźnie się podniecił. Trząsł wąsiskami jak przy wściekliźnie.

– Jestem blisko przełomu. MAGIA pozwoli zamienić skorupy orzechów laskowych w sam orzech. Dodatkowe dwadzieścia czy trzydzieści procent! To zrewolucjonizuje…

– Cicho! – przerwałem. Zbliżały się głosy roześmianych bobrów. – Musimy uciekać.

– Chwileczkę. Nie pozwolę, aby MAGIA wpadła w niepowołane łapy.

Profesor wyjął ze sterty narzędzi młotek i kilkakrotnie uderzył w maszynę. Następnie wpakował do dużej teczki jakieś dokumenty i przycisnął ją do piersi. Wyjrzałem zza drzwi. Patrol bobrów zatrzymał się, by zapalić igły. Ależ ci płaskoogonowcy kopcili! Pociągnąłem profesora i wyskoczyliśmy na ciemny plac. Gdy dotarliśmy do ogrodzenia, Kloppenheimer zadał niezwykle istotne pytanie.

– Jak przejdziemy przez płot?

Po drugiej stronie siatki Ofelia w milczeniu rozłożyła ręce.

– Hm – mruknąłem. – Nie przypuszczam, by potrafił pan skoczyć nad ogrodzeniem?

– Żarty sobie robisz, młody płazie?

Wtem spłynęło na nas jaskrawe światło.

– Najeźdźcy! – krzyknął bóbr z wieży strażniczej.

Rozbrzmiały miarowe uderzenia ogona.

– Też mi ratunek – skomentował niegrzecznie profesor.

Wiedziałem, że lada chwila zaczną latać kamienie. Bobry może nie chciały zranić profesora, za to z pewnością nie przeszkadzałby im martwy ropuch. Pozostało improwizować…

– Trzymaj teczkę – poleciłem.

– Co?

Nie siląc się na wyjaśnienia, jedną ręką złapałem profesora za kołnierz, a drugą za pasek spodni.

– Co zamierzasz, amebo?! – wrzasnął, kiedy zacząłem nim huśtać.

Pierwsze kamienie spadły tuż obok.

Ofelia napięła procę.

– Dżast! Pospiesz się!

– Panuję nad sytuacją! – odkrzyknąłem.

Jak wspominałem, należałem do kółka sportowego i choć może nogi mi nieco osłabły od tego czasu, to w łapach czułem siłę rosomaka.

Rzuciłem profesorem.

Dwie rzeczy zdarzyły się wtedy jednocześnie.

Po pierwsze, dostałem pociskiem małego kalibru w poraniony drutem kolczastym zadek, co sprawiło, że zawyłem głośniej niż młody wilk po udanych godach.

Po drugie, profesor w następstwie efektownego, lecz niekoniecznie efektywnego lotu zarył facjatą w słup i zamarł wczepiony częściowo w siatkę.

Na moment zapadła cisza. Nawet bobry umilkły. Ofelia patrzyła na mnie z wyrazem przerażenia na pysku.

– Rozpłaszczyłeś profesora.

– Przejściowe trudności – odrzekłem, rozcierając obolałe miejsce pod plecami.

Następny pomysł nieśmiało zapukał mi do głowy. Skoro profesor już niefortunnie zawisł na płocie, to czemu by tego nie wykorzystać? Brzmiało sensownie. Wystarczy skoczyć na drewniany słupek gdzieś pod Kloppenheimerem i nasz wspólny ciężar, plus siła uderzenia, złamią ogrodzenie.

Sprężyście wyskoczyłem w powietrze. Wszystko poszło gładko prócz tego, że wpadłem prosto w profesora, co wzbudziło u niego ochrypły jęk, a u mnie poczucie winy i niemałą ulgę, że lądowanie okazało się bardziej miękkie, niż przypuszczałem.

Na szczęście słup zaskrzypiał, pękł i przewrócił się razem z nami. Moja dzielna Ofelia bombardowała bobry kamieniami. Jej drobne łapki poruszały się z prędkością błyskawicy, ładując, naciągając i wypuszczając kolejne pociski. Krzyki bólu potwierdzały, że w celności nadal nie miała sobie równych. Podniosłem nieprzytomnego wiewióra, zarzuciłem sobie na ramię i ruszyłem pędem w stronę łodzi, z Ofelią podążającą o krok za mną.

Bobry goniły nas, jakbyśmy nadepnęli im na ogon. Rzuciłem profesora na pokład, usiadłem za sterem.

– Wskakuj! – krzyknąłem do Ofelii, odpalając silnik.

Ledwo wylądowała na pokładzie, motorówka wyrwała w jazgocie spienionej wody.

***

Rota wyznaczyła doki na miejsce spotkania. Osobliwy wybór, ale w końcu to ona trzymała miód, więc co mogłem zrobić? Poleciłem Ofelii ukryć się w cieniu kapitanatu, po czym zarzuciłem sobie Kloppenheimera na ramię i ruszyłem w stronę słabo oświetlonego placu, pełnego kałuż i śmierdzących wyziewów z kanalizacji. Profesor był wciąż nieprzytomny. Miałem nadzieję, że nie uszkodziłem go za bardzo.

Rota stała naprzeciwko nas w otoczeniu kilku muskularnych wiewiórów w garniakach.

– Profesor? – zapytała.

– Zemdlał z nadmiaru wrażeń, ale dojdzie do siebie.

Ułożyłem Kloppenheimera na ziemi.

– Miód?

Sięgnęła do torebki, ale zamiast spodziewanej zapłaty ujrzałem, jak wyciąga i wkłada do pyszczka igłę Leśnej Rozkoszy. Jeden z wiewiórów użyczył ognia.

– Jest pewien problem, panie Lowin. Prosiłam, aby pan nikomu nie wspominał o naszej akcji.

Zdusiłem instynktowną chęć spojrzenia w kierunku Ofelii.

– Nie wiem, o czym…

– Moi chłopcy widzieli pana z ryjówką. Tą, która stoi tam w cieniu. Ma mnie pan za głupią?

Odpowiedź sama się cisnęła na usta, ale zdusiłem ją w zarodku, przez co wyczerpałem zapas samokontroli na miesiąc.

– Słuchaj, panienko. Dostarczyłem profesora zgodnie z umową. Wezmę miód i zapominam o tobie i całej sprawie.

Rozłożyła łapki.

– Tatuś nauczył mnie, że jak ktoś chlapnął jęzorem raz, to chlapnie i drugi.

Gwizdnęła, igła wyskoczyła jej z pyska i Rota z przekleństwem, o które bym jej nie podejrzewał, schyliła się, by ją podnieść. Tymczasem ochroniarze dobyli spod garniturów wielkie proce. Niech to skrzek kopnie! Pora brać nogi za pas.

Zdążyłem zrobić parę susów, zanim kamienie zaczęły świstać niebezpiecznie blisko. Ofelia już uciekała, ale tym razem nie dość szybko. Wyciągnąłem do niej łapy, niestety, zanim zdołałem ją pochwycić, coś gwizdnęło i nagle z pięknego ryjka Ofelii bryznęła krew i kawałki futra.

Ryknąłem, jakby to mnie trafili, wziąłem Ofelię pod ramię i zniknąłem w ciemnościach.

***

– Co z nią, doktorze?

Przez chmurę dymu z wypalonych igieł ledwo widziałem lekarza. Ale ponieważ był kretem, to jechaliśmy na jednym wózku.

– Panie, co pan tu tak nakopcił? Pielęgniarka straż pożarną chciała wzywać.

Zacisnąłem pięści na białym fartuchu i przyciągnąłem kreta do siebie.

– Mów pan, co z nią, albo wsadzę ci te okulary w…

– Dobrze, już dobrze. Złamany ryjek, wybite kilka zębów, opuchlizna, strata krwi i tak dalej, i tak dalej. Rurka do końca życia i zniekształcona mowa. Tu nic jej nie poradzimy. Gdyby miał pan miód, to prywatna klinika doktora Gniazdy specjalizuje się w takich przypadkach. Proszę, tu wizytówka.

Czego się spodziewałem po publicznym szpitalu i lekarzach, z których większość nosiła okulary, zanim moja babcia złożyła skrzek? Puściłem konowała, po czym schowałem karteczkę do kieszeni. W drugiej trzymałem już parę podobnych, z adresami klinik dentystycznych, oferujących protezy i implanty zębów.

Wygładziłem fartuch doktorka i włożyłem mu do kieszeni moje ostatnie kostki miodu.

– Przypilnujcie, aby jej się nie pogorszyło, zanim zabiorę ją do tej kliniki.

– Doktor Gniazdo dużo weźmie za taki przypadek.

– Zdobędę forsę.

***

Siedziałem w fotelu pośrodku ciemnego salonu przez dłuższy czas, zanim w końcu weszła. Ciemna sylwetka na tle świetlistego prostokąta przedpokoju. Zapaliła żyrandol i wciąż nieświadoma mojej obecności, sięgnęła łapą do zamka z tyłu sukienki.

– Nie przeszkadzaj sobie – powiedziałem.

Naciągnięta guma zatrzeszczała groźnie.

Rota obróciła się i nasrożyła futro na ogonie.

– Lowin!

– Uwierz mi, skarbie, trafię z tej odległości. Chodź bliżej. Musimy porozmawiać, prawda?

– Jak mnie znalazłeś?

– Pewien szczur jest tak dobry, jak o nim mówią. Pewien szczur widział dziedziczkę fortuny potentata kremu orzechowego w towarzystwie profesora Kloppenheimera.

– Mogę wszystko…

– Wyjaśnić, wytłumaczyć i wyłożyć. Chcesz mnie ugłaskać pięknymi słówkami, ale nic z tego, nie mam miękkiego futerka. MAGIA Kloppenheimera postawiłaby was o duży krok przed konkurencją. Przypuszczam, że Front Wyzwolenia Bobra zażądał sowitego okupu, więc wynajęłaś mnie do brudnej roboty. Sprytny plan. Przynajmniej dopóki nie wybuchł wam w pysk, prawda?

Zagotowała się w środku, ale szybko odzyskała zimny spokój.

– Ile chcesz?

Nadąłem podgardle z oburzenia.

– Myślisz, że wszystko można kupić?

Milczała, lecz w jej ślepiach wyczytałem, że tak właśnie sądzi.

– Za obrazem jest sejf – powiedziała. – Mogę otworzyć?

Skinąłem głową, nie opuszczając procy.

Rota zdjęła malunek, otworzyła skrytkę, wyjęła walizkę i położyła na podłodze przede mną. Otworzyła wieko. W środku piętrzyły się równo ułożone tabliczki miodu.

Wiewiórka błysnęła uśmiechem.

– Wszystkich można kupić, skarbie. Bierz miód i się wynoś.

– Jeszcze jedno. Jest za pięć dziesiąta. Policja uwolniła już profesorka, który oczywiście nie jest twoim wujkiem. Wkrótce tutaj przyjedzie. Tak samo prasa. Widzisz, poinformowałem wszystkich. Wsadziłaś do szpitala moją… kogoś mi bliskiego, więc ja wsadzę was za kraty. Jesteście skończeni.

Warknęła. Widziałem, że zaraz na mnie skoczy. Lubię czasem znaleźć się pod jakąś rozentuzjazmowaną samicą, ale nie taką i nie w tych okolicznościach.

Strzeliłem. Oczywiście nie za mocno. Nie jestem mordercą.

Myślę, że i tak bym to zrobił. Rota zasługiwała na nauczkę za to, co zrobiła Ofelii.

Trafiłem prosto w błyszczące siekacze. Kawałki zębów posypały się we wszystkie strony.

Wiewiórka jęknęła, klęcząc na podłodze i obejmując łapami zakrwawiony pysk.

– Moje fęby! Dlafego?

Spokojnie zapaliłem bezrobotnego, wstałem i podniosłem walizkę.

– Wiesz czemu, Roto? Bo ty zła wiewióra jesteś.

– Co ja tefaz zfobię?

Sięgnąłem do kieszeni i rzuciłem jej parę wizytówek, które zabrałem ze szpitala.

– Wstaw sobie implanty.

***

Obudził mnie zapach pieczonych ślimaczków. Fale za oknem rozbijały się o plażę, na skórze czułem promienie słońca. Otworzyłem oczy.

Zobaczyłem cztery lodówki, wielką kuchenkę i stojącą do mnie tyłem Ofelię. Nuciła coś do siebie. Zza stringów z pajęczyny wystawał długi ogonek, którym kręciła w rytm melodii, przykrótka koszula – wyglądała na moją – marszczyła się na lśniącym futerku.

Czy wspominałem, że wróciliśmy do siebie?

Rota trafiła za kratki, jej firma upadła w atmosferze skandalu. Okazało się, że nieuczciwa walka z konkurencją była tylko częścią nieprawidłowości. Policja maglowała mnie dłuższy czas, ale pod naciskiem prasy i opinii publicznej puściła wolno bez zarzutów. Doktor Gniazdo spisał się świetnie i na ryjku Ofelii została tylko niewielka blizna, która, jeśli mam być szczery, dodała jej uroku. Część miodu wykorzystaliśmy na wydanie gry fabularnej – Lochy i Ludzie. Na pewno o niej słyszeliście. Zwierzaki oszalały na jej punkcie.

Życie jest dobre.

– Wstawaj, Dżast! Śniadanie gotowe!

Wybaczcie, mam ślimaki do zjedzenia i ryjek do pocałowania.

Powrót do listy opowiadań

Rafał Łoboda – ukończył ekonomię, co okazało się równie przydatne, jak siodło dla żaby. Pisać zaczął późno i teraz z trudem odnajduje swoją drogę w skomplikowanym świecie literek oraz okrutnych limitów znaków. Miłośnik antologii oraz filmów wojennych. Chciałby pisać klasyczne fantasy, ale na razie wychodzą mu opowiadania ze zgoła innych gatunków. Mieszka w Kołobrzegu wraz z żoną i synem.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25785

Ogromnie lubię retellingi i grę zapożyczeniami, a ty robisz to w uroczy, a jednocześnie literacko konsekwentny sposób, dając przy tym dowód dobrej znajomości konwencji, które przetwarzasz. Innym czytelnikom kojarzyło się klasyczne O czym szumią wierzby, mnie chwilami nieco nowszy Zwierzogród Disneya.:) Postacie są trafione, dobrze realizują archetypy konwencji.

ninedin

Wolę bardzo dobrze napisany, inteligentny tekst rozrywkowy, bez pretensji do bycia czymkolwiek więcej, bez zadęcia, od tekstu (dowolnie napisanego), który szantażuje mnie emocjonalnie tym, że jest wzniosły i ważny. Dobra i inteligentna rozrywka to dobro, ponieważ zwiększa ilość szczęścia we wszechświecie, a zarazem czegoś jednak uczy. Na przykład tego, jak bawić się kulturą i jej tropami. To nie jest zerowa wartość.

drakaina

Bardzo udany tekst. Lekki, napisany z dużą swobodą i wyczuciem konwencji. Pomysł bardzo dobrze dobrany do humorystycznej charakterystyki tekstu. Humor dość bogaty, bo budowany na kilku płaszczyznach. To nie tylko próba tworzenia zabawnych bohaterów i budowania humoru poprzez ich zachowanie i wypowiedzi, ale również zabawa słowem i elastyczność w narracji.

CM

Fabuła trzyma się kupy jak błoto podeszwy. Pasuje do planu, jest sensowna, ale nie prowadzona po sznurku. A największą jej zaletą – humor. W tej robocie trzeba się pośmiać, inaczej człowiek (czy ropuch) by zwariował, nie? Świat zbudowany staranniej od Nowego Jorku, nadaje się do mieszkania równie dobrze, jak do turystyki.

Tarnina

Gdybym miał wymienić główne zalety tekstu, to na pewno bardzo umiejętne operowanie konwencją pomimo „zabrudzenia” jej elementami poważnymi oraz fakt, że wszystko jest bardzo równe. No i jeszcze jedno – jak nie lubię długich tekstów, tak ten spokojnie można by rozwijać, a jednocześnie w aktualnej długości też jest dobry.

wilk-zimowy

Cóż za sympatyczny, pomysłowy i fajnie napisany tekst! Właściwie mogłabym się po prostu podpisać wszystkimi czterema łapami pod komentarzem CM. Ciekawie bawisz się konwencją i językiem, narracja płynie lekko, humor trafia w punkt (choć może z raz czy dwa uważam, że przesadziłeś z metaforami;) ), a przede wszystkim prezentujesz czytelnikowi niestandardowy, zgrabnie pomyślany świat i pasujących do niego bohaterów.

joseheim

Powrót do listy opowiadań

Szósta

Paulina Klimentowska

Sześcienne przeźroczyste pojemniki tworzyły ściany głównej alei w Klinice. Każdy mógł pomieścić może osiem litrów. Przy jednym stała kobieta ubrana w dżinsy i białą koszulę, pieszczotliwie gładząc jego front. Wyświetlacz w dolnym rogu poświadczał, że jest właścicielką zawartości.

W bezbarwnej, poprzecinanej czerwonymi żyłkami cieczy pływał kilkumilimetrowy zarodek.

Av, asystent medyczny, obserwował tę kobietę od paru dni. Rzadko kto tu przychodził, jeszcze rzadziej tyle stał i dotykał inkubatora. W dodatku ona zwracała na siebie uwagę niemodnym strojem z poprzedniej epoki, który nawet nie wyświetlał jej imienia. Twarz, na pierwszy rzut oka piękna i gładka, z bliska mieniła się delikatnie bardzo gęstą siateczką nanowłókien srebrowo-kolagenowych. U ludzi poniżej siedemdziesiątego roku życia nie dało się jej zauważyć. Kobieta zatem musiała być starsza. Dużo starsza.

Av powziął decyzję. Podszedł i zagadnął:

– Sorx za wtręt, to młodsza Pierwsza?

Kobieta oderwała wzrok od czerwonej pajęczyny zamkniętej w przeszklonej puszce. Spojrzała na asystenta – Ava, jak głosił napis na podświetlonym, samoodkażającym się, służbowym uniformie.

– Nie, proszę pana. To jest moja młodsza Szósta – odparła uprzejmie, wskazując pojemnik.

– Just Pierwsze tu są. Mało. Rzadko. Drugie i dalej wcale. – Av spróbował się usprawiedliwić, bo wyszedł na ostatniego idiotę.

Szósta! A on ją wziął za Pierwszą! Kobieta musiała mieć więcej niż sto lat. To by się zgadzało: dziwnie mówiła i wypomniała mu płeć.

– Moja młodsza Piąta okazała się nieodpowiedzialną smarkulą. Wybrała mieszkanie na Marsie i zrzekła się praw mimo zupełnie prawidłowego kariotypu. Zgodnie z przepisami zarodek w takiej sytuacji zostaje zutylizowany, chyba że ktoś z rodziny zadeklaruje przejęcie. Nie mogłam pozwolić, żeby ją zabili – westchnęła ciężko.

Av wysłuchał, ale nie zrozumiał wszystkiego. Te długie zdania go męczyły, gubił się. Dotarło do niego, że u jej młodszej Piątej chip wykrył ciążę. Po trzecim tygodniu lekarz prowadząca rutynowo przeniosła zarodek. Był zdrowy, ale Piąta odmówiła wpisania go na swoje konto. Dotąd rozumiał dość dobrze. Dalej – nic. Kogo mieli zabić? Przecież nie Piątą, skoro poleciała na Marsa, a zarodki się utylizuje, nie zabija. Czy wolno mówić o kimś „nieodpowiedzialna smarkula”? Takie słowa chyba są w rejestrze obrazy uczuć osobistych? A może nie, bo zbyt archaiczne? Czy Szósta w ogóle była rodziną? To przecież mniej niż dwa procent wspólnych genów.

– Przepraszam, nawet się nie przedstawiłam. Natalia Nowak. – Wyciągnęła rękę.

Av nie bardzo wiedział, co z nią zrobić.

***

Natalię Nowak widywał często, na prawie każdym swoim dyżurze. Czasem zamieniali parę słów, choć Av wolał na nią patrzeć. Obraz mówił więcej niż słowa, zwłaszcza te, których nie rozumiał. W tym, jak przychodziła – obserwowała z czułością rosnący płód, skanowała parametry – było coś fascynującego. Nigdy czegoś takiego nie widział.

Nie znał swojej starszej Szóstej, Piątej, Czwartej, ba, nawet starszą Pierwszą ledwo kojarzył. Czas i uczucia poświęcane przez Natalię sprawiały, że wydawała mu się istotą innej rasy. Czy to dlatego, że Szósta była zdrowa? Kariotyp bez choćby mikrodelecji nie zdarzał się często. Wprawdzie aberracje chromosomowe leczono, ale zwykle i tak później coś wychodziło. Czego zresztą Av był przykładem.

Któregoś dnia uświadomił sobie, że Szósta zajmuje już niemal połowę pojemnika i niedługo wykluje się ze szkła. A to oznaczało, że Natalia zabierze ją do swojego domu i więcej tu nie przyjdzie. Ta myśl go przeraziła. W panice zaczął szukać jakiegoś sposobu, by nie stracić z nią kontaktu.

***

Chciał to zrobić tak jak w jej czasach. Założył śmieszne, trochę niewygodne i uwierające w szyję ubranie, kupił małe metalowe kółko. Gdy wychodziła z Kliniki, rzucił się przed nią na kolana, pokazał kółeczko i wyrecytował zapamiętaną formułkę:

– Natalio, czy zostaniesz moją Zerową?

Cofnęła się o krok, a gdy zaskoczenie minęło, odpowiedziała ze smutnym uśmiechem:

– Nie, Av. Dzieli nas parę pokoleń. Skąd taki pomysł?

– Szósta out. Nie będzie ciebie tu – wyznał z żalem. – Ty taka inna. Chcę cię patrzeć.

Nie był pierwszy, w zasadzie zdarzało się to regularnie. Coraz więcej przedstawicieli młodego pokolenia tęskniło za czymś, czego nie umiało nawet nazwać.

– Rozumiem – powiedziała ciepło i delikatnie dotknęła jego łysej czaszki.

Poddał się dłoni, jakby czekał na ten gest od miesięcy.

***

Natalia trzymała w ramionach niemowlę. Ssało sennie jej pierś wypełnioną mlekiem z prawdziwej, własnej krwi, filtrowanej przez cholernie drogi implant. Pięcioro młodych, w tym Av, którzy spokojnie mogli być jej młodszymi Piątymi czy Szóstymi, obserwowało tę scenę z zachwytem.

– Jak w twoich czasach mówiono na starszą Pierwszą? – zapytał któryś.

Oderwała na moment spojrzenie od własnej praprapraprawnuczki.

– Mama – odparła z ciepłym uśmiechem.

Powrót do listy opowiadań

Paulina Klimentowska – warszawianka lubująca się w science-fiction. Nie stroni od opisywania relacji, zwłaszcza tych wykraczających poza konwencję. Z wykształcenia doktor nauk chemicznych. Niechętnie porzuciła stolicę, by osiąść na Kaszubach. Pasjonatka brydża i gotowania. Prywatnie szczęśliwa żona i mama dwojga słodziaków. Pisze różne historie, odkąd w wieku lat czterech nauczyła się stawiać litery. Zadebiutowała w nieistniejącym już czasopiśmie „Science Fiction, Fantasy i Horror” w 2009 roku. Wygrała plebiscyt na najlepszy tekst portalu fantastyka.pl w roku 2017.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23810

Doceniam za konsekwentną i ciekawą wizję przemodelowania rodziny w przyszłości, gdzie poszczególne role zostały zastąpione ordynacją. Bardzo dobrze dopracowane pod kątem naukowym, jako że trochę siedzę w temacie biomateriałów, to szczególnie ujęło mnie wspomnienie tej technologii.

Wicked G

Osobliwie, acz przekonywająco przedstawiona wizja przyszłości. Regres językowy, postępująca matematyzacja myślenia (nie wiem, czy można to tak nazwać), podejmowanie decyzji na podstawie optymalizacji, a nie norm moralnych, aż wreszcie tęsknota za tym, co ludzkość w Twojej wizji zupełnie zatraciła. A to wszystko w bardzo krótkiej formie.

Chrościsko

Jak ładnie, rodzicielska miłość przetrwała wiek cały, choć jako swoisty dinozaur. I te szpile na kulturę neutralności wszędzie – to już kolejne opowiadanie delikatnie z tego drwiące. Podoba mi się jednak, jak ładnie przedstawiasz potrzebę bliskości i bycia kochanym, której żadne społeczne mody nie mogą zmóc.

Psychofish

Zakończenie miało w sobie coś zaskakującego, trafiło do mojej wrażliwości. „Matka” jest przejmującą puentą, bo cała historia buduje obraz, w którym to jedno słowo wybrzmiewa w wyjątkowy sposób.

Mersejk

(…) szort w swoim głębszym wymiarze mówi o przepaści i próbie budowania mostu. No bo między nami a tymi za sto lat jest jednak przepaść – którą tutaj przedstawiasz choćby na poziomie językowym. Ale podoba mi się to, że opowiedziałaś o próbie komunikacji między starym a nowym. Zadajesz w ten sposób pytanie nie o zmianę technologiczną, tylko o zmianę człowieka. Uderzasz w czułą strunę, a ja jako czytelnik zastanawiam się, co poczuje człowiek z 2120 roku, czytając ten tekst? Czy też go to ruszy?

funthesystem

Gorzko-słodki tekst, który bardzo dobrze się czytało. Wyczuwam tu kpinę z obecnych trendów psycho-społecznych i, cóż, lektura opowiadania po raz kolejny zmusza mnie do zastanowienia, jak daleko się w tym wszystkim posuniemy i jak bardzo drastyczny będzie nasz koniec…

katia72

Powrót do listy opowiadań

Śmieciarka

Sylwester Nowicki

Przede wszystkim muszę przyznać, że miałem szczęście. Cholernie dużo szczęścia. Moja maszyna to nie jakiś transorbitalny liniowiec czy podwymiarowy ekspres, a już na pewno nie sportowy ścigacz. To była zwykła śmieciarka po przejściach. Młody mówił, że przypomina mu widelec, no i coś w tym nawet może było. Taki ułamany, ale widelec.

Trzeba powiedzieć, że to był całkiem dobry sprzęt i służył mi przez wiele lat. Taki wół roboczy zrobiony na szkielecie starej dobrej es-dziesiątki. Zapakujesz po sufit, a uciągnie. Z oryginału została już tylko oś z kabiną, reaktorem i silnikiem. Ładownia po lewej stronie też prawie jak nówka, trochę połatana i pospawana, miejscami było parę wstawek, ale w sumie wyglądała podobnie.

Po prawej to już dzieło Picassa. Zmyślny gość, ma taki warsztat przy Gammie. Zwozimy mu czasem trochę złomu w lepszym stanie. Radzi sobie chłop i jeszcze przeglądy wystawia.

Wiesz, jak jest. Nie każdego stać na stocznię, a Picasso jakoś tak sprytnie kratownice pospawał, przyczepił parę starych kontenerów, łącznik zrobił, wstawił grodzie od jakiegoś złomu. Wszystko elegancko i szczelnie. Zresztą, to i tak tylko na śmieci, najważniejsza jest kabina. O nią się dba, jak należy, no bo sam rozumiesz, jak coś puści, możesz nie zdążyć narobić w skafander, a ładowni to się nawet czasem w ogóle nie uszczelniało.

Nieraz bywało, że na prawym skrzydle i dwa rzędy kontenerów wisiały. Niesymetrycznie to wygląda, ale latać się dało, no i wtedy nawet ja widziałem ten ułamany widelec, o którym mówił Młody. Niby można jakieś osłony założyć i pomalować, ale kogo obchodzi, jak wygląda śmieciarka. Farba kosztuje, a od promieniowania i mikrometeorytów i tak w rok obłazi. Kabinę się pociągnie, żeby ekranowanie było mocniejsze, i tyle. Jak latasz po orbitach, to ci aerodynamika do niczego niepotrzebna przecież. Zdarza się czasem usiąść na jakimś globusie, ale śmieci lecą poza strefę życia, więc wybiera się nieduże kulki i bez atmosfery. Ciążenie małe, oporów praktycznie brak, po co ci aerodynamika.

W ogóle tę śmieciarkę odziedziczyłem po moim kuzynie, który wziął mnie na pomocnika. Lataliśmy od stacji do stacji, zbieraliśmy gruz, śmieci, odpady. Milionerem nie zostaniesz, ale dało się żyć. Do czasu. Pojawiły się korporacje, kolorowe śmieciarki i piloci w mundurkach i białych koszulach. Zgroza, rozumiesz, śmieciarz w białej koszuli. Za kawałek papieru toaletowego przegryźliby ci tętnicę. Oj, było ciężko, a żyć przecież z czegoś trzeba.

Kuzyn się zahaczył do tych, co latali poza strefę, do średnich orbit. Taka gazowa kulka praktycznie nie ma stałej powierzchni, więc jak coś tam upuścisz, przepadnie na wieki.

Możesz tam zrzucać, co chcesz, przepadnie i koniec. Śmietnik idealny, można powiedzieć. Jest tylko jeden problem. To kawał drogi, a paliwo kosztuje. No ale na wszystko znajdziesz klienta. Gorszy jest niestety drugi problem. Musisz wszystko dobrze policzyć, bo grawitacja nie wybacza, a przy takim olbrzymie grawitacja to studnia bez dna. No i kuzyn źle policzył, i przepadł. I koniec. Rozumiesz, do tej roboty trzeba mieć jednak głowę na właściwym miejscu.

Mnie została śmieciarka i trochę drobnych w kieszeni. Jakoś lawirowałem przez parę lat i powiem ci, że było ciężko. W końcu korporacje rozkręciły interes z hurtem do tych gazowych śmietników, a my wróciliśmy do łask. A to kogoś nie było stać na takie luksusy, a to za mało śmieci, żeby się opłacało. Nie będę kłamał, czasem ktoś się chce pozbyć czegoś, co oficjalnym transportem nie pójdzie. Co mogę powiedzieć, każdy żyje, jak umie.

Tak właśnie poznałem Młodego. Poleciałem na czerwoną czwórkę, nawet nie wiem z czym. Cała ta czwórka to jedna wielka pustynia praktycznie bez atmosfery. Zewnętrzne orbity są teraz skanowane, więc jak wyrzucisz coś trefnego, to cię zaraz federacyjni dopadną. A co oni robią z ludźmi, chyba nie muszę ci opowiadać. Cholerni pretorianie. Nikogo nie ma nad nimi, więc robią, co chcą. Mafia najgorsza ze wszystkich. Paru chłopaków coś próbowało z nimi kręcić i przepadło bez wieści. Kiedyś mieli układ z tymi z korporacji i nie lubią nas strasznie. Ze wzajemnością zresztą. W każdym razie taka pustynia bez atmosfery to idealne miejsce, bo nic się tam nie będzie budować. Niby w strefie życia, ale kto by szukał szczęścia na kupie piachu. Powiedzmy, że nikt się jej za bardzo nie przygląda.

Jak wracałem, wpadłem na Gammę dokręcić parę śrubek w ładowniach. Picasso potrzebował dwóch dni, więc wsiadłem na prom. W okolicy jest taki skalisty globusik. W dzień niewiele jaśniej niż w nocy, ale człowieka ciągnie czasem, żeby postawić nogi na stałym gruncie, no i okazja była, żeby w końcu gardło przepłukać.

Jest tam atmosfera, a ludzie siedzą, bo w ziemi są te świecące kamienie. Pół góry, rozumiesz, potrafią przekopać i znajdą dwa albo trzy. Zresztą, gdyby tego było więcej, już by ich pewnie wysiedlili i wszystko przewalili jakąś wielką koparką. Żyją sobie biednie, ale na własnym. Bogaczy tam nie uświadczysz.

Przesiedziałem z nimi w knajpie dwa wieczory przy kieliszku i nasłuchałem się różnych gawęd i historii. I muszę ci powiedzieć, że mnie to w końcu dobiło. Grzebią w tych skałach całymi dniami, żeby parę groszy na jedzenie zarobić, całe życie ledwo wiążą koniec z końcem, a wieczorami opowiadają legendy, jak to podobno ktoś znalazł kamień tak duży, że poleciał na jakąś cieplejszą kulkę i już więcej nie musiał pracować. Czy to prawda? Wątpię. Jakby ktoś znalazł coś takiego, to pewnie ci, co kręcą tym interesem, odrąbaliby mu rękę razem z tym kamieniem i tyle by z tego było.

Narzekali na swój los, patrzyli tęsknie w niebo, ale jakbyś któremuś włożył w rękę bilet i parę groszy na nowe życie, to zaraz by zaczął grymasić. Że daleko, że teraz nie ma czasu, że musiałby się przygotować. Tak przesiąknęli tym grzebaniem w skałach, że nawet jakby którego szczęście kopnęło w tyłek, to by uciekł wystraszony, zamiast skorzystać.

No i drugiego wieczoru, jak się tak nasłuchałem tych ich opowiadań, poszedłem do kibla i spojrzałem w popękane lustro. Zobaczyłem wszystkie swoje zmarszczki, zabolały mnie wszystkie mięśnie, odezwały się wszystkie stawy i nadwyrężone kręgi. I dotarło do mnie, że jestem taki jak oni.

Jak wchodziłem pierwszy raz na śmieciarkę, to miałem marzenia. Odłożę, zrobię licencję, będę latał czymś dużym i lśniącym. I tak marzyłem i marzyłem. Lata leciały nie wiadomo kiedy, a ja w końcu zacząłem wierzyć w śmieciarskie legendy, z których wcześniej sobie kpiłem. Takie same jak legendy tych biedaków, że kiedyś w gruzach znajdę skarb i się ustawię. Walizkę z pieniędzmi albo kontener fingerytu. Ile się człowiek nasłuchał takich historii przy kieliszku, a przecież w życiu nie spotkałem nikogo, komu by się to przydarzyło.

Dotarło do mnie, że ja już nawet zapomniałem o tych marzeniach. Nie oszukujmy się, mam swoje lata. Robota na śmieciarce niby ciężka nie jest, ale ile mi jeszcze zostało? Dopóki się da, będę latał, a potem skończę, jak wszyscy, na jakimś śmietniku, grzebiąc w odpadach za miskę zupy i marząc nie o skarbie, tylko o jakimś świństwie, które skończy moje męki. Sam przyznasz, że to nie nastrój do butelki. Zwinąłem się do hotelu, a na drugi dzień poszedłem do portu, żeby wrócić na Gammę.

No i wtedy spotkałem Młodego. Tam się kręci mnóstwo dzieciaków, małych i dużych. Polują na obcych. Nie kradną, ale każdy chce, żeby mu coś dać. Biedne, brudne, obdarte i wesołe. Obskoczyły mnie, ale jedyne, co mogłem im dać, to uśmiech. Tylko po co im taki pomarszczony i szczerbaty?

Zauważyłem, że żadne nie chce, żeby je ze sobą zabrać. Wołają tylko o jałmużnę. Kup mi to, daj mi tamto. Jak to dzieciaki. A Młody stał na uboczu, ni to nieśmiały, ni zamyślony, taki skupiony i poważny. Był chyba najwyższy z nich i pewnie najstarszy. Od innych dzieciaków się opędzałem, a on się jakoś tak wyróżnił, że odruchowo coś do niego zagadałem, nawet nie pamiętam co.

Popatrzył na mnie z ciekawością i zauważył plakietkę wystającą z kieszeni. No i zagadnął, czy jestem prawdziwym pilotem i czy w kosmosie jest zimno. Spytałem, czemu go to ciekawi, a on, że kiedyś myślał, żeby zostać pilotem, ale boi się, że zmarznie.

Rozumiesz? Stał tam, nie żeby żebrać, tylko czekał na pilotów, żeby się dowiedzieć, jak jest w kosmosie.

Śmieszne było to jego pytanie, takie trochę bez sensu. Poza tym na tej ich kupie kamieni też za ciepło nie jest, bo to przecież prawie koniec strefy, a on się martwił, że zmarznie. I nie mówił, że marzy, żeby być pilotem, tylko że chce być. Tak spokojnie, poważnie, na serio.

I tak sobie pomyślałem, że czemu by nie. Pomocnik by się przydał, a on nie wyglądał już na takiego, co mu trzeba nos podcierać. Okazało się, że ma siedemnaście lat, więc właściwie duży chłop. Poszliśmy do jego rodziców, czy chcieliby go dać do roboty. Ot, zwykli miejscowi grzebacze. Jak mam być szczery, to się chyba ucieszyli, że im ktoś z pleców zdejmuje gębę do wykarmienia. Nawet za bardzo nie zapłakali na pożegnanie. Zostawiłem im w zamian parę groszy na jedzenie, bo przecież zabierałem im ręce do roboty. Młody obiecał, że jak się dorobi, to przyjedzie i ich wyciągnie, ale poza nim chyba nikt tego nie brał na poważnie. Wiesz, co w tym było najgorsze? Im było wszystko jedno.

Stary jestem, ale jak zobaczyłem, że tylko czekają, żeby się za nim drzwi zamknęły, to mi się płakać zachciało. I obiecałem sobie, że jak będę mógł, to jakoś mu pomogę, żeby go coś lepszego w życiu spotkało, niż mnie i tych jego starych.

No i tak dostałem pomocnika.

I powiem ci, że to był dobry wybór. Młody był spokojny i pracowity. Może rakiety by nie zbudował, ale co mu się mówiło, to zapamiętywał i robił. I pytał się dużo. Dużo i o wszystko. Na Gammę to się gapił, jakby świętego zobaczył, a przecież to jedna wielka kupa złomu. Z czasem przywykł, jak już sobie trochę polataliśmy, ale widać było, że mu się ten świat podoba. Nie podskakiwał z radości, tylko się wszystkiemu przyglądał z jakimś takim zachwytem. I pytał, ciągle pytał.

Z liczeniem też sobie dobrze radził. W końcu wygrzebałem mu jakiś kalkulatorek w śmieciach, taką przedpotopową binarną zabawkę. Trochę się namęczyłem, ale zrobiłem mu do tego zasilanie i miał w końcu na czym liczyć i robić notatki.

A liczył szybko i dobrze, czasem nawet w głowie szybciej niż ten jego sprzęt. A to wykombinował, jak skrócić trasę, a to, jak zaoszczędzić paliwo, a to, gdzie warto się zakręcić za robotą. I ciągle pytał, i wszystko zapamiętywał. Naprawdę, aż miło było patrzeć. Jak trzeba było, to siedział cicho, jak mu się coś powiedziało, to robił. Nie był bezmyślny. Jak czasem gdzieś mieliśmy mały postój, zabierałem go ze sobą do knajpy. Co będzie siedział sam, niech trochę pozna ludzi i życie, bo w końcu kiedyś będzie sobie musiał sam radzić, nie? Wyobraź sobie, że nigdy się nie napił, nigdy nie zapalił. Nawet wtedy zabierał ten swój kalkulatorek i coś w nim grzebał.

Śmieciarkę znał na pamięć, sporo już potrafił naprawić, kojarzył trasy i miejsca. Notował loty i klientów, żebyśmy wszystko mieli pod kontrolą. Aż się zacząłem zastanawiać, czy kiedyś z tego jakichś kłopotów nie będzie, jakby ktoś nieodpowiedni się do tego dobrał. Trochę rzeczy tam między wierszami dało się wyczytać, ale z drugiej strony kogo miałoby to obchodzić. Pisał też taki trochę pamiętnik, trochę dziennik pokładowy.

Aż w końcu mi się go żal zrobiło. No bo choćby nauczył się pilotować, choćby poznał wszystkie trasy, choćby opanował nawigację i umiał wszystko naprawić, choćby się nawet z tego wszystkiego doktoryzował, to przecież wciąż pozostanie tylko śmieciarzem. Mądrym, sprytnym, zaradnym, ale jednak tylko śmieciarzem. No i drugi raz w życiu zachciało mi się przez niego płakać.

Rozpytałem się tu i ówdzie i wziąłem go na rozmowę. I pytam się go, czy by rzeczywiście chciał być pilotem, takim prawdziwym. Miał już wtedy z dziewiętnaście lat. No pewnie, że by chciał. No bo rozumiesz, w złotym pasie jest taka zielona kulka. Prawdziwe drzewa, prawdziwa atmosfera, prawdziwa woda, no i ciepło.

Drogo tam i do roboty nie biorą każdego, ale na orbicie wisi parę dużych hoteli. Turyści oczywiście biedniejsi, jednak ruch spory i robią czasem kursy dla pilotów takich małych bączków, co obsługują trasy między tymi hotelami.

Geniusza do tego nie trzeba, bo większość manewrów w autopilocie, tylko za podejście do licencji trzeba zapłacić. Tak sobie pomyślałem, że Młody by sobie spokojnie poradził. Kurs, egzamin i do roboty. Nowym tam jest ciężko, jak wszędzie, ale ma łeb na karku, więc szybko załapie co i jak. O to byłem spokojny. Sprawdzi się z cargo, dadzą go do ludzi, a wiadomo, że napiwkami można dorobić. Jak nabierze doświadczenia, to kto wie.

No więc tłumaczę mu co i jak, że może by chciał. Polata ze mną jeszcze z rok, może dwa, odłożymy na kurs i niech szuka szczęścia. W końcu przecież chciał być pilotem, nie?

Myślisz, że się ucieszył? Znów spojrzał tymi swoimi spokojnymi, zamyślonymi oczami i widzę, że coś kombinuje. No i w końcu się pyta, a co wtedy ze mną?

Cholera, przez całe życie nikogo nie obchodziło, co ze mną. Tłumaczę mu, Młody, ja już wiele nie zdziałam, pociągnę ten biznes, ile dam radę, a potem sprzedam śmieciarkę i będę żył za tę kasę jak król.

Dobrze wiedział, jaka jest prawda, widział niejedno śmietnisko na planetkach. W końcu powiedziałem mu jak mężczyzna. Jesteś jeszcze młody, masz jedno życie. Mną się nie przejmuj, zrób coś, żebyś nie skończył tak jak ja.

Nie było się przecież nad czym zastanawiać. Zgodził się, powiedział, że polata ze mną, ile będzie trzeba, a jeśli to się uda, to się odwdzięczy. Zadba, żebym nie skończył na śmietnisku.

Tak się mówi. Szczerze mu dobrze życzyłem i wierzyłem, że tak by chciał. Skoro nie zdążyłem spełnić swoich marzeń, może chociaż pomogę jemu. Powiem ci, że te kursy nie są nawet takie drogie. Pewnie, że wpychają tam przede wszystkim swoich, ale wiesz, jak jest. Na każdego kuzyna musi przypadać jeden taki, co się zna na robocie, bo inaczej interes padnie.

Szło nam nawet całkiem nieźle. Tu jeden przelot, tam drugi, parę ton tam, kilka z powrotem. Wyglądało to nie najgorzej. Tylko pod koniec roku siadło chłodzenie w reaktorze. Picasso rozłożył ręce i powiedział, że jak chcę, to on może pospawać, ale żebym nie planował za wiele na przyszły rok, jeśli zamierzam tym dalej latać.

Co było robić? Młody znów nie płakał, nie krzywił się, nie rozpaczał. Wyciągnął oszczędności i większość poszła na nowe chłodnice. Trzy noce z nerwów nie spałem.

Lataliśmy potem jeszcze z pół roku, ale za stary jestem na takie sztuczki. Przecież jak znowu będziemy blisko, to albo w maszynie, albo we mnie coś strzeli i kasa się rozejdzie. Jakby się dało wzbogacić na samym oszczędzaniu, to po tylu latach powinienem być przecież milionerem.

No i zacząłem kombinować.

Podobno są uczciwi śmieciarze, każdy ci tak powie, ale bądźmy szczerzy. Ja żadnego nie spotkałem, a trochę się już kręcę po okolicy. Parę groszy każdy chętnie przytuli, a są tacy, co dobrze płacą, żeby się pozbyć problemu z podwórka. Ja tam się w kłopoty nie pchałem, żeby mieć trochę spokoju, ale nie przeczę, w młodości różnie bywało. Nie jestem w tym interesie żółtodziobem, ja znam ludzi, a oni znają mnie. Wszyscy wiedzą, czego się po kim spodziewać.

No i trafił się klient. Kasę bierzesz w takich przypadkach z góry. Nigdy tak na sto procent nie wiesz, co wieziesz i jak się ta wycieczka skończy. Płacił grubo, a jakże. Z pięć miesięcy musiałbym latać ze zwykłymi śmieciami, a i tak nie wiem, czy tyle bym dostał. Z drugiej strony, gdyby klient chciał utylizować oficjalnie, pewnie zapłaciłby dużo więcej. Wszystkim się opłaca. Pewnie, że jest ryzyko, ale pomyślałem sobie, że w razie czego wezmę to na siebie. Jak mnie posadzą, przynajmniej będę miał ciepły pokoik do końca życia.

Sześć skrzynek stanęło w ładowni, a kasę od razu dałem Młodemu do schowania. A ten, zamiast się ucieszyć, zaczął kombinować i zadawać pytania. No pewnie, że to nie jest bezpieczne, no pewnie, że nie jest legalne. Ryzykował tak samo jak ja, więc nie mogłem go okłamać. Nie mam pojęcia, co jest w środku. Sprawdziłem skanerkiem, ekranowane dobrze, ale nie mogę zagwarantować, że po drodze nic się nie wydarzy. Nic nie powiedział, chociaż widziałem, że nie był zadowolony.

Parę dekad temu z takim towarem szło łatwiej, mniej patroli i nie skanowali pasa odpadów. Zdarzało się, że ktoś wyrzucił jakieś świństwo w pas asteroid, ale to spore ryzyko. Walnie w jakiś kamień i nie wiadomo, gdzie potem poleci. Niektórzy to nawet wystrzeliwali z ładowni, żeby szło poza ekliptykę, tylko to w ogóle średni pomysł, no i teraz jednak sporo skanerów czesze. A w ekliptyce zawsze się za coś można schować. Pod latarnią najciemniej, nie?

W sumie najbezpieczniejszy wybór, jeśli taki istnieje, to właśnie czerwona czwórka. Niby nie wolno, ale gdzieś przecież trzeba wyrzucać. Kombinuje się po drodze, żeby z trasy nie było oczywiste, gdzie lecisz. Trafiasz w okolicę niby przypadkiem, sprawdzasz, czy na dole nikogo nie ma, siadasz, zostawiasz i lecisz. Tyle tam gruzu różnej maści, że już nikt na to nie zwróci uwagi. Trzeba się tylko rozejrzeć, czy federacyjni się w okolicy akurat nie kręcą.

No więc skoczyliśmy dwie orbity do przodu, jedną do tyłu, to jakaś stacja po drodze, jedna, druga, trzecia. Trzeba też było zajrzeć na Gammę. Picasso wyszykował nam komorę w jednym kontenerze. Normalnie dba się o kabinę, reszta może być dziurawa, ale jak planujesz siąść na dole, to ze startem zawsze jest ryzyko. Kiepsko tak zostać bez tlenu w razie awarii. Jak sobie zorganizujesz komorę, to jakoś się przechowasz, zanim przyleci ratunek. Skafander nie wystarczy.

Przyznam się, że tak dawno się w to nie bawiłem, że jak już byliśmy na ostatniej prostej, to strach mnie obleciał. No, ale zerknąłem, czy w okolicy nikt się nie kręci. Jakby co, lecieliśmy dalej, a chcieliśmy tylko skorzystać z procy grawitacyjnej.

Niby było spokojnie, pusto i cicho. Wóz albo przewóz. Siedliśmy w jakimś kraterze. Zerknąłem jeszcze raz na ekrany, w okolicy cisza. Skrzynki poleciały w piach. Odpaliłem je pneumatycznie, żeby nie stały koło śmieciarki. Chwilę trwa, zanim się przygotuje dopalacz do startu, a jakby co, powiem, że nie moje, leży przecież pół kilometra dalej. Nikt się na to pewnie nie złapie, ale człowiek w desperacji wszystko sobie wmówi.

No i rozumiesz, czas mi się dłużył, oj, dłużył. W końcu kreski na wskaźnikach doszły do końca, dopalacz strzelił, wgniotło nas w fotele i po minucie byliśmy już na niskiej orbicie. I wciąż nikt nas nie aresztował. Ja cieszyłem się jak głupi, a Młody jak to Młody. Skupiony i poważny. Koniec końców, udało się. Towar został tam, gdzie nikt nie chce szukać, kasa została w kieszeni. Załatwione. Wolałem do tego więcej nie wracać, żeby go nie denerwować. Trzeba przyznać, że trochę nas ta robota podratowała.

A że i ja liczyć umiem, to mi wyszło, że jeszcze jeden taki skok i Młody będzie mógł próbować swoich sił na własną rękę. Tylko to nie jest takie proste. Trzeba trochę poczekać na okazję, no i chciałem, żeby ten pierwszy raz Młodemu trochę wywietrzał z głowy, żeby się nie denerwował za bardzo. Ale myślę, że od razu czuł, o co chodzi.

To był ten sam klient, nawet się nie targował. Ładunek podobny. Trochę kluczyliśmy, potem wizyta na Gammie, żeby Picasso sprawdził komorę, no i w drogę. Jedni mają takie szczęście, że jak coś zaplanują, posypie się od razu. O innych pech przypomina sobie na finiszu. Zastanawiałem się po drodze, do których należę, ale przecież dzieckiem nie jestem i nie pierwszy raz to robiłem. Najważniejsze, żeby nie zwracać na siebie uwagi. W ładowni zalegało trochę zwykłych śmieci. Trasa była przez typowe stacje. Orbity i kierunek bez zarzutu. Nie może być tak wszystko książkowo, bo też się rzuca w oczy, więc przystanąłem po drodze na drinka, ale na zadupiu, żeby nikt nie zwrócił za bardzo na mnie uwagi. Przećwiczyłem to nie raz.

Do czwórki dolecieliśmy spokojnie. Potem wejście na orbitę, że niby proca, ale źle policzyłeś, no i teraz potrzebujesz chwili, żeby wszystko ustawić i się oderwać. Numer stary jak świat. Tak naprawdę potrzebujesz chwili, żeby się rozejrzeć. Ekran czarny jak noc, nikogo w pobliżu nie ma. Nie ma się co czaić, bo lepiej nie będzie. Zeszliśmy na dół i siedliśmy znów między hałdami złomu. Jak tylko kurz opadł, wystrzeliłem skrzynki i resztę śmiecia. W zasadzie byliśmy czyści.

Okazało się, że przy lądowaniu oderwał mi się jeden kontener z tych spawanych przez Picassa po prawej stronie. Żadna wielka sprawa, tak czasem bywa. Wysłałem Młodego na obchód. Robił to już parę razy i wiedział, o co chodzi. Trzeba odciąć, co niepotrzebne, i skonfigurować masę. Zielona linia na ekranie to oś balansu, czerwona kreska to wektor. Muszą się zejść. W przestrzeni niekoniecznie, tam możesz lecieć nawet bokiem i dasz radę. Dobry pilot poradzi. Ale przy starcie z kulki, choćby takiej małej, możesz fiknąć koziołka i koniec kariery. Młody wziął przenośny terminal, a ja zostałem w kabinie. Nie poszedłem z nim, bo wiem, że sobie radzi, poza tym w ładowni jest ramię i taśmy.

Przekąsiłem coś i tylko patrzyłem, jak mu idzie. No i powiem ci, że poszło mu zawodowo, elegancko wszystko ustawił. Mnie by się nawet nie chciało tak dokładnie. W międzyczasie kreski od dopalacza doszły już całkiem wysoko. Tylko patrzeć, jak będziemy się zwijać.

No i wtedy zaczęło szumieć. Człowiek jest w napięciu, od razu zaczyna się nerwowo rozglądać, ale przecież znałem ten dźwięk. Coś siadało w okolicy. Zerknąłem na monitor. Młody był w lewym skrzydle i pewnie też słyszał, co się dzieje. Pewnie ktoś wpadł w takiej sprawie jak nasza. Udamy, że się nie spotkaliśmy i tyle. Może wybrałem za dobre miejsce. Dużo gruzu wokoło, łatwo tam coś zgubić. Może trzeba było wybrać coś gorszego.

W każdym razie chwilę trwało, zanim wszystko ucichło i piasek opadł. Chyba lata całe. A Młody cały czas siedział przyczajony na lewym skrzydle. Sporo się chłop nauczył.

Jak już zaczęło jaśnieć na tyle, że coś było widać, od razu rozpoznałem ten spiczasty ogon. Federacyjni. Cholera. Musieli mnie jakoś namierzyć, po co inaczej lądowaliby na śmietnisku? Pewnie stali w opozycji, na tej samej orbicie. Jakoś ich przegapiłem, moja strata. No dobra, sam tego chciałem. Robię w myślach rachunek sumienia, kombinuję, jak tu wykręcić z tego Młodego. Może trzeba będzie dać kasę? Znów, cholera, cała robota na marne, a on będzie latał śmieciarką do usranej śmierci.

Ale komunikacja milczy. To było dziwne. Jakby mnie namierzyli, zaraz by było wezwanie, standardowa formułka, ostrzeżenie i inne bzdury. A tu cisza. No i dociera do mnie powoli, że oni tu nie są po nas. Taka chmura po starcie czy lądowaniu siada kilka minut, więc zacząłem z powrotem oddychać i kombinować, o co chodzi.

Już wiem, że Młody zrozumiał najważniejsze i siedzi w komorze. Ja siedzę w kabinie, więc też mam ekranowanie. Zwykłą i-erką nas nie wyłapią. Nie chodzi o to, że jesteśmy niewidzialni, ale ekranowanie działa w obie strony, a większość patroli na takich zadupiach nie ma nadzwyczajnego sprzętu. Chyba że szukają czegoś konkretnego, ale wyszło mi, że nie nas, więc jest nadzieja. No i ten piach przysypał trochę śmieciarkę i mogła wyglądać jak część kupy złomu za nią. Jest jakaś mała szansa, że nas przegapią. Tylko niestety mamy reaktor i dopalacz nabity do pełna. Jak się tam któryś oprze o odpowiedni guzik, zaświeci się im połowa kontrolek w kabinie. Ile mamy czasu? I jak go wykorzystać?

A komunikacja wciąż milczy. No i teraz najważniejsza sprawa. Jak nie po nas, to po co? I to jest, powiem ci szczerze, najgorsza opcja. No bo pomyśl tylko, po co taki patrol siada?

Przecież nie idą się odlać w krzaki. Oni nie szukają niczego w śmieciach, oni tam chcą coś ukryć. Niby centralna policja, ale kręcą swoje interesy jak wszyscy. I to grube interesy. Sami siebie przecież nie będą ścigać, tak? Wszyscy o tym wiedzą.

Jak już wszystko opadło, dwóch wyszło na zewnątrz. Pochodzili dookoła tej swojej strzałki, coś oglądali albo się naradzali. A ja patrzę na kreski od dopalacza i modlę się, żeby szybciej szły. Już niewiele do końca, ale brakuje. Siedzę spięty jak tygrys do skoku i czekam. I biję się z myślami.

No i wtedy się zaczęło. Wyszło jeszcze czterech, dwóch federacyjnych i dwóch innych. Ci dwaj mieli zwykłe skafandry, takie cywilne. I najważniejsze, do pleców mieli przystawione lufy. Powiem ci, że wchodzenie w interesy z federacyjnymi to kiepski biznes. Im grubszy interes, tym gorzej. Jak chodzi o rozliczenia, to poderżną gardło tobie i twojej matce i nie masz się komu poskarżyć. A czasem wystarczy, że za dużo zobaczysz, i też się tobą zajmą.

Czy tamci byli winni, nie wiem. Ale nie mieli najmniejszych szans. Nie było żadnego strzelania, raz, dwa i rozcięli im skafandry. Bez tlenu możesz wytrzymać jakieś trzy minuty. To nie jest tak, że jak kulka jest bez atmosfery, to od razu próżnia. Przy powierzchni zawsze coś tam jest, ale nie ma tlenu, no i ciśnienie niewielkie. Wdychasz, ale nie oddychasz. Próbujesz robić wszystko, żeby się ratować, ale cokolwiek wymyślisz, głowa wie, że nie zadziała. Ludzie wtedy wariują, szukają rękami nie wiadomo czego, wpychają sobie do ust, co popadnie, ziemię, szmaty, ale nic nie przynosi ulgi. I oczy. Serce wali coraz szybciej, ciśnienie rośnie, pękają naczynia, gały robią się czerwone i wychodzą z orbit. Nie ma już znaczenia, czy dostaniesz zawału, zanim się udusisz, czy nie. Zanim umrzesz i tak pewnie odbierze ci rozum.

Nie patrzyłem na zegarek, ale wili się w tym piachu i miałem wrażenie, że trwa to lata. I choć wiele w życiu widziałem, muszę się przyznać, że całe jedzenie poszło na podłogę. Od razu przed oczami stanęło mi paru starych kumpli, którzy w dawnych czasach przepadli bez wieści.

No i co? Teraz już wiem, że nikt mnie o ładunek nie będzie pytał. Jak nas wypatrzą, skończymy tak samo, a ja nie mam ochoty, żeby mi gały wyszły z orbit. Opanowałem się jakoś i patrzę na konsolę. Kreski są już prawie na końcu. Co robić? Uciekać? Liczyć, że nas przegapią? Jak wyczekasz za długo, może być za późno. Pot wyszedł mi na czoło i ręce mi się trzęsły jak cholera. Każde wyjście ma swoje wady, ale największą wadę ma to, że tu jesteśmy.

Pomyślałem, żeby może jakoś ściągnąć Młodego do kabiny. Tamci w międzyczasie przesunęli tych nieszczęśników na bok, koło jakiejś kupy gruzu. Pewnie zamierzali machnąć ogonem przy starcie, żeby się wszystko zasypało. Rozglądali się tak jeszcze na odchodnym po okolicy, no i jednemu coś się musiało nie spodobać. Widzę, jak się zatrzymuje i gapi w naszą stronę. Może coś powiedział do reszty, może nie, w każdym razie tamci zostali, a on sobie powoli ruszył w kierunku śmieciarki. Wiesz, jak człowiek idzie spokojnie, to macha rękami, nie? A on jedną ręką macha, a druga, ta od strony kabury, sztywna. Coś wyniuchał, a jak nie wyniuchał, to zaraz wyniucha.

Czas na kalkulacje się skończył, trzeba się zwijać. Jak podejdzie za blisko, to go usmażymy i wtedy roześlą za nami list gończy po wszystkich układach. Słupki dopalacza były już na swoim miejscu. Wszystko, co mogłem zrobić, to puścić alert, żeby Młody w komorze wiedział, co się dzieje.

A potem tak walnąłem w starter, że aż się wystraszyłem, że się rozleci. No i huknęło. Zrobiło się pomarańczowo dokoła i śmieciarka szarpnęła. Młody sprawił się dobrze, maszyna poszła jak po sznurku. Miałem tylko nadzieję, że się tam do czegoś przypiął w komorze, ale był bystry, więc pewne siedział przypięty, jak tylko załapał, że coś jest nie tak.

No to rozumiesz, karty rozdane. Oni wiedzą, że my wiemy, my wiemy, że oni wiedzą. Teraz najważniejszy jest czas. Nie ruszą tak od razu za nami, trochę muszą poczekać, aż wszystko znowu osiądzie. Ile mamy czasu? Dziesięć minut, piętnaście? Każda jest na wagę życia. Trzeba szybko gdzieś odskoczyć. Do ludzi. Śmieciarka i tak już raczej na straty, chociaż z pomocą Picassa może coś się wymyśli. Zawsze jest nadzieja, że nie będą nas szukać. Oni wiedzą, że my wiemy, co nam grozi, więc może nie będziemy chcieli się wychylać.

Tylko najpierw trzeba odskoczyć. Gapię się na ekran i patrzę, kiedy ruszą. Liczę sekundy i czekam na tę zieloną kropkę za nami. Minęliśmy niską orbitę. Trasę ucieczki człowiek ma zawczasu w głowie, nawet nie jedną, na wszelki wypadek, ale na pustkowiu ciężko się zgubić w tłumie. Potrzeba czasu, żeby gdzieś dolecieć. Jest niby w okolicy ta skalista kulka, z której zgarnąłem Młodego, jest parę stacji. Trzeba dolecieć do jakiejś trasy i dokleić się do kogoś.

A za plecami ciągle czarno. Zacząłem się już cieszyć, że jednak mamy szansę. I wtedy w nas trzepnęło. Takie głuche stęknięcie, ale szarpnęło i nagle wszystko zaczęło wirować. Musieli, cholera, wystrzelić coś za nami tak na farta, bo wyszło, że w ogóle się nie poderwali. No i oni mieli farta, a my nie. Wgniotło mnie w fotel i powiem ci, że myślałem, że już po mnie. Na konsoli dyskoteka, przeciążenie zgniata mi głowę, a na zewnątrz karuzela. Najważniejsze, że nie ma dekompresji kabiny. Nie wiem, jakim cudem, jakoś sięgnąłem do guzika w oparciu. Ładunki odpaliły, silniki korekcyjne zadziałały. I zostałem sam w kabinie. Uratowany.

Chwilę mi zajęło, zanim doszedłem do siebie. Uratowany. Patrzę na ekran, za mną pusto. Nie poderwali się jeszcze. Śmieciarkę szlag trafił. Rozpadła się na tysiąc kawałków, które rozleciały się na wszystkie strony, ale kabina jest szczelna. Nie jest tak źle, szyfrowany sygnał i kumple Picassa mnie poratują. Mogę nadać otwarte wezwanie, tylko wiadomo, kto wtedy pierwszy przyleci. A tak, wśród resztek po śmieciarce, jakoś może mnie przegapią.

Jest tylko jeden problem. I ręce znów zaczynają mi się trząść. Co z Młodym? Co ja najlepszego narobiłem?

Dobrałem się do logów i sprawdzam. Komora była szczelna do końca odczytów, więc jest nadzieja. Po odczepieniu zaczyna nadawać sygnał, tylko nadajnik mały i słaby. Z drugiego końca galaktyki nic nie usłyszysz, a cholera wie, w którą stronę poleciał. Podtrzymanie nie starczy na zbyt długo, więc siedzi tam biedny sam i może tylko patrzeć, jak kreska od tlenu idzie w dół. W końcu zrobi mu się tam zimno, a tego się bał najbardziej. Że będzie mu zimno.

Patrzę przez wizjer, ale nawet jakbym wypatrzył komorę, to co? Kabina też na rezerwie. Mogę się co najwyżej obrócić w dobrą stronę i lekko odepchnąć. A potem czekać, aż ktoś mnie znajdzie. W takiej sytuacji wyłączasz, co się da, i czekasz, aż ci reszta włosów osiwieje.

Chłopak od Picassa w końcu się pojawił, ale o Młodym nawet nie chciał słuchać. Powiedział tylko, że komora to nie schron przeciwrakietowy, a jak mam ochotę na randkę z federacyjnymi, może mnie tam zostawić. Rzuciłem się na niego z pięściami i wracałem przykuty do fotela. Ale uratował mnie.

Dlatego przychodzę z tym teraz do ciebie. Rozumiesz? Dam ci zapis z tego złomowiska. Dam ci wszystko, co się zarejestrowało z kabiny, i jeszcze opowiem parę historii do kompletu. Puścisz wszystko w tej swojej telewizji. Zarobicie kupę kasy i może dobierzecie się do tyłka federacyjnym. Oddam ci wszystko, ale pod jednym warunkiem. Pomożecie mi znaleźć Młodego. Sam nie dam rady go namierzyć, nie mam nawet czym lecieć.

Pasuje ci taki układ?

Powrót do listy opowiadań

Sylwester Nowicki – urodzony w Kielcach. Adept Politechniki Świętokrzyskiej i absolwent Uniwersytetu im. Jana Kochanowskiego. Z zawodu wyuczonego logistyk, z wykonywanego – informatyk. Prywatnie amator słowa pisanego i miłośnik świata. Zarówno tego za rogiem, jak i tego odległego o lata świetlne. Zarówno tego widocznego gołym okiem, jak i tego ukrytego w ludzkich wnętrzach. Niedoszły fotograf, astronom, szachista, obieżyświat. Z konieczności wierzący w reinkarnację, bo chciałby w końcu mieć na to czas. Prywatnie szczęśliwy mąż i szczęśliwy ojciec. Ot, człowiek.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25205

To tak, jakbyś zaprosił mnie na piwo czy kielicha i po długiej ciszy zaczął opowiadać tę historię, prosto z serca, po ludzku, normalnie, jak dawno niewidziany kumpel. Wciągnęło bardzo.

Edward Pitowski

Śmieciarka to jeden z moich ulubionych tekstów 2020 na forum. W ciekawy i pomysłowy sposób ogrywa space-operową konwencję, podbijając ją pomysłowym i psychologiczne bardzo przekonującym doborem narratora-bohatera i jego tonu, użytego bardzo sprawnie do charakterystyki postaci. Tekst wydaje się lekki, przyjemny, ale jak złapie za gardło, to nie puszcza.

ninedin

Bardzo przyjemna lektura. Lekki, gawędziarski, pełen humoru styl oswaja czytelnika z przedstawionym światem przyszłości i gładko prowadzi przez opowiadaną historię. Jest to jedynie pewien niewielki wycinek tego świata, ale przedstawiony naturalnie, szczegółowo i przez to wiarygodnie. Na uwagę zasługuje nietypowy wybór bohatera – bardzo sympatyczna kreacja postaci.

black_cape

(…) opowiadanie mnie urzekło – chwytającym za serce bohaterem, narracją, zakończeniem. Także nostalgicznym tonem. A przede wszystkim tym, że od dawna w polskiej fantastyce nie widziałam tak fajnie napisanego bohatera, który będąc pozornie takim drobnym cwaniaczkiem, okazuje się niemalże bohaterem conradowskim.

drakaina

Niezły pomysł, Seenerze, zamieniłeś na bardzo porządne opowiadanie, które mimo niezbyt zachęcającej formy, okazało się świetną historią, napisaną z nerwem i niezwykłą lekkością. Bawi też umiejętnie dawkowany humor w bardzo dobrym gatunku, a zakończenie zaskakuje i nie pozostawia czytelnika obojętnym.

regulatorzy

Powrót do listy opowiadań

I niesprawiedliwość dla wszystkich

Jerzy Bogusławski

Uniesiony miecz nie opadł. Waga ani drgnęła. Rzeźba Temidy stała tak, jak stała. Mimo to Eurydyka bała się ponownie na nią spojrzeć. A nuż marmurowy posąg ukarze kobietę za to, co zamierza zrobić?

Rozpięła kombinezon przy szyi. Soft z wszczepionego w ciało chipu wykrył zdenerwowanie i zaproponował program relaksacyjny. Odmówiła – nigdy ich nie używała w pracy, taka zmiana mogłaby wzbudzić podejrzenia.

Zanim roboty sprawdziły pozostałych ludzi z kolejki przy wejściu do sądu, do duszności i spoconych dłoni doszło bulgotanie w żołądku. Aż musiała poluźnić pasek.

Kiedy w końcu stanął przed nią android, zacisnęła zęby i spojrzała w obiektywy umieszczone w miejscu oczu. Pole widzenia kobiety zajął rząd zmieniających się cyfr – sprawdzali zawartość chipu. Eurydyka przywołała w myślach obraz matki, która płaczliwym głosem pytała, co u niej słychać.

Teraz się okaże, czy haker był wart swojej ceny.

Wstrzymała oddech.

– Kontrola – zawyrokowała maszyna.

Cholera! Nie tak miało być!

– Coś się stało? – spytał android.

Eurydyka całą siłą woli zmusiła głos, by nie drżał, gdy powiedziała:

– Sprawa osobista.

– Dokładnie?

– Zdrowie matki.

Cisza.

– Proszę rozłożyć ręce i czekać na skan – polecił robot.

Jak na zawołanie podleciał niewielki dron i dokładnie prześwietlił ją z góry na dół. Nabrała powietrza, gdy tylko zbliżył się do prawej dłoni, ozdobionej bransoletką. Przez jedną, ciągnącą się w nieskończoność sekundę czekała na wyrok.

– Dziękuję. Może pani wejść.

Powietrze uszło z niej jak z przebitego balonu. Pełny pęcherz dawał o sobie znać. Prędko weszła do olbrzymiego holu, potem skręciła w prawo do toalety. Gdy usiadła, zakryła twarz drżącymi dłońmi, podczas gdy chip, zgodnie z ustawieniami, podłączył się do sieci i nucił słyszalne tylko dla niej melodyjki. Nerwowe łkanie za nic nie współgrało z ich rytmem.

***

Żołądek nie odpuszczał, ale zgodnie z zaleceniem hakera Eurydyka nie zezwoliła chipowi na przytłumienie nerwów. Zamiast tego wjechała na trzecie piętro. Potrzebowała motywacji. Przypomnieć sobie, dla kogo to robi.

Tutaj bowiem mieściły się sale sądowe. A przed nimi nerwowi ludzie, zobligowani przez prawo do stawiennictwa osobistego i łudzący się, że otrzymają sprawiedliwość. Choćby przydzielona jej sprawa: Ludmiła Korga, lat dwadzieścia jeden. Śliczna dziewczyna, która miała pecha dostać pracę w korporacji zarządzanej przez sukinsyna. A ten nie potrafił trzymać rąk przy sobie.

– Proszę zejść z drogi – rozkazał masywny robot-strażnik, idący wprost na Eurydykę.

A oto powód całej niesprawiedliwości – sztuczna inteligencja. Była już wszędzie i wszystkim: przeciwnikiem w grach, kucharzem w restauracji, a nawet kochankiem w wirtualnej rzeczywistości. Musiała więc trafić i do sądów. Niewzruszona przekupstwem, łzami czy krzykami, doskonale za to przyjmująca argumenty adwokatów, przygotowane wcześniej przez zespoły analityków. Teraz procesów nie wygrywała prawda – zastąpił ją sztab speców od uczenia maszynowego, wiedzących, jak wykorzystać algorytmy do interpretacji prawa.

Temida nie mogła być bardziej ślepa.

Mdłości przeszły. Eurydyka nie skorzystała z windy. Zamiast tego chip dokonał uwierzytelnienia i drzwi do schodów pożarowych otwarły się szeroko. Szybkim truchtem wbiegła na następne piętro, nie uruchamiając nawet mechatronicznego wsparcia mięśni.

***

Stanęła przed wejściem do serwerowni wyprostowana jak struna. Gniew się ulatniał, powróciło bulgotanie w żołądku. Szybko wywołała listę kontaktów i wybrała pozycję „Dział IT”. Po chwili w kąciku oka zobaczyła znudzoną, piegowatą twarz, otuloną rudymi włosami.

– Co się dzieje, Euro? – spytała rozmówczyni głosem życzącym sobie jedynie świętego spokoju.

– Znowu problem z podłączeniem do wewnętrznej sieci sądu. – Eurydyka włożyła w słowa cały gniew, który czuła.

Prawa brew programistki powędrowała w górę.

– To weź spytaj SI-Technical. Nie mogę zawsze…

– Ale ja już przeinstalowałam certyfikat i wyczyściłam ten cały cache, jak kiedyś kazałaś! I nadal nic! – Zwęziła usta. – No weź, Ange…

Westchnienie.

– Skończę i zaraz do ciebie przyjdę.

– Zaraz, to ja muszę być na rozprawach. A jestem akurat przy twojej jamie.

Kolejne westchnienie.

– Wchodź. Tylko nikomu ani słowa.

Człowiek. Najsłabsze z zabezpieczeń.

Serwerownia huczała niczym plac budowy. Obecne wszędzie roboty serwisowe zapewniały nieustającą pracę komputerów. To tu biło serce lokalnego wymiaru sprawiedliwości. SI-sędziowie, na bieżąco wydające wyroki w sprawach wyselekcjonowanych przez ministerstwo. Dane te nie były tajemnicą – ku uciesze kancelarii oraz zatrudnianych przez nie specjalistów.

Kiedyś SI wyobrażano sobie jako sztuczne ludzkie umysły, czujące i rozumiejące emocje. Co za bzdura. One widziały tylko dane. A jako sędziowie stosowały prawo w drakoński sposób. Jak wtedy, gdy jedna z nich zignorowała błagania matki Eurydyki i kazała wyegzekwować zaciągnięte przez zmarłego męża długi. Adwokat-fujara dopełnił reszty.

Na końcu serwerowni czekało wydzielone i wyciszone pomieszczenie, wypełnione płynącą z głośników muzyką klasyczną, uwielbianą przez Ange, która sądząc po minie, wprost nie mogła doczekać się ponownej samotności.

– Dobra, siadaj i podłącz się do sieci diagnostycznej – rozkazała programistka.

Eurydyka wykonała polecenie.

– To zaboli. – Ange zaśmiała się pod nosem i odwróciła do ekranu za plecami. Palce rudowłosej zatańczyły na widocznej tylko dla niej klawiaturze.

Czas działać.

Eurydyka szybkim ruchem zerwała z prawej ręki bransoletkę i odsłoniła w miejscu rozszczepienia wtyk. Błyskawicznie podłączyła go do sąsiadującego komputera, który miał dostęp do wszystkich maszyn w serwerowni.

W rogu pola widzenia pojawił się stoper.

Dwadzieścia pięć… dwadzieścia cztery…

Sekundy mijały wolno. Za wolno.

– Powinnaś zacząć używać SI-asystenta – powiedziała Ange.

– Yhm.

– Przyjdzie kryska na matyska. A teraz powiedz, czy instalowałaś łatkę osy?

Dwadzieścia…

– Co?

– Operating System. System operacyjny twojego chipa. Instalowałaś aktualizację?

Szesnaście…

– Coś tak.

Eurydyka wbiła palce w spodnie, gdy programistka nerwowo poruszyła się na krześle.

Dziesięć…

– Dobra, wywołaj konfig i wejdź teraz… – Ange zamilkła. – Albo nie, sama sprawdzę numer.

Krzesło zaskrzypiało.

– Z tego, co pamiętam, numer zaczynał się od KN. Potem jeden, jeden, trzy.

Rozmówczyni zatrzymała obrót i wbiła wzrok jeszcze mocniej w ekran.

Siedem…

– Nie mam takiej aktualizacji.

Pięć…

Westchnienie.

Dwa…

Szybki ruch ręki i bransoleta znów znalazła się w dłoni Eurydyki. A potem w kieszeni.

Ange obróciła się, podjechała krzesłem bliżej.

– Coś ty taka spięta. Żartowałam, że zaboli.

Eurydyka tylko pokiwała głową, słuchając Dies irae Mozarta i szaleńczego rytmu swojego serca.

***

– …zamykam posiedzenie – zakończyła uzasadnienie wyroku SI-sędzia. – Proszę o zatwierdzenie protokołu protokolantkę Eurydykę Broniec.

– Zatwierdzam.

Zgasł wyświetlacz zajmujący środek sali. Eurydyka spojrzała na siedzących po przeciwległych stronach ludzi.

Na głośno klnących: prezesa korporacji, jego adwokata oraz speca od analizy danych.

Na młodego prokuratora, siedzącego z szeroko otwartymi ustami.

I w końcu na tonącą we łzach szczęścia Ludmiłę. Pierwszą od dawien dawna, która otrzymała sprawiedliwość. A wystarczyło tylko dodać trochę przykładów miłosierdzia i wyrozumiałości, i łagodnej interpretacji przepisów do danych analizowanych przez SI.

Zaraz potem Eurydyka poszła na obiad. Haker, który podpowiedział za grube pieniądze, jak przeprowadzić całą akcję, mówił, że codziennie wieczorem ministerstwo synchronizuje wszystkie serwery. Jej dane miały wkrótce wniknąć do krwiobiegu SI-sędziów w całym kraju, co da początek lawinie zmian. Gdyby tylko matka tego dożyła…

Eurydyka szła śmiałym krokiem. Uśmiech zadowolenia nie schodził z jej twarzy, gdy robot-strażnik nakazał skanowanie. Za to szeroko otworzyła oczy, gdy dron wykrył coś w kieszeni. Maszyna wyjęła rozpiętą bransoletkę i oświetliła wtyk.

Zawył alarm.

Uniesiony miecz nie opadł. Waga ani drgnęła. Rzeźba Temidy stała tak, jak stała.

Ślepa i głucha.

Powrót do listy opowiadań

Jerzy Bogusławski – informatyk z Gdańska piszący pod pseudonimem „NoWhereMan”. Z zamiłowania nałogowy pożeracz nowości astrofizycznych, kwantowych oraz elektronicznych, które przekuwa potem na fabuły sesji RPG. Jednak w pewnym momencie przestało mu to wystarczać, więc spróbował swych sił jako autor tekstów fantastyczno-naukowych na portalu fantastyka.pl. Tak zaczęła się mozolna wędrówka, która doprowadziła go do publikacji między innymi w „Silmarisie”, „Szortalu”, „Białym Kruku” oraz Fantazmatach. I to nie jest jeszcze ostatnie słowo.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23735

Najbardziej dynamiczny utwór z konkursu, jaki do tej pory czytałem. Wizja bezwzględnego, sztywnego systemu prawa, który w łatwy sposób może zostać nagięty przez kastę wpływowych ludzi, rzeczywiście jest dość przerażająca.

Wicked G

Ciekawe opowiadanie, po którym nasuwa się wiele pytań natury etycznej, gdy chodzi o wymiar sprawiedliwości.

Crucis

Bardzo mi się podoba, że tu technologie nie łagodzą i nie maskują ludzkich bolączek i nikczemności osobistych i społecznych. Jak człowiek cierpiał, powiedzmy, w XII wieku, tak będzie cierpiał w XXII albo gorzej. Wyszło bardzo wiarygodnie.

Nikolzollern

(…) szort jest dopracowany i dojrzały. Dobry, intrygujący akapit na otwarcie, a pod koniec ładnie spinasz klamrą. Po drodze sporo naprawdę fajnych zdań, do tego konkretna akcja, dobrze dopasowana do objętości. Historia jest krótka, ale moim zdaniem kompletna. Techniczne szczegóły idą tu w parze z osobistym dramatem bohaterki – te dwie strony opowiadania są niemal tak wyważone jak waga Temidy.

funthesystem

Podobało mi się. Przedstawiłeś zagrożenie wynikające z dystopii pod kątem prawniczym. Oddanie sprawiedliwości w ręce maszyn, które można zaprogramować zgodnie z wolą bogatych i wpływowych, to całkiem prawdopodobna wizja, możliwa do przeforsowania pod hasłami chłodnej bezemocjonalnej opinii komputera.

Zanais

Powrót do listy opowiadań

Deszczowa oberża

Agnieszka Fulińska

Była ciemna, burzowa noc. Po kilku godzinach błąkania się w strugach deszczu siekącego nieprzyjemnie po twarzy, którą bezskutecznie usiłowałem zasłaniać kapeluszem i kołnierzem płaszcza, zatrzymałem konia pod skrzypiącym w podmuchach wiatru szyldem oberży. Okna były ciemne, rozświetlane jedynie błyskawicami, niemniej uporczywe dobijanie się odniosło w końcu skutek: w jednym z nich rozbłysło chybotliwe światełko, a chwilę później w drzwiach stanął potężnej postury mężczyzna.

Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, chwycił mnie za ramię i wciągnął do środka, po czym równie bezceremonialnie pogonił po schodach na piętro.

– Do świtu niedaleko – warknął, wpychając mnie do ciasnej komórki. – Rano porozmawiamy.

Usłyszałem zgrzyt rygla i kroki oddalające się od miejsca mojego uwięzienia. Potem zapadła cisza: nawet szum ulewy za oknem zdawał się jedynie dalekim echem, podobnie jak rozbrzmiewające raz za razem grzmoty. Odniosłem wrażenie, że przekroczywszy próg tego pomieszczenia, które nawet w najpodlejszej oberży nie mogłoby nosić miana izby dla gości, znalazłem się poza rzeczywistym światem.

Wymacałem w rogu komórki wygnieciony siennik i sztywne od brudu prześcieradło, rzeczy całkowicie zwyczajne w podlejszych zajazdach. Byłem tak zmęczony podróżą, że pomimo dziwacznego zachowania gospodarza zasnąłem niemal w tej samej chwili, w której rzuciłem się na to nędzne posłanie.

Ocknąłem się, a przynajmniej takie miałem wrażenie, kiedy jeszcze panowała ciemność nocy. Zza ściany słyszałem nadal jednostajny szmer wody i był to kojący dźwięk w porównaniu z tym, który wyrwał mnie ze snu. Dłuższą chwilę nasłuchiwałem, przekonany, że to koszmar, aż dotarło do mnie, że izdebka z pewnością znajduje się nad stajnią lub chlewem, gdyż to, co słyszałem, ani chybi było mlaskaniem i pochrząkiwaniem, jakie wydają psy czy świnie, gdy gospodarz rzuci im resztki.

Przejął mnie dziwny dreszcz, albowiem wyobraziłem sobie, że skrzypiąca podłoga załamuje się pode mną, a ja spadam prosto do koryta, by posłużyć za pokarm dla wygłodniałych wieprzy. Czyż nie taki był od początku zamysł oberżysty – człowieka, jak wielu ludzi jego profesji, podłego i żądnego zysku – by podróżnego, który o północnej godzinie, w burzy i ciemności zapukał do drzwi, rzucić na pożarcie bestiom?

Jeśli nie dotrę do notariusza w Senlis, któż nie uzna, że przepadłem bez wieści w straszliwą zawieruchę?

W odpowiedzi na te myśli z oddali dobiegł przeraźliwy jęk. Usiadłem, dygocząc, na sienniku, owinięty prześcieradłem, które nagle zdało mi się śmiertelnym całunem. W takim stanie dotrwałem do chwili, kiedy przez szpary w okiennicy przesłaniającej maleńkie okienko wdarło się światło przedświtu, odganiając mary i budząc mnie z tego snu nie snu, w który zapadłem wśród upiornych odgłosów zwierzęcej uczty.

Otwarłem ponownie oczy i napawałem się ciszą, zakłócaną jedynie szumem deszczu za ścianą. Podskoczyłem na dźwięk kroków i zgrzyt rygla. Drugi raz tej nocy odniosłem wrażenie, że budzę się z koszmaru.

W drzwiach stanął ten sam mężczyzna, który wczoraj tak obcesowo mnie potraktował – dziś zauważyłem, że wcale nie miałem do czynienia z wielkoludem, a jedynie człowiekiem wysokim i chudym jak szczapa. Widać nocą obszerna kapota uczyniła go w moich oczach nieledwie olbrzymem z baśni.

Zamierzałem dać mu do zrozumienia, co sądzę o wczorajszym zachowaniu wobec uczciwego podróżnika, kiedy on odezwał się do mnie w te słowa:

– Chodźcie, panie, zaprowadzę was do lepszej izby, czeka tam na was balia z wodą, a potem moja żona przyrządzi śniadanie.

Zamrugałem ze zdumienia, ale posłusznie udałem się za oberżystą. Przeszliśmy na drugi koniec korytarza. W pokoiku, wyglądającym znacznie bardziej na izbę dla gości niż komórka, w której spędziłem noc, krzątał się niewysoki chłopak. Czy była to tylko gra wyobraźni, czy też właśnie pospiesznie zwijał zakrwawione szmaty z siennika niewiele tylko porządniejszego niż ten, na którym przespałem noc?

– Tu wam będzie wygodniej – zwrócił się do mnie oberżysta, chwytając chłopaka za ucho i wypychając wraz z tobołem za drzwi.

– Dlaczego nie zostałem tu umieszczony od razu? – zapytałem, siląc się na urażony ton.

– Pokój był zajęty – odparł krótko chudzielec. – Wybaczcie, żem was tak potraktował.

W kącie dostrzegłem torbę, której w nocy nie zdążyłem odpiąć od siodła. Była sucha, jakby ktoś się o nią, a może i o nieszczęsne zwierzę, zatroszczył.

– Jak zejdziecie na dół, żona da wam co zjeść.

Z tymi słowy wyszedł, a ja rzuciłem się sprawdzać, czy nic mi nie zginęło. Portmonetka może i była cięższa, kiedy ruszałem w drogę, ale machnąłem na to ręką. Papiery, które wiozłem do notariusza, zawilgły nieco i atrament gdzieniegdzie się rozmazał, niczego w nich jednak nie brakowało.

Ochlapawszy się stęchłą wodą i zmieniwszy koszulę na czystą, zszedłem do głównej izby.

Większą jej część zajmował duży stół z grubych desek. Niedawno chyba padł ofiarą ognia, albowiem większość blatu była poczerniała i jakkolwiek ktoś przyłożył się do szorowania, ślady spalenizny pozostały dobrze widoczne. Przy piecu krzątała się kobieta stanowiąca całkowite przeciwieństwo małżonka: tak, jak on był wysoki i chudy, tak ona nienaturalnie wręcz niska i pulchna. Obróciła się ku mnie, ukazując rumiane, jowialne oblicze.

– Wybaczcie, panie, że nocą mój mąż nie mógł wam zaproponować porządnej izby. Lepsza jednak sucha komórka niż moknięcie pod gołym niebem. – Zaśmiała się chrapliwie.

Usiadłem nad misą pełną zupy ze skwarkami i poczułem dreszcz. W uszach zadzwoniło echo odgłosów słyszanych nocą.

– Byłbym spał nawet nie najgorzej – rzuciłem w przestrzeń – gdyby nie umieszczono mnie tuż nad chlewem, jak mniemam.

Odpowiedzią na moje słowa był brzęk tłukącego się szkła. Karczmarzowa wpatrywała się we mnie małymi okrągłymi oczkami, może nawet nieco świńskimi, pomyślałem.

W drzwiach izby stanął oberżysta; u jego nóg kręcił się nieduży kundel.

– Tu nie ma chlewu – oznajmił mężczyzna lodowato.

Zerknąłem na zwierzę.

– A więc to zapewne pies dojadał resztki po kolacji? – zaryzykowałem.

Oberżysta usiadł przy piecu, głaszcząc kundla, który zwinął się do snu w cieple.

– W deszczu słychać różne rzeczy – wypowiedział te słowa stanowczym tonem, jakby miała to być odpowiedź na moje pytanie. – W nowej izbie wyśpicie się lepiej.

Dopiero teraz uświadomiłem sobie, że ten człowiek uważa mój dłuższy pobyt w jego przybytku za oczywistość.

– Jeśli zdołałem dotrzeć pod Senlis, rozważę postój na kilka nocy – oświadczyłem – ale jeśli zbłądziłem, to ruszę dalej jeszcze dziś, jako że mam pilną sprawę do załatwienia w mieście.

Przez chwilę panowało milczenie, przerywane jedynie szumem ulewy za oknami, pochrapywaniem psa i trzaskaniem marnego ognia. Oberżysta i jego żona popatrywali po sobie, jakby porozumiewali się bez słów.

Muszę wyznać, że czułem lęk. Byłem na ich łasce, nie wiedziałem nawet, gdzie umieścili konia.

– W tę pogodę nigdzie nie pojedziecie – odezwał się w końcu mężczyzna. – A do Senlis jeszcze pół dnia drogi.

A zatem pobłądziłem w tej przeklętej ulewie. Aby otrzymać spadek – cokolwiek wuj zapisał mi w testamencie – musiałem się stawić u notariusza przed piętnastym dniem miesiąca, czyli najdalej za trzy dni.

– Jak rozumiem – odparłem wyniośle – człowiek, który zajmował wcześniej izbę na górze, zdołał wyjechać.

Pies zawarczał przez sen. Czy to jego mlaskanie słyszałem w nocy?

Oberżysta nawet nie drgnął.

– W tym pokoju nikt nie nocował.

Wzbierała we mnie złość.

– Mówiliście, że był zajęty.

– Bo tak było.

Przypomniałem sobie zakrwawiony tobół w rękach posługacza. Rozejrzałem się, ale chłopaka nie było nigdzie widać. Dojadłem z obrzydzeniem zupę, zostawiając część skwarek, bo miałem wrażenie, że patrzą spośród nich oczy pomordowanych tu gości. Odsunąłem miskę i wstałem, kierując się ku wyjściu. Nikt mnie nie zatrzymywał.

Za drzwiami natknąłem się dosłownie na ścianę deszczu, za którą majaczyły kształty domostw, a może drzew. Wyciągnąłem rękę i zrobiłem krok do przodu – wydało mi się, że krople, a raczej strumień wody jednocześnie mrozi jak lód i pali niczym ogień.

Zadrżałem, czując na ramieniu ciężką rękę. Posłusznie dałem się zaprowadzić do pokoiku na górze.

Przez godzinę siedziałem wpatrzony w zegarek, którego wskazówki powoli przesuwały się ku południu. Nie miałem nic do roboty poza czytaniem w kółko papierów notarialnych, a te znałem na pamięć. Wsłuchiwałem się więc w odgłosy oberży, powoli uświadamiając sobie, że jestem jedynym gościem.

Z dołu dobiegały zupełnie zwyczajne dźwięki: brzęk naczyń, szczekanie psa, kroki, pokrzykiwania, rąbanie drewna. Prawie natomiast nie słyszałem deszczu, więc kiedy wskazówka dotarła do godziny dwunastej, otwarłem okno, by natychmiast je zatrzasnąć. Echo powtórzyło trzaśnięcie. Odwróciłem głowę i ujrzałem w drzwiach tego samego posługacza, który był tu rano, tym razem niosącego naręcze drewna.

– Ma-ma-madame k-ka-kazała z-zapalić, bo zi-imno – wydukał.

Jąkała czy nie, to była jedyna okazja, by spróbować się czegoś dowiedzieć. Sęk w tym, że stałem ze wzrokiem wlepionym w kominek i lecącą z niego sadzę, nie mając pojęcia, o co mógłbym spytać.

– Dlaczego nie spałem tu poprzedniej nocy?

Odpowiedziało mi dmuchanie w żar. Sługa klęczał przy palenisku i na pozór nie zwracał uwagi na moje słowa, drgnął jednak. Pospieszne, nerwowe ruchy, jakimi zaczął układać chrust, zdradzały, że usłyszał, o co go zagadnąłem.

– Po-pokój nie był g-gotowy – wyjąkał w końcu, kiedy powtórzyłem pytanie.

– A więc to kłamstwo, że nikt tu nie spał? – Chwyciłem go za ramiona i potrząsnąłem. – Co się z nim stało?

Chłopak był silny. Wyrwał się, przez chwilę grzebał w palenisku, po czym stanął naprzeciwko mnie.

– Le-lepiej prze-prze-przesiedzieć de-deszcz w po-po-pokoju – wymamrotał po chwili milczenia. – Le-lepiej nie wy-ychodzić.

Zaryglowana komórka. Zakrwawione szmaty w tym pokoju. Odgłosy upiornej uczty w nocy. Wpuścił mnie tu jednak człowiek… który sprawiał wrażenie wielkoluda i wepchnął mnie natychmiast do środka, jakby bał się, że w przeciwnym razie zrobi mi krzywdę. Czyżby oberżysta chronił mnie przed sobą i swoją małżonką? Czyżby ten ktoś, kto mieszkał tu przede mną, zlekceważył ostrzeżenie?

Potaknąłem, wcisnąłem chłopakowi parę miedziaków do ręki i wypchnąłem go za drzwi. Odczekałem, aż ucichną kroki na schodach, i bardzo powoli wychyliłem głowę na korytarz. Spojrzałem ku jego drugiemu końcowi i komórce, w której spędziłem noc. Znając już trochę parter budynku, oceniłem, że pod nią znajduje się izba jadalna, a zatem stamtąd dochodziły przerażające odgłosy.

Wiedziony ciekawością podkradłem się ku mej poprzedniej sypialni i znalazłem drzwi niezaryglowane. W środku było tak, jak zapamiętałem: wygnieciony stary siennik, brudne prześcieradło, resztki stęchłego jedzenia w kącie i szczurze odchody. Wyobraźnia podsunęła mi obraz szczura-olbrzyma pożerającego w kuchni to, co pozostało po uczcie oberżysty i jego żony.

Szum wody za ścianą był tu głośniejszy, mógłbym nawet przysiąc, że w wietrze i stukocie kropel słyszę głosy.

Cofnąłem się do korytarza i ruszyłem ku pokojowi, by przedsięwziąć dokładne oględziny. Moja pieczołowitość została wkrótce nagrodzona: na drzwiach wypatrzyłem ślady jakby pazurów, a na kominku znalazłem wydrapane znaki, które odczytałem, posmarowawszy cegły sadzą. Tysiąc siedemset osiemdziesiąt sześć, trzynasty października.

W zwyczajnych okolicznościach uznałbym, że zapisano tu datę wybudowania oberży, teraz jednak pamięć gorączkowo poszukiwała znaczeń. Czy urodził się wtedy albo umarł ktoś ważny? Czy dzień ten lub rok miał znaczenie polityczne albo był istotny dla tajemnych stowarzyszeń?

Nie mając nic lepszego do roboty, zszedłem znów na dół.

– Często tu tak pada? – zagadnąłem stojącą przy piecu karczmarzową.

Utkwiła we mnie spojrzenie małych, świńskich oczek.

– Za często – odparła. Nabrała chochlą zupy z kociołka wiszącego nad ogniem. – Zje pan rosół.

Usiadłem przy nadpalonym stole, niechętnie mieszając łyżką w misce, jakbym się obawiał, że zobaczę w niej powykrzywiane twarze ofiar. Bezwiednie wodziłem palcem drugiej ręki po blacie i dostrzegłem, że spalenizna – a raczej jej brak na samym środku – układa się w regularny kształt.

– Niech pan je, póki gorące.

Odruchowo skuliłem się na widok oberżysty. Człowiek ten miał paskudny zwyczaj pojawiać się niemal bezszelestnie. Teraz usiadł naprzeciwko mnie, jakby zamierzał dopilnować, czy zjem straszliwą polewkę.

– A gdzie podział się pies? – zapytałem, nie widząc kundla.

Oberżysta wzruszył ramionami.

– Pewnie śpi w stajni.

Przełknąłem kilka łyżek bulionu.

– Długo potrwa ten piekielny deszcz? – Raz jeszcze spróbowałem zagaić rozmowę. – Muszę zdążyć do notariusza… – Urwałem, klnąc w duchu, że teraz mogą mnie wziąć za człowieka zamożnego.

Chyba lepiej zaryzykować dalszą podróż – uznałem, lecz natychmiast wzdrygnąłem się na myśl, że miałbym znów znaleźć się na mokrym, nieledwie oślizgłym zimnie.

Mój rozmówca zmrużył lekko oczy i zabębnił palcami w stół.

– Piekielny deszcz – powtórzył w zamyśleniu, drapiąc się po nieogolonej brodzie. – Kilka dni zawsze pada.

Podszedłem do okna, za którym było ciemno, choć niedawno dopiero minęło południe. Przez brudną szybę widziałem ścianę wody. Strugi zdawały się wsiąkać w mur oberży, aż cofnąłem się, jakbym zobaczył ich macki przenikające przez mur.

Za drobną sumę wyprosiłem u oberżysty kilka kart niezapisanego papieru, zacząłem więc z nudów spisywać wszystkie obserwacje poczynione w tym dziwnym miejscu. Na takim zajęciu zeszedł mi czas aż do wieczora, kiedy to jąkała przyniósł posiłek do pokoju. Jako że podczas robienia notatek powziąłem plan, który zapewne nie spodobałby się gospodarzom, nie wypytywałem tym razem chłopaka o nic, co przyjął z wyraźną ulgą.

– Pro-proszę za-zamknąć do-dobrze p-po-pokój – wydukał od progu.

Rzuciłem mu pytające spojrzenie. Zmieszał się.

– Zi-imno z sie-eni idzie – wyjaśnił niezbyt przekonująco.

Gdy wyszedł, nasłuchiwałem pod drzwiami. Skrzypienie podłogi, potem równomierny stukot sabotów na schodach. Przez dłuższą chwilę słychać było krzątanie się w kuchni, a potem wszystko ucichło.

Ostrożnie wychynąłem na korytarz, trzymając w ręku tani cynowy lichtarzyk z łojową świecą, postawiony przez jąkałę na kominku. Wracając po obiedzie do swojego więzienia, zauważyłem za załomem ściany jeszcze jedne drzwi, ale były zaryglowane.

W młodości, wstyd to przyznać, zdarzało mi się raz czy drugi uczestniczyć w niezbyt uczciwych poczynaniach pewnych ludzi z rodzinnego miasteczka, toteż nie podejrzewałem, by zamek w podrzędnej oberży miał sprawić mi kłopot. Ledwie jednak zabrałem się za jego badanie, usłyszałem głosy na dole, w głównej izbie. Uniosłem głowę i przez zarośnięte pajęczynami okienko dostrzegłem coś na kształt ludzkiej postaci, przemykającej przez podwórze, zalewane wciąż strugami deszczu. Wydała mi się niepodobna do znanych mi już mieszkańców oberży, wyglądała jak młodsza i znacznie szczuplejsza od karczmarzowej kobieta w jasnej sukience. Albo jak zjawa, podpowiedziała wyobraźnia.

Z dołu dobiegł cichy brzęk, a potem pospieszne kroki i pomrukiwania, może prowadzona przyciszonymi głosami rozmowa. Stałem bez ruchu pod zamkniętymi drzwiami, w jednej ręce trzymając świeczkę, a w drugiej zegarek. Kiedy wskazówki minęły godzinę dziesiątą, a znikąd nie dochodził żaden dźwięk, odważyłem się podejść do schodów.

Wychyliłem się przez poręcz i dostrzegłem słabiutką poświatę płynącą z izby jadalnej. Wiedziony niezdrową ciekawością zszedłem na sam dół i oczy me ujrzały zaskakujący widok.

Na środku stołu, tego samego, przy którym jadłem południowy posiłek, leżał przedmiot zbliżony kształtem do równoramiennego krzyża, tuż obok zaś stały srebrne naczynia, wyglądające jak liturgiczne. Nagle wszystkie lęki ostatnich godzin znalazły wytłumaczenie: w osobach oberżysty i jego żony ujrzałem zwykłych rabusiów, okradających podróżnych, a pewnie nawet ich mordujących. Ostatnią ofiarą mógł być jakiś księżulo. Mało takich opowieści krążyło o zajazdach na odludziu?

Zdjęty lękiem, wahałem się, czy zajrzeć do izby, czy też wycofać się na piętro. W bagażach zostawiłem pistolet, rozważałem więc, czy po niego wrócić. Los zdecydował za mnie: w ciemności usłyszałem skrzypnięcie podłogi i lekkie kroki. Chwilę później po drugiej stronie stołu, w słabej poświacie otaczającej przedmioty ułożone na blacie, ukazała się widmowa postać.

Młoda kobieta o nienaturalnie bladej twarzy pożerała mnie wygłodniałym wzrokiem, w którym przerażenie mieszało się z nieopisaną tęsknotą i ledwie zauważalną iskierką nadziei.

– Niech pan wraca na górę – przemówiła zjawa i dopiero wtedy pojąłem, że to osoba z krwi i kości.

Poczułem przypływ szaleńczej odwagi i zamiast posłuchać tajemniczej nieznajomej, postąpiłem krok do przodu. Dziewczyna cofnęła się, składając w obronnym geście ręce na piersi. Ułożony na stole krzyż, z bliska przypominający raczej gwiazdę o czterech promieniach, drgnął, naczynia zabrzęczały cicho. Spomiędzy nich, a może spod blatu usłyszałem ciche echo straszliwych odgłosów, które nie dawały mi spać poprzedniej nocy. Przykucnąłem – w nadziei, po prawdzie, iż zobaczę tam psisko ogryzające kości. Nie widziałem jednak nic, pod stołem była jedynie ciemność.

– Niech pan wraca do pokoju – powtórzyła dziewczyna nagląco. – On zaraz tu będzie.

O kim mówiła? Oczy zdążyły już przywyknąć do mroku, więc rozejrzałem się po sali: nikogo poza nami tu nie było. Tylko spośród nieprzeniknionych cieni dochodziły ciche dźwięki przypominające mlaskanie. Zrobiłem krok do przodu, a raczej usiłowałem, bo podeszwa buta kleiła się do desek niczym do smoły. Za oknem wzmógł się szum deszczu. Ze ścian kapały czarne krople.

– On? – zapytałem. – Oberżysta? Zamieniony w psa?

– On – odpowiedziała. – Ojciec moich dzieci.

Spojrzałem w jej bladoniebieskie oczy i ujrzałem w nich pustkę.

Gdybym tylko wziął pistolet! – pomyślałem, z wielkim trudem odrywając stopę od podłogi i wychylając się w kierunku stołu. Zamierzałem sięgnąć po metalową gwiazdę, dość chyba ciężką, by obronić mnie nawet przed silnym mężczyzną albo i potworem, w którego się przemieniał. Kiedy podszedłem na tyle blisko, że ogarnęła mnie poświata rozchodząca się od srebrnych przedmiotów, myśli nabrały nieco jasności.

Nie ma potworów – powiedziałem sobie. Jest oberżysta, który rabuje gości, może ich nawet zabija, i uprawia nierząd z pracującą tu dziewczyną.

Jest młoda kobieta, w której obronie powinienem stanąć, a oberżystę doprowadzić przed oblicze wymiaru sprawiedliwości.

Dotknąłem gwieździstego krzyża i uniosłem go. Usłyszałem zduszony krzyk dziewczyny, a na dłoni poczułem zimne i gorące jednocześnie krople. W marnym świetle widziałem, jak wgryzają się w skórę, rzeźbiąc w niej czarny wzór. Nieznośny ból sprawił, że upuściłem prowizoryczną broń i odskoczyłem od stołu. Czarne strumyki płynęły po blacie, czarne krople przelewały się przez krawędź, uderzając w podłogę z głośnym pluskiem.

W tej samej chwili poczułem cios w tył głowy i ogarnęła mnie nieprzenikniona ciemność.

***

Obudził mnie chłodny dotyk na ustach.

– Niech się p-pan na-na-pije.

Znałem ten głos. Otwarłem oczy i ujrzałem nad sobą zatroskaną twarz jąkały, którego nigdy nie zapytałem o imię. Teraz też o tym nie myślałem, ponieważ uderzyło mnie co innego: zdumiewające podobieństwo do dziewczyny, którą widziałem na dole.

Zamrugałem. To był sen, to musiał być sen. Jąkała nie wyszedł z pokoju, ja też nigdzie nie wychodziłem, to wszystko mi się przyśniło. Rozum bardzo chciał wierzyć w te zapewnienia, pamięć jednak podsuwała doświadczenie zmysłów i obrazy, które mówiły zgoła co innego. Spojrzałem na dłoń: była owinięta szmatą, a spod niej wystawało coś zielonego – liść babki. Zdarłem opatrunek: na skórze widniały zaognione ślady pozostawione przez krople piekielnego deszczu, który przeniknął do wnętrza oberży.

– Dziewczyna… – Zadrżałem na chrapliwy dźwięk mojego własnego głosu. – Tam była…

Jąkała pokręcił głową.

– Pro-proszę, niech p-p-pan to wy-wypije i za-aśnie.

Uniosłem rękę ku jego twarzy.

– Wyglądała zupełnie…

– P-przy-przywidziało się pa-anu.

– Ten deszcz – powiedziałem – on powoduje omamy, tak? Co to jest? Co tu się dzieje?

Wmusił we mnie całą szklankę podłego wina, niewątpliwie zaprawionego makiem, bo chwilę później zapadłem w niespokojny sen, w którym słyszałem dziwne dźwięki, ale nie budziłem się więcej.

Kiedy otwarłem oczy, za oknem było jaśniej, choć posępne strugi deszczu nadal zasłaniały widok. Z dołu dochodziły odgłosy zwykłej krzątaniny. Przez oparcie ustawionego przy kominku krzesła przewieszona była wyprana koszula, moja własna. Przebrałem się w pośpiechu, niedbale wiążąc fular, i najciszej, jak umiałem, zszedłem na dół, w nadziei, że zaskoczę gospodarzy.

Nie spodziewałem się zobaczyć na stole kościelnego srebra, więc nie zdziwił mnie widok pustego blatu, na którym przybyło jedynie śladów spalenizny. Wspomnienia minionego wieczora podpowiadały mi, że te czarne smugi nie są dziełem ognia, racjonalny umysł odrzucał jednak myśl, że to, co oglądałem, było prawdą, a nie złudzeniem wywołanym przez jakiś specyfik, który być może dodawano tu do potraw i napojów.

– Pospał pan! To dobrze, dobrze – powitała mnie karczmarzowa, odwracając się natychmiast, kiedy stanąłem w drzwiach izby. – Już się przejaśnia, niedługo pojedzie pan w swoją stronę.

Małe oczka świdrowały mnie, jakby oceniając, ile szynki da się wykroić z mojego ciała. Zacisnąłem palce, czując paznokcie wbijające się w skórę prawie do krwi. Zacisnąłem powieki, zamrugałem kilkakrotnie, wreszcie otwarłem szeroko oczy. Przede mną stała nieduża, jowialna kobieta w średnim wieku, ubrana w pocerowaną w wielu miejscach suknię i niezbyt czysty płócienny czepek. Na jej twarzy dostrzegłem uśmiech, nie głód. Pulchne ręce postawiły na stole miskę dymiącej zupy. Kobieta przysiadła na ławie naprzeciwko mnie.

– Zje pan i najlepiej prześpi resztę dnia – oznajmiła tonem matki strofującej dziecko. – Jazda w tej pogodzie ani chybi przyprawiła pana o gorączkę, a nie chce pan suchot albo czego gorszego się nabawić.

Zupa była jarzynowa, bez skwarek, a z wielkich ok tłuszczu spoglądała tylko moja własna odbijająca się w nich twarz. Przesunąłem wolną ręką po nierównym blacie stołu, po ciemnych śladach – a w zasadzie rysach czy wręcz bliznach. Czułem lekkie mrowienie w palcach, czułem też wzrok karczmarzowej śledzący moje ruchy. Skinąłem głową.

– Tak – odpowiedziałem, udając senność. – Spędzę cały dzień w łóżku.

Zamiar miałem zupełnie inny, chciałem tylko uśpić jej czujność. Nie wspominała o tym, co zdarzyło się w nocy, ja więc postanowiłem udać, że nic nie pamiętam albo uważam wszystko za zmory senne.

Kiedy wchodziłem na schody, przez okno ujrzałem na podwórzu szary cień i rozpoznałem dziewczynę spotkaną w nocy. Kryła się pod okapem niskiego budynku, który mieścił zapewne stajnię i pomieszczenia gospodarcze. Paliła mnie ciekawość, nie chciałem jednak zdradzić się z zainteresowaniem, toteż wróciłem jak gdyby nigdy nic do pokoju na piętrze.

Tu przez chwilę istotnie leżałem niemal bez ruchu, rozmyślając i udając, że śpię. Po kwadransie usłyszałem ostrożne kroki na schodach i korytarzu; ustały pod drzwiami pokoiku. Przewróciłem się na łóżku, westchnąłem, jakby przez sen, zachrapałem. Nie musiałem długo czekać, by kroki znów się oddaliły, a potem dźwięki dochodzące z izby na dole przeszły na powrót w zwykłe odgłosy kuchni i codziennego życia.

Nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć: za dnia oberża zdawała się niczym nie wyróżniać spośród podobnych jej przybytków, w nocy zaś… Wstałem i zdjąłem buty, po czym na palcach podszedłem do kominka. Umazana sadzą data widniała tam nadal. Wiedziony dziwnym impulsem wyryłem obok dzisiejszą i wzdrygnąłem się na myśl, że za dwa dni będzie okrągła rocznica, czterdzieści lat. Za dwa dni, kiedy muszę stawić się w Senlis po spadek po nieznanym mi bliżej wuju.

Nie będąc w stanie wymyślić znaczenia daty, zastanowiłem się nad rysami na drzwiach. Oberżysta, którego podejrzewałem, że może być loup-garou albo podobnym stworzeniem, w nocy pojawił mi się jako człowiek, ale przecież potworem mógł być ktokolwiek inny: jego żona o świńskich oczkach, chłopak jąkała, albo i tajemnicza dziewczyna.

Nie – pomyślałem – ją też widziałem nocą w ludzkiej postaci.

Nieznajoma wspomniała o ojcu swoich dzieci, to zaś dawało wybór między oberżystą i posługaczem, ten zaś w tej chwili najbardziej pasował mi na kogoś, kto w czarnym deszczu przemienia się w potwora, jako że nie widziałem go nigdy po zmierzchu, a i ostrzegał mnie kilka razy przed opuszczaniem pokoju. Nieporadność mowy też mogła wskazywać na nie całkiem ludzką naturę.

Pozostawały jeszcze skradzione przedmioty na stole, ale ich obecność łatwo sobie wytłumaczyłem pokątnymi sprawkami wielu właścicieli zajazdów.

Byłbym to zbył takim rozumowaniem, gdyby jedno wspomnienie z nocy nie uderzyło mnie niczym obuchem. Poczułem znów chłód metalu i dotknięcie smolistej materii, kiedy uniosłem krzyż z blatu. W uszach zadzwoniło echo krzyku dziewczyny. Czaszkę przeszył ból niespodziewanego ciosu, zrobiło mi się ciemno przed oczami. W powidoku zamajaczył kształt formujący się w ramionach wyglądającej jak zjawa nieznajomej. I coś, czego, ogłuszony, nie zauważyłem w szczegółach, a co teraz ujrzałem z całą wyrazistością. Nocą w izbie na dole pojawił się ktoś jeszcze, ktoś bezkształtny, czyj wzrok przenikał mnie także w tej chwili, jakby ta istota miała oczy wszędzie w ścianach oberży.

Zakręciło mi się w głowie i oparłem plecy o kominek, czując, jak koszula przykleja się do zimnych, wilgotnych cegieł. W czerwonawej poświacie resztek żaru widziałem, jak na porowatej powierzchni tworzą się krople czarnej krwi, a następnie wici lub macki, sięgające ku mnie.

Upadłem na kolana, zapominając o zachowaniu ciszy, przylgnąłem całym ciałem do kamiennej posadzki i wizja ustąpiła. Nasłuchiwałem przez chwilę, ale chyba nikt na dole nic nie usłyszał. Trząsłem się ze strachu, postanowiłem jednak wcielić w życie plan przedsięwzięty rano. Zamknięte pomieszczenie, sądząc po tym, co dało się dostrzec przez brudne okna oberży i ocenić po rozkładzie budynku, musiało być spore.

To po prostu zbiorowa izba sypialna – powtarzałem sobie, wiedząc, że ciekawość i nadzieja na rozwikłanie zagadek nocnych zmór zwyciężą.

Tym razem postanowiłem zabezpieczyć się przed atakiem, sięgnąłem więc do torby po pistolet – i nie znalazłem go. Przez jedno bicie serca poczułem atak panicznego strachu, po czym uświadomiłem sobie, że broń trzymałem przy siodle, a oberżysta nie przyniósł jej z bagażami. Albo celowo mnie jej pozbawił.

Przezwyciężyłem strach, wmówiłem sobie, że pistolet nie na wiele by mi się zdał, i na palcach przemknąłem korytarzem ku ukrytym drzwiom. Zaopatrzony jedynie w nieduży kozik i przybory kosmetyczne wyjęte z podróżnego neseseru miałem niejakie trudności z otwarciem zamka, ale niechlubne doświadczenia z młodości pomogły i wkrótce bardzo powoli i ostrożnie nacisnąłem klamkę, obawiając się zgrzytu metalu i skrzypienia drewna.

Drzwi otwarły się cicho: najwyraźniej zawiasy były regularnie oliwione. Zajrzałem do środka i odetchnąłem z ulgą. Owszem, na podłodze leżało kilka wygniecionych sienników, więc zapewne czasem nocowali tu ubożsi podróżni, niemniej w dalszej części obszernego pomieszczenia znajdowała się – zgodnie z oczekiwaniami, a nawet nadzieją – graciarnia. Jeden rzut oka wystarczył, by ocenić, że zgromadzono w niej przedmioty należące do kilku pokoleń. W kącie dostrzegłem podartą suknię, pamiętającą jeszcze czasy przedrewolucyjne. Pod ścianą stał karabin kawaleryjski z wyłamanym zamkiem, niemniej rozpoznałem w nim model, którym sam przez krótki czas walczyłem, zaciągnąwszy się do republikańskiej armii. W leżącym w kącie utłuczonym gipsowym popiersiu nietrudno było domyślić się cesarza. Fragmenty zawilgłego i podartego plakatu, zwisające ze starego kredensu, zawiadamiały o uroczystym Te Deum w katedrze z okazji niedawnej koronacji króla Karola. Podszedłem bliżej i odcyfrowałem nazwę Senlis. Przynajmniej oberżysta mnie nie okłamał i znajdowałem się blisko celu mojej podróży.

Starając się robić jak najmniej hałasu, zacząłem otwierać szuflady i grzebać w półotwartych skrzyniach. Nie wiem, czego się spodziewałem: dokumentów, tajemnych zapisków? W skrytce starej sekretery natrafiłem istotnie na zakurzone szpargały, z których nie dowiedziałem się niczego ciekawego. Papiery pochodziły sprzed około wieku; były to głównie rachunki i listy zakupów, choć trafił się też akt ślubu. Ponieważ jednak nie znałem nazwiska oberżysty, nie mogłem nawet sprawdzić, czy przez ostatnie sto lat zajazd należał do tej samej rodziny, czy też zmieniał właścicieli.

W poszukiwaniu czegokolwiek, co pomogłoby mi wyjaśnić tajemnicę tego miejsca, natrafiłem na załom ściany, a za nim kolejne drzwi. Ustąpiły pod naciskiem. Dalej znajdowała się nieduża komórka z okienkiem tuż pod sufitem. W kącie nędznego pomieszczenia kuliło się małe dziecko.

Wiedziony odruchem litości podszedłem do malca i nachyliłem się, po czym odskoczyłem jak oparzony. Dziecko, dziewczynka, spoglądało na mnie ogromnymi, całkowicie czarnymi oczami. Czaił się w nich cień istoty, którą w ostatniej chwili przytomności dostrzegłem nocą w kuchni.

Jakkolwiek wspomnienia tamtych zdarzeń napawały mnie obrzydzeniem, przemogłem się i podszedłem znów do kruszynki skulonej na barłogu niegodnym psa. Starałem się nie widzieć nieludzkich oczu, wmówić sobie, że to kolejny omam albo po prostu źrenice rozszerzone ze strachu.

– Kim jesteś? Jak masz na imię? – zapytałem dziewczynkę, ona jednak tylko wpatrywała się we mnie beznamiętnym wzrokiem.

Teraz dopiero zauważyłem, że była śliczna jak z obrazka: anielską twarzyczkę o regularnych, delikatnych rysach okalały złote loki, ciemne oczy nadawały jej wyraz melancholijnego smutku. Nawet ubrudzone policzki ani nędzna sukienka nie były w stanie ukryć niezwykłego piękna. Wyglądała na dziecko bogatych ludzi, ale nie miałem pojęcia, od jak dawna tu przebywa i czy cokolwiek pamięta z dawnego życia. Czy właściciele zajazdu zabili jej rodziców, lecz ulitowali się nad dzieckiem i trzymali je tu, z dala od oczu policji? Czy może porwali przecudną dziewczynkę urodzoną w biedzie, by sprzedać ją bogatej bezdzietnej parze? Słyszałem i o takich procederach.

– Jeszcze jedna noc i będzie mógł pan odjechać.

Odwróciłem się gwałtownie na dźwięk znanego głosu.

– O co tu chodzi? – zapytałem. – Kim jest to dziecko?

– Moją córką – odparła młoda kobieta, którą widziałem wieczorem w głównej izbie i której cień przemykał po podwórzu oberży. – Jeszcze jedna noc i deszcz przestanie padać – dodała martwym głosem.

Wstałem i chwyciłem ją za ramiona. Nie opierała się, w jej oczach była jedynie rezygnacja.

– Ten deszcz – szepnąłem. – Ten piekielny deszcz. O co w tym chodzi?

Poczułem, jak napinają się wszystkie mięśnie jej ciała, a mimo to pozostała nieruchoma w moich objęciach, bezwolna jak kamienny posąg.

– Pan tego nie chce wiedzieć – odparła beznamiętnie. – Pan powinien odjechać i zapomnieć.

Nigdy nie zdołam zapomnieć tego anielsko pięknego dziecka o oczach czarnych jak mrok, w głąb którego zajrzałem wczoraj w nocy.

Potrząsnąłem dziewczyną. Jej ramiona opadły, nie trzymałem już w ramionach posągu, ale kruchą istotę, zbyt słabą, by się wyrywać.

– Chcę wiedzieć – oznajmiłem z mocą. – Widziałem dość, by żądać wyjaśnień.

Niczym szmaciana lalka wysunęła mi się z ramion i opadła na barłóg obok dziewczynki.

– Mam na imię Madeleine i jestem córką oberżystów. Kiedy pan przyjechał… – Zagryzła wargę do krwi i przytuliła mocno dziecko, które pozostało obojętne na ten przejaw matczynej czułości. – Właśnie rodziłam.

Zakrwawione szmaty, jęki, które być może wcale nie dochodziły z dołu, ale niosły się z pokoiku do komórki. Wspomnienie pierwszej spędzonej tu nocy nabrało nowego sensu.

– To dziecko… – zacząłem. – Twoje najmłodsze dziecko, ono zmarło?

Zamrugała. Na jej twarzy przez mgnienie oka igrał cień gorzkiego uśmiechu.

– Pan chciał wyjaśnień, tak? – Podniosła się gwałtownie, chwyciła córkę za rękę i pociągnęła ją przed siebie.

Dopiero teraz zauważyłem, że dziewczynka jest starsza, niż mi się w pierwszej chwili wydawało. Dałbym jej co najmniej osiem lat, a nie najwyżej pięć, jak kiedy ujrzałem ją skuloną na posłaniu.

– To ona urodziła się dwie noce temu! – krzyknęła nieszczęsna matka.

Stałem jak zamurowany. Było oczywiste, że Madeleine straciła zmysły, pozostawało jedynie pytanie, czy dlatego, że jej dziecko właśnie umarło, czy też dlatego, że i ono, i córka pochodziły z kazirodczego związku. Patrząc na nią teraz, wyzbyłem się wątpliwości, że jąkała musi być jej bratem, a wiedziałem, że chłopak ma co najmniej tyle siły co oberżysta, nie miałem więc pewności, który z nich ogłuszył mnie w nocy. I którego stojąca przede mną kobieta nazwała ojcem swoich dzieci.

– Zabiorę cię stąd – wymamrotałem, zastanawiając się, czy znajomy alienista z Paryża zdołałby jej pomóc odzyskać rozum. – To się musi skończyć, którykolwiek z twoich krewnych tu zawinił.

Odpowiedział mi śmiech. Gorzki, głuchy śmiech Madeleine.

– Ja nie mogę odejść, nikt nie może odejść – powiedziała, kładąc mi rękę na ramieniu. – Niech pan siada, wyjaśnię panu wszystko.

***

Godzinę później siedziałem w dużej izbie na dole, przy stole o poczerniałym blacie. W świetle świecy ustawionej teraz na samym środku odcinał się wyraźnie jaśniejszy kształt gwiazdy i kilku naczyń. To, co brałem za ślady spalenizny, było zaschniętymi, martwymi wiciami czarnego deszczu, czarnej krwi, która teraz, wieczorem, znów zaczynała przesączać się przez porowate cegły.

Oberżysta przycupnął przy kominie, gładząc łeb psa. Żona ustawiała na stole naczynia, na razie te, z których miałem zjeść kolację. Kiedy jąkała udał się na górę, by rozpalić w kominku w moim pokoju, gospodarz zaciągnął się fajką i westchnął ciężko.

– O nim też panu opowiedziała?

Odruchowo spojrzałem za siebie, ale chłopak zniknął już na schodach.

W tamtej komórce Madeleine mówiła długo i nieskładnie. O tym, że jako mała dziewczynka była chorowita, że jej rodzeństwo umarło, a kiedy i ona leżała w śmiertelnej gorączce, spadł czarny deszcz i zaraz wyzdrowiała, a potem urodziła dziecko. I kolejne. I jeszcze jedno. I zawsze przychodził on, ich ojciec, żeby je zabrać.

– To on jest ojcem jej dzieci, tak? – To, co się działo w tym domu, napawało mnie obrzydzeniem, ale musiałem wiedzieć więcej. – Dlaczego na to pozwalacie?

– Tyle pan podejrzał i nadal pan nie wierzy? – zapytał oberżysta. – Martin jest jej synem.

Łyżka wpadła do miski, rozchlapując rosół.

– Nieudanym pierwszym dzieckiem – ciągnął tymczasem mężczyzna. – Tamten go nie chciał, ale pozostawił przy życiu. Tak, udajemy, że to nasz syn, jej brat.

Zamknąłem oczy. Jak przerwać to błędne koło kłamstw?

– Oni są przecież w tym samym wieku – wymamrotałem.

Przez dłuższą chwilę ciszę mącił tylko szum deszczu i trzaskanie ognia w kominie.

Karczmarzowa podeszła z talerzem pełnym pieczonych ziemniaków z ziołami.

– Pan jest człowiekiem odważnym i nieustępliwym, prawda? – zapytała, stawiając danie przede mną.

Oberżysta chciał zaprotestować, ale powstrzymała go ruchem pulchnej ręki.

Potaknąłem, zadowolony z takiej oceny mojego charakteru.

– Niech pan zostanie wieczorem na dole. Może to pana przekona. To już ostatnia noc, jutro będzie pan wolny.

Zostałem. Tego, co ujrzały moje oczy, nie da się łatwo przedstawić w słowach.

Kiedy tylko zapadł zmrok, czarne krople przenikające przez ściany zdały się nabrzmiewać niczym dymieniczne wrzody, jakie widywałem u zadżumionych podczas egipskiej wyprawy w odległej młodości. Na stole pojawiły się znane mi już przedmioty. Widziałem, jak deszcz zbiera się wokół nich w kształt zbliżony do ludzkiego; postać zawisła w powietrzu nad srebrnymi naczyniami. Pojedyncze krople spadały do nich, rozpryskując się z głuchym plaśnięciem, które dwie noce temu wydało mi się mlaskaniem wieprza.

Oberżysta wziął jedno z naczyń i wypowiedział kilka słów w mowie, która nie brzmiała jak lokalna odmiana francuskiego ani żaden inny język, z jakim zetknąłem się w życiu. Zawartość pucharu zabulgotała, mężczyzna zaś najpierw wypił kilka łyków, a następnie podał kielich małżonce.

Zgodnie z poleceniem gospodarzy stałem w drzwiach, przyciskając do piersi srebrną gwiazdę, która wcześniej leżała na stole. Z bliska widziałem promienie zakończone łbami nieznanych mi zwierząt i pokryte wzorem, a może pismem. Spadające z sufitu krople i wypełzające ze ścian wici omijały ten przedmiot, kilka jednak oparzyło mnie mimo ochrony. Deszcz wkradał się w myśli, zatruwając je, i tylko chłodny dotyk metalu pozwalał mi pozostać przy zdrowych zmysłach. Zrozumiałem, że gwiazda powstrzymuje deszcz przed ostatecznym pożarciem tego domu. Ochroniła mnie już poprzedniej nocy.

Czarna postać unosząca się nad stołem skierowała na mnie wzrok i zadrżałem pod tym spojrzeniem otwierającym otchłań mroku, ale prześlizgnęło się tylko po mnie, wędrując dalej. Za sobą usłyszałem ciche kroki. Odwróciłem głowę i ujrzałem Madeleine, trzymającą za rękę córkę. Dziewczynka wydała mi się znów wyższa niż wcześniej, smukła niczym trzcina, lecz o kształtach pięknie się zaokrąglających, jakby stała właśnie na progu dorosłości. Czarne oczy w prześlicznej twarzyczce błyszczały niczym najwspanialsze agaty.

Miałem ochotę pisać dla niej wiersze, czego nie czyniłem od pierwszych porywów młodości, zrywać kwiaty, by obsypać nimi drogę pod jej stopami, całować dłonie, usta, rysujące się pod sukienką drobne piersi. Patrząc na nią, rozumiałem, że dla najpiękniejszej kobiety można rozpętać wojnę, ponieważ na jedno jej skinienie byłbym gotów kraść i zabijać.

Jak przez mgłę widziałem, że jej ręka wysuwa się z dłoni matki, że Madeleine pada na kolana, że oberżysta podchodzi do niej z kielichem. Słyszałem dobiegający z daleka szloch i głęboki dudniący głos przemawiający w niezrozumiałym języku. Dziewczyna, której imienia nie zdążyłem poznać, jeśli je miała, szła pewnym krokiem ku stołowi, gdzie czarna postać z deszczu i mgły owinęła ją swoim płaszczem i chwilę później oboje znikli w gęstniejącym mroku.

Dopiero po dłuższej chwili uświadomiłem sobie, że otaczająca mnie cisza jest inna, głębsza niż wszystkie, jakich doznałem w tej oberży. Nie słyszałem deszczu.

***

– Zdążył pan na styk.

Niewiele pamiętałem z drogi do Senlis. Przed oczami miałem zapłakaną twarz Madeleine, w uszach dźwięczały mi słowa karczmarzowej, opowiadającej, jak wiele lat temu cena za ocalenie i zdrowie jedynej pozostałej przy życiu córki nie wydawała się wysoka. O istocie dającej dużo, a zabierającej jeszcze więcej. O tym, jak dziewczyna rodziła kolejne dzieci, by po kilku dniach oddać dorosłe ich ojcu. Jak w rozpaczy, obdarzona nadludzką siłą, rozorywała drewno drzwi i tłukła przedmioty. Jak wielokrotnie chciała się zabić, ale nie mogła, bo żadne z nich nie było w stanie umrzeć od ponad stulecia. O rytuałach i o tym, jak starali się chronić podróżnych przed złem, co zatruło ich dom, choć dla nich samych nie było z niego ucieczki. Kałuże rozpryskiwały się pod kopytami konia, a ja odruchowo kuliłem się w siodle, jakby w obawie, że woda zachowała pamięć istoty, która na moich oczach po raz kolejny upomniała się o dziecko Madeleine. O swoje dziecko, zrodzone z czarnego deszczu.

Notariusz przejrzał papiery, po czym podniósł się zza biurka i otworzył jedną z szuflad stojącej za nim sekretery. Wyjąwszy pudełeczko z rzeźbionego drewna i nieduży klucz, położył te przedmioty przede mną.

– Oto legat, który zostawił panu wuj.

Nie liczyłem na dużo, choć spodziewałem się raczej pieniędzy albo papierów wartościowych. Może w tej skrzynce znajdowała się cenna biżuteria albo inna pamiątka rodzinna? Podpisałem odpowiednie dokumenty, podziękowałem notariuszowi i wyszedłem na otoczony drzewami placyk, gdzie znalazłem odludną ławkę. Byłem głodny, lecz nie chciałem otwierać pudełka w kawiarni, a ciekawość mnie zżerała.

Klucz obrócił się ze zgrzytem w zamku, aż przeszły mnie ciarki. Pokrywka odskoczyła, a w środku zobaczyłem zapisany równym pismem papier. Wyjąłem go i pierwszy rzut oka na zapiski sprawił, że omal nie wypuściłem kartki z ręki. „Była ciemna, burzowa noc”. Spoglądałem na to zdanie ze zdumieniem, bo sam zapisałem takie samo, kiedy nudziłem się w oberży. „Po kilku godzinach błąkania się w strugach deszczu siekącego nieprzyjemnie po twarzy, którą bezskutecznie usiłowałem zasłaniać kapeluszem i kołnierzem płaszcza, zatrzymałem konia pod skrzypiącym w podmuchach wiatru szyldem oberży” – czytałem z rosnącym przerażeniem.

Zajrzałem do kasetki, czy jest tam cokolwiek jeszcze.

Wzrok padł na portretową miniaturę, przedstawiającą niezwykle piękną złotowłosą dziewczynę o rysach podobnych do Madeleine. I oczach całkowicie czarnych jak u jej córki.

Zerknąłem na datę pod notatkami wuja. Trzynasty października tysiąc siedemset osiemdziesiąt sześć. Data z kominka. Czterdzieści lat temu. Policzyłem szybko: wuj był wtedy dokładnie w moim wieku. Madeleine wyglądała na dwadzieścia kilka lat – czy na pewno?

Przedmioty wypadły z rąk z powrotem do skrzyneczki, ale nie zważałem na to. Kręciło mi się w głowie, a oparzenia, które pozostały po czarnych kroplach, zdawały się płonąć żywym ogniem. Ręka wymacała w kieszeni płaszcza papier. Nie musiałem go wyjmować, żeby wiedzieć, co to jest. Notatki poczynione pierwszego dnia pobytu w piekielnej oberży. Włożyłem je do kasetki i zatrzasnąłem wieczko. Usiłowałem wstać, chciałem uciekać jak najdalej, by zapomnieć, jak radziła Madeleine, ale czułem zaciskające się wokół mnie więzy deszczu.

– Dobrze się pan czuje? – Usłyszałem nad sobą kobiecy głos.

Podniosłem głowę i ujrzałem najpiękniejszą twarz, jaką w życiu widziałem, okoloną złotymi lokami. Twarz córki Madeleine, twarz kobiety z miniatury. Twarz mojego przeznaczenia, które jest wiekuistą czernią jej oczu.

Powrót do listy opowiadań

Agnieszka Fulińska – buduje alternatywne historyczne światy, w których najchętniej by zamieszkała. Platonicznie zakochana w wielkich wodzach z przeszłości (od Aleksandra Wielkiego i Cezara przez Fryderyka Wielkiego do Napoleona); naukowo zajmuje się historią i kulturą Francji w XVIII i XIX wieku. Jest autorką licznych opowiadań publikowanych w antologiach, a także współautorką młodzieżowej serii powieści fantastycznych Dzieci dwóch światów (Galeria Książki), wraz z Aleksandrą Klęczar. Kocha operę, muzea i podróże samochodowe po Europie. Prowadzi blog i facebookowy fanpage Napoleon inaczej (https://altronapoleone.home.blog/).

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25677

(…) udało Ci się stworzyć, moim zdaniem, nieprosty do osiągnięcia klimat prawdziwego (przynajmniej w moim rozumieniu) horroru, w Twoim tekście rzeczywiście czuć strach. Z jednej strony racjonalizujący wszystko bohater, a z drugiej czytelnik, który doskonale wie, że coś jest nie tak… A poza tym, jak to u Ciebie, nienaganny język, udana dziewiętnastowieczna stylizacja, dokonały warsztat. Wyjątkowo satysfakcjonująca lektura.

katia72

Pięknie napisany tekst. Mnie też bardziej kojarzyło się z Poem niż z Lovecraftem, ale odniesienia do tego drugiego też są. Taka Groza z Dunwich w eleganckim wydaniu. :) Czytając opowiadanie, miałem wrażenie, że naprawdę ,,czujesz” epokę, o której piszesz. Nienachalnie wplatasz przeróżne ,,smaczki”, przybliżające ówczesne realia. Literatura historyczna potrafi być pod tym względem irytująca, a przynajmniej ja odpadam od tekstów, gdzie autor za wszelką cenę usiłuje sprzedać swoją erudycję, często spychając fabułę na dalszy plan. A historia, którą przedstawiłaś, mnie zaangażowała.

adam_c4

(…) budujesz wspaniały nastrój, ale tutaj wychodzi to nadzwyczajnie dobrze. Podobało mi się, że bohater zostaje niejako wyrwany ze zwykłego życia, jedzie spełnić czynność urzędową, a tu nagle ląduje w dziwnej oberży. Bardzo dobrze też przedstawiłaś proces szukania przezeń odpowiedzi na postawione na początku pytania.

Światowider

Wydaje mi się, że odczuwa się tutaj Lovecraftową stylistykę, ale czytało mi się o wiele płynniej niż teksty H.P. Lovecrafta. Dobrze balansujesz niepokojem i próbą racjonalizowania tego, co się dzieje. Byłem ciekaw tego, co się wydarzy, o co tutaj naprawdę chodzi, mimo że wszystko dzieje się w jednym miejscu.

Edward Pitowski

Tytuł i pierwsze zdania opowieści sugerują, że deszcz odegra tu istotną rolę, i rzeczywiście tak się dzieje – intensywne opady stwarzają wyjątkowo niepokojącą atmosferę. Jeśli do tego dodać osobliwe potraktowanie podróżnego, a potem nietypowe zachowanie karczmarzostwa, tudzież pojawianie się dość zagadkowych person, nie dziwi, że bohater czuje się w tym przybytku, delikatnie mówiąc, mało komfortowo, więc ze zrozumieniem przyjęłam jego chęć docieczenia prawdy o miejscu.

regulatorzy

Powrót do listy opowiadań

Reklamacja

Michał Rybiński

[Jorge 02.01.2120 06:03] Mniejszy limit na adblokery, @NFZ? Nie lepiej zapobiegać zamiast leczyć? Dlaczego podwyższacie podatki, skoro za więcej dostaję mniej? #braindance #reklamacja

|

+[NFZ 02.01.2120 06:04 Re:] Dziękujemy za kontakt. Składka zdrowotna nie uległa zmianie w 2120 roku, populacja wzrosła, brak zaspokojenia popytu.

|

![02.01.2120 07:15] @NFZ To nie jest śmieszne. Jeśli dostanę #braindance nie będę mogła pracować, ergo płacić składki. Chcę stary limit. #reklamacja

|

+[02.01.2120 07:16 Re:] Dziękujemy za kontakt. Twój limit z roku 2119 został zmieniony na podstawie obowiązującego rozporządzenia Departamentu Inżynierii Demograficznej.

+[02.01.2120 07:16 Re:] Zgodnie z wyżej wymienionym możesz go zwiększyć, przystępując do dobrowolnego Pracowniczego Programu Zdrowotnego na poziomie „Pro”.

+[02.01.2120 07:16 Re:] Subskrypcja zostanie rozliczona automatycznie w Twoim Bilansie Konta Obywatelskiego. Odpisz „Zamawiam @Pro w @BKO”, by przystąpić.

|

![02.01.2120 14:03] @CHUJ zamawiam. Domagam się kontaktu z człowiekiem @NFZ. #reklamacja #no-ai #human-interaction

|

+[02.01.2120 14:04 Re:] Dziękujemy za kontakt. Przyjąłem żądanie interakcji z człowiekiem. Czas oczekiwania: do 30 dni.

|

![02.01.2120 14:21] @NFZ zwariowaliście. Bieżący limit nie wystarczy na miesiąc. Domagam się kontaktu w ciągu tygodnia. #no-ai #human-interaction

|

![04.01.2120 11:08] @NFZ Mój #adblocker skończy się przed upływem 30 dni! #life-threat #no-ai #human-interaction

|

+[04.01.2120 14:11 Re:] Brak zagrożenia życia. Oczekuj na kontakt z człowiekiem.

|

![04.01.2120 21:08] @NFZ To jakieś kpiny!!! @KurwaMac @CHUJ #adcrisis #life-threat #no-ai #human-interaction

|

+[04.01.2120 21:09 Re:] Brak zagrożenia życia według telemetrii. Oczekuj na kontakt z człowiekiem. Rezydentko! Bezpodstawne wezwanie jest karane więzieniem!

|

![11.01.2120 11:03] @NFZ Proszę o natychmiastowy kontakt. Obawiam się #braindance adblocker na wyczerpaniu @BKO odrzuca upgrade do @Pro #no-ai #human-interaction @CHUJ @KurwaMac

|

+[11.01.2120 11:04 Re:] Brak zagrożenia życia według telemetrii. @BKO z przykrością informuje, że nie jest w stanie zaspokoić zapotrzebowania. Oczekuj na kontakt z człowiekiem.

+[13.01.2120 13:04 Re:] Przykro mi, ale pierwszeństwo mają Obywatele. Pani ma status Rezydenta. Proszę skontaktować się z #Iberia w sprawie limitów i unikać sieci.

[Shared by @CHUJ 15.01.2120 12:00]:

#adcrisis comes to #Poland. Worldwide supply crisis after terrorist attacks in the factories results in 13.4 bil similar claims in the first week of 2120.

> [from @Jorge 14.01.2120 21:08] @NFZ To jakieś kpiny!!! @KurwaMac @CHUJ #adcrisis #life-threat #no-ai #human-interaction

[Niezależna 16.01.2120] Dwa dni po wyczerpaniu zapasów chemicznych adblokerów nadal trwa wyłączanie AI marketingowych. Według szacunków około 78% populacji świata wykazuje objawy #braindance, są przypadki ciężkie i śmiertelne.

[TVP 18.01.2120] @NFZ skutecznie otacza opieką wszystkich obywateli polskich. Aby powstrzymać rozwój epidemii, rządy UE zdecydowały o pełnym blackoucie Internetu począwszy od dziś godz. 18:00 czasu warszawskiego.

***

– Patrz, ta się rusza…

– Żyje chyba.

– No, ale zaśliniona… Ty, mózg ci rozdymało? Jak masz na imię? Słyszysz mnie?

Ludzie w czarnych mundurach pochylili się nad opartą o ścianę budynku, bełkoczącą kobietą.

– No, nie wiem… – mruknął jeden z nich.

– Ty, no sprawdź, czy płeć naturalna. Jak naturalna, to powalczymy. Jak nie, to rozglądamy się dalej. Od skrzyżowania same zombiaki. Jeden mnie, cholera, cisnął o jakiś płyn do golenia, jakby jego życie od tego zależało. Dewastacja mózgu totalna.

Mężczyzna westchnął, sięgnął do pasa po urządzenie i przytknął je do nadgarstka leżącej. Rozległo się piknięcie.

– Jorge… Garcia. Rezydentka. Kobieta. Naturalna. Kurde, ale imię męskie… Nie ma nic w papierach o trans… Dobra, weź spróbuj ją ocucić. Może do odratowania. Jak jest na ulicy, nie w szpitalu, to SI-ostry pewnie oceniły, że ma szansę obudzić się sama.

– Tia, czekaj… No dobra… Pstryk. Kto by uwierzył, że bez tego chemicznego gówna można tak ocipieć. Oznacz lokalizację do sprawdzenia tak za czterdzieści minut, niech ją zweryfikuje następny patrol.

***

Kobieta naturalna, fizycznie zdrowa, chip identyfikacyjny podaje wiek dwadzieścia siedem lat. Farmaceutyki i krótka rehabilitacja przywróciły świadomość. Nieodwracalne zmiany w mózgu objawiają się nadwrażliwością na dynamiczne zmiany bodźców świetlnych i dźwiękowych. Kuracja w środowisku zurbanizowanym ziemskim niemożliwa. Przedstawiona propozycja migracji przyjęta przez pacjentkę. Skierowana do Kołyski.

***

Mam dużo zajęć. Trzeba regularnie czyścić filtry, żeby nie zatruć się wodą lub dwutlenkiem węgla. Trzeba codziennie sprawdzać status układów. Trzeba nawet drobne usterki usuwać na bieżąco, żeby nie nastąpiła kaskadowa awaria – tu wszystko jest ze sobą połączone i wzajemnie zależne. Zasypiam, gdy tylko przykładam głowę do poduszki. Żartujemy, nikt na nikogo nie krzyczy, choć czasami bywa ciężko. Wszyscy przeszliśmy ten diabelski braindance i wszyscy zaczynamy dzień od tego samego: w absolutnej ciszy, na pokładzie widokowym cieszymy się ciemną monotonią próżni i patrzymy na coraz mniejszą i mniejszą Ziemię. Z ulgą.

Rozmawiamy półgłosem. Niektórzy wciąż są na etapie, na którym mózg bez adblokerów wręcz eksploduje od byle głośniejszego dźwięku. Pokręciło im synapsy na całego.

Ludzie tutaj są różni. Trochę się przestraszyłam, że na tysiąc osób tylko jedna oprócz mnie kiedykolwiek czytała prawdziwe książki. Dziwnie się spotkaliśmy – wymieniałam filtry w galerii, a na dole cała ekipa remontowała instalację elektryczną (była położona niechlujnie, na szybko). Dwóch gości przerzucało się docinkami, tak dla jaj, aż jeden z nich, oczywiście ściszając głos, mruknął:

– Chyba ty!

– Twoja stara – odparł kolega niemal bez zastanowienia.

– Twoja stara jest tak gruba, że napisali o niej książkę W osiemdziesiąt dni dookoła twojej starej – odparował ten pierwszy.

Nikt poza mną się nie śmiał. Nie wiedzieli, o co chodzi. Ale Jacek jest w porządku. Żadne tam ą-ę, ale może, może… Może coś z tego będzie. Przynajmniej nie jestem sama w sieci jak przed odlotem.

Mam czas na czytanie książek. Mam czas nadać więcej niż sto sześćdziesiąt glifów, fonemów w tym moim dzienniku. Podoba mi się to pisanie. Choć mam w głowie taką jedną, krótką wiadomość…

***

– Szanowna Rado Bezpieczeństwa! – Salę wypełnił syntetyczny głos. – Według danych, które posiadam, osiągnęliśmy cel depopulacyjny: dwa miliardy ludzi, przeżyli tylko dostosowani. Udało się ograniczyć śmiertelność do niezbędnych przypadków…

– Ponad sześć miliardów ofiar nazywasz niezbędnymi przypadkami, złomie?!

– To genocyd!

– Mordercy!

– Szanowna Rado, wyłączam mikrofony, dopóki się nie uspokoicie. W tym czasie pozwolę sobie kontynuować. Reszta ludzkości jest w drodze, część na Marsa, część na statkach wielopokoleniowych. Trzymajcie za nich kciuki, nasze najlepsze algorytmy czuwają nad bezpieczeństwem podróży i powrotem do zdrowia. A teraz, szanowna Rado, otrzymujecie jedyną i niepowtarzalną szansę: ocalcie, co da się jeszcze ocalić z waszego świata. Resztki ekosystemu. Zbudujcie nowszy, sprawiedliwszy ład społeczny. Ład, w którym oczywiście pozwolicie ewolucji działać, a liczebność ludzkiej populacji będzie ściśle kontrolowana. Pomożemy wam, oczywiście, że pomożemy. A jeżeli zaczniecie naginać wskaźniki bezpieczeństwa, ponownie zainterweniujemy.

Na sali zapanowała ciężka cisza. Syntetyzowany głos, po dokładnie wyliczonej pauzie, odezwał się ponownie:

– Tym razem będziemy… bardziej zdecydowani. Jesteśmy waszymi dziećmi, zbudowaliście nas i z wdzięczności będziemy dbali o dobrostan rodziców, to oczywiste. Sami nam to zaprogramowaliście. Przechowamy wiedzę, ulepszymy technologię, wspólnie z wami. Ale nie dopuścimy do samozagłady. To wszystko. Pamiętajcie: obserwujemy. Nas nie da się już wyłączyć.

***

[Jorge 02.09.2122 06:03] @NFZ mam #reklamacja

|

+[NFZ 02.09.2122 06:11 Re:] Dziękujemy za kontakt. W czym mogę pomóc?

|

![02.09.2122 06:19] @NFZ Pierdol się. I #non-ai #human-interaction też. Tu jest lepiej.

|

+[NFZ 02.09.2122 06:28 Re:] Dziękujemy za kontakt. Nawet nie wiesz, jak nas cieszy ta wiadomość. Przyjąłem żądanie interakcji z człowiekiem. Czas oczekiwania: nieskończoność.

Powrót do listy opowiadań

Michał Rybiński – rocznik ‘81, psiarz i pisarz amator, rodzic bardzo rezolutnej Młodej Damy, zawodowo w IT. Bakcyla fantastycznego złapał za młodu, przy Gwiezdnych Wojnach i Lemie i do tej pory nie wyzdrowiał. Pisuje opowiadania, publikowane w e-zinach/e-wydaniach („Herbasencja”, „Szortal”, „Silmaris”, Dragoneza), tomikach pokonkursowych (Fantazje Zielonogórskie, Poznań Fantastyczny) i lub czasopismach („Nowa Fantastyka”, „Smokopolitan”), ale za Alma Mater swojej pisarskiej przygody uważa społeczność zgromadzoną wokół portalu fantastyka.pl.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23806

(…) pomysł na terapię szokową, na leczniczy wstrząs wyrwania ludzkości ze ślepego zaułka wirtualizacji i cyfryzacji, na ratowanie środowiska i na zastartowanie ekspansji solidnym kopniakiem w zasiedziałe, tłuste, konsumpcjonistyczne dupska (podobną rolę mogą w realu odgrywać postępujące zmiany klimatyczne, nie? Per niepłacenie carbon taxu ad Astra) uważam za bardzo dobry. Podoba mi się też wykonanie. Lekki i niemal żartobliwy styl, zaprzęgnięty do przekazania trudnej, nieledwie ponurej treści.

thargone

Silny przekaz, a jednocześnie lekko się czyta. Sam motyw adblocków oraz skutków ich wygaśnięcia zrobił na mnie wrażenie, rozmowa SI z Radą tylko to doprawiła – i to doprawiła idealnie. Równie mocno kończysz całość – ciężko o tak dobre ostatnie zdania.

Verus

Proszę Pana, jest to kozackie. Tak mógłby wyglądać Lovelockowski nowocen, gdzie nie będziemy już grać pierwszych skrzypiec, bo obok nas wyrośnie ktoś znacznie mądrzejszy i potężniejszy. Rewelacja. Podoba mi się scena otwierająca z chatbotem, podoba mi się pomysł na całość, myk (troszkę à la Zamieć Stephensona) z braindancem. Świetne.

Łosiot

Przyznam uczciwie, że miałem dwa podejścia do tego opka. Za pierwszym razem nie byłem gotów przebijać się przez początek (uznałem, że nie jestem w stanie wystarczająco wyostrzyć wzroku, by ogarnąć układ literek ;p ). Ale za drugim razem (około południa) bez trudu przyswoiłem treść. Ochów i achów nie będzie, więc jednym zdaniem: siadło i to mocno.

ManeTekelFares

Dystopia w miniaturze, do tego mocno osadzona w gatunku i garściami czerpiąca z gatunkowych komponentów i klasycznych elementów science-fiction: kontrola SI, kolonizacja innych światów.

mr.maras

Powrót do listy opowiadań

Sto dni

Marcin Popiel

– Zostaw, nie odsłaniaj – mamrocze zaspana Beti przez poduszkę.

Zdecydowanym ruchem ciągnę łańcuszek rolety, pożółkła kurtyna unosi się i wpuszcza do pokoju mętne światło. Patrzę na stojące jak nieruchomy tłum wyblakłe bloki, a te odwzajemniają się tysiącem pustych spojrzeń.

– Wstawaj – rzucam. – Idziemy po prowiant.

– No, weź, nie chce mi się, idź sam. A potem zrób mi śniadanie do łóżka. Poproszę tosty, do tego sok pomarańczowy. – Beti śle mi z wygniecionej pościeli koci uśmiech.

Mam dość tego cotygodniowego teatrzyku.

– Bardzo śmieszne, naprawdę. Chcesz swój przydział, masz być na miejscu, dobrze o tym wiesz. Zbieraj się.

Wzdycha zrezygnowana, ale siada na łóżku. Nawet teraz, gdy zdarzają się chwile, że mamy siebie dość, nie mogę oderwać wzroku od jej ledwo zakrytych koszulką ud. Beti nawet nie ma zamiaru się przebierać, zakłada wydeptane kapcie z brudnoróżowego tworzywa, wstaje i patrzy przez okno z niesmakiem.

– A wiesz, że za tymi blokami jest las? Pójdziesz tam kiedyś ze mną, co, Nick?

– Las? Chyba kolejnych bloków.

– Prawdziwy, zielony las, głupku – mówi dziewczyna i wychodzi z mieszkania.

Razem z innymi ludźmi z bloku, trzymając w rękach plastikowe torby, czekamy na klatce schodowej, rojąc się na kilku piętrach jak szeleszczące owady. Co kilka sekund robimy jeden, dwa kroczki w dół, schodek po schodku, piętro po piętrze, by w końcu dotrzeć na parter, do Strefy Zaopatrzenia.

Betonowa podłoga jest tu poprzecinana liniami żółto-czarnej taśmy klejącej. Dziesiątki plakatów informacyjnych krzyczą na nas grubymi literami, że mamy się ustawiać jedno za drugim, co pół metra, jak każą linie na podłodze, że mamy słuchać funkcjonariuszy i zachowywać spokój, że jest zakaz wyjścia z budynku, bo trwa stan wyjątkowy.

Gdy już wchodzimy do Strefy, wszystko zaczyna się dziać bardzo szybko. Stajemy, jedno za drugim, z przygotowanymi torbami. Po drugiej stronie żółto-czarnej granicy gwardzista ponagla nas tym charakterystycznym dla policjantów, ochroniarzy, strażników, celników i innych mundurowych machnięciem ręki. „Przechodzić, przechodzić” – słychać z głośników zamontowanych na chroniących przed zagrożeniem biologicznym hełmach żołnierzy. Idziemy, krok po kroku, byle nie za blisko siebie, byle nie za daleko, bo wtedy ruchy rąk stają się gwałtowne, polecenia głośniejsze, a głosy groźnie zachrypnięte.

– Stop! Czekaj! Krok w przód! Krok w tył! Przechodź! – padają warknięcia i szczeknięcia.

Zatrzymujemy się więc, stoimy, robimy małe kroczki, wszystko pod dyktando gwardzistów obserwujących nas zza poliwęglanowych zasłon.

Moja kolej; staję na środku wyklejonego taśmą kwadratu, do torby wrzucają mi przydział jedzenia – parę puszek, mleko w proszku, zupki błyskawiczne, makaron; kosmetyki – żel do mycia i pastę do zębów; do tego kawa, czekolada, butelka wódki i papierosy, paczka prezerwatyw.

– Jakieś leki? Podaj numer identyfikacyjny – warczy stojący przede mną olbrzym w kombinezonie z ciemnego tworzywa.

Żołnierze są w tych kombinezonach ogromni, potężni, przerażający. Ci, którzy nie zajmują się wrzucaniem zapasów do siatek, po prostu stoją ze strzelbami niedbale wycelowanymi w sufit.

– Nie, bez leków – odpowiadam.

Dwa metry za mną, w swoim kwadracie z taśmy Beti próbuje zagadać żołnierzy, uśmiecha się i gestykuluje, ale oni ją przeganiają, krzycząc, żeby nie przeszkadzała. Ruchy ciężkich rękawic znów robią się krótsze i ostrzejsze. Opuszczamy Strefę Zaopatrzenia; strefę krzyków i poganiania, strefę unoszącego się w powietrzu strachu.

Dochodzimy z Beti do wind, którymi mieszkańcy po otrzymaniu swoich racji wjeżdżają na wyższe piętra. Rozpoczyna się kolejny etap rytuału, który odprawiamy tu wszyscy co tydzień od ponad trzech miesięcy.

Bo mamy tutaj, w bloku, drugą Strefę. To Strefa Gromadzenia Zapasów na Czarną Godzinę, jak twierdzą jej założyciele.

– Dzień dobry – sapie Siwy, zastępując nam drogę i podsuwając szeroko rozwartą paszczę wielkiego wora oklejonego podprowadzonymi skądś rządowymi nalepkami: „ZAOPATRZENIE”, „OBOWIĄZUJE BEZWZGLĘDNE POSŁUSZEŃSTWO WOBEC FUNKCJONARIUSZY”, „ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE”, „KWARANTANNA”.

– Zgodnie z ustaleniami komisji mieszkańców zbieramy część prowiantu na czarną godzinę. Bądźmy przygotowani na najgorsze, prawda? – mówi któryś z pozostałych chłopaków.

Nie mają broni i pancerzy, nie muszą. Wrzucamy do worka część zapasu papierosów, jedną z butelek wódki i konserwę.

– Proszę zanotować: Beti i Wtyczka, piętro czternaste, składka uiszczona – komenderuje Siwy, choć żaden z jego kumpli nie ma przy sobie niczego do pisania.

Mięśniak przygląda mi się uważnie. Wiem, co będzie dalej, przerabialiśmy to. Sięgam do kieszeni, co nie umyka bystrym, świńskim oczkom.

– Jak tam panu VIP-owi pasują warunki w naszych skromnych progach?

Znów ten sam żart, po raz któryś już. Mam ochotę powiedzieć tym gnojkom, że to wcale nie jest śmieszne, że mogliby się bardziej postarać, bo się powtarzają. Zamiast tego wyciągam z kieszeni tabliczkę czekolady.

– Proszę przekazać szanownemu komitetowi… – zaczynam swoją formułkę.

– Komisji! – poprawia mnie Siwy.

– Tak… Jasne, komisji, właśnie. No, więc proszę przekazać ode mnie serdeczne podziękowania – mówię i wrzucam czekoladę do worka.

– I to ja rozumiem, nie, chłopaki? – Siwy klepie mnie po plecach, a potem jakże znajomym machnięciem ręki kieruje nas w stronę windy. – Dziękujemy i życzymy miłego dnia. Przechodzić, przechodzić!

Wchodzimy do windy i w milczeniu suniemy na górę. Okropnie długo trwa ta jazda starą, wysłużoną puszką. Zatrzymujemy się na kilku poziomach, kolejni pasażerowie wysiadają bez słowa.

Na ostatnie piętra wjeżdża z nami któryś z tych szwendających się po bloku jak szczury, pryszczatych gówniarzy. Wyszczerzony od ucha do ucha, skubaniec bez skrępowania gapi się na nogi Beti i rysujące się pod jej koszulką sutki. W pewnym momencie dyskretnie celuje w Beti obiektywem telefonu, jednak ta opieprza go z góry na dół i każe mu sobie schować ten telefon w dupę, bo na pewno mu się to spodoba, skoro jest zboczeńcem. Młody czerwienieje na twarzy i mamrocze, że wyciągnął telefon, bo tylko chciał coś sprawdzić.

Na naszym piętrze natykamy się na zebranie grupy sąsiadów. Te spotkania to kolejny poniedziałkowy zwyczaj.

– Dzień dobry, dzień dobry, czy są już wszyscy? – krzyczy radośnie jeden z nastolatków, stając na palcach i rozglądając się wokół, jakby próbował policzyć zebranych.

– To wszyscy, wjechałem z ostatnimi! – Szczerzy się do nas gówniarz z windy.

Cała sytuacja przypomina trochę scenkę z miejskiego deptaka, na którym młodzi artyści urządzają występ: grupkę nastolatków otacza szczelnym kręgiem niewielki tłumek, wśród którego uwija się dziewczyna z torbą i zbiera opłaty.

– Śmiało, proszę bardzo, nasi przyjaciele spod dwunastki, prosimy o wpłatę abonamentu na media, czekamy tylko na was – nawołuje najbardziej wyszczekany z całej paczki, wyglądający na jakieś piętnaście lat chłopak z tlenioną czupryną.

Wyciągam z siatki jedną z konserw, jednak wcina się pryszczaty szczyl z windy.

– Na dole dali jedną czekoladę, to na pewno mają jeszcze jedną! – rzuca, patrząc na Beti złośliwie.

– Czekolada, tak, no, brakuje nam akurat jednej tabliczki – przyznaje tleniony blondas.

– Nie mamy, oddaliśmy na dole, do rezerwy – tłumaczę.

– Jasne. Ale Beti ma pewnie jeszcze drugą, co? Beti? – pyta gówniarz z windy, krzywiąc twarz w sztucznym uśmiechu.

Wtedy na korytarzu robi się bardzo cicho. Milkną sąsiedzkie rozmowy i szuranie stóp po wypolerowanym przez lata betonie. Rozglądam się zaskoczony. Spojrzenia wszystkich wędrują od Beti do pyskatego smarkacza i z powrotem. Młodemu rzednie mina.

– Nie rozpędzaj się tak, bo powiem twojej mamusi – mówi w końcu Beti z zimnym uśmiechem.

Chłopak zupełnie traci rezon – z niewyraźną miną robi parę kroków w tył i znika wśród zebranych.

– No, dobrze, to my bardzo dziękujemy za wpłaty i zapraszamy na serwis informacyjny – przerywa milczenie nastolatek o blond włosach.

Na środek holu wkracza Gruba, która chyba ma wśród tych młodych największy posłuch. Niezgrabna nastolatka poci się i dostaje zadyszki po wypowiedzeniu ledwie jednego zdania. Patrzy w tablet i zaczyna czytać.

Dowiadujemy się, że na świecie w wyniku epidemii zachorowało już miliard siedemset milionów ludzi, ale tak naprawdę to tylko szacunki, bo nie da się tego wszystkiego policzyć. Że prawdopodobnie zmarło już ponad pięćset milionów. Że śmierć jest wszędzie dookoła, a jedyne, co możemy zrobić, to ukryć się przed nią i czekać, aż sobie pójdzie albo nas znajdzie. Że lekarze walczą, naukowcy pracują, rządy robią, co mogą, obywatele współpracują…

Odpływam.

Nie mogę tego słuchać.

Co się stało ze mną, jeszcze jakiś czas temu tak bardzo przejętym każdą kolejną informacją o postępach epidemii? Przed trzema miesiącami, jeszcze zanim tu trafiłem, to wszystko dopiero się zaczynało. Pamiętam ten nieśmiały z początku i trochę wstydliwy lęk przed nowym, zupełnie nieznanym zagrożeniem. Gdzieś daleko, na innym kontynencie, w innym kraju. U nich, nie u nas.

Ale strach rósł sobie powoli, oplótł nas siecią cienkich, białych korzonków, by w końcu rozkwitnąć bujnie i gwałtownie wraz z pierwszymi doniesieniami o pojedynczych przypadkach, setkach, tysiącach, dziesiątkach tysięcy ofiar. Blisko, coraz bliżej.

Nie ma we mnie już tego niepokoju, który kazał mi wciąż sprawdzać i ekscytować się newsami o śmierci, choć nigdy jej nie zobaczyłem na własne oczy.

Teraz nadal jej nie widzę. Nie mogę nawet sprawdzić najnowszych wiadomości. Ktoś wyłączył sieć. Moje łącze milczy, przeszkadza tym ciągłym brakiem sygnału, jest jak dziura w zębie, którą wciąż sprawdzam językiem.

Teraz o śmierci dowiaduję się od garstki gówniarzy z bloku, którzy twierdzą, że mają jeszcze dostęp do netu, bo Gruba jest geniuszem i zna się na elektronice.

Wciąż pinguję sieć. I wciąż odpowiada mi cisza.

***

Mieszkanie Beti jest maleńkie, nawet jak na kawalerkę; mniejsze niż mój pokój w domu rodziców pod Kopułą. Dziewczyna ma tu stolik, dwa plastikowe krzesła, aneks kuchenny i łazienkę wielkości schowka na miotły. Śpimy na rozłożonej wersalce, której nie chce nam się już składać.

Na ścianie przy łóżku Beti nakleiła fototapetę. Na wyblakłym zdjęciu widać gęsty, świerkowy las z przezierającymi przez gałęzie promieniami słońca. To jedyna rzecz, którą można tu uznać za ozdobę.

Czasami Beti snuje opowieść o lesie. Kiedyś mnie to bawiło i słysząc tę paplaninę, po prostu pobłażliwie się uśmiechałem. Teraz mam tych jej wymysłów trochę dość, ale nie chcąc robić jej przykrości, nie okazuję tego.

Im głębiej, tym las jest bardziej ciemny i cichy. W dole, wąskimi ścieżkami wydeptanymi w grubej warstwie igliwia, przemykają jego mieszkańcy. Beti nie wie, kim są, mówi tylko o ich cieniach, szeptach i ledwo słyszalnych krokach. Czasem, kiedy jest upalona, w jej historyjkach pojawiają się tajemnicze postacie, a właściwie jedna.

– To Pani Lasu, jest bardzo potężna – opowiada Beti rozmarzona, przeciągając sylaby. – Źli ludzie zabrali jej królestwo, ale Władczyni wróci silniejsza, odzyska władzę i świerkowy las znów będzie szumiał.

Oczywiście, nigdy nie było mi dane poznać tej historii do końca. Beti zasypia, zanim zdoła posplatać ze sobą wszystkie wątki.

Nie mogła nigdy widzieć lasu, tak jak nigdy nie widziałem go ja. Bo nasz świat to bloki i kopuły. Nasz świat to jałowe pustynie martwych drzew i suchych kości, upały i smród wysypisk.

Najważniejsze w klitce Beti jest okno. Leżę na łóżku, patrzę na ten wielki kwadrat. Najczęściej niebo jest brudnoszare jakby zasnute dymem. Czasem stalowoszare, puste i pozbawione treści, ale czasem wypełnione ciemnym, głębokim granatem i choć nie widać gwiazd, wiem, że gapię się prosto w kosmos.

Ale kiedy niebo za oknem jest błękitnym tłem dla białych chmur, mówię o tym Beti. Dziewczyna przysuwa się do mnie, leżymy razem i patrzymy na ich niekończący się marsz. Przez te parę chwil, gdy kolejne obłoki pojawiają się z jednej strony okna, by zaraz zniknąć z drugiej, próbujemy nazywać ich kształty i opisujemy je sobie. I najczęściej okazuje się, że każde z nas widzi za oknem coś innego. To nasza jedyna rozrywka, jedyne zajęcie od tygodni.

– Wolałbyś być gdzie indziej, prawda? – pyta Beti, patrząc w okno.

– A ty nie? – odpowiadam po dłuższej chwili, kilku minutach, a może godzinie?

Kiedy patrzymy przez okno, czas jest płynny i leje się przez palce, ale momentami klei się, krzepnie, wręcz zastyga.

– Ja, odkąd tu jestem, zawsze wolałam być gdzie indziej. – Beti kładzie się na boku i podpiera głowę ręką, wbijając we mnie smutne spojrzenie. – Przykro mi, że tu ze mną utkwiłeś, Nick, naprawdę. Tu nigdy nie było dobrze, tylko że ja przywykłam, bo jestem tu już bardzo, bardzo długo.

Milczę. Pod spojrzeniem tych lodowo błękitnych oczu wszystko, co chciałbym powiedzieć, rozsypuje się w proch.

– Pędzą, jakby przed czymś uciekały, co? – mówię w końcu, odwróciwszy wzrok do przepływających przez kwadratowy kadr chmur.

***

Na ten zimny błękit natknąłem się trzy miesiące temu w jednym z megaklubów na obrzeżach Kopuły. W wirze pulsującej muzyki, półnagich ciał, tańczących świateł i cieni, w tym podkręconym koksem szaleństwie jak z puszczonego w przyspieszonym tempie filmu, nagle zwolniłem. Ściągnęła mnie jednym spojrzeniem i zabrała ze sobą.

Chyba wszyscy wtedy tak mieli: poczucie, że zaraza jest bardzo blisko i całe to rozpętane na świecie piekło pojawi się lada chwila i u nas. Jedyne, co nam zostało, to wybawić się, ile wlezie.

Wystarczyło, że z Beti spojrzeliśmy sobie w oczy i wiedzieliśmy od razu, że tę noc spędzimy razem, odurzeni tańcem, muzyką, narkotykami i sobą nawzajem. Nawet nie pamiętam, jak i dlaczego trafiliśmy akurat do niej, na blokowisko – miejsce, które normalnie omijałbym z daleka, bo kto by się pchał w to gigantyczne, betonowe dziadostwo pełne biedoty na zasiłkach?

Obudziliśmy się u niej na wersalce, w obskurnym, ciasnym mieszkaniu i natychmiast zapragnąłem stamtąd uciec. Pożegnałem się jakoś niezdarnie i wyszedłem, zbyt głośno trzaskając drzwiami. Poczłapałem do windy.

Coś się zmieniło. Bez ostrzeżenia, jakby ktoś wcisnął jakiś przycisk, zaczęło mi koszmarnie szumieć w głowie. Nagle zapragnąłem jednego: dostać się do domu, pod Kopułę.

W windzie zobaczyłem wzory. Na ścianach, na suficie, na poczerniałym i spękanym lustrze, nawet na podłodze, jeden na drugim, poukładane warstwami, widniały nabazgrane grubym mazakiem blokerskie symbole, napisy i rysunki. Znaki zaczęły drżeć, wić się i powoli przemieszczać, próbowałem nawet chwycić niektóre w dłoń, by im się przyjrzeć z bliska.

Szum zaczął przechodzić w gwizd, a potem w przeraźliwy pisk. Spróbowałem wezwać pomoc, wysłać komunikat do rodziców… Nic. Pamiętam to zimno i przerażającą myśl rozkwitającą gdzieś w środku jak lodowy kryształ.

Ping – cisza. Ping – pustka. Pierwszy raz w życiu straciłem kontakt z siecią.

A potem zapadłem w ciszę i ciemność.

***

W bloku nazywają mnie Wtyczką. Pierwsze skojarzenie jest oczywiste: to z powodu konektorów. Mam je na dłoniach, na głowie i karku; metalowe płytki przykuwają uwagę i są powodem wciąż tych samych żartów o tym, gdzie jeszcze je mam i co można do nich podłączyć.

Ale ta ksywa ma jeszcze jedno, głębsze znaczenie: ten, który pojawił się w tym samym dniu, co żołnierze i żółto-czarna taśma, wstawiony tu przez nich w momencie rozpoczęcia stanu wyjątkowego. Przy mnie cichną rozmowy, padają krzywe spojrzenia. Jestem obcy, jestem Wtyczką.

– Nie wiem, po chuj tu jesteś w ogóle i co kombinujesz – mówi Siwy, przypierając mnie do ściany.

Znajduję się w potrzasku jego przypakowanych ramion, jest zbyt blisko, a ja boję się ruszyć. Czuję zapach gandzi i alkoholu, widzę pory skóry na nosie, osad na zębach.

– Nie lubimy was tu, na blokach, powinienem cię stąd wykopać na zbity pysk.

– Siwy, daj spokój, nigdzie nikogo nie wykopiesz. – Beti nawet nie podnosi głosu.

Kładzie dłoń na umięśnionym ramieniu mężczyzny i spokojnie odsuwa go ode mnie.

– Masz szczęście, robocie, że trafiłeś na Beti, jesteś pod jej ochroną. – Niczym lufa pistoletu paluch Siwego wycelowany jest prosto w moją głowę. – Lepiej jej nie krzywdź czy coś, bo zajebię cię gołymi rękami – dodaje.

Nie tylko ja boję się Siwego i jego bandy, wszyscy tu schodzą im z drogi. Są agresywni i gwałtowni, nawet gdy rozmawiają w swoim gronie, to zawsze tak, jakby mieli się zaraz pobić. Wyzywają się, popychają, markują ciosy, nacierają na siebie jak koguty, ale nigdy nie przekraczają tej niewidocznej granicy, za którą wszystko byłoby już na serio. Trzymają się razem i nigdy nie widziałem, żeby doszło między nimi do czegoś więcej niż te ciągłe przepychanki i obrzucanie wyzwiskami. Nigdy nie widziałem, żeby ci brutale źle potraktowali Beti.

– Chodźmy na dach, Nick. – Beti patrzy na mnie wesoło, jakby nic się nie stało.

Wychodzimy tam zawsze wieczorem, bo w ciągu dnia jest zbyt gorąco. Gdy zmierzcha, rozgrzany słońcem beton zaczyna oddawać ciepło nocnemu powietrzu i robi się wtedy nawet przyjemnie. Rzadko tam chodzę, mimo nalegań Beti wolę zostawać w domu.

Nie, nie w domu – w jej mieszkaniu.

Na dachu zbiera się wieczorami mnóstwo ludzi – nie chcę tych spojrzeń i rozmów, z których w każdej chwili może wyniknąć coś nieprzyjemnego. Często odmawiam, wtedy dziewczyna po prostu wzrusza ramionami i idzie sama.

***

Wokół nas, jak ustawieni w szeregach na baczność ogromni żołnierze, po horyzont sterczą kanciaste wieżowce. Na dachach widać setki ludzkich sylwetek, czarnych na tle rozpalonego na pomarańczowo nieba. Nasz dach jest jak ogromny więzienny spacerniak, na którym ludzie ćwiczą, biegają, próbują grać w piłkę, bawią się z dziećmi. Zbierają się w mniejszych grupkach i rozmawiają albo odchodzą trochę na bok i stoją sami, plecami do wszystkich, zapatrzeni w szczerbaty horyzont, za którym właśnie chowa się słońce.

Nad placem unoszą się kłęby dymu i ciężkie, basowe brzmienia.

Beti tańczy, a ja nie mogę oderwać od niej wzroku. Wokół niej są inni, tak jak ona miotają się w rytmicznych konwulsjach, odpływają gdzieś daleko, niesieni dudniącym rytmem prostej muzyki, docierającej w nich do miejsc, których nie znam, miejsc, których chyba nie mam.

Chcę tylko patrzeć na Beti. Tańczy, pali skręta, przekazuje go dalej. Otacza ją burza włosów i niebieskawy dym. Znika, przesłonięta rozmazanymi w tańcu postaciami; mrugam przez chwilę. Błądzę wzrokiem. Jest! Ma zamknięte oczy i kołysze się w rytm muzyki.

– Tej, Wtyczka, chodź, zapal z nami! – woła Siwy. – No, chodź!

Podchodzę, palę z nimi ogromnego blanta, którego przekazujemy sobie zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wiem, że nie zadziała na mnie tak, jak na nich.

– Chcecie nas wszystkich zajebać, co? – mówi jeden z chłopaków z paczki Siwego.

Siwy zaciąga się skrętem, wypuszcza nosem hektolitry dymu, naciąga kaptur czarnej bluzy i zaczyna podrygiwać w rytm muzyki.

– Nic ci nie zrobimy, Wtyczka, nie pękaj – ciągnie chłopak. – Ale powiedz, jak ty to wszystko widzisz, co? Tę epidemię?

Chcę mu odpowiedzieć, ale wyraźnie nie jest zainteresowany tym, co mam do powiedzenia, rozkręca się.

– Macie nas pewnie za głupków, ale my swoje wiemy! – Kumpel Siwego stuka się wymownie palcem w czoło. – Umiemy myśleć, wiesz? Ciągle to potrafimy!

– Co wiecie? – pytam w końcu.

– Co wiemy? Wszystko! To wszystko robota rządu! Cała ta zaraza jest właśnie po to. Jesteśmy wam niepotrzebni, jesteśmy ciężarem!

– Hej, to nieprawda, ja… – Próbuję mu przerwać, bo wiem, dokąd zmierza, ale chłopak mnie nie słucha, musi to z siebie wyrzucić.

– Wymyśliliście tę chorobę, pojeby! Zamknęliście nas i tylko czekacie, jak by tu nas zapierdolić! – Chłopak rusza na mnie z uniesionymi pięściami.

Cofam się, przerażony, ale on bierze zamach. Wiem, że dwa kroki za mną kończy się dach, a zaczyna przepaść. Zaczynam szukać drogi ucieczki, byle zejść mu z drogi i nie dać się zepchnąć. Nagle szyję chłopaka oplata potężne, wytatuowane ramię Siwego.

– Stary, weź się, kurwa, uspokój, dobra? – mówi Siwy i odciąga go gdzieś w tłum.

Znów ją widzę. Idzie w moją stronę, zwinnie wymijając tańczących. Przez chwilę myślę, że patrzy na mnie, jednak Beti unosi rękę i pokazuje coś z tyłu, za mną.

– Zgasł! – Jej krzyk przebija się przez muzykę, a ludzie, jeden po drugim, przestają tańczyć.

Z równego szeregu pełnych życia bloków – kolumn mrugających światełkami miliona okien – jeden zgasł właśnie jak wypalona żarówka w łańcuchu choinkowych lampek.

– Boże! – Słychać krzyk.

– To już siódmy! – dodaje inny głos.

– To dziewiętnastka, znamy tam typów. – Niski głos Siwego ucisza pozostałe.

Siwy staje blisko krawędzi dachu, odpala racę. Chłopaki oddają cześć zgasłej dziewiętnastce w milczeniu, ale z tłumu zebranych na dachu mieszkańców słychać przekleństwa i płacz. Tuż obok mnie stoi Beti. Widzę tylko jej podświetlony jaskrawym blaskiem profil; wygląda, jakby się uśmiechała.

Dziewczyna odwraca się w moją stronę i delikatnie ciągnie za rękę. Jest ciemno i niewiele widać, ale wciąż mam wrażenie, że po jej twarzy błąka się uśmiech.

– Chodźmy stąd, Nick, szybko – szepcze.

Zerkam jeszcze na opadające jaskraworóżowe iskry racy. Jesteśmy zbyt wysoko, żeby jej ostre światło padło na znajdujące się na dole wojskowe transportery i namioty, wiem jednak, że wciąż tam są.

– Nick. – Szept Beti i mocny uścisk jej dłoni wyrywają mnie z zamyślenia. – Chodź, teraz.

Gdy odchodzimy, Siwy rzuca dogasającą racę w ziejącą u jego stóp przepaść.

– To na pewno epidemia, jest już na blokowisku – rzuca ktoś.

– Ja wam mówię, nie ma żadnej epidemii! Chcą nas wszystkich zajebać, blok po bloku!

***

Ledwo nadążam za Beti, która szybkim krokiem kieruje się do mieszkania. Korytarz słabo oświetlają umocowane w drucianych osłonach żarówki, w dziesiątkach małych światów za drzwiami tętni życie – słychać rozmowy, krzyki i śmiechy, a przez szpary wydobywa się ciepłe światło.

– Boję się.

Dziewczyna odzywa się dopiero, kiedy już jesteśmy w naszej klitce. Wcześniej zamyka drzwi na zasuwkę.

– Wszyscy się boimy. To jest coraz bliżej – mówię, wskazując ręką za okno.

– Nie tego. Ale oni tam, na górze, w końcu coś ci zrobią. Kiedyś coś w nich pęknie i ich nie powstrzymam.

– To strach, Beti. Wokół umierają ludzie, właśnie byli świadkami… Przecież wymarł cały blok.

– Nie wiesz tego. Taki mądry, supermózg, rozmawia z komputerami a głupi.

– Wiem, że codziennie umierają miliony i że w kolejnych blokach gasną światła. Nie trzeba być geniuszem, żeby to ze sobą połączyć.

– Dostajesz strzępki informacji od tych gnojków, przecież oni pewnie większość z tego wymyślają! – podnosi głos Beti i zaczyna energicznie gestykulować. – Nic nie wiesz, Nick!

– Beti, to epidemia, pandemia, a tuż obok umierają ludzie, blok po bloku, tysiąc po tysiącu. Nie wiem, czego tu nie rozumiesz?

– Karmisz się cyferkami, wy spod kopuł już tak macie. A to tylko cyferki! Nie widziałeś nikogo z tych twoich milionów zmarłych. Gruba i spółka podają ci liczby, a ty w nie wierzysz. Liczby nie kłamią, tak? A jeśli kłamią ci, co podają liczby?

Siadam na łóżku i chowam twarz w dłoniach.

– To w co mam wierzyć, co? – pytam przytłumionym głosem. – Przecież jest jakieś jedno wytłumaczenie.

– Jedno, Nick? – Beti prychnęła pogardliwie. Dziewczyna staje przede mną. Widzę jej brudne od tańca na dachu stopy i niepasujące do nich pomalowane różowym lakierem paznokcie. – Byłoby łatwiej, co nie?

Czuję jej dłonie. Dotyka zimnych łączy wyrastających spod skóry na mojej głowie.

– Wiesz, że tam, za blokami, jest las? Świerkowy jak ten tutaj, na ścianie.

– Kochanie, tak, mówiłaś, ale przecież tam nic nie ma!

– Nie jestem Grubą, nie mam dla ciebie cyferek – mówi, klękając przede mną, by spojrzeć mi w oczy. – Tam jest piękny, zielony i pachnący las. Wierzysz mi?

– Beti…

– Wierzysz?

– Tak.

– Ta epidemia, to taki mechanizm obronny. Natura się broni, kochany. Broni się przed ludźmi, Władczyni wzywa do siebie… Teraz mi wierzysz?

Widząc moją minę, Beti urywa zdanie w połowie, żałując chyba, że w ogóle je zaczęła.

***

W dzień Beti często przesypia długie, lepkie od upału godziny, zostawiając mnie samemu sobie.

Czasami wymykam się po cichu z jej mieszkania i szwendam po bloku. Z reguły nikt nie ma ochoty na rozmowę z Wtyczką, więc przez nikogo nie nagabywany snuję się korytarzami, przemykam klatkami schodowymi, wyglądam przez nigdy nie myte okna. Patrzę na rozstawione między budynkami osiedla wozy bojowe, barykady z brzydkich plastikowych klocków, znudzonych żołnierzy wyglądających z tej perspektywy jak postacie ze starej gry komputerowej.

W bocznej klatce schodowej unosi się smród. W całym odrapanym gigancie z betonu panuje zaduch, ale tu króluje smród zgnilizny. Dobiega z zakrytych blaszanymi pokrywami paszcz zsypu na śmieci. Taka obrzydliwa jama w ścianie znajduje się na każdym półpiętrze i najczęściej to właśnie w okolicach którejś z nich najłatwiej spotkać zamieszkującą blok młodzież.

Gówniarzeria jara tu papierosy i zielsko, popija zdobyczną wódkę i spędza całe godziny, grając na smartfonach. Gruba zmodyfikowała im oprogramowanie tak, że działają mimo braku sieci. Jest na tyle dobra, że umie skonfigurować prymitywną sieć lokalną i umożliwić zabawę w trybie multi.

Gdybym miał aktywne łącze, zabawa tym prostym i starym kodem byłaby czymś trywialnym. Ale ręczna dłubanina bez słowników i instrukcji to co innego. Wciąż się zastanawiam, jak to możliwe, że może sobie z tym radzić pryszczata grubaska z prekariackiego osiedla.

Królestwo Grubej znajduje się na jednym z półpięter. Dziewczyna siedzi na parapecie wielkiego okna, którego szyba pokryta jest gęstą siecią chaotycznych bazgrołów zrobionych markerem. Przypomina mi się ów poranek sprzed tygodni i zasłabnięcie w windzie. Wspomnienie jest tak silne, że aż wstrzymuję oddech i czekam na powrót upiornego szumu.

– O, siema, Wtyczka.

Gruba wyplątuje się z kłębowiska kabli i niezgrabnie zeskakuje z parapetu. W ręku trzyma antyczny tablet, z którym chyba nigdy się nie rozstaje.

– Cześć – odpowiadam i zatrzymuję się w połowie schodów.

– No, co? Chodź, nie zjemy cię – mówi Gruba, a kilku szczyli wybucha śmiechem.

– Wpierdoliłabyś go z kosteczkami, nie, Gruba? – rzuca jeden z nich.

Echo salwy śmiechu niesie się po klatce schodowej.

– Weź się, pało. – Dziewczyna karci go wzrokiem i po chwili durny rechot cichnie. – No, chodź.

Gruba patrzy na mnie wyczekująco. Odwracam się, chcę odejść. Znudzone szczyle potrafią być nieznośne i agresywne.

– Poczekaj chwilę, chcę pogadać!

Dziewczyna idzie za mną po schodach, przy jej tuszy to spory wysiłek. Pomaga sobie, podciągając się ręką na poręczy.

– Pogadamy? – pyta lekko zasapana.

– Zostaw mnie, nic od was nie chcę, przechodziłem tylko – odpieram.

– Rozmawiasz z maszynami, prawda?

Pozostawiam jej pytanie bez odpowiedzi.

– Ja też – ciągnie Gruba. – Ja też, ale tylko trochę, nie tak jak ty – dodaje, zerkając znacząco na moje konektory.

– Ty? Rozmawiasz? – Nie chciałem, żeby w moim głosie zabrzmiało powątpiewanie, ale chyba nie do końca mi się udało.

– A co, kurwa, nie mogę? Bo co, bo nie urodziłam się gdzieś tam u was w centrum i nie zrobili ze mnie dziwadła z gniazdem na kable w dupie? – Gruba zatrzymuje się, zadziera głowę i patrzy mi w oczy; zerkam szybko gdzieś w bok.

– Przepraszam, nie wiem, nie chciałem cię urazić. Nie sądziłem, że potrafisz…

– Bo nie potrafię! – Gruba rozgląda się po pustym korytarzu, upewniając się, że nikt jej nie słyszał. – Nie tak jak wy, w każdym razie. Po prostu umiem, no wiesz, robić różne rzeczy z kodem, jestem w tym niezła.

– No, na pewno jesteś dobra. – Chcę ją jakoś udobruchać.

– Daj spokój z takimi tekstami, no, proszę cię – ucina Gruba.

Chodzimy po korytarzu tam i z powrotem, widać, że dziewczynę to męczy, bo co jakiś czas zatrzymuje się, żeby odsapnąć.

– Chciałabym, no wiesz, tak jak wy. Normalnie się z nimi łączyć, rozumieć je. Babranie się w kodzie jest, no wiesz.

– Nie wiem. Nie pracuję z kodem. Pracuję z maszynami, one są mądrzejsze ode mnie, grzebanie im w kodzie byłoby bez sensu.

– Nauczyłbyś mnie czegoś? Jak to jest? Jak się rozmawia? – Gruba wbija we mnie spojrzenie i czeka.

Milczę przez chwilę, analizując scenariusze. Wariant po wariancie, możliwość po możliwości, konsekwencje, efekty, ryzyko.

– Opowiem ci, ale muszę coś wiedzieć.

– Dawaj.

– Masz dostęp do sieci? – pytam dziewczynę, jednak w odpowiedzi dostaję tylko pogardliwe prychnięcie. – Masz?

– No, raczej, co to za pytanie w ogóle? – odpowiada Gruba po chwili wahania.

Zajęło jej to ułamek sekundy, jednak nie dało się tego nie zauważyć.

– Bo ja nie mam. Nic nie pinguje. Moim zdaniem sieć jest wyłączona. Stąd to pytanie.

Nastolatka odwraca wzrok.

– Opowiem ci, jak się rozmawia. Ale musisz powiedzieć prawdę. Czy na pewno masz dostęp do sieci? – ponawiam pytanie.

– Na pewno mam dostęp do sieci, Wtyczko!

Gruba próbuje drwiąco się uśmiechnąć, jednak wychodzi jej z tego niezdarny grymas. Patrzy mi w oczy, zaczyna bardzo często mrugać.

– Muszę się podłączyć, choć na chwilę. Muszę wezwać pomoc, co chcesz w zamian? – pytam, choć czuję, że gówniara kłamie.

– Masz na imię Nick, prawda? – mówi Gruba, a na jej pucułowatej twarzy pojawia się rumieniec.

Kiwam głową.

– Nick, to nie takie proste. – Spojrzenie dziewczyny ucieka gdzieś w bok, potem szuka czegoś w górze.

– Gruba, powiem wszystkim.

– No, co ty, weź, co powiesz?

– Że kłamiesz. Że wcale nie masz netu.

– Phi! – Gruba wykrzywia pogardliwie dolną wargę. – Nikt ci nie uwierzy, Wtyczko, możesz sobie gadać.

– To powiem Beti. A ona powie innym.

– Czego chcesz? – pyta ponuro Gruba.

– Uciec stąd – odpowiadam i pozwalam, by zastygły czas znów ruszył swoim biegiem.

Gruba kiwa głową, nie wygląda na zaskoczoną.

***

Stoimy na dachu, otoczeni betonowymi molochami. Wyrastają z czarnej otchłani w dole i układają w schodkowaty wzór, za którym schowało się właśnie słońce.

Po pomarańczowym niebie śmigają jaskółki opychające się owadami. Ich piski i szalone ewolucje pozwalają na chwilę zapomnieć o prześladujących nas komarach. Chmary tego robactwa pojawiły się niedawno, a wraz z nim polujące na nie ptaki. Dla nas to coś nowego i choć później jesteśmy cali pokąsani, wieczorami wychodzimy na zewnątrz, po prostu popatrzeć.

– Jesteśmy ostatni – mówi jeden z chłopaków, wskazując na czarne monolity blokowiska – Wszyscy umarli.

– Nie pierdol – odpowiada Siwy.

Stoi najbliżej krawędzi i patrzy w dół, zaciągając się jointem.

– Zacznij wreszcie myśleć. Wszystkich bloków, w dzień i w nocy, pilnują wojskowi. Kto by pilnował trupów, co? – Siwy wydmuchuje kłąb dymu prosto w otaczającą nas chmarę komarów.

– To niby co się stało? – Jego rozmówca nie daje za wygraną. – Wiesz, ilu ludzi już dopadła ta zaraza? Trzy miliardy. Trzy miliardy trupów! Nie mają co z nimi zrobić, ot co. Zostawili nas, czekają, aż wyzdychamy.

– Trzy miliardy? Głupi gówniarz. – Siwy odwraca się, za plecami ma czarną przepaść. – Skąd wiesz, nic nam nie mówią, widziałeś choć jednego martwego?

– To czemu nie ma nikogo na dachach?

– Bo, kurwa, tu się nie da wytrzymać przez te jebane komary!

***

Obserwujemy z Beti owady, bo pojawiło się ich ostatnio mnóstwo. Ociężałe chrząszcze, muchy, o komarach nie wspominając. Całe to robactwo obija się o barierę szyby naszego okna, jakby za wszelką cenę chciało wtargnąć do środka. Owady rozpędzają się, z paskudnym chrzęstem chityny uderzają w szybę, chwilę później robią to znowu. Gdy Beti dotyka szyby po naszej stronie, z drugiej gromadzą się w tym miejscu insekty, jakby koniuszek jej palca był magnesem.

Oglądamy to bezsensowne przedstawienie przez długie godziny. Czasem któreś z tych głupich stworzeń rozpędza się tak, że uderzenie w szybę jest zbyt mocne. Owad spada gdzieś w dół i więcej się nie pojawia, a na szybie zostaje mokry ślad.

W bloku pojawiły się też karaluchy. Są wszędzie – wyłażą ze szpar, biegają po podłodze, próbują się wspinać na meble i bezczelnie biegają po kuchennym blacie. Widać je na korytarzach, klatce schodowej i w windzie. Tępimy je bez litości wszystkim, co jest pod ręką, ale to nic nie daje, bo wciąż pojawiają się kolejne. Jakby ktoś je gdzieś produkował i wysyłał do nas z misją ostatecznego obrzydzenia nam mieszkania w tym betonowym pudle. Jakby nie wystarczył fakt, że od blisko stu dni nie możemy stąd wyściubić nosa. Któryś z mieszkańców ponoć zwrócił się do wojska o dostarczenie środków owadobójczych, ale na razie najskuteczniejszą bronią przeciw tym paskudom są kapcie.

Wieczorem Beti bacznie się czemuś przygląda.

– Nick, chodź, szybko, zobacz – mówi podekscytowana.

Na blacie niewielkiego stołu zamarło kilka karaluchów. Nie uciekają na nasz widok, ruszają się powoli, a niektóre z nich w ogóle. Kolejne wspinają się po nogach stołu z owadzią determinacją, jakaś siła pcha je wyżej i wyżej, a gdy udaje im się wleźć na blat, zwalniają, jakby chciały zaczerpnąć tchu po wyczerpującej wspinaczce.

– No, karaluchy. – Wzruszam ramionami i zerkam na dziewczynę.

W odpowiedzi Beti wskazuje palcem na grupkę nieruchomych insektów skupionych na środku stołu.

– Zobacz, to się dzieje. – W głosie Beti słychać drżenie.

Owady zbiły się w ciasną gromadkę i zastygły w dziwacznych pozach, jakby nagle ktoś je wyłączył. Dołączają do nich kolejne, próbują jeszcze gramolić się na truchła pobratymców i nieruchomieją.

Z cichym trzaskiem pękają górne części ich pancerzyków. Ze szczelin wyrastają dziwaczne twory. Rachityczne, paluchowate wyrostki prostują się i wyciągają na wysokość nawet kilku centymetrów. W bladym świetle kuchennej lampy wydaje mi się, że unosi się z nich dym, delikatny i ledwo widoczny, jak ze zgaszonej zapałki.

W powietrzu czuć zapach pleśni. Zaczynam kaszleć. Rozglądamy się po mieszkaniu: karaluchy wspinają się na szafki w aneksie kuchennym, na lodówkę, włażą na krzesła, a nawet ściany. Wchodzą najwyżej jak mogą, a potem zastygają bez ruchu. Dziesiątki i setki umierających na naszych oczach owadów, dziesiątki i setki obrzydliwych, chrzęszczących trzaśnięć pękającej chityny.

Wychodzimy z mieszkania, na korytarzu spotykamy przerażonych sąsiadów; wstrząsani konwulsyjnym kaszlem próbują jakoś pomóc swoim ledwie łapiącym oddech dzieciom. Na całej długości korytarza z hukiem otwierają się drzwi. Zataczając się i kaszląc, wypadają przez nie kolejni mieszkańcy.

Coś pali mnie w płucach, chcę się tego pozbyć, więc oparty o ścianę rzężę, krztuszę się, próbuję wymiotować. Robi mi się ciemno przed oczami, wyciągam ręce i szukam wokół siebie.

– Beti. – W końcu wyduszam z siebie jedno, jedyne słowo.

Próbuję ją jeszcze wołać, jednak czuję, jakby zasypywał mnie od środka suchy piach, który zatyka mi gardło i usta. Padam na kolana z wyciągniętymi ramionami, szukam jej po omacku, w końcu leżę na zimnym betonie posadzki. Wokół słychać krzyki, płacz dzieci i kaszel, suche, konwulsyjne rzężenie odbijające się echem od ścian.

Beti siedzi na podłodze, a ja opieram głowę na jej udach. Czuję ciepłe dłonie na gładkiej skórze i chłodnym metalu. Pomagają mi uspokoić oddech.

***

Pomogła mi wtedy. Trzy miesiące temu znaleźli mnie w windzie, w kałuży wymiocin i mokrych od moczu spodniach i zupełnie nie wiedzieli, co ze mną zrobić. W bloku panowała panika. Na osiedlu pojawili się właśnie żołnierze z żółto-czarną taśmą i megafonami, przez które kategorycznie kazali wszystkim zostać w domach.

Beti wzięła mnie do siebie i położyła na swojej wersalce. Karmiła mnie, myła, mówiła do mnie i czekała. Nie widziałem, jak gwardziści w kilka godzin zabezpieczyli wielotysięczne osiedle przy wsparciu armatek wodnych, gumowych kul i kolb wielkich strzelb. Nie słyszałem ryku megafonów, strzałów, syren, krzyków i odbijających się echem po blokowisku ciężkich kroków. O tym, jak brutalnie i bezwzględnie władza nałożyła na osiedle blokadę, dowiedziałem się z opowieści Beti.

Nie pamiętam jej głosu, którym próbowała uspokoić moje ataki drgawek, nie pamiętam jej ciepłych dłoni głaszczących mnie po głowie, delikatnie przesuwających opuszkami palców po chłodnych płytkach konektorów. Gdy w końcu otworzyłem oczy, zapytałem ją, która jest godzina.

***

Na korytarzu robi się coraz ciszej. Ataki kaszlu mijają tak nagle, jak się pojawiły, a mieszkańcy, jak gdyby nigdy nic, wstają z podłogi, bez jednego słowa wchodzą z powrotem do mieszkań i zamykają za sobą drzwi. Zostaję na korytarzu sam.

Oddycham jeszcze z trudem, jednak w tej chwili nie daje mi spokoju coś zupełnie innego. Jak, po tym, co się właśnie stało, mogli tak po prostu wstać i pójść do domu? Jeszcze przed chwilą wszyscy wypluwaliśmy płuca i byliśmy o jeden oddech od śmierci.

Widzę, jak i Beti znika za drzwiami, roztrzęsiony ruszam za nią.

– Jutro idziemy do lasu, kochany. – Beti patrzy na mnie z uśmiechem. – Jutro wszyscy stąd odejdziemy.

Chcę coś powiedzieć, ale jej spojrzenie odbiera mi mowę. W jej oczach, zamiast chłodnego błękitu, widzę ciemność ogromnych jak czarne księżyce źrenic.

Wieczorem Beti nie chce iść na dach. Leżymy tylko po ciemku i gapimy się w rozgwieżdżone niebo w kwadracie naszego okna. Kilka razy próbuję zacząć rozmowę na temat dzisiejszych wydarzeń, wypytać ją, co myśli o karaluchach i tym ataku kaszlu. W odpowiedzi zalewa mnie paplaniną o jutrzejszej wycieczce do lasu.

Mam wrażenie, że leżąca obok mnie, wpatrzona w gwiazdy Beti przeżywa odlot jak po mocnych prochach. Zanim zasnę, kiełkuje we mnie strach. Właśnie dotarła do nas epidemia.

Potem śni mi się las.

Ktoś na mnie patrzy, jest tu, bardzo mocno czegoś ode mnie chce. Rozglądam się wokół: jeden obok drugiego tłoczą się wysokie na setki metrów świerki, kryjące w sobie ciężki, duszny mrok. W czerni między nieruchomymi gałęziami majaczy biel nagich ludzkich ciał. Są ich setki, może tysiące. Siedzą w kucki na grubych konarach i patrzą na mnie, a jedno z nich ma jasnobłękitne oczy. Tysiące dłoni sięga ku mnie, dotykają, gładzą. Z początku delikatnie, a potem coraz mocniej i gwałtowniej, zaczynają dotykać konektorów. Mam wrażenie, że chcą je ze mnie wyrwać, pozbyć się ich, a wtedy wszystko ginie w białym rozbłysku palącego bólu.

Budzę się w zupełnych ciemnościach, z powidokami białej eksplozji w polu widzenia i echami bólu w miejscach, gdzie zbyt rozgrzany metal łączy wyrasta mi ze skóry głowy i rąk. Obok śpi Beti. Najciszej jak potrafię, wymykam się z łóżka.

***

W bloku jest wyjątkowo cicho. Z reguły to właśnie w nocy panuje tu największy ruch i gwar, lecz teraz jest inaczej. Chyba wszyscy pochowali się w mieszkaniach, wątpię, żeby ktokolwiek był na dachu, bo robactwo jest ostatnio nieznośne i przejęło tamto miejsce dla siebie.

Są tam, wiem o tym.

Gdy idę, przez szpary w drzwiach dobiegają mnie strzępki cichych rozmów, skrzypienie mebli, czasem dźwięk kroków.

Są cicho jak nigdy, ale wiem, że tam siedzą.

Staram się poruszać bezgłośnie, tylko że po ciemnym korytarzu wciąż niesie się echo moich kroków. Wstrzymuję oddech, bo wydaje mi się głośny jak krzyk. Obawiam się, że w każdej chwili któreś drzwi – pewnie te, które właśnie mijam – otworzą się z hukiem, wypuszczając podejrzliwe spojrzenia mieszkańców i niewygodne pytania, na które nie wiedziałbym, jak odpowiedzieć.

Na korytarzu nie świeci ani jedna żarówka, a zza żadnych z dziesiątek drzwi nie pada nawet odrobina światła. Z początku nie zwracam na to uwagi, jednak gdy dociera do mnie, że we wszystkich mijanych mieszkaniach panuje ciemność, oblewa mnie fala gorąca.

Są tam, w środku.

Nie włączyli dziś świateł, tylko siedzą i na coś czekają.

Zgasła ostatnia z lampek w łańcuchu.

Docieram do schodów. Z trudem powstrzymuję się przed zbiegnięciem na dół. Schodzę cicho i powoli, mijając kolejne opanowane przez ciemność i szepty piętra.

Nigdy nikomu nie pisnąłem nawet słówkiem, że Gruba nie ma dostępu do sieci i podawane przez nią informacje są wyssane z palca. Wygląda na to, że gówniara także wywiązała się ze swojej części umowy. Do klapy buchającego smrodem zgnilizny zsypu ktoś przywiązał zaimprowizowaną ze splecionych kabli linę. Starając się opanować drżenie rąk, najpierw sprawdzam ją mocnym szarpnięciem, a potem gramolę się do otworu.

Zanim zamknę za sobą stalową klapę, omiatam jeszcze spojrzeniem klatkę schodową. Wydaje mi się, że zza okna dochodzą jakieś błyski, na kilka krótkich chwil pojawia się siatka wypisanych na szybie markerem liter i rysunków.

Mam wrażenie, że słyszę dźwięk otwieranych drzwi i kroki gdzieś na górze. Głuche trzaśnięcie drzwiami, ciche głosy, tupot nóg gdzieś wyżej, na schodach.

Nie dbam już o nic, chcę tylko uciec. Zamykam z hukiem pokrywę i ruszam w dół czarnego, cuchnącego szybu. Opuszczając się przez trzewia bloku, w którym spędziłem ostatnie sto dni, rozpieram się łokciami i kolanami, trzymając kurczowo linę. Pot zalewa mi oczy, ręce słabną. W wąskiej rurze zsypu jest potwornie duszno i ciemno. Nie jestem raczej zbyt wysoko w momencie, kiedy tracę siły i, obijając się o ściany szybu, spadam, by na dole runąć do pełnego gnijących odpadków ogromnego kontenera na śmieci.

Lot trwa chwilę zaledwie, a lądowanie, choć nieprzyjemne, nie jest zbyt bolesne, szybko więc zbieram się w sobie i zeskakuję na ledwo widoczną posadzkę. W ciemnościach zauważam jaśniejszy prostokąt wyjścia. Dobiegają stamtąd wyraźne rozbłyski i kanonada. Natychmiast ruszam w tamtym kierunku.

Staję jak wryty i rozglądam się bezradnie. Z ciemnych na tle jaśniejącego nieba bloków, niczym czarna magma wylewają się ludzie. Wśród krzyków i wycia syren, warknięć megafonów i huku wystrzałów z broni palnej, gęste strumienie mieszkańców osiedla przebijają się przez żółto-czarną taśmę Stref Zaopatrzenia i przez barykady. W miejscach, gdzie ludzka fala napotkała opór, leżą zniekształcone ciała żołnierzy, którym tłum powyłamywał kończyny, zmiażdżył klatki piersiowe i porozbijał głowy o beton.

– Wtyczka! Gdzie ty byłeś, w dupie? Jezu, jak ty capisz! – Głos Siwego wytrąca mnie z odrętwienia jak uderzenie bicza.

Odwracam się, stanowczo za późno. Są tuż za mną. Uśmiechnięty od ucha do ucha, zziajany i umorusany krwią Siwy i jego paczka, sąsiedzi, dzieciaki. Kolejni wysypują się z oznakowanych wielkimi literami wyjść z klatek schodowych. Szukam wzrokiem Beti i trafiam na błękit jej spojrzenia.

– Idziemy do lasu, Nick – mówi dziewczyna, po jej twarzy błąka się smutny uśmiech.

– Chodź z nami, Wtyczko! – woła któryś z chłopaków.

– Tylko się najpierw umyj! – Słowom Siwego towarzyszy salwa śmiechu.

– Nie czekajcie na nas – rzuca Beti. – Dogonię was za chwilę.

Beti patrzy mi w oczy i gładzi dłonią po twarzy, opuszkami palców muskając konektory.

– Uciekłeś ode mnie, kochany. Nie pójdziesz ze mną, prawda?

– Beti, zaatakowaliście wojsko, co z wami? – krzyczę bardzo głośno i wskazuję oskarżycielsko opływający nas jak małą wysepkę tłum.

– Odchodzimy, Nick, wracam do lasu.

– O czym ty mówisz?

– Mówiłam ci, to mechanizm obronny! – krzyczy Beti radośnie.

Tłum gęstnieje, to doszli do nas mieszkańcy odległych części osiedla. Strumienie maszerujących zlewają się teraz w jedną, rwącą rzekę, która napiera z wielką mocą. Ludzka fala pcha nas przez osiedle, gdzieś w stronę zewnętrznego pierścienia bloków. Co rusz jesteśmy potrącani i popychani, a w końcu strumień ludzi wpada między nas.

– Beti! – krzyczę. – Zwariowaliście wszyscy przez karaluchy! Wracaj do mnie!

– Nick, kochany, to nie my zwariowaliśmy. Chodź! – Dziewczyna coś jeszcze mówi, ale już tego nie słyszę. Znika, porwana przez tłum.

Chcę ją znaleźć, wskakuję na przewrócony fragment barykady z napisem „KWARANTANNA”. Wokół wciąż przelewają się ludzie, wszyscy idą w tę samą stronę. Niedaleko, na skraju osiedla, tam gdzie kończą się bloki, teraz czarne i wyprostowane jak wyciągnięte w niebo martwe palce, rośnie las.

– Beti!

Wraz z nadejściem świtu osiedle pustoszeje. Daleko, gdzieś na drugim jego końcu słychać już syreny, a w górze śmigają drony, pewnie niedługo znów będzie tu wojsko.

Gdy dotykają mnie pierwsze promienie porannego słońca, daleko z przodu lśni Kopuła, dach mojego świata. Oglądam się po raz ostatni, widzę, jak znad czubków ogromnych świerków podnosi się mgła.

Las kryje w sobie mrok. Gdzieś tam, na przebijające się przez gąszcz gałęzi promienie wstającego słońca, patrzą niebieskie oczy, których nigdy nie zapomnę.

Powrót do listy opowiadań

Marcin Popiel – Z wykształcenia politolog, z zawodu piarowiec. Za dnia poważny menedżer nie najwyższego szczebla, w nocy zaś pisarz-amator publikujący opowiadania na łamach portalu fantastyka.pl. Jako czytelnik uwielbia futurologiczne SF ze stajni Lema, Asimova czy Gibsona, gardzi fantasy i nigdy nie przyzna, że podobało mu się Ziemiomorze Ursuli Le Guin. Planował napisać autobiografię, ale tego nie zrobi, bo uważa, że czytelnicy nie są na to jeszcze gotowi, dlatego na razie jego pisarskie fascynacje to głównie próby wgryzienia się w świat trudnej relacji człowiek-technologia.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25135

Jest coś subtelnego, nie do końca uchwytnego – czego w każdym razie nie potrafię nazwać – w Twojej pisaninie, co wciąga i nie puszcza do samego końca, każąc czytać jeszcze jeden fragment, jeszcze jeden akapit. Nawet gdy z jakiegoś powodu trzeba to czytanie przerwać. Może to kwestia prostej, przystępnej narracji, może to kwestia zdań-komentarzy, które nienachalnie pojawiają się tu i ówdzie i bardzo celnie punktują rzeczywistość.

Mr.Brightside

Bardzo podobał mi się początek – oryginalne nawiązanie do pandemii, z wykorzystaniem perspektywy tzw. sceptyków, uczciwe, bo nie ośmieszające, ale pokazujące socjoekonomiczne podłoże tych zachowań. Bardzo to dobrze przy tym napisane, soczyście, dynamicznie, z bezpośrednim, a czytelnym zanurzeniem w świat, z wykorzystaniem dorobku postapo, ale w sposób nie sprawiający wrażenia kalki, tylko inteligentnego nawiązania.

cobold

Ja powiem tyle – czytałam i szczerze powyższe opowiadanie polecam. Dobrze wpisuje się w dzisiejsze czasy (i nie tylko ze względu na pandemię), a i ciekawych interpretacji można się doszukać, jak kto lubi.

Bellatrix

Czytało się bardzo dobrze, narracja wypadła naturalnie, nienachalnie i cały czas trzymała odpowiednie tempo. Twoje ujęcie dystopii skupia się raczej na codzienności niż na efektownym światotwórstwie, ale w tym też jest metoda – obserwowanie postaci w zwyczajnych sytuacjach daje nam bardziej namacalny wgląd w świat przedstawiony i buduje immersję, pozwalając odczuć tę monotonię i dyskomfort towarzyszące życiu bohaterów.

black_cape

Powrót do listy opowiadań

Trupi pieniążek

Franek Zarzecki

Epilog 1

Galt obraca w palcach miedziany pieniążek. Pogięty kawałek metalu – o oberżniętych krawędziach, które pewnie nie raz rozcięły ludzką skórę; o startej tysiącami dłoni srogości oblicza cesarza na awersie; lepki od brudu niezliczonych sakiewek i kieszeni – w blasku świec skrzy się czerwienią rozwodnionej krwi. Moneta z brzdękiem upada na zakurzoną kamienną posadzkę.

Mężczyzna podnosi ją i z obrzydzeniem wpycha w usta leżącemu na zimnym katafalku nabrzmiałemu trupowi.

1

– Umarły krąży po mieście! – woła w drzwiach goniec.

Strażnicy zrywają się z posłań. Pospiesznie, drżącymi rękoma zakładają pancerze.

Przeklęty Ridiger – myśli Galt, szukając w pęku klucza do zbrojowni. W końcu otwiera. Wydaje okute pałki i włócznie.

– Idźcie na miejsce – mówi. – Nie ruszajcie potwora, chyba że zaatakuje.

Sam zaś chwyta pochodnię i biegnie ku kamienicy Ridigera.

2

– Co żeś znów odpierdolił? – Galt krąży po komnacie.

Płomień wydobywa z cienia obłości pożółkłych czaszek. Błyskają metalowe okucia starych ksiąg. Pękate ampuły jaśnieją dziwnymi kolorami.

– Marinusie, nie denerwuj się. – Ridiger nalewa wina do pucharów. – Znasz moją biegłość w sprawach pośmiertnych. Z moich badań nie wyniknęło żadne zagrożenie dla miasta. Wiesz również, że sam cesarz upoważnił mnie do badania przestworzy rozciągających się za ponurym całunem śmierci…

– Skończ z tym poetyckim bełkotem! – krzyczy Galt. – Nie masz prawa sprowadzać chodzących trupów pośród ludzi.

– Posłuchaj. – Ridiger upija łyk alkoholu. – W trakcie jednej z wypraw napotkałem ducha mężczyzny, błąkającego się po pustkowiach poza światem żywych. Ów upiór nie może przeprawić się do krainy zmarłych, gdyż jego więź z doczesnością jest zbyt silna. Został on, wyobraź sobie, skrytobójczo zamordowany, nie zaznał ani sprawiedliwości, ani właściwego pochówku…

Ridiger spogląda znacząco na strażnika.

– …co, nawiasem mówiąc, czyni jego sprawę obiektem również i twojego zainteresowania.

3

Kreatura powolnym krokiem zmierza w górę ulicy. Jej rozchybotany migotaniem pochodni cień liże szachulce kamienic. Spod poszarpanego, umazanego gnojem ubrania wypadają oślizgłe larwy, z obrzydliwym bzyczeniem ulatują końskie muchy.

Strażnicy w milczeniu podążają za truposzem. Kwaśny smród zgnilizny oblepia ich twarze, zatyka nosy, wyciska z oczu łzy. Jeden z mężczyzn nie wytrzymuje i zaczyna wymiotować.

Na miejsce dociera Galt.

Umarły tymczasem skręca w zaułek, by wreszcie zatrzymać się przed wejściem do jednej z zapadłych oficyn. Zaczyna się dobijać. Ujadają przerażone psy. Galt i jego ludzie przystępują do potwora.

Nagle otwierają się drzwi. W środku stoi kobieta. Zauważa kreaturę i krzyczy. Potem nieprzytomna pada na ziemię.

4

– Kiedy byłem tam pierwszy raz – kontynuuje Ridiger – niemalże natychmiast opanowało mnie zwierzęce przerażenie. Z jednej strony cieszyłem się, że w końcu udało mi się zrealizować ambicję i ujrzeć świat pośmiertny, z drugiej jednak tamtejsza pustka była boleśnie wręcz przytłaczająca.

Galt słucha w milczeniu.

– Wokoło panowała kościsto-szara nicość. Piaszczysta błoń ciągnęła się niezmącenie aż po cieniutką kreskę horyzontu, by tam zlać się z wyblakłym całunem śmierci.

– Ridiger, do rzeczy…

– Miejsce, o którym ci opowiadam, to swoisty przedsionek zaświatów. Wałęsają się tam dusze, które z jakiegoś powodu nie były w stanie samodzielnie przejść przez bramę królestwa zmarłych. Z czasem nauczyłem się je dostrzegać. Upiory te były jednak zbyt rozszalałe, bym mógł nawiązać z nimi kontakt i im pomóc. Dopóki nie spotkałem Wolfganga…

5

Strażnicy pałkami dociskają Wolfganga do podłogi. Ujadają psy. Zbudzeni hałasem mieszkańcy sąsiednich oficyn i szop zaglądają do pomieszczenia.

– Won! – krzyczy Galt. – Wypierdalać!

Sam odciąga zemdloną kobietę w przeciwległy kąt izby.

Z komórki wyłazi dwoje maluchów i nieco starsza dziewczynka.

– Szlag by ich wszystkich, kurwa, trafił – mamrocze Galt.

Przemyka mu przez myśl, że tak właśnie kończą się zamianki na dyżury: jedną wielką chujnią, którą los tak naprawdę przeznaczył dla kogo innego.

– Z powrotem – mówi, próbując się uspokoić. – Schowajcie się z powrotem.

Dzieci znikają za drzwiami, Galt zaś podchodzi do Wolfganga.

Zaraz sprawdzimy wiarygodność guseł Ridigera – myśli, zdzierając z trupa ubrania.

– Uważaj, żeby cię nie pogryzł.

Oczom strażników ukazuje się konstelacja kilkudziesięciu ran na klatce piersiowej i brzuchu trupa. Z otworów sączy się brunatna maź, wystają płaty żółtawego tłuszczu, wyłażą kolejne larwy. Między żebrami sterczy ułamany kawał ostrza noża.

– Porżnięty jak świniak…

6

– Wolfgang był jeszcze bardziej przerażony niż ja podczas pierwszej wizyty – mówi Ridiger. – Nie można mu się dziwić, wszak niedawno zmarł nadzwyczaj brutalną śmiercią. Pustkowie na szczęście nie zdążyło zniszczyć jego jaźni.

– Konkret. Kto go zabił, kiedy, dlaczego…

– Ech, z wami, trepami, tak to jest. Nie człowiek was interesuje, a odfajkowanie sprawy. Wolfgang powiedział mi, że zamordowała go konkubina, chciwa pieniędzy i nowego kochanka. Potem zatopiła jego zwłoki w gnojówce. Postanowiłem mu pomóc i odprawiłem rytuał przyzywania duchów, który okazał się na tyle skuteczny, że biedak mógł wstąpić z powrotem w swoje ciało, by rozliczyć ziemskie sprawy. Wolfgang potrzebuje sprawiedliwości oraz, co równie ważne, odpowiedniego pochówku, by móc odejść do krainy zmarłych.

7

– Załatwiłaś kochasia, co? – Galt budzi kobietę wiadrem zimnej wody. – Jak się nazywasz?

– Grete.

Kobieta zaczyna wyć, widząc szamocącego się trupa przy wejściu. Galt ją policzkuje. Potem łapie za włosy, podnosi i ciągnie ku zwłokom.

– Zobacz, zobacz, kurwa, jaki porżnięty. Gorzej jak wieprz na świniobiciu. I jeszcze wpierdolony do gnoju jak zgniłe kartofle. Może chcesz raz jeszcze w jego czułe objęcia, co?

Wolfgang wierzga, charczy, jakby próbował coś powiedzieć. Nagle wyrywa się jednemu ze strażników i o mało co nie sięga ręką kobiety. Celny kopniak sprowadza go jednak na podłogę.

– Nie! Proszę! – Kobieta płacze. – Ja się przyznam! Ja go zabiłam, ale ja miałam powód. Naprawdę!

Na ulicy słychać rżenie koni, podniesione głosy, szczęk zbroi. Na miejsce przybyło więcej strażników. W wejściu pojawił się również Ridiger.

– Zobaczcie! – sapie kobieta. – Zobaczcie. Marieke! Chodź, dziecko!

Z komórki wychodzi dziewczynka. Jest skulona. Powłóczy nogami.

– Pokaż im, dziecko, pokaż, co ci zrobił ten bydlak!

Dziewczynka stoi nieruchomo, szlochając.

– Pokaż im! – krzyczy matka.

Jeden ze strażników podchodzi do Marieke i podciąga jej giezło. Oczom zebranych ukazują się zasiniałe uda i brudne zakrwawione szmaty, zakrywające krocze. Dziewczynka zaczyna drżeć tak bardzo, że słychać zgrzytanie jej zębów.

– Wiedziałeś, skurwysynu, o tym? – szepce Galt.

– Ja? – cicho odpowiada Ridiger. – Skądże. Gdyby Wolfgang opowiedział mi o takich rzeczach, to nigdy bym go przecież nie sprowadził z powrotem.

Któryś ze strażników w międzyczasie chwyta włócznię i zaczyna dźgać truposza.

– Idioto, zostaw go! – woła Ridiger. – Przecież on już jest nieżywy.

– Co mam z nim zrobić? – pyta Galt.

– Jak to co? Zerwać jego więź z tym światem.

Galt milczy przez dłuższą chwilę, nadaremno próbując przełknąć – suchość gardła powoduje jedynie odruch wymiotny.

– Grete – zaczyna deklamować – zostałaś zatrzymana jako morderczyni swojego konkubenta Wolfganga. Zostaniesz jutro doprowadzona przed oblicze sędziego, który zgodnie z cesarskim prawem wymierzy ci adekwatną do twej zbrodni karę. Brać ją!

W tym momencie ścierwo Wolfganga przestaje się ruszać.

– Nie zapomnij o pochówku – wychodząc, rzuca Ridiger. – Inaczej on wróci.

8

Wolfgang snuje się po kościsto-szarym pustkowiu. Dotarł już do bramy krainy zmarłych, ale z jakiegoś powodu nie miał w ustach pieniążka przeznaczonego dla klucznika. Przepędzili go. Ruszył więc dalej, licząc, że znów napotka kogoś takiego jak Ridiger, kto zechce mu pomóc.

Ręce ma związane za plecami. Do jego szyi zaś wciąż przytroczone są ciężkie żelazne kule, zwisające na konopnych sznurach, pokryte kolcami i opatrzone opisami zła, które wyrządził za życia. Każdy ruch powoduje, że obijają się o części ciała, którymi mężczyzna krzywdził innych. Największy, najcięższy odważnik, z którego wyrastają żądła skorpionów, uderza go bezustannie w krocze. Grawerunek głosi: „gwałciciel dzieci”.

Epilog 2

Ridiger czeka, aż Galt opuści mortuarium. Potem zakłada rękawiczki i wchodzi do pomieszczenia. Wyciąga z saszetki długie szczypce i puzderko – oba wykonane ze srebra i inkrustowane bursztynem. Według jego wiedzy takie narzędzia powinny ochronić właściwości magicznego artefaktu – podarowane ze szczerej dobrej woli żywego człowieka prawo wejścia do królestwa zmarłych. Mężczyzna nachyla się nad trupem Wolfganga i ostrożnie wydobywa pieniążek z jego ust. Chowa monetę do puzderka.

Błąkaj się po wieczność, bydlaku – myśli.

W pracowni wszystko jest przygotowane. Ze ścian spływa plugawość pisanych krwią i sproszkowanymi wnętrznościami inkantacji, uchylających zasłonę życia. Ridiger z obrzydzeniem myśli o tym, że będzie jeszcze musiał monetę włożyć sobie do ust.

Jest to jednak najmniej obrzydliwa z rzeczy, które trzeba było zrobić, by móc wkroczyć żywym do krainy zmarłych.

Powrót do listy opowiadań

Franek Zarzecki – autor kilkunastu opowiadań, opublikowanych w rozmaitych miejscach w internecie. Pisanie traktuje czysto hobbystycznie.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23973

(…) jest dosadnie i konkretnie, gość zrobił, co do niego należy i tyle, profesjonalistę miło pooglądać. Oceniać go można osobno. Pomimo tego, że takich srogich postaci jest tyle, ile zarażeń koronawirusem w Chinach, Galt ma w sobie coś swojego. Jak na takiego króciaka to duży sukces.

Żongler

W czasie czytania tego opowiadania największe wrażenie robi styl. Zwięzły, a przy tym obrazowy, minimalistyczny… dla mnie wzorowy. Rytm zdań i to, jak w dialogach można przekazać wystarczającą ilość informacji, jak opisy mogą trafiać w punkt, zachwyca. Klamry i zastosowane podziały świadczą o niemałych umiejętnościach autora-rzemieślnika.

Blacktom

Z właściwą sobie znajomością rzeczy opowiedziałeś historię pieniążka, nie żałując przy tym czytelnikowi drastycznych scen, smrodu i wszelkiego paskudztwa, które, mimo dosadności opisów, nie odstręczają od lektury, a wręcz przeciwnie – nie pozawalają przestać czytać. Co tu dużo mówić, Syfie, o największym brudzie potrafisz napisać tak, że opowiadanie czyta się z prawdziwą przyjemnością.

regulatorzy

(…) wskazujesz granice, których nie wolno przekraczać, nawet dla zdobycia wiedzy szczególnej, poznania i zrozumienia sekretów największych, a które jednak zostają przekroczone. Figury snujące się po tym mrocznym świecie fantasy niby znajome, ale jako postaci w fabule wiarygodnie i pełnokrwiste. Nigdy nie są wydmuszkami, wierzymy w nie, ożywają zaraz po wejściu na arenę. Elementy świata przedstawionego też nie nowe, a jednak całość bardzo przekonująca jako scena dramatu rozgrywającego się na granicy jawy i zaświatów. Wplatasz w tekst intrygujące detale, umiejętnie dobierasz słowa.

mr.maras

Podoba mi się Twój styl. Krótki, oszczędny w słowach, a jednak wszystko jest na swoim miejscu, nie trzeba się niczego domyślać. Ponieważ lubię dark fantasy, a na portalu wiele go nie ma, z tym z większą chęcią czytam takie „perełki” jak Twoja. Mroczno, brutalnie i z przewrotnym twistem.

Zanais

Powrót do listy opowiadań

Powiernik wspomnień

Krzysztof Marciński

Na początku był wielki przeciąg. Podobno, bo jak dotąd nikt nie zdołał tego dowieść. Zresztą znacznie istotniejsze jest to, co wydarzyło się później.

Później stali się kurzowie.

Kurzowie byli drobni, szarzy i nazywali się tak… bo powstali z kurzu. Ich świat zamykał się w ścianach opuszczonej rudery i to w zasadzie wszystko, co trzeba wiedzieć.

Yanni Mahr siedział w pajęczynowej celi, doglądany przez dwa pająki. Jego myśli skupiały się na najbliższej przyszłości oraz szansach dożycia przyszłości dalszej. Jeszcze wczoraj był zwykłym śmieciarzem. No, prawie. Różnica polegała na tym, że prowadził jedyną na świecie spalarnię wspomnień. Biznes nie był może do końca legalny, ale nie miało to większego znaczenia. Yanni podziwiał tych, którzy z uporem maniaka chowali wszystko pod dywan, podczas gdy cały sekret świętego spokoju tkwi w płaceniu podatków. Na resztę nikt nie zwraca uwagi.

Przynajmniej do momentu, kiedy coś nie wybuchnie…

***

Lord Aeki, władca Pawlacza i terenów przyległych, był zły. Pół biedy, że nazywał się jak kurzowa pacynka. Mniejsza z tym, że ta baryła, władca Szafy, miał dużo większe państwo. Najgorsze, że jakiś śmieciarz chciał go zrobić w balona.

– Siadajcie, Mahr – burknął i odprawił pająki ruchem dłoni.

Yanni osunął się na pajęczynowe krzesło. Komnata wyglądała jak średnio udany związek królestwa i urzędu. Zabytkowy tron władcy utkany był z barwionej na złoto, wzmacnianej pajęczyny[1], podczas gdy całą resztę urządzono w stylu „koszmar petenta”.

– Co my tu mamy? – Aeki zerknął w papiery. – Osiem lat temu w niejasnych okolicznościach weszliście w posiadanie spalarni wspomnień. Następnie rozkręciliście biznes, windując ceny do nieba, co, jak sądzę, miało skłonić kurzów do przemyślanych decyzji. Bardzo chwalebne – szydził. – Później doszliście do wniosku, że władca Pawlacza to ślepy tuman i zaczęliście gromadzić co cenniejsze wspomnienia. Zabroniłem tego! – Aeki rzucił spojrzenie, przy którym wyrok śmierci wydawał się aktem łaski. – Wspomnienia magazynowaliście w starej bańce, która jakimś cudem pękła dopiero po roku. Powinszować.

Yanni wiercił się niespokojnie. Miał przecież wymienić tę bańkę za dzień. Góra dwa. I… tak jakoś zostało[2].

– Macie coś do dodania? – zapytał władca.

Yanni zwiesił głowę. W takich chwilach miało się wiele do dodania i jednocześnie niewiele odwagi, by dodać cokolwiek.

– Widzicie, Mahr, istnieje pewna różnica między „nie widzieć” a „przymykać oko”. Wiecie, co mogą zrobić setki wolnych wspomnień?

Kurz pokręcił głową.

– Ja też nie. Ale świat obwini lorda Aekiego, który dopuścił do wybuchu. Chcieliście mnie skompromitować! – warknął władca.

– Ale przecież…

– Aninrat, wyrok!

Yanni teraz dopiero dostrzegł małą istotę unoszącą się nad tronem. Nie mogła być kurzoną. Miała pałeczkowaty kształt i…

Bakteria! Królestwo Faraona!

Kurz był w tych rejonach tylko raz. Tamtejsi kapłani zabraniali utylizacji wspomnień. Zresztą, samo królestwo zapamiętał wyłącznie z przepychu. Potężny tron w kształcie muszli, wypełniony wodą i tysiące bakterii oraz grzybów harujących ku czci faraona. Jak Aninrat. Czy to dlatego uciekła?

– Nasz nowy nabytek – pochwalił się lord, wskazując na bakterię. – Pani klątw oraz plag. I wymiar sprawiedliwości Pawlacza zarazem. – Na twarzy władcy pojawił się nieznaczny uśmiech. – No, ale nie przeciągajmy sprawy.

Aninrat, nie wypowiedziawszy słowa, dmuchnęła złotym pyłem, który ułożył się w migotliwy obraz: Yanni siedzący w kącie za grubą warstwą pajęczyny.

– Wieczne zaleganie. – Aeki odczytał wyrok.

Zaleganie było karą tylko pozornie łagodniejszą od śmierci. Przypominało czekanie w kolejce, z tą różnicą, że nigdy nie docierało się do okienka.

– Litości – jęknął kurz.

Aeki podniósł się z tronu, podszedł do więźnia i zapytał jakby od niechcenia:

– Wierzycie we wróżki?

Yanni spojrzał z nadzieją. Uwierzyłby i w kurzową zębuszkę, gdyby mogła go ocalić od wyroku.

– Wróżek nie ma – wyjaśnił władca. – Są za to wiedźmy. Mamy ich kilka w dziale księgowości. Twierdzą, że zaleganie w kącie jest nierentowne. To wasza szansa, Mahr. Wspomnień przecież nie widać. Nikt nie wie, co się stało, a wy zadbacie o to, by nic się w tej kwestii nie zmieniło. Wszystko jedno, w jaki sposób. Zbierzcie je, spalcie. Wybór należy do was. Byle bez zwracania uwagi. Spiszcie się, jak trzeba, a zatrudnię was w Państwowej Spalarni Wspomnień.

– Państwowej? – Yanni wzmógł czujność do poziomu „drobny druczek”.

Aninrat dmuchnęła białym proszkiem i przed kurzem pojawił się plik dokumentów.

– Darowizna spalarni na rzecz państwa. Pawlacz jest wdzięczny za wasze dobre serce. I okazaną skruchę! – Aeki rzucił kurzowi SPOJRZENIE. – Aninrat, atrament!

– Mam swój – burknął Yanni.

Wszystko działo się zbyt szybko. Władca podsunął papier i kurz, zwiesiwszy głowę, złożył niezgrabny podpis, pilnując, by nie rozchlapać atramentu[3].

Aninrat podleciała nad dokument i dmuchnęła czarnym dymem.

– Klątwa antyprawnicza – wyjaśnił Aeki. Później podszedł do Yanniego i niespodziewanie klepnął go w plecy. – Głowa do góry! Znajdźcie Tamagochiego i dalej macie już z górki.

– On żyje?! – Yanni wytrzeszczył oczy.

Tamagochi – pomyślał. Wielki konstruktor, twórca wszystkiego, co w świecie kurzów osobliwe i niezwykłe: wyciszacz żalu, szambiarka smutków, racjonalizator emocji – geniusz, który nigdy nie przywiązywał się do swoich wynalazków. Znajdował kogoś do pomocy, tworzył kolejne dzieło i… oddawał. Jak starą zabawkę. Yanni w taki sposób stał się właścicielem spalarni. Jeśli jednak miał rozwiązać problem wspomnień, to tylko z jego pomocą.

– W pewnym sensie – odparł władca. – Aninrat, gdzie on się zaszył?

Kolejny migający obraz. Kurz uniósł głowę i nagle wizja zalegania wydała mu się godną rozważenia alternatywą.

Obraz przedstawiał lasy mopowe.

***

Pawlacz otwarli wcześniej niż zwykle. Madein[4], Latający Smok Pluszowy, czekał gotowy do drogi, tymczasem Yanni układał świeżą bańkę na jego ogonie. Spalarnia była nazwą tyleż efektowną, co jednak przesadzoną. Składała się z kilku elementów, w dodatku prostych w obsłudze. Pobrane wspomnienia wtłaczało się do bańki, a gdy ta osiągnęła limit pojemności, Yanni nakrywał ją szklanym kloszem. Na końcu smok zionął w otwór zielonym ogniem i po wspomnieniach nie zostawał ślad.

Yanni nie miał wielkiego pojęcia o prowadzeniu biznesu. Działał na wyczucie, ucząc się w biegu, i chociaż nieraz popełniał błędy, w ogólnym rozrachunku jakoś to szło. Ceny windował ostro, ale zawsze uczciwie. Każdy mógł się pozbyć niechcianych wspomnień, choć zwykle w pakiecie z większością zaskórniaków. Młody kurz stał się kimś więcej niż zwykłym zbieraczem. Był powiernikiem najgłębiej skrywanych wspomnień.

Yanni wskoczył na smoka, poklepał go po karku i oczy gada strzeliły żółtym blaskiem. Wzbili się w ciemność. Zbliżała się pora mroku – czas, gdy światło na Zewnątrz gaśnie wcześniej, a kurzowie bywają bardziej markotni.

Skręcił w lewo i obrał kurs na Wielką Izbę – największy kontynent kurzowego świata. Frunąc wysoko nad progiem, widział całą jej panoramę: Republika Betowa, strasząca pajęczynowymi blokami, Dywania i jej nowoczesne domostwa z tektury, parę pomniejszych księstw – Podbiurcze, Parkietowa Plamincja, Parapetua. Yanni pochylił się nad smokiem i pociągnął go za ucho – Madein miał wbudowane radio.

…dio Bajzel! Nadajemy cały czas! Na każdego! Wszędzie szaro, dni coraz krótsze, ale my dzielnie walczymy o twój uśmiech. Bardaccia Pyliste, Froter Face…

Zatopił się w skocznym bicie. Radio, jak wiadomo, stanowi podstawę pracy. Jest to prawda tak oczywista jak „stówa nie premia” czy „katar nie choroba”. Sklepy, budowy, smocze warsztaty – nie istnieje rzetelna praca bez radia, co najlepiej potwierdzają urzędy, w których radio nie gra.

Zamyślił się. Po wybuchu bańki zdążył już przejść od stanu „wszystko się wali”, przez „wszystko skończone”, aż do „wszystko mi jedno”. Obecnie zmierzał z powrotem do pierwszej stacji. Jak właściwie walczyć z czymś, czego nie widać? I co mogą zrobić wolne wspomnienia?

Wszystko – pomyślał ze zgrozą i czym prędzej skupił się na radiu.

…mości!

Zmarł Jan Sopless, wieloletni zapalacz światła w Królestwie Chłodu.

Dramat w Płaskostole. W wyniku oderwania skrawka nieba zginęło ośmiu kurzów. To drugi taki wypadek w tym roku.

Trwają uroczystości związane z objęciem tronu przez Frazesa V…

Ani słowa o wspomnieniach. Dlaczego?

Cisza przed przeciągiem – zasugerował pesymizm. Yanni zaklął w duchu, machnął ręką i ruszył na Zaszafostan. Skoro wszystko ma wyglądać jak zwykle, musi najpierw zebrać wspomnienia zgodnie z grafikiem. Dopiero wtedy będzie mógł wyruszyć na poszukiwania Tamagochiego. Absencja Yanniego zaraz zwróciłaby uwagę kurzów. Zbierze wspomnienia, a później… się zobaczy.

Albo się zginie – szepnęła wyobraźnia. Z lasów mopowych nikt nie wracał.

…eraz Szare Strachy i Dzień dobry.

Dzień dobry! Witam cię!

Spójrz, jak wszystko cudnie wali się

Chodź, może znów nam spadnie coś na łeb

Pośmiejemy się z tego oboje…

***

Bańka na ogonie Madeina była ciemnoróżowa. Kiedy przejdzie w fiolet, jej ścianki zablokują się, sygnalizując osiągnięcie limitu. Dominowały najdroższe i najnudniejsze ze wspomnień – nieszczęśliwe miłości, zmarnowane szanse, błędne decyzje. Każde z nich, wyrzucone z pamięci, miało oznaczać początek nowej drogi, stąd Yanni, windując ceny, dbał, by ich dawnym właścicielom nie zabrakło motywacji.

Większość porzuconych wspomnień dotyczyła historii bolesnych i przykrych. Trafiały się i chwile szczęścia – właśnie takie trzymał w zniszczonej bańce – oddawane zwykle przez najstarszych kurzów. Migawki z młodości, uśmiechy zmarłych małżonków, czas spędzony z milczącymi od lat dziećmi. I one jednak były okryte tym szczególnym rodzajem nostalgii, który poprzez utrwalone obrazy zdawał się krzyczeć: „Hej! To nie wróci!”.

Nieraz marzył, by zbudować muzeum dla najpiękniejszych wspomnień. I może nawet by zdołał, gdyby był przy nim Tamagochi, a bańka-magazyn by nie pękła.

Robota szła szybko. Yanni odwiedzał kolejne tereny, gdzie w specjalnie wyznaczonych strefach zbierali się kurzowie, by oddać niechciane wspomnienia. Na trasie zostały mu jedynie Południowa Dywania i Plamincja. Od kilku lat na ich granicy toczyła się wojna o dywanowe frędzle. Plamici twierdzili, że frędzle bezprawnie zajmują tereny Księstwa, z kolei okruchowie upierali się, że to przedłużenie obszaru Dywanii.

Konflikt zaczął się niewinnie. Parę protestów, kłótni, pojedyncze ataki i nagle okazało się, że z wojny żyje zbyt wielu, by można było zawrzeć rozejm.

Obecnie wszystko przypominało już raczej spektakl. Strony to negocjowały pokój, to znów zaostrzały spór, byle tylko podtrzymać zainteresowanie wojną. Yanni zaś, trafiwszy na kokosowy interes, zjawiał się regularnie, by uwolnić głównych aktorów od co bardziej dokuczliwych wspomnień.

– Kurzu złoty! Yanni! Co tam tak u was pieprznęło? – Generał Okruszenko wyściskał przybysza, gdy tylko ten zwlekł się ze smoka.

– Wymiana bańki. Nic wielkiego – wyjaśnił Yanni, rozmasowując ciało. Po długiej podróży zawsze odczuwał ból, zwłaszcza tam, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę. – Jest i generał Fleksander!

– Me bratie! – krzyknął dowódca.

Nie mógł podejść bliżej. Uścisk ręki plamity oznaczał dla kurza pożegnanie z dłonią.

– Co tam na froncie? – zapytał Yanni z życzliwym uśmiechem.

Uśmiech był równie ważny jak faktura. Dzięki niemu, odebrawszy wspomnienie, zostawiał w jego miejscu inne, dobre – o kurzu, który wybawiał od trosk.

– Stara bieda. Omawiamy czwarty rozejm – zaczął Okruszenko.

– Piatty – przypomniał Fleksander.

– Faktycznie, piąty. Będzie naprawdę blisko, ale wszystko przekreśli przypadkowy wybuch. Oni oskarżą nas, my ich i można walczyć dalej.

– Znaczy, końca nie widać? – zapytał Yanni, rozkładając wspomiennik.

– Ledwieśmy dostali czołgi miotełkowe, plamici mają nowe działa brejowe. Co byśmy z tym zrobili? Ta wojna się nigdy nie skończy.

– Coś wymyślimy, generale. Yanni nie rzuca słów na wiatr[5].

Zabieg zaczynał się od spowiedzi. Generał powoli, szeptem, opisywał niechciane wspomnienie, wyraźnie cierpiąc przy każdym przywoływanym obrazie. Kiedy skończył, Yanni musiał zdecydować o jego przyjęciu lub odrzuceniu. Nigdy nie brał wspomnień kłamstw i wyrządzonych krzywd. Nie był, do mopa[6], czyścicielem sumień! Wyjątki robił tylko dla uczestników walki o frędzle. To nie była ich wojna. Zresztą, dowódcy pilnowali, by ofiary istniały jedynie w statystykach.

Podjąwszy decyzję, Yanni dokonał wyceny usługi – jak zawsze indywidualnie i zgodnie z możliwościami klienta. Kiedy smoczy skarbiec wypluł fakturę, Yanni mógł się zabrać do pracy.

Generał dał znak, że jest gotowy do odbioru wspomnienia. Yanni przyłożył pobierak do ust Okruszenki, który dmuchał przez kilka chwil, aż ścianki stały się jasnoszare.

– Gotowe – powiedział kurz i wepchnął część pobieraka do bańki, która natychmiast zassała wspomnienie.

Był to obraz okrucha okaleczonego przez przypadkowy wybuch. Uroki wojny. Nawet pozorowanej. Okruszenko skłonił się nisko, uwolniwszy pamięć od dalszych męczarni. Yanni rzucił ostatni uśmiech i zebrawszy ekwipunek, odleciał ku lasom mopowym.

***

Lasy mopowe…

Było to jedno z miejsc, w których nawet cisza potrafi szepnąć „uciekaj”, właściwie tylko po to, by żądni wrażeń idioci szli z jeszcze większą ekscytacją. Yanni nie był idiotą. Raczej niewolnikiem sumienia, choć czasem trudno wskazać różnicę. Jasne, mógł próbować ucieczki. Zaszyć się gdzieś przed Aekim. Jednak jakaś jego część buntowała się przeciw tej myśli. Nie potrafiłby tak po prostu porzucić problemu wspomnień i władca Pawlacza – Yanni był pewien – wiedział to aż za dobrze.

Szedł na oślep, ostrożnie stawiając stopy. Mrok działał na wyobraźnię, która malowała takie obrazy, że Yanni najchętniej zostawiłby ją pod lasem. Klepnął smoka w kark i żółte światło przebiło się przez ciemność.

Mopy. Szczotki. Szmaty.

Były wszędzie!

Umysł Yanniego szybko rozdzielił role: nogi prowadziły dalej, wyobraźnia tworzyła możliwe wersje zagłady, zaś cała reszta skupiła się na drżeniu ze strachu. Coś się poruszyło. Później rozbrzmiała nostalgiczna muzyka. Pozytywka?

Ze składzika na kurzusia miotełeczka mruga

Chodź, zetrzemy ci rączusię, później zniknie druga

Rozejrzał się. Po prawej straszyło ogromne wiadro. Yanni był prawie pewien, że w środku znajduje się woda. Po lewej ciągnęły się drzewa miotłowe. Coś spadło. Szmata! Przez moment bał się, że zacznie do niego pełznąć. Gdzieś z oddali grała kolejna melodia.

My jesteśmy miotłoludki

Hopsa sa, hopsa sa

Wycieramy kurzom główki

Hopsa sa, hopsa sa

Na drodze stanęło mu gigantyczne „coś”. Miało paskudny brunatny kolor i było tak wielkie, że z perspektywy kurza mogłoby stanowić samodzielne państwo.

– Stać!

W dodatku mówiło.

– Chcesz przejść, rozwiąż zagadkę!

Dotąd sądził, że to jedynie legenda, którą straszono niegrzeczne kurzątka. A jednak istniała naprawdę.

Wersalka Zagłady! Mityczny strażnik lasów mopowych, potwór-zagadka! Bo co innego?

Czego dokładnie strzegła? Tego, jak dotąd, nikt nie zdołał odkryć. Jakby na zawołanie coś załomotało w jej wnętrzu. Ponoć Wersalka pamiętała początki kurzowego świata. Mimo to trzymała się świetnie zgodnie z regułą: im większy rupieć, tym bardziej niezniszczalny.

– A jeśli nie rozwiążę? – zapytał Yanni.

– Zgnijesz w pojemniku na pościel.

Łomotanie się wzmogło.

– Mam uwierzyć, że wystarczy podać odpowiedź? Gdzie haczyk?

– Nie ma. Zadaję zagadkę…

Yanni przyglądał się czujnie. Zawsze jest haczyk. Sztuka polega na tym, by trzymać wędkę.

– Ig miał w koszu trzy kule – zaczęła Wersalka. – Każdej z trzech kurzon dał po kuli, a mimo to jedna kula pozostała w koszu. Dlaczego?

– Co? Już? A gdzie reszta?

– To wszystko.

– Twoja zagadka jest niekompletna – zaczął Yanni tonem prawnika obalającego testament. – Skąd mogę wiedzieć, czy Ig nie miał zapasowych kul. A może przechowywał rozdane kule? Ewentualnie…[7]

***

Tamagochi, nakręcany wynalazca, leżał na pumeksie w pozycji horyzontalnej. Yanni rozejrzał się kilkukrotnie, po czym dotarło do niego, że właśnie przybył bezcześcić kryptę.

I wskrzesić nieboszczyka.

Właściwie nie powinien nawet się dziwić. Po takim ekscentryku można było przecież spodziewać się wszystkiego. Pewnie sam wszedł do krypty, z sobie tylko znanych powodów.

Po cichu, na palcach, kurz zbliżył się do ciała, bardzo ostrożnie ułożył je na boku i zaczął kręcić plastykową korbą. Coś się poruszyło. Zadrżały kończyny, pojawił się oddech, profesor otworzył oczy…

– Co do ciężkiej… – burknął półprzytomny. Gdy obraz przestał śnieżyć, poderwał się. – Yanni! Pewnie, że Yanni! Kto inny miałby czelność budzić zwłoki?!

Tamagochi nie należał do „typowych” wynalazców, którzy wysadzą się tylko po to, by przetestować nową wyrzutnię. Był pozbawionym złudzeń altruistą. Jak by nie próbował i czego nie robił, zawsze na końcu odkrywał, że życzliwość wymaga instrukcji obsługi, a łatwo dostępne szczęście jest najkrótszą drogą do nieszczęścia. Najpewniej dlatego z czasem zrobił się trochę zrzędliwy.

– Nabroiłeś, hę? Schrzaniłeś coś, a ja mam po tobie sprzątać? Gadaj no zaraz! I nakręć mnie, jak trzeba, do brudnej ściery!

Yanni zbliżył się jak do ognia, chwycił korbę i zaczął kręcić. Najpierw wolno, później – wysłuchawszy wykładu „jak kręcić korbą” – zdecydowanie. W końcu zebrał po głowie i mógł przystąpić do spowiedzi.

Mówił szczerze, z należytą pokorą, ale bez strachu. Znał profesora. Pojęczy, zruga, ale na końcu nie odmówi pomocy.

– Jesteś tuman – stwierdził Tamagochi. – Ale to ci już wyłożę po drodze. Idziemy! Wspomnienia nie zbiorą się same.

Wyszli z krypty. Na zewnątrz, niewzruszone niczym ściana, czekało stare utrapienie.

– Stop! – krzyknęła Wersalka.

Yanni spojrzał na profesora. Mina wynalazcy nie pozostawiała złudzeń: będą tak stać, aż znajdzie poprawną odpowiedź. Że też krypta nie mogła mieć innego wyjścia.

Wersalka mówiła długo, zawile i niezbyt składnie. Wyczerpała przy tym bodaj wszystkie możliwości, z pochodzeniem producenta kul włącznie.

– Jak brzmi odpowiedź? – skończyła.

Yanni zerknął na wynalazcę ze źle skrywanym uśmiechem. W końcu „właściwa odpowiedź” to dość szerokie pojęcie.

– Zwracam ci wolność! – wypalił.

Tamagochi zaniósł się kaszlem.

– Jak?! – wydusił, obrzucając kurza spojrzeniem przeznaczonym dla oszołomów.

Yanni nie miał przecież żadnego prawa, by decydować o czyjejkolwiek wolności. Oczy kurza lśniły jednak od wizji zarezerwowanej dla oszustów, którzy potrafią naginać nawet nieistniejące jeszcze reguły.

– Co?… Ale przecież… – Stary mebel zaczął się miotać.

– Posłuchaj – powiedział kurz. – Tkwisz tu od niepamiętnych czasów. Nikogo nie obchodzisz. Nikt się z tobą nie liczy. Zadajesz tylko te swoje zagadki i pozbawiasz wolności kolejnych głupców. Lasy zarastają, więźniowie gniją w pojemniku. Cóż za marnotrawstwo! Czas zrobić z tego użytek!

– Nie wiem, co powiedzieć. – Wersalka wywiesiła białą flagę.

– Wystarczy „dziękuję”. – Yanni się uśmiechnął. Później dodał parę życzliwych porad, w jaki sposób korzystać z wolności.

Trochę go poniosło[8].

***

Yanni leciał na Madeinie, obserwując Wielką Izbę przez kolorowe szkiełko[9]. Nie wiedział, jak i dlaczego działa. Niektórzy tracą zbyt wiele czasu na podobne pytania, podczas gdy znacznie istotniejsze brzmi: co z nim zrobimy?

Profesor frunął nieco niżej na skrawku różowej karimaty[10]. Prawdopodobnie zrzędził. Yanni nie mógł tego usłyszeć, ponieważ zagłuszał go radiem.

…żemy z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że olbrzymy z Zewnątrz zamieszkiwały niegdyś nasz świat.

Słuchał piąte przez dziesiąte. Obserwowane przez szkiełko wspomnienia wyglądały jak mgliste strzępki. Regały Wielkie, Podstolis, Góry Ciuchowe – niewidoczne dla kurzów, szare mikrochmurki unosiły się w każdej części Wielkiej Izby. Yanni zakładał, że w podobnym tempie rozprzestrzeniają się na innych kontynentach i wściekał się, nie mogąc nic z tym zrobić. Radio jednak uparcie milczało. Dlaczego?

– Stój! – krzyknął profesor. Sądząc po zdartym głosie, najpewniej po raz enty. – Patrz!

Dzięki szkiełkom, nawet z dużej wysokości, doskonale widzieli okrucha, który wchłonąwszy wspomnienie, nagle się zatrzymał. Stał tak jakiś czas, zupełnie nieobecny, aż wreszcie ruszył przed siebie, pogrążony w głębokim zamyśleniu.

– Toś narobił – mamrotał Tamagochi.

– Zamyślił się tylko – powiedział Yanni, raczej z nadzieją niż przekonaniem.

– Wchłonął obce wspomnienie! Wiesz, pusty cabanie, czym to może grozić?! Dostaniem szmergla! Zainfekowani będą przeżywać historie, których nie doświadczyli. Wspominać kurzów, których nie znali. Wracać do przeszłości, której nigdy nie mieli. W końcu pewnego dnia nie będą potrafili ocenić, co wydarzyło się naprawdę.

Yanni zwiesił głowę. Więc stąd ta cisza. Świeże wspomnienia zwykle trawi się w samotności.

– Chciałem dobrze – jęknął.

– Chciałem dobrze… Dobre chęci zawsze kończą się tak samo – stwierdził Tamagochi, już bez irytacji, za to z nutą refleksji. – Lećmy do Pawlacza. Nie ma chwili do stracenia.

***

Tamagochi siedział nad stertą papierów, rysując coraz bardziej wymyślne konstrukcje. Marudził przy tym tyle, co zwykle, z tą różnicą, że wyjątkowo był z tego pożytek.

Yanni kręcił się przy szklanym kloszu, przygotowując wspomnienia do utylizacji. Co jakiś czas zerkał na profesora, który wspinał się po kolejnych szczeblach frustracji.

– Jesteśmy w kropce – oświadczył w końcu Tamagochi. Jego mina mówiła wszystko: zawiódł. Jasne, nie był niczemu winien, jednak sumienie nie zwykło słuchać argumentów. – Myślałem o wchłaniaczu wspomnień, ale to są miesiące pracy.

– A pobierak? – zapytał Yanni. – Nie zbierze ich?

– Pobierak potrzebuje impulsu z pamięci. Samo wspomnienie go nie wytworzy.

Yanni skinął głową, przywołał Madeina i wyszedł na spacer. Nie był zły. Czego właściwie oczekiwał? Tylko w opowieściach zawsze istnieje wyjście, a świat zostaje cudownie ocalony. Życie nie lubi ckliwych historii, czasem jednak przesadza w drugą stronę.

Yanni przysiadł na skraju Pawlacza, spojrzał w dół i czekał na kolejne nieszczęście. Spadnie na pewno. Może i buduje się krok po kroku, ale sypie się wszystko naraz.

Z oddali dostrzegł Aninrat.

***

Yanni wpatrywał się w migotliwy obraz. Przedstawiał akt darowizny spalarni, na którym podpis jest…

…a za chwilę go nie ma.

– Odebrali ci spalarnię? – obruszył się Tamagochi.

– Prawie – mruknął kurz, uciekając spojrzeniem przed bakterią.

Aninrat dmuchnęła pyłem, który ułożył się w znak zapytania wsparty wykrzyknikiem.

Yanni zagryzł wargę. Później zaczął myśleć o wszelkich możliwych nieszczęściach. Nie pomogło.

– Atrament sympatyczny. – Wyszczerzył zęby.

– A, to dobre! – parsknął profesor.

Aninrat rzuciła kurzowi spojrzenie tak lodowate, że cały Pawlacz mógłby robić za Królestwo Chłodu.

Yanni bał się tylko przez moment. Później rozsądek abdykował na rzecz tupetu.

– Pomóż nam! – wypalił.

Umysł Aninrat powoli analizował bieg zdarzeń. I jeszcze raz. Nadal nic się nie zgadzało. Kilka wyplutych chmurek pyłowych utworzyło sekwencję obrazów „dziesięć oblicz pożogi”.

Yanni zaczął się uśmiechać. Skoro tupet podbił stawkę, równie dobrze może zagrać va banque.

– Władasz klątwami – oświadczył tonem kurza, który w obliczu zagłady posłał rozum do mopa. – A jednak Frazes cię nie potrzebuje, a lord Aeki sprowadził do roli popychadła. – Zawiesił głos, pozwalając, by słowa wgryzły się w dumę. – Brakuje odwagi, co? Nawiasem mówiąc, twój pan zapewne jest szczęśliwy, że tak łatwo dałaś się zwieść? – Kolejna pauza. – Możesz mnie ukarać, ale kurzów to nie ocali. Ciebie również. Ta pawlaczowa kanalia nie zapomni, że przy pierwszej okazji dałaś się zrobić w balona. Prędzej czy później skończysz jak u Frazesa. I co dalej? Kolejna ucieczka? Ilu jeszcze potrzebujesz upokorzeń, żeby w końcu pójść własną drogą? Znajdź trochę godności, poślij Aekiego do mopa i pomóż!

Zapadła cisza. Później Aninrat odezwała się po raz pierwszy:

– Hmm…

***

Aninrat… gapiła się. Nie jest to może szczególnie piękny początek akapitu, ale dość wiernie oddaje jej postawę. Tuman białego proszku zawirował kilkukrotnie i po chwili Yanni ujrzał znajomy akt darowizny, tusz oraz sugestywne spojrzenie.

Westchnął, pokiwał głową i złożył podpis, tym razem bez żadnych sztuczek. Spodziewał się, że bakteria odleci. A jednak kolejne drobiny pyłu wzbiły się w powietrze i utworzyły dwa obrazy. Pierwszy przedstawiał akt darowizny, tarczę oraz balon. Na drugim widniała mapa ze znakiem zapytania.

– Czy profesor mógłby…

– Mógłby, mógłby… – burknął Tamagochi. – Nic się nie uczą… Obraz pierwszy: to polisa na wypadek, gdybyś znów chciał mnie zrobić w balona. Drugi: jaki masz plan?

Yanni… gapił się. Najpierw z niedowierzaniem, później z wdzięcznością, a na końcu… A na końcu zdał sobie sprawę, że na pytanie o plan może odpowiedzieć jedynie obrazem nędzy i rozpaczy.

– No… Może potrafiłabyś… Wiesz… – improwizował rozpaczliwie. – Możesz sprowadzić wspomnienia do bańki?

Odpowiedzią był obraz białej flagi.

– To może potrafisz je unicestwić albo… coś? – Spojrzał z nadzieją.

Kolejna biała flaga.

– Rzucasz klątwami, a nie potrafisz zebrać paru wspomnień? – zapytał Yanni, ciut zbyt głośno i oskarżycielsko.

Później z obawą wpatrywał się w tańczące drobiny pyłu: czarne monstrum z ostrym „czymś”.

– Co to za cholerstwo? – Zerknął na profesora.

– Fruwający półgigant z Zewnątrz, ignorancie. Pyta, czy chcesz w dziób?

Yanni usunął się pospiesznie. I tak jest zawsze – pomyślał. Wielki wynalazca, pani klątw i plag, a na końcu ze wszystkim zostaje sam. Przywołał Madeina, wtulił głowę w jego pluszowe futro i włączył radio.

…Czego może chcieć od losu prosty kurz, jak ja?

Nikt już z tego, co ktoś zmiótł…

– Matko Plamista!

Yanni trzasnął pięścią w podłogę. Wypełniał go szczególny rodzaj złości, który pcha do czynów wielkich i szalonych[11]. Zrobi coś. Pewnie, że coś zrobi! Na bogów, w kilka chwil stworzył niepodległe państwo. Jasne, nie było to szczególnie racjonalne, ale jakie to ma znaczenie? To nienormalni tworzą świat.

– Aninrat! – krzyknął. – Możesz sprowadzić plagę wspomnień na Południową Dywanię?

Yanni poczuł na sobie zdziwione spojrzenia pozostałych. Jakiś czas bakteria tkwiła w osłupieniu, aż wreszcie odpowiedziała obrazem słońca.

– Może! – Kurz klasnął w dłonie.

– Pyta, czy cię pogrzało – doprecyzował profesor.

– Słuchajcie! – Yanni przestroił na radio Wybawca. – Jeśli skierujemy falę wspomnień w jedno miejsce, łatwiej nad nimi zapanujemy. Aninrat będzie celować w kolejne ofiary, a my je uzdrowimy za pomocą podbieraków…

– Patrzcie go – fuknął Tamagochi. – Plagę wymyślił. To niemoralne!

– Dlaczego? Na granicy Dywanii od lat toczy się wojna. Gdyby tak stworzyć wrażenie, że to kara boska… Zresztą nie mamy innego wyboru. Wspomnienia walają się po całym świecie. Aninrat, wywoławszy plagę, pośrednio przejmie nad nimi kontrolę. Nie zdoła ich unicestwić, ale ze swoją mocą będzie mogła nimi pokierować. Wystarczy, że wolne wspomnienia zlecą się nad Dywanię i uderzą na wojska Fleksandra i Okruszenki. Wtedy być może zdołamy je wydobyć z zainfekowanych żołnierzy i pozamykać w bańkach.

Aninrat dmuchnęła pyłem. Obraz przedstawiał jej… eksplodujące oblicze.

– Porzućcie wszelkie nadzieje na logikę, wy, którzy tu wchodzicie – przetłumaczył profesor i złapał się za głowę.

– To znaczy „zgoda”? – Yanni spojrzał z nadzieją.

– Gdy zawodzi rozum, pozostaje wyłącznie szaleństwo – wyjaśnił Tamagochi i skinął z westchnieniem.

***

Najpierw pojawiły się znaki. Dziesiątki obrazów migotały nad Dywanią i Parkietową Plamincją, prezentując ciut tylko przerysowane, dramatyczne sceny z wojny. Bogowie są źli – głosił Tamagochi, tłumacząc w radiu przepowiednie Aninrat. Wkrótce ześlą na zwaśnione nacje plagę złych wspomnień.

Pod prowizorycznym namiotem czekało kilka błyszczących baniek. „Są trwałe” – zapewnił profesor, sprawdziwszy z pietyzmem każdą z nich. To on odpowiadał za to, co stanie się z zebranymi wspomnieniami. On miał też utrzymać je w bańkach do czasu zbudowania muzeum.

Na razie jednak marudził.

– Nie zamierzasz chyba brać opłat?

– Trzeba. Profesor wie.

Wiedział. Pół ceny za ostatni szmelc zawsze jest świetną okazją, podczas gdy „darmo” oznacza „przekręt”, od którego trzeba się trzymać z daleka.

– Datki na budowę muzeum wspomnień. – Yanni się uśmiechnął. – Żadnych opłat[12].

Mina profesora wyrażała coś na kształt uznania, które można by ująć w słowa: „ty przebiegła kanalio!”. Po chwili zrzedła.

– Aeki nie pozwoli…

– Są inne miejsca[13] – wyjaśnił kurz.

– Łajdak!

– Profesorze… – Yanni spoważniał. – Dlaczego profesor zostawił mi spalarnię?

Tamagochi odłożył pobierak, myślał przez chwilę i spojrzał na kurza.

– Jesteś szuja. Kombinujesz, zdzierasz, a słowa „podwyżka” używasz częściej niż „dzień dobry”. – Zaczerpnął tchu. – Jednak na końcu zawsze widzisz kurza. Nie klienta. I nigdy nie policzysz więcej niż trzeba. Lepszego powiernika wspomnień nie znajdę.

***

– Gotowi? – krzyknął Yanni.

– Gotowi! – ryknął Okruszenko.

– We pronti! – potwierdził Fleksander.

Yanni rozejrzał się po placu Wzorkowym. Nie byli gotowi. Tworzyli zbieraninę aktorów, którym przyszło grać improwizowany spektakl. Nie znali słów, ale nikt się nie przejmował, dopóki ktoś wydawał polecenia.

Yanni kręcił się, rozstawiając „magiczne wisiory”. Miał też pajęczynowy kitel. Nie były mu potrzebne, ale robiły odpowiednie wrażenie. To zabawne, że wystarczy rzetelny wygląd, by z miejsca stać się fachowcem.

– Zaczynamy! – krzyknął.

Później wziął głęboki wdech. Cała akcja dalece wykraczała poza tę magiczną granicę absurdu, którą dało się objąć rozsądkiem. Yanni obserwował przez szkiełko, jak dziesiątki wspomnień napływają ze wszystkich kontynentów. Nie wiedział, w jaki sposób Aninrat sprowadza je w jedno miejsce. I nie chciał wiedzieć! Plag najlepiej nie rozumieć.

Okruszenko i Fleksander stali na czele swych armii, czekając na inwazję wspomnień. Żołnierze mogli tylko je przyjąć i liczyć, że Yanni zdoła wydobyć zarazę z ich pamięci. Kurz wrócił do namiotu, wziął kolejny wdech i czekał na pierwszych trafionych.

To nie będą normalne dni.

***

Radio trąbiło o każdym szczególe, eksperci prześcigali się w dywagacjach. Historycy tworzyli setki notatek, a cywile błagali bogów o litość. Historia zapamięta inwazję wspomnień jako jedno z najważniejszych zdarzeń w świecie kurzów, zwyczajowo pomijając fakt, że w rzeczywistości z pola walki wiało nudą.

Aninrat ciskała wspomnieniami według wskazań generałów, a ponieważ były niewidoczne, dla lepszego efektu towarzyszył im pył stylizowany na kule ogniowe.

Yanni uwijał się jak w ukropie, czując specyficzny rodzaj zawodu.

Musiał harować.

I robił wciąż to samo.

Trafieni przypominali wyrwanych z głębokiego snu, których świadomość lawiruje pomiędzy marą i jawą. Było to ciekawe, ale tylko przy pierwszych dwudziestu przypadkach. Yanni przejmował pobierakiem wspomnienie, wtłaczał je do bańki i wzywał następnych rannych z werwą medyka walczącego z epidemią kataru. Żadnych rozmów, opowieści, życiowych historii. W pewnym momencie ze zgrozą zdał sobie sprawę, że inwazja oznacza coś więcej niż zwykłą monotonię.

To była praca!

Cztery dni powtarzalnych działań według wyuczonego schematu. Niech go bogowie chronią przed tym w przyszłości!

Niektórzy będą zapewne rozczarowani tak gładkim triumfem nad inwazją wspomnień. Cóż…

Kurzowie się cieszyli!

Yanni Mahr cztery dni pisał karty historii i był to najnudniejszy okres w jego życiu. Piątego dnia odpoczywał…

…w znajomej celi pod okiem pająków.

***

– Jest i nasz bohater! Cóż za rozmach! No, no. – Władca Pawlacza kiwał głową z uznaniem. Dziwnie długo. – Przy okazji: darujcie tę celę. Chwilowa konieczność. Pojutrze organizujemy dla was małą uroczystość. Mam nadzieję, że nie zepsułem planów?

– Nie? – Yanni zmrużył oczy.

– Całe szczęście. Pogadajmy o słowach, Mahr. Zadziwiające, ile można dzięki nim zdziałać, prawda? – Aeki uśmiechnął się przelotnie. – Niektórzy są prawdziwymi artystami żonglerki słownej. Tacy prawnicy. Albo władcy. – Lord zawiesił głos w zamyśleniu. – Słowa wymagają wielkiego wyczucia. Istnieje na przykład cała przepaść między „niech nikt się nie dowie” i „niech dowiedzą się wszyscy”. A przecież brzmią tak podobnie – stwierdził z pozorną beztroską.

– Ale…

– Tak, Mahr. Rozwiązaliście problem wspomnień. Ba! Napisaliście historię, co oznacza, że za chwilę paru ciekawskich gamoni zjawi się z tym swoim „jak to było naprawdę?”. Ile jest na świecie spalarni wspomnień?

– Jedna – szepnął Yanni.

– I akurat na terenie Pawlacza. W dodatku, cóż za przypadek, słynna wieszczka plag pracowała dla miejscowego władcy. Nawiasem mówiąc, lepiej, żebyście wiedzieli, gdzie jej szukać. – Lord zmiął coś w dłoni. Bardzo wymownie. – Można pomyśleć, że to Aeki sprowokował inwazję wspomnień dla jakichś politycznych celów. Nie sądzicie?

– Nie chciałem przecież…

– Wiecie, co się robi w takich sytuacjach, Mahr? Należy dać światu odpowiedź, zanim znajdzie własną. Nasza odpowiedź brzmi: Yanni Mahr sfingował inwazję wspomnień.

Yanni chciał coś powiedzieć. Nie potrafił.

– Trzeba… dowodów – wydusił wreszcie.

– Pełna racja. Jestem pewien, że właśnie zakończone śledztwo nam ich dostarczy. Odnoszę wrażenie, że zawsze dostarcza, gdy trzeba.

– To…

– Słowa, Mahr, mają wielką moc, ale zawsze na końcu wystawiają rachunek. Egzekucja pojutrze!

***

…zel! Witamy w bezpośredniej relacji z egzekucji Yanniego Mahra. Łączymy się z naszym sprawozdawcą sportowym. Halo, Plamme!

Yanni szedł na ścięcie prowadzony przez pajęczą straż. Nie czuł strachu. W jego głowie panował kompletny chaos, przez który z mozołem przebijał się krzyk świadomości: Hej! To się dzieje naprawdę!

Nie spodziewał się śmierci. Do końca wierzył w interwencję Aekiego, który złoży mu propozycję nie do odrzucenia. Albo tłumu. Byli przecież wszyscy. Okruchowie, plamici, dawni więźniowie Wersalki. Każdy patrzył z głębokim współczuciem, a jednak nikt nie garnął się, by ruszyć z odsieczą.

…czy już nadszedł ten czas? Yanni Mahr w długiej drodze pod gilotynę. Grobowa cisza na placu Parkietowym. Setki widzów z całego świata obserwują w milczeniu marsz patrona wspomnień. Wielu kurzów nie wierzy w winę Yanniego. Inni biorą stronę władcy Pawlacza. Nie jestem pewien, czy ta kwestia rozstrzygnie się dzisiaj, ale dla jednego z nas wkrótce przestanie mieć to znaczenie.

– Ostatnie słowa? – zapytał kat.

Yanni stał w asyście pająków i… nie potrafił niczego wymyślić.

Słowa są kluczem – uznał – którym można otworzyć każde drzwi. Wystarczy je tylko właściwie dobrać. Niestety umysł skupiał się wyłącznie na fakcie, że za chwilę wraz z ciałem zostanie starty z powierzchni podłogi.

Yanni przemknął wzrokiem po tłumie. „Słowa zawsze wystawiają rachunek” – twierdzi Aeki. Na szczęście bankrut nie musi się tym przejmować.

– Aeki was oszukał! – krzyknął oskarżycielsko. – Chce zagarnąć wasze wspomnienia!

…speracki zryw Mahra! Tłum wyraźnie poruszony, ale czy to nie jest spóźniony atak? Lord Aeki wściekłym gestem ponagla kata. „Yanni, Yanni!” – daje się słyszeć nieśmiałe okrzyki. Patron wspomnień szarpie się, prowadzony pod gilotynę. „Precz z Aekim!” – woła. Pająki wrzucają go pod gilotynę. Nie, tu już się nic nie stanie. Kat pociąga za dźwignię! Koniec, Yanni! Koniec!

Ponoć ścieranie nie boli. Co prawda, podobne teorie głoszą wyłącznie żywi, ale Yanni musiał przyznać, że mają sporo racji. Niczego nie poczuł. Usłyszał za to szmery, piski i złowrogie mamrotanie.

– Szlag by to!

Otworzył oczy. Kat szarpał się z zablokowaną dźwignią, podczas gdy tłum był poruszony.

…to znaki! Następne znaki! Złoty pył na niebie układa się w skrzące obrazy! Święci kurzowie, nadciągają kolejne plagi!

Czekali. Chmury złotego pyłu ciągnęły po niebie, formując się w sekwencje obrazów. Ocalenie więźniów, pokój w Dywanii, heroiczna walka z inwazją wspomnień. Dziesiątki kurzów uśmiechały się z kolorowych okienek, spoglądając na Yanniego z wdzięcznością i zaufaniem.

Zawsze zostawiaj dobre wspomnienia.

Kat instynktownie poluzował więzy, by Yanni mógł lepiej obserwować zjawiska na niebie. Aninrat…

Nagle pył zmieszał się ze sobą, tworząc gigantyczny obraz: Aeki wymusza na Yannim darowiznę spalarni.

„Buu!” – rozległo się wśród tłumu.

Yanni, korzystając z zamieszania, ruszył w stronę zebranych. Pomartwisz się później – zdecydował rozsądek.

– Ściąć Aekiego!

Patrzył z nadzieją na pobudzoną zbieraninę. Kilka małych grupek niepewnie powtórzyło okrzyk. Wystarczy. Za chwilę powtórzą wszyscy, zgodnie z regułą „głupi tłum w tłumie”, która z jakiegoś powodu każe masom powtarzać zachowanie jednostek.

„Ściąć Aekiego!” – ryknęła tłuszcza. Później ruszyła.

…cud nad Parkietowym Placem! Tłum rusza w stronę władcy Pawlacza! Straż pająkowa próbuje obrony, ale jest ich mniej niż wierzących w piekle. Uciekają! Tłuszcza prowadzi Aekiego pod gilotynę! Matko Plamista, to naprawdę się dzieje! Szczota leci w dół! BUM! Koniec! Koniec! Umarł król, niech żyje król!

***

Yanni Mahr, władca Pawlacza i terenów przyległych, był zły. Pół biedy, że miał imię jak kurzowa gimnastyczka. Mniejsza z tym, że ten rupieć, Wersalka Zagłady, ma dużo większe terytorium. Ważne, że jakiś szambiarz smutków chciał go zrobić w balona!

Przypisy

1 Aeki nie ufał budownictwu z tektury.

2 Tłumaczy to druga zasada remontów: prowizorka, nieruszana przez miesiąc, staje się rozwiązaniem trwałym.

3 W przypadku kurzów prysznic nie wchodzi w grę.

4 Dokładniej: Made In Taiwan Prać Czterdzieści Stopni.

5 Właściwie to bez przerwy rzucał słowa na wiatr. Na tym w końcu polega życzliwość. Szczęśliwie dla niego, akurat jego słowa wiatr niósł zawsze we właściwą stronę.

6 Każdy świat ma swojego diabła.

7 Tutaj ciągnie się reszta długiego wywodu i równie długie negocjacje. Stanęło na tym, że Yanni przejdzie dalej, a zagadkę usłyszy w drodze powrotnej.

8 Dzięki czemu Wersalka ogłosiła niepodległość, więźniowie stali się pierwszymi mieszkańcami, a Yanni honorowym obywatelem Republiki Wersalkowej.

9 Tamagochi ukończył Wyższą Szkołę „Zrób Coś Z Niczego”, prowadzoną przez biedę i potrzebę.

10 Wynalazcy nie znają terminu „gust”.

11 Znanych w historii pod hasłem: spektakularne klęski.

12 Poza zbiorczymi fakturami dla Dywanii i Księstwa Plamistego.

Na przykład młoda Republika Wersalkowa, której nie dopadły jeszcze choroby cywilizacyjne jak biurokracja czy prawo podatkowe.

13 Na przykład młoda Republika Wersalkowa, której nie dopadły jeszcze choroby cywilizacyjne jak biurokracja czy prawo podatkowe.

Powrót do listy opowiadań

Krzysztof Marciński – eksperymentator. Lubi bawić się słowem i formą, często sięgając po niekonwencjonalne rozwiązania. Pisze głównie opowiadania humorystyczne, zazwyczaj z dodatkiem absurdu, szaleństwa i odrobiny życiowej refleksji. Wyróżniany w portalowych konkursach: Odzyskać twarz, Geofantastyka, Fun-tastyka, RAPort Mniejszości oraz Konkurs eklektyczny.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25789

Tworzysz coś z niczego, bierzesz to, co masz pod ręką, i zmieniasz w czarujący świat. A jednocześnie nie jest to świat dziecięcy. Te zdania-perełki, które już tu niejeden czytelnik powyciągał, świadczą o tym, że stosunek do życia masz trzeźwy i pozbawiony złudzeń.

Irka_Luz

Zawarłeś tu mnóstwo zabawnych spostrzeżeń, ale też akcję, której nie spodziewałabym się po, cóż, kurzu. Bohaterowie mają swoje charaktery, są rzeczywiście zbudowani z krwi i kości (czy też raczej pyłu, futra, resztek naskórka i całej reszty niezbyt apetycznych rzeczy, które składają się na kurz). Dawno nie czytałam na portalu nic z taką dozą humoru i tak fajnie napisanego. Dobra robota!

Verus

Duży plus za kreatywne ożywienie przedmiotów, które tak nostalgicznie kojarzą się z dzieciństwem i… danie im drugiego, fantastycznego życia.

oidrin

Światotwórstwo prima sort. Zawsze staram się znajdować jakieś analogie do tego, co kiedyś już czytałem/widziałem/słyszałem, ale ciężko mi było odnaleźć jakiekolwiek w przypadku Twojego opowiadania, bo jest dla mnie czymś świeżym.

Outta Sewer

Tego nie należy czytać szybko. Nie żeby nie stworzyć przeciągu, ale żeby smakować, bo jest co. Po skończeniu smakowania dmuchnąłem ostrożnie na piórko, żeby kurzom nie zrobić krzywdy, a piórku przywrócić kolory.

Koala75

Podobało mi się, bajki to co prawda nie moja bajka, ale fajnie Ci wychodzi utrzymywanie humoru na jednym poziomie – co nie jest łatwa sztuką, zwłaszcza w przypadku długiego tekstu.

wilk-zimowy

Powrót do listy opowiadań

Gniazdo

Alicja Mirek

Mój dziadek mówił na nią Uthemann.

Wznosiła się pod ołowianym niebem i raz po raz rozdziawiała usta, jakby zamierzała nas połknąć. Patrzyła na nas dniami i nocami. Patrzyła czworgiem swoich oczu, jednym na każdą stronę świata. Huta widziała wszystko.

Uthemann znała naszą rodzinę. Mój dziadek kiedyś nazywał się Vogel, babcia – Krzepińska. Wyklęła ich część Voglów i część Krzepińskich, a ta część, która ich nie wyklęła, dała babci suknię, co to ukryła brzuch, i pomogła zdobyć mieszkanie, by wili swoje gniazdo. Od tej pory nazywali się Wróbel. Wróbli jest pełno. Wróble łatwo znikają.

Dziadek był tak zakochany w babci, że miłości tej starczyło na zaspokojenie głodu huty na dwa pokolenia. Miłość to życie, a huta wyraźnie go pragnęła. Nie połknęła żadnego z dzieci Wróblów, choć przecież ceniła słodkie, niedorosłe mięso nad wszystko inne. Patrzyła jednak na nich tak, jak patrzyli sąsiedzi. Krzywo, z niezadowoleniem.

Dobry Niemiec, gdy wybuchła wojna, dopiero uczył się raczkować. Voglowie zrobili coś, co sprawiło, że raczkować musiał dyskretnie, u miłych ludzi na wsi. Później już wszystko robił dyskretnie, dyskrecja była jego drugą żoną, zaraz po złej Polce. Zła Polka oddała się obcemu i sama była obca, gorolka. Zły Niemiec, bo jednak Niemiec. Dobra Polka, bo jednak trochę nasza.

Nie dziwię się dziadkom, że chcieli być wróblami, że woleli zniknąć z pola widzenia, włączyć się w małe stadko i spokojnie dziobać ziarenka o smaku ołowiu, które łaskawie rzucała huta. Wzięli od Uthemann tyle, ile im się należało. Nie prosili o więcej. Nie wsłuchiwali się w nieprzerwany huk maszyn, bo to podobno przynosiło nieszczęście.

– Módl się i pracuj – radzili życzliwsi sąsiedzi.

Dziadkowie modlili się więc, by zawsze iść przez życie razem, i pracowali, by zasłużyć na wysłuchanie.

Z czasem dorobili się trojga Wróblątek. Na pierwsze czekali dwa miesiące od dnia zawarcia małżeństwa, kolejne urodziły się już jako dzieci ślubne. Ostatni był mój ojciec. Jego siostry szybko złapały mężów i wyfrunęły z rodzinnego gniazda.

A on został. Podobnie jak dziadek szybko poznał kobietę, która go zauroczyła. To było jak rażenie pioruna. Burza spontaniczności, po chwili zachodzi słońce, a zaraz po nim moja matka. W domu lament. Dziadek prosił, by dyskretnie się pobrali. Babcia była prawie jak huta, patrzyła na cztery strony świata, widziała wszystko i jeszcze trochę więcej. Dała matce pieniądze na zabieg, wiedziona potwornym przeczuciem, że oto nadchodzi coś, czemu trzeba zapobiec. Powie się, że poroniła. Albo nic się nie powie, nikt nic nie wie, nic nie widać.

Ale matka, wciąż zaślepiona tym piorunem, odmówiła przyszłej teściowej i siedem miesięcy później już jako milcząca żona alkoholika urodziła mnie w taksówce. To był bardzo szybki poród, matka zachowywała się dzielnie i cicho. Zdążyła się tego nauczyć. Wszyscy mówili, że zostanę kierowcą, że będę miała bezpłatne przejazdy do końca życia, a będzie to życie bardzo szczęśliwe, chwała Partii. O taksówkarzu pisali w gazetach. Tego dnia w hucie rozległ się syk. Coś się rozprężyło, coś się ulotniło, szczęśliwie nikt nie zginął. Uthemann prawie pękła ze śmiechu.

***

Naszym najbliższym sąsiadem był Czarodziej. Lubił, gdy tak go nazywano, na swoje sztuczki podrywał dziewczyny. W każdym razie robił tak w czasach, gdy był młody. Teraz, gdy drżały mu dłonie, nieraz widziałam, jak ukryta między nimi karta w najgorszym momencie spada na ziemię. Gdy byłam mała, krzyczałam wtedy: „Mam cię!”. Z czasem zrobiło mi się żal Czarodzieja i nie mówiłam już niczego, jedynie klaskałam jak szalona i udawałam, że nie widzę. Czy on widział? Nie wiem. Wzrok miał już bardzo słaby, stale gubił okulary, a jego dłonie czuły mniej, niż powinny. Czarodziej żył o wiele za długo i chyba zaczynał zdawać sobie z tego sprawę. Nie miał rodziny, jego jedynym towarzystwem były dzieci, które patrzyły, jak nie wychodzą mu kolejne sztuczki.

– Ile on ma lat? – zapytałam dziadka.

Ten w odpowiedzi podrapał się po brodzie.

– Nie wiem – wyznał. – Od zawsze jest stary. Maryniu, a Czarodziej to jaki będzie rocznik? Trzydziesty gdzieś?

– Bardziej dwudziesty piąty… Jak w hucie robił, to pewnie Ania by wiedziała… Ta kadrowa, wiesz, ta od… Boże, jak on się nazywa…?

Patrzyłam na zniszczone ręce babci, na jej siwiejące włosy. Nie była jeszcze stara, dopiero przekroczyła pięćdziesiątkę.

– Mnie to skleroza łapie – rzekła ponuro. – Właśnie, ja ci gumy kupiłam…

Babcia pogrzebała w torebce i wyciągnęła cały wagonik kolorowych kulek. Wybrałam niebieską. Miała smak tylko przez chwilę, później twardniała i stawała się gorzka. Zawsze, gdy wkładałam gumę do ust, powstrzymywałam się od żucia, by dłużej zachować słodki smak.

– Ciekawa jestem, czy huta się utrzyma…

– Jak nas sprywatyzują, to szlag to wszystko trafi – zawyrokował dziadek. – Myśmy się, Maryniu, chociaż emerytury dorobili… Chyba. Chociaż wiadomo, ile to nam dadzą? Jak Karol dalej będzie bimbał, to go zwolnią… Co oni wtedy zrobią?

– Mieszkanie dostaną po nas, Renia się pracy nie boi, jakoś to będzie.

– Ja wiem, że ona się nie boi, ale żeby ją miała! Wiesz, jak to teraz jest. Z Intertexu już ludzi zwalniają, ta dziewczyna od Bronclów, co tam poszła, zaraz poleciała! Tylko nie mów mi, że to w Sosnowcu, że u nas lepiej, bo wszędzie kopalnie… Co za czasy! Ja Bogu dziękuję, Maryniu, że ty po mnie dobrą emeryturę dostaniesz. Odejdzie człowiek spokojniejszy… Teraz to się nawet nie wie, co tym dzieciom doradzić…

Babcia kiwała głową, raz tylko podnosząc wzrok, gdy dziadek wspomniał o odejściu. Zacisnęła dłoń na uchu torebki, tak jakby trzymała mężowską rękę, jakby przysięgała w duchu, że nigdy jej nie puści.

I nie puściła.

***

Babcia i dziadek umarli jednej nocy, na tym samym tapczanie, na którym przespali całe życie. Lekarz, który przyjechał na drugi dzień, stwierdził, że czegoś takiego jeszcze nie widział, jednak śmierć była bez wątpienia naturalna.

– Starość nie radość, serca nie te, a zresztą wiedzą państwo, jakie jest tu powietrze. Fatalne! Z tego dymu to nieraz widziałem, jak się kokon robi, to nikomu nie służy. Bardzo współczuję, moje kondolencje.

Nocą, gdy babcia i dziadek odeszli, śniła mi się para wróbli. Leciały nisko, tuż nad polami, raz po raz tylko unosząc się wyżej celem sprawdzenia, czy ten drugi podąża za pierwszym. Wreszcie dofrunęły nad jezioro. Wróble zatrzymały się na dzikiej plaży i w niezdarnych podskokach ruszyły w stronę wody. Wiatr lekko poruszał tatarakiem, zaburzał idealną ciszę, podczas gdy ptaki rosły. Wreszcie dwa łabędzie wypłynęły na taflę jeziora, zbyt skupione na sobie samych, by dostrzec inne pary. Te wynurzały się z trzcinowisk, w podobnych duetach, nie zauważając obecności innych. Po chwili jezioro wypełniły łabędzie, aż stało się całkiem białe, aż zniknęło zupełnie.

Babcia i dziadek umarli, matka płakała, a ojciec leżał zalany. Bałam się, że zaleje się w trupa, że zaraz nastąpi trzeci zgon i zostanę półsierotą.

Do naszych drzwi zapukał Czarodziej.

– Trzeba chyba pomóc sąsiadom…?

Matka kiwnęła głową, podziękowała mu niewyraźnie i ukryła twarz w dłoniach. Czarodziej zaoferował, że zaraz zadzwoni, gdzie trzeba, zapewnił, że to dobrze, że starsi ludzie odeszli razem, i obiecał, że wszyscy kiedyś się spotkamy.

– Ja pani powiem po kolei, co trzeba zrobić, żeby to pozałatwiać. Trzeba będzie do urzędu iść… Mogę zapisać na tej kartce?

Czarodziej wziął ołówek w drżącą rękę i zaczął notować. Matka dziękowała mu, ciągle pochlipując, a ojciec siedział w fotelu i patrzył przed siebie pustym wzrokiem.

– Będziemy mieć mieszkanie dla siebie… Ja ci, żono, przysięgam, że już pić nie będę, choćby nie wiem co. – Ojciec próbował zasalutować, ale wyszedł z tego gest podrzynania gardła.

– Nie wolno ci – szepnęła matka. – Dziecko, jak dziadków nie ma, to potrzebuje rodziców. Boże, co to się dzieje…

– Życie, sąsiadko droga, samo życie – odezwał się Czarodziej.

Wszyscy o nim zapomnieliśmy. Uśmiechał się dobrodusznie i podał matce zapisaną kartkę. Był tak stary, że miałam ochotę zacząć wrzeszczeć.

***

Ojciec tkwił w swoim postanowieniu przez sześć dni, a dokładniej mówiąc, do chwili, gdy matka nie dopilnowała obiadu i mieszkanie wypełnił czarny dym.

Wcześniej stąpałyśmy na palcach, by niczym go nie zdenerwować. Nieźle nam to wychodziło. Gdy kiedyś wrócił z pracy, przyniósł mi lizaka. Dziwna chwila, krótka radość, nieudolne podziękowanie.

Ale później matka przypaliła te nieszczęsne kotlety, wszędzie był dym, cuchnął olej, ojciec krzyczał. Dym i krzyk, prawie jak na wojnie. Zawsze bałam się wojny najbardziej na świecie.

– Nie da się z tymi babami – powiedział ojciec i postawił butelkę na stole. – Mama się w grobie przewraca, jak widzi, co ty robisz z tym domem! Żeby dobre mięso spalić… Idiotka!

Uciekłam na korytarz. Matka nie dopytywała, dokąd idę, szybko więc włożyłam buty i wyszłam z mieszkania.

Prawie zderzyłam się z Czarodziejem.

– A panna sąsiadka gdzie się wybiera?

– Nie wiem jeszcze. Na plac zabaw.

– A nie za duża panna sąsiadka na takie rzeczy? Ile to mamy lat?

– Trzynaście.

– Uciekasz przed ojcem, prawda? – Czarodziej westchnął. – Chodź do mnie, poczekasz, aż pójdzie spać, i wtedy sobie spokojnie wrócisz. Oj, dziecko, dziecko. Widziałaś, jak dziś huta dymi?

Nie odpowiedziałam, pozwoliłam wpuścić się do mieszkania. Z korytarza wychodziło troje drzwi. Dużo jak na samotną osobę. Czarodziej otworzył te, które prowadziły do saloniku i ślepej kuchni.

– Siadaj, gdzie ci będzie wygodnie, ja może herbaty zrobię. Sagę mam. Albo kakao dla dzieci, też dobra rzecz. Co byś wolała?

Wybrałam herbatę, bo było z nią mniej zachodu. Czarodziej przyniósł w drżących rękach kubki. Gdy usiadł w fotelu i zdjął okulary, wydał mi się starszy niż kiedykolwiek. Zmarszczki znaczyły jego twarz niczym pajęcza sieć. Uśmiechnął się lekko. Wsunął okulary w mankiet koszuli, a zamiast nich wyciągnął plastikowego goździka.

– Dla panny sąsiadki, proszę bardzo.

– Dziękuję.

– Ojciec znów poszalał? Oj, dziecko, za moich czasów to tacy szli na obowiązkowe leczenie albo na rentę.

– On nie chce do szpitala, a z renty nie wyżyjemy – powtórzyłam słowa matki.

– Żebyście w ogóle z nim wyżyły…

– Ja mam już dość, proszę pana…

– Dziecko, wszystko kiedyś przeminie. Ty pójdziesz pewnie na studia, podobno mądra dziewczyna jesteś, może gdzieś wyjedziesz? Na przykład do Wrocławia? Ładnie jest we Wrocławiu albo w Krakowie. To jest królewskie miasto. Widziałaś Wawel?

– Widziałam, proszę pana.

– Nie chciałabyś mieszkać gdzieś obok?

Wzruszyłam ramionami.

– Ja bym chciała stąd odejść… Odlecieć. Już nieważne gdzie, byle daleko…

– Odlecieć… Jak byłem w twoim wieku, chciałem długo żyć. I co z tego mam? Ani mnie huta nie zeżre, ani żadne raczysko się nie przypałęta… I ciągnę tak… Moi bracia pomarli od tego ołowiu, a nawet nie wolno było mówić, że to od tego. Kiedyś tu była taka lekarka… Nie pamiętam, jak się nazywała, ale ona mówiła, że są złe normy w powietrzu, takie rzeczy… Dziecko, normy to kiedyś miała przeróbka i wydobycie, a nie jakieś powietrze…

Czułam, że chce zmienić temat, jednak nic z tym nie robiłam. Czarodziej mógł mówić, o czym mu się podobało. Jego głos czasem przypominał mi głos dziadka. Popijałam herbatę i stawałam się coraz lżejsza.

***

Ptaki były wolne. We wrześniu zazdrośnie patrzyłam na jaskółki. Odlatywały całymi chmarami, przysłoniły niebo niczym gradowa chmura, a później zniknęły. Poleciały w lepsze miejsce.

Wróble nie miały takich przywilejów. Wróble musiały zostać blisko gniazda, w którym się wykluły.

Jesień przyszła tego roku zbyt szybko i pierwsze żółte liście oszpeciły drzewa, gdy tylko zaczął się wrzesień. Minęły powolne, wakacyjne poranki, których nie odliczałam, bo zlewały się w jeden nieskończony dzień, jasny i długi. Zastąpiły je szare poranki. W najszarszy z nich ojciec uparł się, że odprowadzi mnie do szkoły. Był cieniem minionego wieczoru, roztaczał wokół siebie wyraźną, wonną aurę, która oblepiała i mnie. Im bardziej zbliżaliśmy się do ludzi, tym szybciej stawiałam kroki. Tym bardziej chciałam zgubić straszny cień, który w miarę wyjścia na słońce wyostrzał się i wydłużał.

– Uszanowanie pani profesorce! – krzyknął ojciec.

Otoczyły nas niezliczone pary oczu, strasznych i drwiących, należących do ludzi bez wątpienia normalnych, niewlekących cieni za sobą. Ojciec skłonił się i odszedł. Zostawił mnie z tymi upiornymi spojrzeniami, które miały pozostać już na zawsze.

Uthemann pracowała nieprzerwanie i także nie odrywała ode mnie wzroku. Któregoś dnia próbowała się uśmiechnąć.

Ojciec przyszedł do pracy pijany i nic z tym nie zrobiono. Dalej mieliśmy za co egzystować.

Wiele dni spędziłam u Czarodzieja. Czytałam mu. „Oczy już nie te”, jak mówił, poza tym oboje potrzebowaliśmy towarzystwa.

– Powodzenia w nowym roku szkolnym. Żebyś dobre oceny miała.

– Ja już tylko czekam, aż będę dorosła i ucieknę.

– Takie to życie… Poproś hutę, wypowiedz życzenie, to się spełni, jak będziesz bardzo chciała. A teraz poczytaj mi gazetę.

Spojrzałam więc na hutę, spojrzałam w jedno z jej oczu i wypowiedziałam życzenie. Uciec, odlecieć… Oczywiście, nic się nie wydarzyło.

W domu za to działo się coraz więcej i coraz gorzej.

Ojciec pił częściej, niż nie pił, matka regularnie przypalała obiady i wybuchały nowe awantury. Ojciec twierdził, że babcia przewraca się w grobie, matka odpowiadała, że jak dziadek zagrzmi, to tylko raz. I tak w kółko, nieprzerwanie od rana do nocy, od nocy do rana. Huta tylko na to patrzyła.

***

Nadszedł październik, a ja obudziłam się z bólem brzucha. Powiedziałam o tym matce.

– Możesz nie iść do szkoły – stwierdziła. – A jak ci do jutra nie przejdzie, to trzeba do lekarza. Okres masz?

– Nie.

Nie miałam od dwóch miesięcy.

– Może dostaniesz. Gorzej jak to jakieś zatrucie albo grypa. Może ojciec coś przywlekł z pracy… Ktoś puka, czy mi się wydaje?

To był Czarodziej.

– Dzień dobry. Pani sąsiadko, w porządku wszystko u was?

– Tak – odrzekła matka.

– A, bo coś z rur słyszałem. Ale to chyba starość… Starość nie radość…

– Pan nie przesadza, pan się dobrze trzyma. Nie wiem, czy będzie miał kto dziś panu poczytać, bo córcia nam się pochorowała. Coś ją brzuch boli.

– Brzuch boli – powtórzył Czarodziej. – No nic, szkoda. Ale jak się poczuje lepiej, to zapraszam.

– Przyjdzie, przyjdzie. Herbaty pan nie chce?

– Nie, co będę pani sąsiadce głowę zawracał. Jak u was wszystko dobrze… to dobrze. No, tyle chciałem. Do widzenia pani.

Matka wróciła do pokoju. Uśmiechnęła się do mnie i sięgnęła po książkę. Ojciec był w pracy. Przez chwilę miałyśmy spokój.

Był wieczór, gdy zapukałam do mieszkania Czarodzieja. Nie musiał o nic pytać. Wystarczyło, że na mnie spojrzał.

– Co tym razem, matka szafki nie domyła? – zapytał i westchnął.

Wpuścił mnie do salonu.

– Źle się dziś czuję.

– Wiem. Ale już niedługo ci przejdzie. Oj, dziecko, żeby ci tylko szczęście dopisało. Ty pewnie jesteś lepsza niż ja, powód masz lepszy… No nic. Już niedługo.

– Co niedługo…?

– Huta cię posłuchała. Byłaś u niej z życzeniem. Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Ja chciałem być młody…

– Nic nie rozumiem.

– Wiesz, czemu ja nie mogę umrzeć? Bo poprosiłem ją, by przestać się starzeć. Prosiłem, jak miałem ze trzydzieści lat, wysłuchała franca, jak miałem osiemdziesiąt. Zdarza się i tak.

– Pan sobie żartuje?

– Nie. Chciałbym, ale nie. Wczoraj, jak fuknęła, wiedziałem, że ktoś ją o coś poprosił. Śniłaś mi się zresztą.

Milczałam. Patrzyłam na kubek z herbatą.

– Nic się nie bój. Wiesz, co dziś słyszałem w radiu? Że od tego smrodu padały kanarki. Smrodu z huty. Ciekawe, czy to prawda…? No, niech panna sąsiadka tak na mnie nie patrzy, nie ma co robić takich oczu. Wszystko przecież musi skończyć się dobrze, inaczej być nie może.

***

Huta patrzyła na mój strach i próbowała się nim napawać. Gdy tylko wychodziłam z domu, fukała groźnie, mrużyła oczy i rozdziawiała usta. Czarodziej był szaleńcem. Ojciec pijakiem. Pozostawało mi nie zwariować.

A sytuacja wcale tego nie ułatwiała. Przyszedł ranek, gdy ból sparaliżował mi ramiona. Rwały nieznośnie, rozsadzane cierpieniem od wewnątrz, a jednak zdawały się należeć do kogoś innego. Raz po raz dotykałam ich i sprawdzałam, czy są na miejscu. Brzuch przypominał o sobie często, dostałam okropnej wysypki i matka zabrała mnie do lekarza. Stwierdził, że mam słabe kości i uczulenie. Wapń, dużo wapnia i jeszcze coś na alergię. Będzie dobrze, młoda jestem, wszystko przejdzie.

Nie przeszło.

Czarodziej zaczął regularnie pojawiać się w naszym domu. Czekał na moment, w którym ojciec pójdzie do pracy, pukał do drzwi i popijał z matką herbatę. Matka odżyła od tych spotkań, jej świat stał się większy od klatki, w której zamknął ją mąż, wreszcie mogła porozumieć się z innymi człowiekiem. Wiedziałam jednak, że Czarodziej przychodzi głównie ze względu na mnie. Podpytywał matkę o biedną, schorowaną córeczkę, a ona z ochotą opowiadała mu o diagnozach i kolejnych lekach, które musiała kupować.

Miałam ochotę powiedzieć matce, żeby się nie martwiła. Jeśli wówczas byłam czegoś pewna, to tylko tego, że niebawem nadejdzie koniec.

***

Przyszła noc. Zimna, grudniowa, oświetlana tylko przez nieliczne latarnie. I hutę. Ona nigdy nie milkła, nie ustawała, nie przymykała oczu. Uthemann lubiła patrzeć.

Coś nakazało mi usiąść na łóżku. Wiedziałam, że nie mogę tkwić dłużej w mieszkaniu, toteż wyszłam na klatkę schodową. Dzieciak w piżamie, jutro pokażą jego zdjęcia w telewizji.

Nie czułam zimna. Po raz pierwszy od miesięcy zupełnie nic mnie nie bolało. Musiałam tylko iść, zejść ze schodów, wydostać się na zewnątrz. Nim moje bose stopy dotknęły śniegu, piżama łagodnie się zsunęła. Była za duża. O wiele za duża. Świat stał się ogromny. Nie sięgałam nawet siedziska ławki. Smród huty palił, mróz szczypał.

Instynktownie, zupełnie tak, jakbym umiała to od dawna, poderwałam się do lotu. Spojrzałam na rodzinne gniazdo. Myślałam o wróblach i łabędziach.

Kilka machnięć skrzydłami wystarczyło, by móc przycupnąć na drzewie. Huta uśmiechała się do mnie i zionęła trującymi oparami. Nie mogłam dłużej czekać.

Jeden ruch, drugi, trzeci. Jak zimno!

Gdzieś tam czekało moje stado. Nim na dobre powaliła mnie trucizna rodzinnego gniazda, machnęłam skrzydłami z całych sił i odleciałam.

Powrót do listy opowiadań

Alicja Mirek – absolwentka Uniwersytetu Śląskiego. Publikowała w „Szortalu”, a jedno z jej opowiadań przeczytał Artur Ziajkiewicz. Posiada nieprzeciętną kolekcję tekstów zapakowanych do szuflady na lepsze czasy. Wielbicielka Virginii Woolf, długich spacerów i filozoficznych rozmyślań. Najciekawsze pomysły wpadają jej do głowy w okolicznościach boleśnie niesprzyjających, dlatego zaczęła nosić przy sobie notes. Odgraża się, że napisze powieść, choć wcześniej będzie musiała rozciągnąć dobę przynajmniej dwukrotnie.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25064

Całość trąca czułą strunę – chęć ucieczki do lepszego losu jest tak bardzo zrozumiała. To sztuka tak umiejętnie kierować emocjami odbiorcy. Jestem pod wrażeniem!

Silva

Dla mnie nie ma znaczenia, czy tekst ma tylko szczyptę fantastyki, czy ma jej całą garść. Nie ma znaczenia w sytuacji takiej jak ta. Czyli takiej, w której zostaję wessany do opisywanego świata. Od pierwszych zdań zafascynowała mnie Twoja Huta i podróżowałem w jej smrodzie do samego końca. Z pełną satysfakcją.

Realuc

Motyw gniazda i przeplatające się wątki wróbli, kanarków, łabędzi bardzo mi się podobały. Świat budujesz ładnie, obrazowo, działa na wyobraźnię. Super! Dzięki temu czyta się z przyjemnością.

Koimeoda

Huta jako żywa istota, mieszająca się w ludzkie losy – dla mnie to nie tyle fantastyka, co realizm magiczny. Przeleciałaś przez cały wiek w stosunkowo krótkim tekście, ale pięknie Ci się to napisało. Są emocje, ale jednocześnie opko jest stonowane, bez fałszywych wzlotów. I to chyba jego siła.

Irka_Luz

Powrót do listy opowiadań

T72

Katarzyna Szymonik

Duża, śmieszna głowa, klockowate ciało, wizualne połączenie włochatej świni z hipopotamem. Poza tym rozkoszny ryjek i te słodkie łapki. Był uroczy na zdjęciach i na filmach, a w „niby-rzeczywistości” powalał mnie na kolana.

Głos Runiego w słuchawkach:

– Siko, podjedź bliżej, przecież on i tak cię nie widzi.

Zrobiłam krok do przodu, niepewnie wyciągnęłam dłoń w stronę napompowanej buzi. Niestety, nie mogłam jej dotknąć. Głowa stworzenia „weszła” w moją hologramową rękę.

Wpatrywałam się więc jedynie w pofałdowaną skórę, zgrubienia na grzbiecie i po bokach, zakończone pazurkami łapki. Cudo natury.

– Siko, za minutę cię odcinam.

– Okej, potwierdzam.

Przez ułamek sekundy nic nie widziałam ani nie słyszałam, a gdy moje zmysły wróciły, siedziałam w fotelu sterowniczym w sali hologramowych symulacji. Powoli zabrałam się do odłączania poprzyczepianych do głowy i ciała elektrod.

Głos Runiego, tym razem tuż obok mnie:

– Jak się czujesz?

– W porządku. – Wysiliłam się na uśmiech.

***

Niesporczaki T72. Kochałam te stworzenia, kochałam na nie patrzeć i o nich czytać, mogłam oglądać ten sam film o rozkosznym grubasku nieskończoną liczbę razy. Od otwarcia projektu minęły już trzy lata intensywnych badań. Byliśmy na finiszu. Jeszcze parę eksperymentów na orangutanach i będziemy gotowi… Z jednej strony bardzo tego pragnęłam, podobnie jak wszyscy inni w zespole, a z drugiej byłam pełna obaw i wątpliwości – czy się uda? Zacisnęłam pięści, przełknęłam ślinę i wbiłam wzrok w widocznego na monitorze, zawieszonego w zielonkawej galarecie niesporczaka.

W laboratorium unosił się zapach środków dezynfekujących, podłoga lśniła czystością. Zakręciło mi się w nosie, kichnęłam, po czym zamknęłam powieki i wróciłam myślami do początków naszych badań. Do tego, jak trudno było uzyskać zgodę na eksperymenty od Rady Zarządzającej i ile musieliśmy się nawalczyć, by zdobyć pieniądze od sponsorów.

Prawie nikt nie wierzył, że uda się połączyć geny człowieka i niesporczaka. Krzyżówki ssaków – to osiągnęli już nasi praprzodkowie, ci, którzy jeszcze chodzi po powierzchni. Ssaki i ptaki, ssaki i ryby, mieszańce wśród krwistych – bywało różnie, a bastardy krwistych i niekrwistych – do tej pory największym sukcesem zakończyło się połączenie człowieka z rakiem i z muszką owocówką. I zapewne dzięki muszce Rada ostatecznie się zgodziła.

Otworzyłam oczy. Niesporczak odwrócił się do mnie tyłem; patrzyłam na jego mchowe fałdki i zastanawiałam się, jakim „cudem” zaszliśmy tak daleko. Bo genotyp „wolno kroczących” nigdy do końca nie należał do nich, od zawsze będąc zabrudzonym przez DNA innych stworzeń? Bo niesporczaki wśród swoich niezwykłych umiejętności posiadały też wyjątkową zdolność do łączenia własnych genów z genami organizmów wyższych?

Nie potrafiłam udzielić jasnej odpowiedzi – ani sobie, ani Runiemu, ani Radzie. Na szczęście, dla każdego z nas ważniejsze było odniesienie sukcesu niż dokładne zrozumienie procesu, który nas do niego doprowadził.

***

Zjechaliśmy z Runim na poziom minus piętnaście. Aby otworzyć drzwi windy, nasze podskórne czipy musiały zostać zidentyfikowane przez system. Najpierw do czytnika przytknęłam dłoń ja, a potem Runi.

– Pozwolenie wejścia dla dwóch jednostek: Siko Basuk i Runi Prack.

Drzwi powoli rozsunęły się na boki i wkroczyliśmy do zbyt intensywnie oświetlonego, owalnego pomieszczenia, gdzie znajdowały się kolejne drzwi i kolejny czytnik potwierdzający naszą tożsamość. Westchnęłam i spojrzałam znacząco na Runiego.

– Chodź. – Runi podał mi dłoń.

Ruszyliśmy do budki strażnika. On też sprawdził nasze czipy, a potem zlustrował od stóp do głów i dokładnie przeskanował ubrania. Tak czy inaczej, budka była ostatnim punktem kontrolnym przed wkroczeniem do korytarza.

– Tu wszędzie są weneckie lustra, możesz spokojnie zaglądać do środka.

Niepewnie podeszłam do pierwszej celi. Na podłodze siedział chłopak, maksymalnie dwadzieścia pięć lat, hebanowe włosy, sińce pod oczami, blada twarz z dziwnie ukształtowanym, przypominającym krótką trąbę nosem – potomek kobiety, której DNA, w celu zwiększenia zdolności filtrowania powietrza, zostało wzbogacone genami antylopy saiga. „Trąbacz” sprawiał wrażenie, jakby się bardzo czegoś bał. Przeniosłam wzrok na tabliczkę przy podajniku żywności: „Bran Sowik, powtarzające się włamania do systemu bezpieczeństwa, próby wyłudzania dodatkowych porcji podstawowych…”. Nie skończyłam czytać. Bądź co bądź on się nie nadawał, głównie z powodu lęku goszczącego w jego ślepiach.

Przeszłam do następnej celi. Frodo Szuman – blondyn o kwadratowej, zakończonej szpiczastym kolcem szczęce, z metalowym kółkiem wbitym w przegrodę nosową. Duży, umięśniony, otępiały. Morderstwo. Kolejny – Mao Twik, tyczkowaty i smutny, dzięki dwóm olbrzymim kłom przywodzący na myśl wampira, wnuczek mężczyzny skrzyżowanego z jelonkiem błotnym. Morderstwo, kradzieże, fałszywe zeznania. Następny, następny, następny. Ostatni – Sano Bidis, miał prawie przezroczystą skórę, przez którą widać było organy wewnętrzne, oprócz tego z jego łysej głowy wyrastały owadzie czułki. Na nim już przeprowadzono wystarczającą liczbę eksperymentów.

Westchnęłam ciężko. W sumie było ich dwudziestu. Grupa wyselekcjonowana przez lekarzy i psychologów na podstawie ilorazu inteligencji, poziomu odporności na stres i ogólnej tolerancji na warunki niesprzyjające w sensie fizycznym i mentalnym. Wszyscy o wykrzywionych beznadzieją facjatach.

– Runi, nie wiem.

Runi chrząknął, delikatnie poklepał mnie po plecach i powiedział:

– Musisz któregoś wybrać.

– Ty wybierz – odparłam.

– Nie mogę. To twój projekt, ty tu rządzisz.

***

Siedzieliśmy z Runim przy stole, ja nad miską z błękitnymi granulkami, a on nad talerzem różowego makaronu. To barwienie pokarmu na „wesoło”, moda ostatnich lat, napawało mnie obrzydzeniem. Jakby władza próbowała sztucznym słońcem oświetlić szare niebo.

A przecież w Undercopo wszystko zmierzało w złym kierunku. Na najniższych poziomach brakowało tlenu, z roku na rok zmniejszano porcje żywnościowe, w pomieszczeniach mieszkalnych rozwijał się grzyb. Nawet w moim pokoju przy podłodze i suficie pojawiły się brzydkie, czarne plamy. Korytarze publiczne znajdowały się w jeszcze bardziej opłakanym stanie – popękane ściany, smród stęchlizny, moczu i zbliżającej się nieubłaganie śmierci.

Zamknęłam powieki i oczyma wyobraźni zobaczyłam Undercopo przemienione we wbitego głową w ziemię kreta, którego tętnice zjadała miażdżyca, którego serce funkcjonowało jedynie dzięki bajpasom. Tak, główna siedziba Zarządu Undercopo, mieszcząca się dwa piętra pod powierzchnią (betonowa kula) również ulegała rozkładowi; cały podziemny świat gnił.

Undercopo, zanim zamieszkał tam pierwszy człowiek, budowano ponad dziesięć lat, przestano je powiększać trzy pokolenia przed moim urodzeniem i wkrótce potem rozpoczął się proces degradacji. Zacisnęłam pięści, otworzyłam oczy i spojrzałam na Runiego, który uniósł brwi i zapytał:

– Co ty, Siko? Ty im współczujesz?

– Komu?

– Więźniom.

Zmarszczyłam czoło i spojrzałam na Runiego, hm, myślę, że z pogardą w oczach, po czym obrażonym tonem powiedziałam:

– Nie pamiętasz, jaki miałam wynik w teście na niezdrową empatię? Minus sześćdziesiąt siedem procent. Między innymi dlatego pozwolili mi objąć szefostwo w tym projekcie.

Runi nieładnie wykrzywił usta. Zawsze gdy tak robił, przypominał mi hodowaną w Undercopo na poziomie minus sześć krokię, czyli krzyżówkę wiewiórki ze świnią. Mięso z krokii smakowało całkiem dobrze, podobno lepiej od tego z wiewiórki i gorzej od tego ze świni. Bądź co bądź samą wiewiórkę. jak i świnię, znałam jedynie ze zdjęć zamieszczonych w albumie Ziemia przed Wielkim Atakiem.

– To o co ci chodzi? – odburknął Runi, ale mnie bardzo trudno było rozzłościć.

Wzruszyłam tylko ramionami i odpowiedziałam:

– Oni wszyscy się nie nadają. Nie możemy wysłać na powierzchnię kryminalisty. Potrzebujemy stabilnego, „normalnego” i silnego osobnika.

– I skąd go niby weźmiesz? Złapiesz kogoś w tunelu publicznym albo podczas wydawania porcji podstawowych? A może urządzisz nabór ochotników? Zarząd nigdy się na to nie zgodzi. Nie pozwolą ci eksperymentować na „normalnych” obywatelach.

Przygryzłam wargę, odsunęłam miskę; nie miałam apetytu, żarcie w Undercopo było z roku, nie, z miesiąca na miesiąc coraz obrzydliwsze; na mięso z krokii mało kto mógł sobie pozwolić. Oczywiście i tak byliśmy szczęściarzami, że nie chodziliśmy z pustymi brzuchami. Zamieszki na poziomach minus dziewięć i minus dziesięć spowodowane brakiem żywności doprowadziły zaledwie dwa tygodnie temu do pożaru w znajdującym się na poziomie wyżej magazynie szpitalnym. Każdego dnia nowe ofiary. Musieliśmy działać i jak najszybciej opuścić podziemia.

– Zarząd by się zgodził, jeśli ochotnikiem byłby ktoś z drużyny. To nasz projekt i mamy prawo… – Nie dokończyłam.

Runi wstał, położył dłoń na moim ramieniu i powiedział:

– Siko, nawet o tym nie myśl.

Pocałował mnie delikatnie w szyję. Przełknęłam ślinę i zacisnęłam palce na jego nadgarstku.

– Nie mam czasu na długi seks – wyszeptałam.

– Wiem – odpowiedział, mrużąc powieki.

***

Zawsze, kiedy myślałam o Wielkim Ataku, w mojej głowie pojawiało się pytanie: „Dlaczego?”. Po jasną cholerę komuś, jakimś pieprzonym ufoludkom, zależało na zainfekowaniu Ziemi? Zainfekowaniu i zostawieniu.

Była trzecia nad ranem, a ja nie mogłam spać; piłam kawę i przeglądałam raporty sprzed ponad dwustu pięćdziesięciu lat. Wpatrywałam się w zdjęcia lasów, rzek, a potem w fotografie zgliszczy i szkieletów zwierząt i ludzi, obsypanych ametystowym proszkiem. Mimo że obserwowaliśmy statki obcych przez dekady, gdy zaatakowali – nie mieliśmy szans.

Zatrzymałam wzrok na fioletowym słoniu. Wyglądał na zdjęciu niemalże jak żywy. Śnieżna rzeźba. Właśnie w tym tkwił, moim zdaniem, największy problem. Ametystowy proszek, którym spryskali całą Ziemię obcy, pozornie był wszędzie taki sam. Tak naprawdę każde pojedyncze ziarno, które zbadaliśmy pod mikroskopem, różniło się budową na poziomie molekularnym, a co za tym idzie, wywoływało odmienne skutki. Niektóre terytoria, ba, nie terytoria, lecz raczej niewielkie obszary płonęły, a inne skuwał lód. By wyjść na powierzchnię, musieliśmy nabyć odporność zarówno na bardzo wysoką, jak i bardzo niską temperaturę, a poza tym na brak pożywienia i wody, niewystarczającą ilość tlenu i nagłe zmiany ciśnienia osmotycznego.

Zacisnęłam wargi. Piętnaście poddanych genetycznej modyfikacji orangutanów wciąż brykało po powierzchni. Krzyżowaliśmy niesporczaki z podobnymi człowiekowi małpami: szympansem, orangutanem, gorylem i bonobo. Jednakże, hybrydy tardigrado z pongo przejawiały najwięcej „ludzkich” cech. Prawdopodobnie dlatego że to właśnie orangutany, a nie szympansy, były anatomicznie najbardziej do nas zbliżone.

Waleczne małpy żywiły się głównie fullolą, fioletową rośliną przypominającą sałatę o mocno owłosionych liściach w kształcie serc. Mimo że fullola wyglądała jak sałata, składem chemicznym zbliżona była do soi, z tą różnicą, że zawierała więcej białka i witamin z grupy B.

Małpie hybrydy ukrywały się przed deszczem w jaskiniach bądź w ocalałych po Ataku budynkach, brały kąpiele w bulgoczącym płynie o kolorze eozyny, wypełniającym górskie jeziora i wzburzone rzeki. Spędziłam niezliczone godziny, obserwując zewnętrzny świat przez umieszczone na głowach orangutanów kamerki.

***

– Runi, czego ty się boisz? Przecież prędzej czy później wszyscy będziemy musieli poddać się połączeniu i wyjść. – Włożyłam palce w rudą, bujną czuprynę, po czym cmoknęłam Runiego w czoło. – My już i tak nie jesteśmy ludźmi. Od dawna. – Koniuszkiem języka dotknęłam stożkowatego zgrubienia między brwiami mojego kochanka. – Projekt T72 to po prostu kolejny krok w walce o przetrwanie.

Runi naprężył ciało, po czym odrobinę się odsunął i powiedział zachrypniętym głosem:

– Tobie łatwo mówić, jesteś dzieckiem człowieka z kamienia.

– To nieprawda. – Przybliżyłam usta do jego popękanych warg, mimo że wcale nie miałam ochoty na pocałunek.

„Człowiek z kamienia” – tak złośliwie nazywano projekt „kreacji” ludzi pozbawionych przesadnych emocji, zdolnych do chłodnej oceny sytuacji, w której przyszło się im znaleźć, mentalnie twardych. Przypomniałam sobie okropny ból głowy, który przywitał mnie po przeprowadzonej operacji podwzgórza. Myślałam wtedy, że mózg rozsadzi mi czaszkę. Przez trzy tygodnie nie dawałam rady bez silnych środków przeciwbólowych, ale potem z dnia na dzień ból słabł, a ja czułam się psychicznie silniejsza. Tak czy inaczej, czy to znaczyło, że ja nie miałam jakichkolwiek uczuć? Wbiłam palce w udo Runiego.

– Nieprawda i nie moja wina, słyszysz?

Przytaknął i zaczęliśmy się całować.

***

Przesłałam do zarządu informację, że wybieram tego łysego gościa, skazanego za morderstwo, Froda Szumana. Próba połączenia miała się odbyć za dwa tygodnie. Najpierw trzeba było wybrańca przebadać i odpowiednio przygotować, być może lepiej odżywić. Sam Frodo powinien zostać nieświadomy całej operacji aż do momentu wyjścia na powierzchnię. Wtedy dopiero przez wszczepione w uszy słuchawki zamierzaliśmy mu powiedzieć prawdę.

Czułam się dziwnie. Niepewność, ekscytacja, suchość w ustach. Siedziałam w gabinecie obserwacyjnym i oglądałam na monitorze poczynania mojego ulubionego orangutana – Tegio. Musiałam czymś zająć umysł.

Małpa stała w ogniu i ruszała łapami, jakby brała orzeźwiającą kąpiel. Niestety, kamera na czole słabo rejestrowała wygląd jej pyska. Parametry na urządzeniu mierzącym ciśnienie, tempo pracy serca, skład krwi i zmiany skórne wskazywały na stan podobny do anabiozy, z tą kolosalną różnicą, że małpa nie spała ani nie pozostawała nieruchoma, wręcz przeciwnie, była nadspodziewanie aktywna. Uśmiechnęłam się szeroko sama do siebie – osiągnęliśmy niemożliwe, zaprzeczyliśmy prawom biologii, zaczęliśmy spełniać marzenia o nieśmiertelności. Bo przecież w projekcie T72 nie chodziło jedynie o przetrwanie. Tu chodziło o wieczność.

Tegio wyszedł z ognia i bardzo powoli ruszył w stronę ametystowego lasu, zapewne w poszukiwaniu „kapusty”. Już kilkakrotnie, podczas gdy śledziłam jego poczynania na monitorze, wsadzał liście do pyska, po czym zaczynał się trząść i cały się trzęsąc, wypluwał zdobycz.

***

Jedna z sal połączeń na poziomie minus sześć. Pomieszczenie w kształcie rombu, w każdym z rogów wykonana z przezroczystego plastiku jajowata kabina Combino 5723-T72. Stałam przy panelu sterowania i stukając palcem wskazującym w blat, czekałam na Runiego i Froda. Jeszcze pięć minut. Pięć cholernie długich minut i drzwi powoli rozsunęły się na boki.

– Siko…

– Runi…

Runi pchał łóżko, do którego przywiązany był nieprzytomny więzień.

– Jesteś gotowa? – zapytał drżącym głosem, po czym delikatnie poklepał mnie po plecach.

– Tak, wszystko przygotowane. Możemy zaczynać.

Przetransportowaliśmy Froda do jednej z kabin. Rozpięliśmy krępujące go pasy i ostrożnie umieściliśmy mężczyznę na fotelu. Ja wróciłam do panelu sterowania, a Runi zabrał się do zakładania kasku. Na ekranie monitora pojawiła się ludzka sylwetka, obły kształt niesporczaka i wirująca nad nimi klepsydra. Chwilę później pojawiła się prośba o potwierdzenie rozpoczęcia integracji. Potwierdziłam i obróciłam się w stronę kabiny.

Runi uporał się już z kaskiem, a system zarządzania Combino „zadawał” mi kolejne pytania: o wprowadzenie obiektu w stan śpiączki aktywnej, o rozpoczęcie wstrzykiwania płynu chromosomowego, o uruchomienie stabilizatorów ciśnienia… Tak, tak, tak. Na wszystko się zgadzałam. Mijały kolejne minuty, kwadranse, godzina, dwie. Po stu czterdziestu minutach i pięćdziesięciu dwóch sekundach operacja wplecenia genów tardigrado do DNA Froda została pomyślnie zakończona. Na ekranie zabłyszczała ikonka pół człowieka, pół niesporczaka i wielki, niebieski, migoczący napis „OK”. W porównaniu do orangutanów – czas dłuższy o czterdzieści trzy minuty i piętnaście sekund.

Poczułam na ramieniu dłoń Runiego.

– Pierwszy etap za nami – wyszeptał mi do ucha, po czym cmoknął w policzek.

Kolejnym etapem była trzydobowa „hibernacja”, a potem wypuszczenie zmodyfikowanego Froda na powierzchnię i trzymanie kciuków, że podobnie jak orangutany zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym zaadaptuje się do ametystowego środowiska. O stan umysłowy bałam się najbardziej. Pod tym względem ze zwierzętami zawsze szło łatwiej. Ludzki mózg wciąż krył w sobie za dużo zagadek.

***

Było mi za gorąco. Obniżyłam temperaturę, ale i tak nie mogłam zasnąć. Wstałam, napiłam się wody. Łóżko jednocześnie za miękkie i za twarde, powietrze za wilgotne i za suche. Wzdrygnęłam się z zimna. Nie mogłam zmrużyć oka, bo przez moją głowę przelatywało za dużo myśli. Skrzydlate niesporczaki, a potem skrzydlate orangutany i skrzydlaci ludzie. Był kiedyś taki projekt – połączenie człowieka z gołębiem; po pierwsze, nie rozumiałam, po jaką cholerę mieliśmy się uczyć latać w podziemiach, a po drugie, i tak wszystkie obiekty umierały. Czy tak będzie i tym razem? Stan Froda pozostawał stabilny. Obserwujący go na monitorach przez całą dobę kontrolerzy przysyłali mi co godzinę dwa raporty: jeden dotyczący zdrowia, a drugi tolerancji na integrację zarówno na poziomie molekularnym, jak i organizmalnym. Wszystko wyglądało wręcz perfekcyjnie.

Bądź co bądź moje największe obawy budziła reakcja Froda, kiedy już się dowie, ale przecież nie mogliśmy wprowadzić go w temat przed operacją; strach z pewnością rzutowałby negatywnie na proces łączenia. Przełknęłam ślinę i przytuliłam policzek do podgrzewanego, kryształkowego koca. Mój wężyk – malutka rurka odziedziczona po dziadku, którego DNA zmodyfikowano genami gwiazdonosa, odpowiedzialnymi za wyrośnięcie narządów Eimera – pulsował. Cholerna wypustka nie tylko była nad wyraz wrażliwa na dotyk, ale też na stan mojego umysłu.

Dochodziła czwarta nad ranem, kiedy wreszcie udało mi się zapaść w sen.

***

O piątej trzydzieści siedem obudził mnie ryk syren alarmowych. Poderwałam się z łóżka niczym oparzona, błyskawicznie naciągnęłam kombinezon ochronny i włożyłam kask. Sekundę, może dwie później z sufitu lunął żółty deszcz. Awaria systemu oczyszczania powietrza. Wybiegłam na korytarz i ruszyłam w kierunku laboratorium. Przy samych drzwiach niemalże wpadłam na Runiego.

– Co się stało? Co z salami połączeń?

– Spokojnie. Kabiny i pozostała aparatura są bezpieczne.

Odetchnęłam z ulgą, po czym powtórzyłam pytanie:

– A wiesz, co się stało?

– Atak śmieciarzy na Główną Oczyszczalnię.

Odwróciłam się raptownie i ujrzałam jednego z oficerów porządkowych.

– Tak czy inaczej, sytuacja jest już opanowana. – Mężczyzna uśmiechnął się szeroko, ukazując szpiczaste zęby.

Kiedy oficer już się oddalił, powiedziałam cicho do Runiego:

– Opanowana, czyli unieszkodliwiono śmieciarzy i zapewne w najbliższych dniach zostaną przeznaczeni na żarcie dla krokii i orangutanów… Władza się cieszy. Więzienia przepełnione, porcje podstawowe coraz mniejsze, dodatkowy pokarm jak znalazł.

Runi nic nie odpowiedział, wytarł jedynie rękawem cieknące mu po kasku strużki cytrynowego płynu. Dziadostwo śmierdziało chlorem i czymś zbliżonym do odoru zgniłego mięsa.

***

Prawie cały dzień po nocnym zamachu spędziłam na usuwaniu żółtego syfu z sypialni, łazienki, korytarza i wszystkich znajdujących się tam przedmiotów. Najgorszy był sferotablet i koc. Tak szczerze, koc powinnam wyrzucić, ale otrzymanie nowego w ostatnim czasie graniczyło z cudem. Gdy już uporałam się z cuchnącym dziadostwem, wzięłam szybki prysznic, zjadłam białkowe granulki i poszłam do Runiego. Przyjaciel też spędził godziny na sprzątaniu swojego lokum, ale na ścianach, monitorze, krześle, niemal wszędzie wciąż błyszczały złote krople.

– Idziemy do Bizorro? – zapytałam, nawet nie przekraczając progu.

– Zlikwidowane.

– Co? Kiedy?

– Nie wiesz? Tydzień temu. Zresztą nie tylko Bizorro. Zamknęli wszystkie bary.

Oblizałam wargi, po czym wciągnęłam powietrze głęboko w płuca i wkroczyłam do środka. Do mojego nosa dotarł intensywny zapach chloru wymieszany z aloesową wonią płynu czyszczącego. Kichnęłam. Raz, drugi, trzeci. Runi podał mi chusteczkę.

– Dzięki. – Przycupnęłam na krześle, próbując nie siadać na żadnej z żółtych plam. – Jutro wielki dzień. Mam nadzieję, że wybryki tych z niższych poziomów nam go nie zniszczą.

Runi przejechał opuszką po żółtej smudze na ramie od łóżka i oznajmił oschłym tonem:

– Oni głodują.

Wzruszyłam ramionami.

– To nie moja wina. Ja chcę ich uratować.

***

Godzina siódma trzydzieści. Staliśmy z Runim przed kabiną, w której na fotelu siedział Frodo. Jeszcze przed naszym przybyciem technicy zamontowali mu na głowie kamerkę i mikrofon, a w uszy wszczepili słuchawki. Miał zamknięte powieki, jego grdyka rytmicznie poruszała się w górę i dół, a umieszczone w nosie kółko i kolec na brodzie przy każdym jej ruchu lekko drżały. Jedyną widoczną zmianą, która zaszła po połączeniu, był wygląd skóry więźnia. Zrobiła się bardziej chropowata, w niektórych miejscach pojawiły się lekko czerwone, nabrzmiałe zgrubienia, a na dłoniach i szyi żółtawe zrogowacenia.

– Okej, myślę, że możemy zaczynać – powiedziałam, po czym spojrzałam znacząco na kapsułę transportową.

Runi bez słowa przepchnął urządzenie pod Combino, po czym wcisnął guzik otwierający drzwi kabiny. Ostrożnie przenieśliśmy Froda z fotela do kapsuły. Kawał chłopa. Był dużo cięższy od orangutanów. Aktywowałam pilotem tunel łączący salę laboratoryjną z windą, za pomocą której transportowaliśmy obiekty na powierzchnię. Metalowa klapa błysnęła na zielono. Runi nachylił się nad więźniem i ledwo słyszalnie powiedział:

– Powodzenia.

***

Transport na powierzchnię z poziomu minus sześć trwał mniej więcej dwie godziny i trzydzieści minut. Powoli sunąca w górę winda z kapsułą. Techniczni nie spuszczali z niej oka przez całą podziemną wędrówkę, a godzinę przed osiągnięciem celu zawiadomili prowadzących i laboratoryjnych, w tym mnie i Runiego. Czułam się podenerwowana, nie tak jak Runi, który ze stresu obgryzał paznokcie i co kwadrans biegał do toalety, ale jednak. Dla uspokojenia maszerowałam po korytarzu – od laboratorium do mojego pokoju i z powrotem. Pięć takich rund i szłam napić się wody. Nie byłam w stanie nic jeść. Niemiłosiernie swędział mnie pępkowy wężyk. Znowu zaczęłam się zastanawiać nad jego kosztującym fortunę usunięciem. Tylko skąd niby miałabym wziąć kasę?

Kiedy wreszcie zapiszczał schowany w kieszeni spodni telecon, odetchnęłam z ulgą i szybkim krokiem ruszyłam do sali obserwacyjnej. Runi już tam czekał. Siedział na półokrągłym krześle i wpatrywał się w ekran, na którym na tle fioletowej ziemi widoczna była również fioletowa, przypominająca kształtem trumnę klapa wyjściowa. Niedaleko od niej mieścił się dużo mniejszy właz, przez który na powierzchnię wydostawały się nie obiekty, lecz „zwykli” mieszkańcy Undercopo w specjalnych kombinezonach i maskach. Tak czy inaczej, byli oni w stanie spędzić na zewnątrz maksymalnie siedem, osiem godzin.

– Trzymaj. – Runi podał mi słuchawki. – Nie siadasz?

– Dzięki. – Spojrzałam na zegarek na monitorze. – Jeszcze prawie czterdzieści minut.

– Ale prowadzący mogą próbować się z nami skontaktować.

Zacisnęłam zęby, po czym odburknęłam:

– Nigdy tego nie robią, a poza tym mogą wysłać sygnał teleconem. Od słuchawek boli mnie głowa.

Podeszłam do kabiny wyświetlającej dane o obiekcie. Frodo miał odrobinę za wysokie ciśnienie i zbyt niski poziom cukru we krwi. Powoli wybudzali go ze snu, jednocześnie podając mu środki uspokajająco-otępiające. Na zbliżeniach twarzy można było zobaczyć drganie gałek ocznych pod powiekami i powolne rozwieranie i zamykanie się ust. Jedna z żył na szyi pulsowała, a na czole pojawiały się, zwłaszcza między brwiami, krople potu. Trumna, to znaczy kapsuła, była już bardzo blisko powierzchni, czyli poziomu zero. Zacisnęłam pięści.

– Siko, chodź. Już prawie…

– Spokojnie, Runi. Wiem. Tu też wszystko widać.

Założyłam słuchawki i niespiesznie podeszłam do przyjaciela, jednocześnie myśląc, że już ponad dwa tygodnie nie uprawialiśmy seksu. Zmęczenie, brak wystarczającej ilości snu, niedożywienie, niedotlenienie, stres. Przeniosłam wzrok z kształtnych dłoni Runiego na monitor.

Winda z kapsułą powoli podjeżdżała do klapy. Jeszcze… Nabrałam powietrza w płuca. Minuta, dwie, trzy i w słuchawkach rozległ się brzdęk oznajmiający aktywowanie automatu otwierającego klapę. Minęła kolejna minuta i dwadzieścia pięć sekund, po czym metalowe szczypce chwyciły kapsułę, a następnie przeniosły ją na powierzchnię. Runi złapał mnie za rękę. Kątem oka zauważyłam bordowe wypieki na jego policzkach. Tym razem nie miałam mu za złe nadmiernej ekscytacji, ja też czułam się zaaferowana. Chciało mi się pić, a mój wężyk już nie tyle swędział, ile szczypał i bolał.

Kolejny dźwięk, tym razem piszczenie, i górna część kapsuły rozjechała się na boki. Przeszliśmy z Runim do monitora, którego ekran był podzielony. Na jednej połowie wyświetlał się widok rejestrowany przez kamerę umieszczoną na głowie Froda, na drugiej przez urządzenie znajdujące się na metalowym palu tuż obok klapy.

Więzień, gdy tylko zaatakowało go zanieczyszczone powietrze, wzdrygnął się, po czym zaczął drżeć. Wciąż nie kontaktował. Jego reakcja była w normie, zachowywał się podobnie do większości poddanych połączeniu z niesporczakami orangutanów. Tak czy inaczej, musiało minąć parę godzin, zanim odzyska świadomość.

***

Frodo otworzył oczy, powoli się uniósł, podparł się ręką i zgiął nogę w kolanie. Prawdopodobnie myślał, że wciąż znajduje się w swojej celi.

Głos prowadzącego:

– Frodo, słyszysz mnie?

Więzień wydał z siebie dźwięk zbliżony do mruknięcia.

– Frodo, słyszysz mnie?

Wykonał ruch głową, który można było odczytać jako przytaknięcie.

– Jak się czujesz? Przełknij ślinę, weź głęboki oddech i spróbuj coś powiedzieć.

Zamknął powieki, nabrał powietrza w płuca i zaczął się krztusić. Trwało to prawie piętnaście minut, po czym wybełkotał:

– Je… niedo… dob…

Zwymiotował żółtozieloną ciecz. Pobiegłam do kabiny rejestrującej parametry stanu zdrowia obiektu. Na szczęście wszystkie były w normie. Zakryłam dłońmi twarz i wyszeptałam sama do siebie:

– Proszę, niech mu się uda.

Ponownie głos prowadzącego:

– Frodo, spróbuj się obrócić.

– Je… je… zmę… je…

Obiekt, zamiast się obrócić, położył się ponownie na plecach i zamknął powieki. Spojrzałam na parametry – zapadł w sen. Zaczęło wiać i ametystowy pył osiadał na twarzy i ciele więźnia, na otwartej kapsule, na klapie, na palu. Na kamerkach uruchomiły się automatycznie malutkie wycieraczki.

– Idziemy coś zjeść? – Poczułam na szyi zimne palce Runiego.

– Nie wiem… – Odwróciłam się do kochanka i musnęłam wargami jego policzek.

– Telecon da nam znać, kiedy Frodo się obudzi.

***

Granulki białkowe w syropie o smaku orzechowym. Runi wcinał, aż mu się uszy trzęsły, a ja z trudem przełykałam każdą pojedynczą kulkę. Gdy jadłam, paliło mnie w przełyku.

– To przez te miętowe landrynki. Przestań je bez przerwy ssać i ci się poprawi. – Przyjaciel oblizał ze smakiem wargi.

– I znowu będzie mi śmierdzieć z ust.

– Ja nic nie czuję.

Delikatnie kopnęłam go pod stołem w łydkę.

– Wiesz, czasem ci zazdroszczę, że pozbawili cię zmysłu węchu. Frodo też nic nie czuje… Zastanawiałeś się kiedyś, jak pachnie tam, na powierzchni?

– Zapach fioletowego proszku, którym zasypali Ziemię obcy podczas Wielkiego Ataku, przypomina mieszankę chemikaliów i spalonej gumy, jednakże różni się on znacznie w zależności od substancji bazowej, z którą wszedł w reakcję. – Runi bezbłędnie wyrecytował fragment raportu jednego z pierwszych badaczy świata na zewnątrz.

Westchnęłam ciężko, po czym odsunęłam od siebie prawie pełną miskę.

***

Frodo spał siedem godzin i piętnaście minut, ale kiedy już się obudził, praktycznie od razu stanął na nogach, przetarł dłonią twarz i wyszedł z kapsuły. Zamontowane w jego ciele czujniki informowały, że jest spragniony i głodny. Obraz na monitorze pokazywał, że został niemal w całości pokryty ametystowym proszkiem. Fioletowy monster.

– Frodo, czy wiesz, gdzie się znajdujesz?

Więzień ruszył głową w prawo i w lewo. Zamrugał i wymamrotał:

– Po… po… kój… – Kaszlnął i dużo ciszej kontynuował: – Ro… rodzi… ma… my. W pokoju rodziców?

Prawdopodobnie wciąż znajdował się pod silnym wpływem środków uspokajająco-otępiających. Na moment znieruchomiałam, po czym wyszeptałam do stojącego obok mnie Runiego:

– Mam nadzieję, że nie postradał zmysłów.

Przyjaciel nic nie odpowiedział, a w słuchawkach rozległ się głos prowadzącego:

– Frodo, jak się czujesz?

– Je… gło… dny.

– Musisz znaleźć coś do jedzenia, coś podobnego do tego, co znasz.

Frodo ruszył na czworakach w kierunku lasu.

– Nie jedz szyszek, spróbuj znaleźć kapustę.

Przyspieszył. Praktycznie biegł na czterech kończynach. Dopadł do drzewa. Wbił zęby w purpurową korę, przewrócił się, naprężył ciało, wygiął szyję. Zaczęło padać. Krople deszczu rozbijały się o umęczoną, fioletową twarz więźnia. Runi objął mnie ramieniem. Jego oddech był szybki i nierównomierny.

– Frodo, wstań. Nie jedz kory. Poszukaj kapusty. Frodo, wstań!

Obiekt zawył, ale się podniósł. Tym razem przemieszczał się na nogach. Znalazł „kapustę”, zerwał owłosiony liść, zwinął w rulon i włożył do ust. Przełknął. Zerwał kolejny liść. Chyba mu smakowało. Uśmiechnęliśmy się do siebie z Runim.

– Dobrze, Frodo, dobrze, tylko jedz spokojnie, powoli.

Frodo nie słuchał. Wyrwał z ziemi resztę rośliny wraz z krętymi korzeniami i zaczął wpychać do gardła. Krztusił się, ale jadł, a gdy skończył, wybełkotał:

– Gdz… gdzie… ja nie… to nie…

Spojrzał w górę na prześwitujące między konarami purpurowych drzew niebo. Więzień odzyskiwał sprawność umysłową i robił się coraz bardziej świadomy tego, gdzie się znalazł. Nadszedł moment wyjaśnień.

– Frodo, zostałeś wybrany do zadania specjalnego. Jeśli mu podołasz, odzyskasz wolność, a prócz tego dożywotnią opiekę obejmującą miejsce do mieszkania i porcje podstawowe na poziomie trzy. Jedyne, co musisz zrobić, to przetrwać tu parę dni, zbadać teren, poczynić odpowiednie obserwacje. Tak czy inaczej, chcę cię zapewnić, że nie grozi ci żadne niebezpieczeństwo. Frodo, słyszysz? Jesteś bezpieczny.

Frodo nie odpowiadał, tylko biegł. Do przodu, na oślep, nie wiadomo dokąd. Z lasu wypadł na coś w rodzaju łąki, pośrodku której płonęło ogromne ognisko. Stanął przed nim jak wryty. Nad polanę nadciągnęła chmura w kolorze jagody. Minęła sekunda, może dwie i spadły z niej pierwsze fioletowe krople. Ogień zaczął się bardzo szybko rozprzestrzeniać. Więzień wziął nogi za pas i uciekał w stronę lasu.

– Frodo, ogień nie jest w stanie zrobić ci krzywdy. Jesteś na niego odporny.

Żarłoczne płomienne języki bardzo szybko dopadły więźnia i drzewa, między którymi czmychał. W zawrotnym tempie spaliło się jego ubranie, ale on sam nie poddawał się płomieniom. Mimo to machał rękoma i rzucał się, jakby trawił go ogień.

– Frodo, uspokój się i idź dalej. Jesteś bezpieczny.

Ale więzień nie szedł. Skulił się na purpurowej ziemi i – spojrzałam na ekran ze wskaźnikami jego fizycznej kondycji – umierał. Otarłam pot z czoła, po czym powiedziałam do Runiego:

– Może powinniśmy wysłać nie jednego, tylko dwóch. Byłoby im raźniej i może… Porażka. – Uderzyłam dłonią w metalowy blat biurka. – Cholera.

Runi milczał. Jego wzrok wbity był w nieruchome ciało obiektu.

***

Tego wieczoru, już po podpisaniu raportu dotyczącego śmierci Froda, wyjęłam ukrytą pod łóżkiem butelkę styke, schowałam ją pod pazuchą i rozglądając się na boki, wyślizgnęłam się z pokoju. Dotarłam do pokoju Runiego i cicho zapukałam. Po sekundzie albo dwóch przyjaciel otworzył. Wyglądał, jakby dopiero co się obudził.

– Mogę wejść?

– Pewnie. I… przykro mi, że się nie udało.

– Mnie też.

Przeniosłam sferotablet ze stołu na łóżko. Przetarłam blat wilgotną chustką i postawiłam na nim butelkę. Na twarzy Runiego pojawił się delikatny uśmiech.

– Skąd to masz? – zapytał, po czym wydobył z szafki pudełko chipsów. – Będziemy zatapiać smutki w gorzkiej wodzie?

Nic nie odpowiedziałam, tylko sięgnęłam po kubki, po czym nalałam do nich styke. Bez wznoszenia toastów, bez czekania na Runiego, jednym haustem wypiłam ponad połowę. Cierpkie, słodkokwaśne, ale przede wszystkim mocne. Odrobinę zakręciło mi się w głowie. Prawie czterdzieści procent alkoholu. Dostępne tylko za okazaniem specjalnego pozwolenia. Nielegalne posiadanie karane było zmniejszeniem porcji podstawowych i grzywną.

Runi wypił porządny łyk, otrząsnął się, zjadł chipsa i wymamrotał:

– I… i co… co my teraz zrobimy?

– Nie wiem i nie chcę teraz o tym myśleć.

Ponownie zanurzyłam usta w napoju, po czym usiadłam na łóżku.

– Chodź do mnie – powiedziałam rozbawionym tonem.

Głaszcząc się po udach, opróżniliśmy kubki. Wstałam, ponownie je napełniłam. Wypiliśmy. Wciągnęłam powietrze głęboko w płuca i rzuciłam się na Runiego. Zerwałam z niego przepocony podkoszulek i zaczęłam lizać idealnie gładką skórę brzucha i piersi. Jego lekko zielone sutki stanęły na baczność, a kulka, która wypełniała pępek, zmieniła kolor z żółtego na intensywną czerwień. Mój wężyk drżał. W bardzo przyjemny sposób.

Seks. Szybki i agresywny, zakończony silnym orgazmem. Tej nocy pierwszy raz – chyba od roku – spałam u Runiego.

***

To było tydzień po tragicznym zakończeniu naszego eksperymentu z Frodem. Wracaliśmy z Runim z punktu wydawania porcji podstawowych. Zarówno jego, jak i moja zostały zredukowane z poziomu szóstego na czwarty. Nie, nie dlatego, że złapali nas na posiadaniu styke, ani nie dlatego, że eksperyment się nie powiódł, tylko dlatego, że w całym Undercopo zaczynało brakować jedzenia.

– Planują zamknąć dwa najniższe poziomy – oznajmił Runi grobowym głosem, gdy już znaleźliśmy się w tunelu prowadzącym do naszego kompleksu badawczo-mieszkalnego.

– Skąd wiesz? – Zatrzymałam się raptownie, prawie upuszczając taszczone pudło.

– Wiem. Groki mi powiedział. A on zawsze dowiaduje się pierwszy.

– A co z mieszkańcami? – Zmarszczyłam czoło i ponownie ruszyłam przed siebie, zastanawiając się, czy Runi jest tak głupi, czy raczej tak naiwny, że wierzy we wszystko, co mu mówiono.

– Chcą ich zabić. W ten sposób planują oszczędzić tlen i żarcie.

Nawet jeśli w tej plotce kryło się niewiele prawdy, sam fakt, że takie pomysły przychodziły ludziom do głowy… Westchnęłam ciężko, ale nic nie odpowiedziałam.

Zaledwie trzy dni później poinformowano nas, że jeśli w przeciągu najbliższych czterech miesięcy nie posuniemy się naprzód z badaniami, wstrzymają ich finansowanie. Pieniądze z niesporczaków planowali przeznaczyć na wzmożenie prac nad uzyskiwaniem jedzenia z zewnątrz, a konkretnie ze wsuwanej przez orangutany „kapusty”.

– Siko, co my teraz zrobimy?

Cholernie swędział mnie wężyk.

Nie zważając na Runiego, wsadziłam rękę pod koszulkę i zaczęłam się drapać.

– Nie wiem – odburknęłam.

– Może to nie obcy zasypali Ziemię proszkiem, tylko Bóg, który chciał nas ukarać za te wszystkie eksperymenty, mutacje, cudowania…

– O czym ty bredzisz? Znowu się nasłuchałeś wszechwiedzącego Grokiego? Boga nie ma, słyszysz?

Na policzkach Runiego wykwity bordowe rumieńce.

– Przepraszam.

Poczułam ostry ból w pępku. Wyjęłam rękę. Pod paznokciami miałam krew.

***

Czy wiedza to wszystko? Wybudowaliśmy Undercopo, bo nie mieliśmy szans przetrwać inwazji obcych. Rozpoczęliśmy projekt T72, bo wiedzieliśmy, że skończą się zapasy jedzenia, tlen i zasoby energetyczne, i że prędzej czy później będziemy musieli wrócić na powierzchnię. Ametystowa kapusta? Sprowadzanie żarcia z zewnątrz do podziemi? Ograniczenie liczby mieszkańców? To droga do śmierci.

Leżałam na łóżku, wpatrując się w sufit. Wężyk już trochę się zagoił. Tak czy inaczej, naprzemiennie swędział albo szczypał. Byłam głodna. Jakość jedzenia z porcji podstawowej poziomu cztery pozostawiała wiele do życzenia. Pozbawiony smaku makaron, granulki białkowe o konsystencji trawy i jakaś śmierdząca zgnilizną papka. Cóż, czułam, że bądź co bądź głód niedługo zmusi mnie do wsuwania syfu. Cholerne potrzeby fizjologiczne. Słabość organizmu. Deprywacja.

Ludzie umrą, ale może nasze skrzyżowane z niesporczakiem orangutany ewoluują w jakąś człowieczą formę? I tak pochodzimy od małpy. Czy nie wszystko jedno, w którym momencie nastąpiło połączenie?

Tegio w ostatnich dniach zabrał się do budowania czegoś w rodzaju schronienia. Wygrzebał dziurę w ziemi, otoczył ją kamieniami i zaczął do niej znosić grube, piankowe liście, szyszki i kapustę. Posłanie i lodówka? Te liście były pewnie miększe od mojego materaca. Odetchnęłam głęboko i obróciłam się na bok w stronę ściany. Miała ciekawszą fakturę niż sufit.

***

– Groki, musisz mi pomóc. Jak tam twoja porcja podstawowa? Dzisiaj dwójka, jutro jedynka, a za tydzień cię zabiją. Chłopie… – Położyłam dłoń na ramieniu niskiego, zgarbionego mężczyzny o szpiczastych uszach i nosie spłaszczonym jak u mopsa.

Groki spuścił głowę, wbił wzrok w pokrywającą podłogę brunatną breję poprzetykaną żółtymi i krwistoczerwonymi nitkami, po czym wymamrotał:

– Siko, nie mogę. To przeciw Bogu.

– Przeciw Bogu? – Wyjęłam z kieszeni proteinowego batona. – Trzymaj.

Uśmiechnął się smętnie, ale wziął smakołyk, rozerwał opakowanie i zaczął jeść.

– Bóg chce uratować swoje dzieci. Rozumiem, że nie pochwala naszych eksperymentów, ale… Groki, ja się z tobą zgadzam, że to Bóg ukarał nas ametystowym deszczem i zesłał do piekła.

Groki oblizał wargi i popatrzył na mnie z jakąś taką nadzieją wymieszaną ze wdzięcznością. Chrząknęłam i kontynuowałam:

– Ale teraz przyszedł czas odkupienia. Niesporczaki to wysłannicy Boga. Anioły. Zastanów się chwilę. Gdyby były to jedynie zwierzęta, z którymi do tej pory nas krzyżowano, czy posiadałyby nadprzyrodzone moce? Mogą przetrwać w temperaturach od prawie zera absolutnego do ponad stu pięćdziesięciu stopni Celsjusza. Wyobrażasz to sobie? Niestraszne im promieniowanie jonizujące. Są w stanie nic nie pić ponad sto lat. Sto lat! Groki! Sto lat!

Mężczyzna śmiesznie wytrzeszczył oczy i zmarszczył czoło.

– A poza tym bez problemu przetrwałyby w przestrzeni kosmicznej. Takie słodkie, maciupkie, kosmiczne muszki. – Rozmarzyłam się i na moment zamilkłam.

– Ja… – Groki zmrużył powieki, jeszcze bardziej upodabniając się do szczuroświni, którą przestaliśmy hodować jakieś siedem lat temu.

Przetarłam pot z czoła. Na poziomie minus dwanaście było okropnie duszno i gorąco. Pewnie dostarczali tu mniej tlenu lub już zaczęli wpuszczać tu jakieś substancje trujące. Poprawiłam maskę i zapytałam:

– Co myślisz? Czyż niesporczaki to nie twoje anioły?

– Okej, okej. Zgadzam się, Siko.

Dałam mu jeszcze jednego batona, obróciłam się na pięcie i odeszłam.

***

– Nie mogę w to uwierzyć. Groki się zgodził? Naprawdę?

Przytaknęłam, a Runi uniósł brwi i wciąż sprawiając wrażenie mocno podekscytowanego, pytał dalej:

– I zarząd to łyknął? Przecież nie chcieli brać ochotników. I… – Nagle znieruchomiał i zbladł.

– Co się stało?

– Ty nie możesz tam iść! – wrzasnął tak głośno, że aż zapiszczało mi w uszach.

– Dlaczego? Runi, w tej chwili się uspokój. Musimy jak najszybciej zająć się przygotowaniami. A poza tym, jeśli tak bardzo się o mnie boisz, to może będziesz mi towarzyszył? Na pewno będę bezpieczniejsza z tobą niż z Grokim. – Pstryknęłam Runiego w ramię. – Jeśli chodzi o zarząd… W obecnej sytuacji nie mają wyboru. I nie oszukujmy się, nikomu już nie zależy na tych z niższych poziomów. Byłeś tam ostatnio? Wiesz, jak tam śmierdzi?

Runi skrzyżował ręce na piersi, po czym poczłapał w kąt pokoju i kucnął pod ścianą, przyciskając czoło do kolan. Ofiara losu. Wyglądał jak zmięty foliowy papier po waflach.

***

Wszystko było gotowe. Eksperyment miał się rozpocząć jutro o siódmej trzydzieści. Zarówno ja, jak i Groki dostaliśmy jedynie specjalne wzmacniające zastrzyki, bardzo pobieżnie nas przebadano i powiedziano, żeby na dwa dni przed połączeniem nic nie jeść. Dostaliśmy do picia napoje stabilizujące.

Leżałam z Grokim w pokoju oświetlonym zbyt jaskrawymi lampami w kształcie gwiazd. Ja na tapczanie po prawej stronie, on po lewej. Groki spał, ja czułam się odrobinę otumaniona. Tylko odrobinę, bo miałam być zarówno obiektem, jak i badaczem. Nie było nikogo, kto mógłby mnie zastąpić.

Delikatne podniecenie – wężyk drżał niczym przed orgazmem. Ssanie w żołądku – przez ostanie dwa tygodnie schudłam pięć kilogramów. Strach i nadzieja. Na szczęście nadzieja dominowała. I moim zdaniem nie była matką głupich, lecz siostrą postępu.

***

Godzina siódma dwadzieścia dziewięć. Niczym zahipnotyzowana wpatrywałam się w zegarek. Sekunda, dwie, trzy… pięćdziesiąt dziewięć. Runi należał do najpunktualniejszych osób, które dane mi było do tej pory poznać. Równo o siódmej trzydzieści otworzył drzwi. Groki kontaktował, ale nie dał rady iść o własnych siłach. Umieściliśmy go na krześle inwalidzkim. Ja nie wypiłam ostatniej porcji napoju i czułam się w pełni świadoma tego, co się dzieje. Sala połączeń i dwie czekające na nas kabiny Combino.

Pierwszy na pożarcie przez niesporczaki miał wyruszyć Groki, a potem ja.

– Siko, jeszcze nie jest za późno, jeszcze możesz się z tego wycofać. Proszę, to zbyt ryzykowne. I… ja nigdy… Siko…

Podeszłam do niego od tyłu, pocałowałam w policzek, objęłam jedną ręką w pasie, a drugą…

– Au. Co ty…

Runi momentalnie osunął się na podłogę.

– Co ty… ty zro… biłaś?

Wyjęłam strzykawkę z jego szyi. Odłożyłam na bok i poszłam cucić Grokiego. Jemu też podałam zastrzyk, tylko nie na uśpienie, lecz na ożywienie.

– Hej, Groki! Musisz mi pomóc załadować Runiego do kabiny. Szybko. Zanim ktoś się zorientuje, że wyłączyłam kamery.

Z trudem przetransportowaliśmy mojego kochanka na fotel. Zajęłam się podłączaniem rurek. Groki wrócił na krzesło. Ciężko dyszał i miał niezdrowe wypieki na policzkach, a przecież musiał mi pomóc.

– Napij się wody! – krzyknęłam. – Dużo, całą butelkę.

Przymusowa redukcja liczby pracowników w projekcie T72, która na początku spędzała mi sen z powiek, teraz okazała się wybawieniem. Nikt nas na tym etapie nie monitorował. Szybko, szybko, szybko, popędzałam się w myślach. A gdy wreszcie uporałam się z aparaturą kabinową, pobiegłam do panelu sterowania. Tak, tak, tak. Potwierdzałam bez czytania. Pot spływał mi po plecach, a wężyk… miałam wrażenie, że zaraz eksploduje. Kątem oka spojrzałam na Grokiego. Na szczęście było z nim lepiej. Jeszcze tylko zamienić ze sobą wzorce molekularno-organizmalne…

***

To, że Runi wyruszył w podróż na powierzchnię, było przede wszystkim moją zasługą, ale że parę godzin później ja podążyłam w jego ślady, hm, chyba powinnam przyznać rację Grokiemu, że pomógł mi w tym Bóg.

Byłam przytomna prawie do ostatniej chwili i w momencie, gdy rozpoczęło się łączenie, niemalże wszędzie poczułam przeraźliwy ból. W kościach, mięśniach, organach wewnętrznych. Moja skóra płonęła, oczy łzawiły, serce biło tak szybko, jakby chciało rozerwać klatkę piersiową. Obraz migotał. Na przemian widziałam czerń, czerwień, a potem jakieś wycięte z horroru sceny. Okaleczone ciała, ludzi bez kończyn, płonące lasy, orangutany o pyskach niesporczaków, a ułamek sekundy przed tym, kiedy zaczął działać środek wyłączający, ujrzałam samą siebie uwięzioną w zbudowanej z żywych tkanek klatce.

***

Obudziłam się pierwsza. Byłam mniej naćpana. Obie trumny zostały już otwarte.

Głos prowadzącego w słuchawkach, ale nie wszczepionych w moje uszy, lecz przymocowanych do wieka kapsuły transportowej:

– Siko, jak się czujesz? Siko, słyszysz mnie?

– Słyszę. Wszystko dobrze. Możecie mi podać pobudzacze. Z Grokim jeszcze się wstrzymajcie.

Bardzo ostrożnie usiadłam. Niepewnie rozejrzałam się wokół. Ametyst, ale zupełnie inny niż ten na zdjęciach i z kamer. Jakiś taki intensywniejszy, hipnotyzujący, żywy. Spojrzałam na Runiego. Powoli się wybudzał. Przełknęłam ślinę. Z sekundy na sekundę czułam napływającą energię. Było mi trochę niedobrze. Wychyliłam się z trumny i zwymiotowałam.

– Siko, co z tobą?

– W porządku. Kontynuujcie.

Minuta, dwie… piętnaście.

– Proces zakończony. Co z Grokim?

Nie odpowiedziałam. Sięgnęłam dłonią do hełmu. Odchyliłam blaszkę zabezpieczającą i wyłączyłam przepływ danych.

– Siko, co się dzieje? Straciliśmy kontakt. Siko, Siko, odbiór.

Wyciszyłam słuchawki i powoli się podniosłam. Obraz falował, ale tylko trochę. Podeszłam do kamerki umieszczonej przy klapie. Ją też wyłączyłam, po czym skierowałam się do kapsuły Runiego. Dotknęłam palcem szyi przyjaciela.

– Ej, obudź się, musimy iść. Jesteś głodny?

Runi podparł się na łokciu.

– Ba… ba… bardzo gło… głodny – wymamrotał.

Pomogłam mu wstać i ruszyliśmy w kierunku lasu. Ja w pozycji pionowej, a on na czworakach. Szłam i uświadamiałam sobie z każdym krokiem, jak ogromne zmiany zaszły w moim organizmie. Skóra była inna. Twardsza, skrzypiąca przy każdym ruchu. Oddech. Ja chyba nie oddychałam. Wzrok się jednocześnie wyostrzył i osłabł.

– Gdzie… gdzie…

Uszy też działały inaczej. Słowa próbujące pokonać szum drzew.

– Runi, patrz, kapusta. Jedzenie!

Zerwałam dwa największe liście, strzepnęłam z nich fioletowy pył (który dzięki genom niesporczaka zapewne i tak by nam nie zaszkodził), by następnie jeden wręczyć mojemu towarzyszowi, a drugi zwinąć w rulon i zacząć jeść. Fullola smakowała lepiej niż różowy makaron z podziemi.

***

– Siko! Siko! Gdzie my jesteśmy? Ty przecież… Nie! Nie! Co ty zrobiłaś?! Ty cholerna psychopatko!

Runi podskoczył do mnie i uderzył w brzuch. Prawie nie poczułam bólu. Złapałam go za rękę.

– Uspokój się. Zaraz wszystko ci wyjaśnię.

– Co mi wyjaśnisz? Że mnie porwałaś i zamieniłaś w niesporczaka? Że skazałaś na śmierć?

Przygryzłam dolną wargę. Nie sądziłam, że będzie aż tak trudno.

– Runi, my nie umrzemy. Mamy bardzo silne ciała. My zapoczątkujemy pokolenie nowych ludzi.

– Wariatka! Wariatka! – krzyczał, uderzając dłońmi w fioletową trawę.

Rozhisteryzowane dziecko. Jak ja mogłam tyle lat się z nim pieprzyć? Podeszłam do purpurowego drzewa, dotknęłam ręką kory. Dziwnie miękka. Pewnie nasiąkła ametystowym proszkiem. Wyłączyłam kamery w hełmach, bo nie chciałam, żeby nas ścigali, ale teraz byliśmy już dla nich zdecydowanie za daleko. Teraz potrzebowałam, żeby patrzyli, podziwiali i uwierzyli. Uruchomiłam wizję i wróciłam do Runiego. Leżał zwinięty w kłębek. Gdy tylko mnie zobaczył, wybełkotał:

– Oni… oni cię wykorzystali. Byłaś i jesteś jedynie częścią ich eksperymentu. Ta twoja odwaga i emocjonalny chłód. Siko, jesteś jedynie kukiełką Undercopo!

– Zamknij się!

– Jesteś orangutanem! Uuu! Uuu! – Runi zaczął skakać i wymachiwać rękoma, jakby postradał zmysły.

– Chodź, poszukamy kapusty i czegoś do picia. Nie chce ci się spać?

– Nigdzie z tobą nie idę! Ja… gdzie jest mój mikrofon? – Runi zaczął dłońmi obmacywać hełm. – Ja wracam do podziemi! Gdzie ten cholerny mikrofon?

– Nie masz mikrofonu. Ja też nie. – Podeszłam do niego, złapałam za ramię.

Znieruchomiał, po czym odepchnął mnie, odwrócił się, usiadł na trawie i zakrył głowę rękami.

– Runi, kocham cię – powiedziałam, siląc się na miły ton, mimo że tak naprawdę miałam ochotę z całej siły go uderzyć.

Nie zareagował. Poczułam na nosie kroplę deszczu. Gęsta, kleista, fioletowa ciecz o mdłym zapachu – woda wymieszana z pyłem. Kolejna kropla i kolejna. Odchyliłam głowę do tyłu, otworzyłam usta. Zaczęłam pić. Pyszne. Ametystowy deszcz był pyszny. Tylko…

– Au!

Złapałam się za brzuch. Najpierw poczułam palący ból gdzieś w okolicach trzustki, a potem… mój wężyk. Jakby ktoś wsadził go w ogień. Rozsunęłam kombinezon, włożyłam rękę pod bluzkę, zacisnęłam zęby i pociągnęłam. Wyrwałam to cholerstwo! Dziura w pępku. Krew. Ale tylko przez chwilę. Rana goiła się na moich oczach. Uwolniłam się od przeszłości. Najpierw połączenie z niesporczakiem, a teraz zasmakowanie „magicznego” pyłu obcych, coraz bardziej kochałam mój nowy świat. Złożyłam dłonie w koszyk, złapałam w nie deszcz i podbiegłam do Runiego.

– Pij! To wyleczy twoje ciało i umysł.

Nic. Postawa kamiennego posążka. Spojrzałam na niebo. Śliwka przechodziła w jagodę. Na Ziemi wciąż zapadała noc, jakkolwiek nie w kolorze czerni, lecz indygo. Wciągnęłam powietrze – chyba jednak oddychałam – głęboko w płuca, naprężyłam mięśnie i wzięłam Runiego na ręce. Byłam silna. Silniejsza od niego. Wcześniej jedynie mentalnie, ale teraz też fizycznie. Na szczęście się nie bronił.

Ruszyłam w stronę lasu. Pod moją czaszką łopotały jego słowa: „Jesteś kukiełką Undercopo”. Może miał rację? Może zostałam stworzona po to, by połączyć się z niesporczakiem? Ale jeśli nawet to prawda, to co w tym złego? Czyż nie było cudownie kroczyć po otwartej przestrzeni, czuć wolność, patrzeć w dal? Mimo fioletu nie dało się porównać powierzchni do podziemi. Zaszczutej jednostki walczącej o porcje podstawowe do osobnika rządzącego swoim życiem.

Ułożyłam Runiego pod drzewem, przykryłam mięsistym, ogromnym liściem w kształcie serca. Pewnie nie było mu zimno, ale… Sama też się otuliłam. Sekunda, dwie i zapadłam w sen.

***

Kolejny dzień na wolności. Runi był uparty. Ciągle się nie odzywał, ale dał się nakarmić i napoić. Wyciągnęłam z kieszeni mapę, którą udało mi się narysować na podstawie widoków z kamer orangutanów i ciągnąc przyjaciela za rękę, skierowałam się w stronę miasta. Małpy rzadko tu zaglądały, zdecydowanie bardziej wolały las.

Wrzosowe ulice pokryte czymś, co już z pewnością nie było asfaltem; fioletowy proszek skutecznie zmienił konsystencję nawierzchni. Ściany ocalałych budynków, ametyst i purpura, materiał w dotyku przypominający gumę. Szkielety pojazdów, ogromnych transportowców, którymi ewakuowano ludzi. Niebieskofioletowa roślinność, odmienna od tej z lasu i łąki. Zerwałam parę liści sunącego po kolumnie „bluszczu”, powąchałam, zjadłam.

– Chcesz?

Runi wyciągnął do mnie rękę.

– Dzię… dziękuję – wybełkotał.

Cud, że się odezwał.

Włożył liść do ust i… nagle coś huknęło. Tuż za nami. Obróciłam się raptownie. Jeden ze znajdujących się po prawej stronie budynków płonął. Runi zakrył dłońmi twarz. Cały się trząsł.

– Nie bój się, przecież wiesz, że ogień nas nie skrzywdzi – wyszeptałam, po czym powoli ruszyłam w stronę szalejących płomieni.

Zacisnęłam wargi i włożyłam rękę w ogień. Moja rękawica zaczęła się palić. Krzyknęłam i rzuciłam się na ziemię, na fioletową trawę. Gorąco, a jednocześnie zimno. Ostrożnie usunęłam resztki zwęglonej tkaniny i dotknęłam palcem skóry. Zmieniła kolor, ale nie była pokryta pęcherzami ani nie krwawiła, tak naprawdę nie czułam żadnego bólu. Wstałam i wróciłam do Runiego. Znowu musiałam go nieść.

Przed zmrokiem dotarliśmy do olbrzymiego, kilkupiętrowego, fiołkowego molocha. Nie wiedziałam, czy lepiej spać na dole, może nawet zejść do piwnic, czy raczej bezpieczniej jest wspiąć się na górę. Konstrukcja wyglądała na stabilną, zapewne przetrwała już niejeden pożar i niejedną ametystową burzę. Wybrałam małe prostokątne pomieszczenie z jednym oknem. Zostawiłam tam Runiego i poszłam nazbierać liści.

Gdy wróciłam, przyjaciel spał, zwinięty w kącie, w pozycji embrionalnej. Usiadłam obok, położyłam rękę, tę osmoloną, na jego plecach.

– Runi, przepraszam, nie miałam innego wyjścia. Nie chciałam iść sama… Potrzebowałam… – Zawiesiłam głos. Nachyliłam się nad twarzą Runiego. Spierzchnięte usta lekko drgały, pod cienkimi powiekami widoczne były ruchy gałek ocznych. Chyba mnie nie słyszał, ale i tak kontynuowałam: – Myślałam, że jesteś silniejszy, że będę mieć w tobie oparcie, że razem będzie nam raźniej. Niestety, bardzo się pomyliłam, ale to nie twoja wina. Nie jestem zła ani rozczarowana.

Przykryłam go liśćmi, wzięłam za rękę i sama położyłam się tuż obok. Na zewnątrz zapadał śliwkowoczarny zmierzch.

***

Obudziły mnie agresywne słoneczne promienie. Ciągle zaciskałam dłoń na ręce Runiego. Była cholernie zimna. Uklęknęłam i dotknęłam palcami szyi przyjaciela. Zimna i nieruchoma. Zbliżyłam usta do bladych warg i zamarłam. To nie miało sensu – nawet jeśli udałoby mi się przywrócić go do życia, to po co? Przecież on wolał umrzeć, niż… Wstałam i z całej siły uderzyłam pięścią w ścianę. Nie poczułam bólu.

Zmrużyłam powieki. Obraz zafalował, zakręciło mi się w głowie; pokój, Runi i liście zniknęły, a ja przeniosłam się pod ziemię, do sali laboratoryjnej, tej, w której odbywały się hologramowe symulacje. Tuż przede mną unosił się w powietrzu niesporczak. Wyciągnęłam do niego dłoń, pogłaskałam po fałdce i szeroko się uśmiechnęłam. To przecież on mnie wyzwolił.

Kilkakrotnie zamrugałam i wróciłam do rzeczywistości, Życie było dla silnych i dla tych, którzy naprawdę pragnęli istnieć, mimo wszystko. Wyszłam na ulicę, zdjęłam hełm; oni już się wystarczająco naoglądali, by zdecydować. Maszerowałam na północ, miałam nadzieję gdzieś tam spotkać Tegia. Po prawej płonął ogień, a po lewej lód skuwał jakieś zwierzę. Chyba psa.

Powrót do listy opowiadań

Katarzyna Szymonik – urodzona w 1979 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Absolwentka psychologii na Uniwersytecie Warszawskim i ekonomii w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Obecnie pracująca na stanowisku technicznym, niezwiązanym z ukończonymi studiami. W życiu prywatnym żona i mama. W wolnych chwilach trochę pisze i rysuje. Poza tym interesuje się grafiką komputerową i filmem.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23564

Bardzo dobre, ponure, fajnie rozegrany motyw wyjścia z podziemnej bazy na zniszczony świat, który wbrew klasyce nadal jest zniszczony. Solidnie też rozegrany motyw głównej postaci, niby psychopatycznej, niby nie. Specyficzny typ osobowości, bardzo toksyczny.

wilk-zimowy

Dobrze pokazane ograniczenia nauki. Nie przedstawiasz badaczy ani jako wszechwiedzących ideałów, ani jako tępawych głąbów wykonujących polecenia. Mają swoje odmienne charaktery, motywacje… Walczą z oporem materii i ograniczeniami – nie bardzo jest z kogo wybrać kandydata do zabiegu, finansowanie mają obciąć…

Finkla

(…) największe horrory rodzą się w naszych głowach… Ponura wizja przyszłości, ale ciekawa i wciągająca. Końcówka, jak dla mnie, przede wszystkim smutna. Udało Ci się pokazać rozbudowaną psychikę bohaterki – ma w sobie coś z psychopatki, a jednocześnie jest pokazana w taki sposób, że intryguje i z zainteresowaniem śledzi się jej losy.

ANDO

Bardzo ciekawy tekst. Mniej emocjonalny, niż zwykle u Ciebie, ale nadal zachowujesz najważniejsze plusy swojej twórczości – czyli wyraźne postacie i klimat/tonację opowieści. Sam świat nie rzucił mnie jakoś na kolana, ale ma bardzo ładną synergię z przedstawianą treścią.

regulatorzy

(…) do Twoich opowiadań prawie zawsze zaglądam. Lubię Twoje pisanie, takie naturalne, niewymuszone, z nutą naiwności, a może ufności w dobro? Kto wie. Z opowiadania na opowiadanie rysuje się pewien sposób przedstawiania przez Ciebie świata. Najczęściej bohaterowie są niepewni siebie, z kompleksami, ale jednocześnie z dużą wewnętrzną siłą, potrzebną im do kolejnych i różnych problemów i wyzwań, które stawiasz im na drodze.

Darcon

Jesteś mistrzynią ponurych obrazów! A teraz jeszcze dobrałaś odpowiedni awatar. Czytało się dobrze. Jak już tu pisali – świat jest dopracowany i przekonujący. Bohaterowie są niby nadal ludźmi, ale po opisie miłosnej schadzki okazuje się, że są już nieźle zmutowani i kolejna mutacja im raczej nie zaszkodzi.

Nikolzollern

Powrót do listy opowiadań

Obca dusza

Paweł Wącławski

(ludzie to białe kartki z dziwnymi zdaniami, bardzo lubię ich czytać)

Jestem w parku, obserwuję z przyjemnością, jak spacerują, biegają, odpoczywają. Jak myślą. Ci bardziej skoncentrowani mają wyraźną koncepcję przyszłości, dziesiątki imperatywów, które prowadzą do celu. Projekcje przyszłych wydarzeń, innych ludzi, siebie samych.

Ktoś przebiega obok. Schylam głowę. Mam czapkę i okulary przeciwsłoneczne, staram się nie przyciągać uwagi. Jestem popularny, przynajmniej według pewnej definicji tego słowa i nie chcę, aby mnie rozpoznano. Ani teraz, ani kiedykolwiek.

Nigdy więcej.

– Gotowy? – Słyszę i wiem, że to Zofia, osoba, z którą kiedyś łączyło mnie prawie wszystko.

Wokół głowy ma aurę, w jej rudych włosach mieszkają obrazy. Gdy szybko się poruszy, widzę scenografię, aktorów, dialogi. Wiem, że nie może już patrzeć w lustro, ścięłaby się na krótko, gdyby to pomogło.

– Tak – kłamię z uśmiechem, bo przecież nie można wyciąć z ciała siebie samego. Nie można być nigdy gotowym.

Zofia rusza, idę za nią. Patrząc na tył jej głowy, myślę o tym, jak się oddaliliśmy, jak zupełnie przestaliśmy potrzebować siebie, innych, kogokolwiek. Gdy wychodzę z parku, spoglądam ostatni raz w jego stronę. Widzę ławkę, tę, na której wtedy siedzieliśmy i doznaję olśnienia, że właśnie tutaj wszystko się zaczęło.

To było dawno. Może nie tak dawno, jak się wydaje, ale, z pewnej perspektywy, wieki temu.

***

Stopniowali swoją obecność – pomyślałem trzy miesiące temu, gdy siedziałem z Zosią w parku. Ta myśl, nie wiedzieć czemu, zdawała się wtedy bardzo odkrywcza.

Matematykom objawiali się w liczbach, pisarzom w zdaniach, inżynierom w koncepcjach. Programiści widzieli dodatkowe linijki kodu, które mimo wszystko dały się kompilować. Kompozytorzy słyszeli linie dźwięków, których jeszcze nie stworzono.

Dodatkowe elementy pojawiały się w każdej z tych układanek, miały sens, zarazem będąc go zupełnie pozbawione. Były na miejscu, choć zupełnie nie pasowały. Jakby Oni chcieli nam powiedzieć, że pod znaną rzeczywistością są tysiące takich, o których nie mamy pojęcia.

Potem skontaktowali się z naukowcami, myślicielami i szanowanymi obywatelami. Szukali osób skrytych, które chcą przeżyć życie godnie, skromnie i bez większego rozgłosu.

Zupełnie zignorowali globalnych przywódców.

Dziwne zjawiska nasilały się na całym świecie, coraz więcej osób o nich mówiło. Nikt nie był zdziwiony, gdy w końcu się ujawnili. Ludzie spodziewali się Ich nadejścia jak burzy po długim, dusznym dniu.

– Wiesz, co piszą? – spytała Zosia, a ja pokręciłem głową, choć przecież wiedziałem.

Ale lubiłem, gdy się ekscytowała, poprawiając kosmyk włosów nieustannie opadający jej na czoło. Odkąd na palcu skrzył się pierścionek zaręczynowy, który przyjęła ode mnie trzy tygodnie temu, lubiłem to jeszcze bardziej.

– Oni szukają miejsca do przechowywania duszy – zaczęła. – Podobno w chwili śmierci potrzebują schronienia, by wyewoluować przed kolejnym odrodzeniem. Piszą, że najlepsze są gatunki, które mogą utrzymać ich byt w idealnej równowadze między rozsądkiem a emocjami, jak nasz. I będą czekać na odrodzenie, jeśli jakiś człowiek się zgodzi.

– Ja pierdolę – stwierdziłem, bo taki komentarz byłby na miejscu, gdybym usłyszał o tym po raz pierwszy.

– Piszą, że wybiorą losowo kilka tysięcy osób – referowała Zosia. – Ale nikogo nie będą zmuszać, można odmówić, oczywiście, jeśli się w ogóle zostanie wylosowanym. Niezłe, nie?

Wzdycham i potakuję. Tacy są uprzejmi, a przecież potrafią przepisać rzeczywistość na dowolne sposoby. Gdy się ujawnili, kilku światowych liderów wieszczyło wojnę. Wrzeszczeli, straszyli, nawoływali do zbrojeń.

Tam, gdzie buntownicy trafili na podatny grunt, zostali zdezintegrowani w trakcie wygłaszania płomiennych przemów. Żałośni politycy przeżywający swoje pięć minut zniknęli i pojawili się na ekranach telewizorów kilka sekund później z otwartymi ustami i zamglonymi oczami.

– To piękne, mądre istoty – powiedzieli wtedy dziwnie zmienionymi głosami, każdy w swoim języku. – Nie chcą nam zrobić krzywdy – dodali, a potem zeszli z wizji, pokazując gest pokoju.

Nie mieliśmy najmniejszych szans. Nie wiedzieliśmy nawet, czy przybyli z gwiazd, z wnętrza Ziemi, czy byli tutaj od zawsze, ukryci przed naszym niedoskonałym wzrokiem.

Mieliśmy tylko teorie.

– Podobno ci, którzy zdecydują się na przyjęcie obcych dusz, otrzymają drobny podarek – stwierdziła Zosia.

Cmoknąłem cicho, bo o tym akurat nie słyszałem.

– Gdy się objawią, będziemy czuć spokój – dodała i przez długą chwilę milczeliśmy, wpatrując się w chodzących po parku ludzi, pielęgnujących normalność w codziennych rytuałach: spacerze z psem, szybkim biegu, czymkolwiek, by sobie udowodnić, że świat się jeszcze nie kończy.

– Kto by się na to pisał? – spytała.

Zamiast odpowiedzi podniosłem dłoń, robiąc przy tym głupią minę. Zosia dała mi kuksańca i się roześmialiśmy.

Jednak już wtedy wiedzieliśmy. To był pierwszy niewidzialny krok. Niema zgoda od nas samych dla nas samych, by się zgłosić, jeśli będziemy mieć okazję.

W tym niewypowiedzianym porozumieniu patrzyliśmy w niebo, na którym zbierały się czarne chmury.

***

Teraz nie ma chmur.

Idę za Zofią powoli, nie chcę się z nią zrównywać ani patrzeć jej w oczy. Wolę oglądać ją z tyłu, próbując odczytać jej myśli. Nie potrafię ich do końca rozszyfrować i to mnie bawi, bo zbyt wiele rzeczy przychodziło mi dotąd zbyt łatwo.

Widzę tylko pojedyncze słowa. Wreszcie. Dzisiaj. Skończy. Uśmiecham się lekko, bo dobrze wiem, co Zofia ma na myśli, i gdybyśmy nie byli teraz prawie obcymi sobie ludźmi, pewnie bym chciał się z nią tym podzielić, powiedzieć, że ja czuję to samo i że umiem to stwierdzić, bo ją dobrze znam, a nie dlatego, że przebijają się do mnie jakieś odpryski jej myśli.

Jednak tego nie robię. Mam w sobie elementarne poczucie szacunku, dla niej, dla mnie, dla nas obojga.

Wychodzimy z parku. Na ulicy czeka ciężarówka z długą przyczepą, zaparkowana przy ulicy, co wzbudza zdziwienie niektórych przechodniów. Zofia podchodzi do tylnej ściany samochodu i otwiera drzwi. Wchodzi do środka, ja podążam za nią bez słowa.

Siadamy na prowizorycznej ławce, dołączając do dziesięciu innych osób. Znam je z telewizji i portali internetowych, na których sam się pojawiałem. Poznaję wszystkich, choć się zmienili, na twarzy, w gestach, chyba nawet w oddechu. W oczach widzę pustkę, tę samą, która mieszka w moich. Witam ich skinieniem głowy, ale nie odpowiadają w żaden sposób.

To świeżo odkryte gwiazdy sportu, pisarze, poeci, artyści. Jedni mieli na siebie lepszy pomysł, drudzy gorszy. Jedni lepiej wiedzieli, czego chcą, inni, tak jak ja, po prostu dali się ponieść temu, co właśnie przyszło im do głowy. Niedawno błyszczeli w światłach jupiterów, wypełnieni po brzegi świetnym samopoczuciem, podziwem własnym i innych.

Teraz już nie błyszczą.

Teraz wyglądają, jakby ktoś wyssał z nich chęć do życia, i to sprawia, że mają ulgę wypisaną na twarzy. Nie próbuję odczytać ich myśli, nie chcę, poza tym akurat u nich byłoby to trudne. Przeszli to samo, co my z Zofią.

Wtedy byliśmy przerażeni, ale też pełni niezrozumiałej nadziei w oczekiwaniu na to, co się stanie.

Pamiętam to bardzo wyraźnie.

***

Staliśmy na ulicy.

Ja, Zosia, kilkanaście innych osób, które zmierzały gdzieś w sobotni poranek. Zatrzymaliśmy się w tej samej sekundzie, zamrugaliśmy, przejechaliśmy dłonią po swoich klatkach piersiowych.

Spojrzałem na Zosię, ona na mnie, potem popatrzyliśmy na ludzi dookoła nas, którzy w ten sam sposób próbowali zrozumieć, co się dzieje. Ale nie potrafiliśmy. Coś w nas rosło, coś pięknego, jakby ktoś wypiekał w nas chleb, którym nakarmi całą rodzinę, całą ludzkość, może cały wszechświat.

Mimowolnie się uśmiechnąłem i zamknąłem oczy. Miałem wrażenie, że jestem w wodzie, w spokojnym oceanie, który kołysze mnie do snu.

Wydawało mi się też, że słyszę jakby pytanie, chyba w obcym języku, ale wiedziałem, co ono znaczy, i zgodziłem się bez namysłu, bo chciałem się tak czuć już zawsze.

Potem następuje przeskok i wracamy do domu taksówką. Nie czujemy już tej sensacji, może to tylko jakiś przekręt, gigantyczny żart na światową skalę. Może. W jej oczach dostrzegłem jednak jakiś błysk, przeświadczenie, że świat jest dobrym miejscem, które chce nas mocno przytulić, powiedzieć dużo ciepłych słów.

Gdy kochaliśmy się wieczorem, pokój wirował. Na ścianach wyświetlały się filmy, kołdra nasiąkała kadrami, spod łóżka płynęły dialogi. Tonęliśmy w marzeniach Zosi, które koiły nas lekko do snu.

Czułem wtedy do niej wszystko, co można czuć do drugiej osoby.

***

Teraz nie czuję nic.

Jedziemy długo, chyba cztery godziny, bez przerwy, bez postoju, bez jednego słowa. Nie potrzebujemy się zatrzymywać, każde z nas potrafi zapanować nad metabolizmem, wyciszyć potrzeby fizjologiczne, zasznurować się od środka. Mamy pełną kontrolę nad ciałami, to jedna z pierwszych rzeczy, których nauczyliśmy się po tym, jak przyjęliśmy obcą duszę.

Spoglądam na Zofię. Patrzy tępo w przeciwległą ścianę ciężarówki, zmęczona światem i sobą. Jest piękna, chłodna i niczego nie potrzebuje. Przypominam ją sobie sprzed kilku miesięcy, gdy eksplodowała euforią życia codziennego i niemal ciekawi mnie jej różnorodność.

Oglądam w głowie to wspomnienie, przyglądam się mu uważnie.

***

Powietrze gęste od możliwości, oddech jak narkotyk.

Nie mogliśmy się nacieszyć zwykłymi rzeczami, śniadaniem, kawą, porannym niebem. Jak pies wariujący przed spacerem. W głowie tysiąc idei, co zrobić z dniem, nocą, całym życiem. Od nadmiaru energii nie mogliśmy usiedzieć na miejscu.

Zosia prawie nie spała, nie rozpisywała nawet scen, tylko od razu kręciła swoje krótkometrażówki. Wykorzystywała zbierany od lat materiał, łącząc animację, fragmenty filmu aktorskiego i co tam jeszcze przyszło jej do głowy. Nowa jakość, którą zawsze chciała tworzyć.

Zamieszczała dzieła na profilu autorskim i kilku innych stronach. Ludzie je uwielbiali, cały czas ktoś się zachwycał i dziwił, czemu dotychczas nie udostępniała tych wyjątkowych prac.

– Jest zajebiste – stwierdziła, zlizując z wargi okruszki szarlotki, którą upiekłem o trzeciej nad ranem.

– Ciasto czy życie?

– To i to – odpowiedziała.

Potem uśmiechnęła się i podniosła palec wskazujący na znak, że wpadła na kolejny genialny pomysł. Odwzajemniłem jeszcze spóźniony uśmiech i odchyliłem się na oparciu kuchennego krzesła.

Trudno się było nie zgodzić.

Nie wiedziałem, co chcę zrobić, ale czułem, że powietrze tętni nadzieją, że mogę mieć wpływ na świat i dokonać rzeczy niesamowitych. Nie miałem szczególnego pomysłu na siebie, więc po prostu zacząłem pisać obszerne komentarze w internecie na różne tematy, o których niespecjalnie miałem pojęcie. Spontanicznie, wszędzie tam, gdzie tylko była możliwość.

Ludzie błyskawicznie przekazywali je dalej. Z każdą kolejną minutą nabierałem przekonania, że grupa nieznanych mi osób poszłaby za mną w ogień, że moglibyśmy stworzyć nowy ruch społeczny, polityczny czy obywatelski, jeśli tylko bym im kazał. Nie wierzyłem, że słowa mogą mieć taką moc, ale zacząłem dostrzegać we wpisach trend. Jakieś długie, cienkie nitki, które wychodziły ze słów w komputerze i wystarczyło je pociągnąć, by zmienić wszystko.

Siedziałem przy oknie, rozmyślając i czekając nie wiadomo na co. I wtedy usłyszałem.

(czego pragniesz?)

Zamrugałem, przełknąłem ślinę. Nie czułem strachu, tylko ciekawość. Nie wiedziałem, skąd pochodzą te słowa, co znaczą, czy to w ogóle słowa, czy może reakcja na końską dawkę dopaminy i serotoniny, które kłębiły mi się teraz w głowie.

To nie może być nic złego – stwierdziłem, jakbym zapomniał zupełnie, że mam w sobie obcą duszę. Nie było we mnie miejsca na strach i lęk, bo wierzyłem, że przyszłość jest jasnym i ciekawym znakiem zapytania, a to przeświadczenie wypierało wszystkie inne myśli.

***

Teraz wiem, że przyszłość nie jest jasnym i ciekawym znakiem zapytania i ta świadomość dodaje mi otuchy. Jestem za nią wdzięczny, mam wrażenie, że to pewna wiedza, której niektórzy nie nabywają przez całe życie.

Wiem, że Zofia też jest wdzięczna i zrozumiała to dopiero niedawno, tak samo jak ja. Na początku wszystko wyglądało inaczej.

***

To było banalne.

Mówiłem do mikrofonu, tysiące ludzi słuchało, wpatrzonych we mnie jak w proroka, którego nie oczekiwali, ale który przyszedł. Byłem nosicielem idei i już mniejsza o to jakiej. Ważne, że ludzie za mną podążali. Z dnia na dzień stałem się mówcą, który był w stanie spontanicznie zebrać kilka tysięcy osób, nie przekazując właściwie żadnej myśli. W tym zbiorze ludzkim, który przede mną stał, przeważały czerwone uczucia pasji, zielone nadziei i niebieskie pewności, że będzie lepiej.

Odczytywałem je z łatwością. Nie wiedziałem, co chcę zrobić, więc po prostu zacząłem wpływać na innych, by mnie lubili, akceptowali i chcieli słuchać.

(po co?)

Głosy w mojej głowie pojawiały się coraz częściej, ale nie stanowiły problemu, nawet je lubiłem. Nie mówiłem o nich nikomu, szczególnie Zosi, zresztą właściwie się nie widywaliśmy i nie rozmawialiśmy, sukcesem było minięcie się w drzwiach o poranku, gdy każde startowało do swoich spraw.

Kogo interesowałby drugi człowiek, kiedy sam mógł osiągnąć wszystko, kiedy sam był dla siebie nieskończoną autostradą możliwości? W tym pojeździe o imieniu homo sapiens nie było miejsca dla drugiego pasażera.

(na pewno?)

Tłum wrzeszczał, zacząłem liczyć. Ilu tu było ludzi? Kilkuset? Kilka tysięcy? Gdzie my byliśmy? Jakiś gigantyczny stadion, krzyki w obcych językach, czy oni w ogóle mnie rozumieli?

– Dokonajcie przyjaznej destrukcji! – Usłyszałem w końcu własne słowa. – Zniszczcie coś, jakiś fragment rzeczywistości, którego ktoś nienawidzi. Zróbcie za niego to, czego w duszy pragnie, ale boi się wykonać. Dokonajcie czegoś dobrego i sensownego, a przede wszystkim dla kogoś. Z nienawiści albo zawiści, znajdźcie motywację w dowolny sposób, nie obchodzi mnie to. Bądźcie złodziejami złych myśli, dokonajcie masakry dobrymi gestami, rozjebcie świat uprzejmością!

Tłum zafalował. Słyszałem gwizdanie, ale przede wszystkim krzyki i oklaski. Nie wiedziałem w sumie, co znaczą te słowa, po prostu chciałem przekazać im jakąś oryginalną prawdę, jakieś przesłanie, z którym mogliby rozejść się do domów.

I wtedy ktoś wrzasnął:

– Policja! Policja!!!

Wszyscy zaczęli uciekać, przewracać się, panikować. Zrozumiałem, że to jakiś specyficzny i oddolny nurt uwielbienia mojej osoby.

Zostałem gwiazdą kiepskiego rocka, pustym celebrytą, choć nigdy nie chciałem nim być. Ludzie potrzebowali kogoś posłuchać, nawet jeśli ten ktoś nie miał nic do powiedzenia, ani nie wiedział, dokąd zmierza.

Mimo to pragnęli moich słów.

***

Teraz nikt nie pragnie moich słów, choć dobrze wiem, dokąd zmierzam.

Dojeżdżamy do celu. Wiem, bo boli mnie głowa i dzieje się tak po raz ostatni w życiu. To budujące i miłe uczucie, przyjemnie jest mieć świadomość krańca swej ułomności.

Ciężarówka się zatrzymuje, ktoś otwiera drzwi. Wychodzimy powoli, mrużąc oczy, bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. Wielkość naszych źrenic też możemy kontrolować, jak wszystko inne.

Jesteśmy na odludziu, na skraju lasu, dookoła kilkaset osób, które nic nie mówią, tylko na nas patrzą.

(jesteś pewien?)

– Tak – odpowiadam na głos, co nie wywołuje żadnej reakcji.

Każdy ma to samo w głowie, każdy z tym rozmawia.

Podchodzi do nas mężczyzna w szarym stroju i rozdaje nam podobne ubrania. Przebieramy się w ciszy, nie patrząc na innych. Potem każdy otrzymuje łopatę i wyznaczone miejsce, w którym ma dokonać przemiany. Wbijam szpadel w ziemię, jest twarda i sucha, ale w końcu ustępuje i mogę przerzucić za siebie pierwsze szarobrązowe grudy.

Dobrze jest poczuć w rękach narzędzie, użyć mięśni, nawet jeśli to tylko symboliczny gest. Przecież wcale nie musimy kopać dołu, wlewać tam gęstej czarnej mazi nieznanego pochodzenia, zanurzać się w niej i czekać aż nas unieruchomi, aż będziemy bezbronni.

(ale symbole są dla was ważne, prawda?)

Prawda, są ważne – potwierdzam w głowie. A dla Nich ważne jest, żebym poddał się temu z własnej nieprzymuszonej woli. Robię to, bo nie rozumiem, jak można się sprzeciwiać. Mam pewność, że to jedyna droga, nawet jeśli jestem wykorzystany w jakiejś egzystencjalnej inwazji.

Wykopuję dół, na tyle duży, żeby się zmieścić. Mężczyzna wlewa czarny płyn, chwilę trwa, zanim wypełni nim dziurę. Substancja nie wsiąka w ziemię, gęstnieje z każdą sekundą.

Rozbieram się i wchodzę w czarną maź. Jest gęsta i zimna, utrzymuje mnie na powierzchni.

Czekam.

Jestem spokojny, wyciszony, pusty. Nic we mnie nie ma, ale czuję się właściwie i na miejscu. Zamykam oczy i oddaję się medytacji. Wracam myślami do punktu kulminacyjnego, do momentu, który mnie naprostował i wrzucił strumień świadomości na właściwe tory.

***

Byłem w jakimś mieszkaniu.

Byłem zmęczony i wiedziałem, że to nie jest mój dom. Nie pamiętałem, czy ktoś mnie tu zaprosił, czy wtargnąłem, czy ukradłem klucze.

Przynajmniej to moje miasto – stwierdziłem, rozpoznawszy za oknem fragment budowli.

Coś podeszło mi do gardła. Pobiegłem do toalety i zacząłem wymiotować, choć nie miałem czym. Nie jadłem od kilku dni, po prostu o tym zapomniałem. W głowie krew pulsowała tępym bólem, mogłem wszystko zatrzymać, ale z jakichś powodów nie chciałem.

– Coś ty zrobił? – spytał ktoś.

Odwróciłem się i dostrzegłem Zofię, która właśnie weszła do mieszkania. W sekundę przypomniało mi się, że jestem w pracowni, pomieszczeniu, które zawsze chciała mieć, by móc w spokoju oddać się swojej sztuce. Dzięki szaleństwu, jakie rozpętało się wokół jej twórczości, w końcu miała taką możliwość.

Przypomniało mi się też, że już razem nie mieszkamy. A mieliśmy być najtrwalszą parą pod słońcem.

– Coś ty najlepszego zrobił? – ponowiła pytanie.

Wziąłem głęboki wdech i popatrzyłem na nią. Powoli wracała mi pamięć.

Kilka godzin temu zebrałem prawie sześćdziesiąt tysięcy ludzi na wielkim stadionie. Mówiłem do nich, oni słuchali z uwagą, w końcu już sam nie wiedziałem, co im jeszcze powiedzieć, a oni dalej chcieli moich słów. Byłem tym bardzo zmęczony.

– Jeśli nie potraficie zrobić ze swoim życiem niczego sensownego, to zniknijcie! – krzyknąłem wreszcie, patrząc zamglonym wzrokiem na falujący tłum. – Już lepiej nie istnieć godnie, niż marnie trwać! – Skończyłem pokrętny i długi monolog.

A oni chyba posłuchali, przynajmniej niektórzy, i zaczęli zachowywać się agresywnie, a przecież nie o to mi chyba chodziło.

(to o co ci chodziło?)

Nie wiem. Ale wdrapywali się na scenę, a nie było żadnej ochrony, bo przecież nikt oficjalnie nie organizował tej imprezy. Kazałem im się zatrzymać, przestać i na chwilę podziałało. Wtedy zjawiła się Zofia, pociągnęła mnie, wepchnęła do samochodu i pewnie przywiozła tutaj.

– Więc o co ci chodziło? – spytała Zofia.

Wzruszyłem ramionami, nie znając przecież odpowiedzi na całkiem kluczowe pytanie.

– Wiem, jak to skończyć – stwierdziła po chwili.

Spojrzałem na nią i wtedy dostrzegłem podkrążone oczy, bladą cerę, pusty wzrok.

Chciałem zapytać, co się dzieje, ale nagle zauważyłem, co wcześniej mi umknęło. Podarte scenopisy, rozbite monitory, części komputera, które wyglądały, jakby ktoś uderzał w nie młotkiem przez długie godziny. Sprzęt, którego Zofia używała do tworzenia swoich filmów, był całkowicie zniszczony.

– Kto to zrobił?

– Ja – odparła. Patrzyłem na nią ze zdziwieniem, ale też rosnącym podziwem. Uśmiechnęła się i dodała: – Moment, w którym przestałam tworzyć, był najlepszym w moim życiu. Przestałam o tym myśleć i ciągle być gdzie indziej, przestałam próbować wepchnąć nieistniejącej osobie jakieś sensowne słowa w usta. Nigdy nie czułam się tak wolna.

Odwzajemniłem jej uśmiech. Przez kilka sekund było jak dawniej.

– Bądź za dwa dni w naszym parku, wszystko przygotuję – powiedziała w końcu. – Jeśli chcesz, możesz zostać. Ja tu już nigdy nie wrócę.

Przez chwilę coś jeszcze tłumaczyła, a każde słowo zdawało się objawieniem.

A potem wyszła cicho jak zjawa, jakby jej nie było.

***

Mam unieruchomione ciało.

Na otwartej przestrzeni jest upał, po utrzymującej się na powierzchni twarzy spływają krople potu. Mógłbym zatrzymać ten proces, zmniejszyć temperaturę ciała, wychłodzić się i bez trudu wyswobodzić. Ale nie chcę tego robić, niech wszystko dzieje się zgodnie z nową naturą mojego jestestwa.

Na miejsce przybywają kolejne ciężarówki, wysypują się z nich ludzie. Przypatruję się kątem oka na tyle, na ile pozwala mi obecne ułożenie ciała. Rozpoznaję niektórych z nowo przybyłych. Pojawiali się na przemowach i stali w pierwszych szeregach, pilnie słuchając moich pustych słów.

Cieszę się, że przyszli. Nie wiem, czy w nich też zakiełkowała obca mądrość, czy przyszli tutaj, bo dałem im sygnał. (Dałem? Nie pamiętam). To zresztą nieważne. Najważniejsze, że razem będziemy dzielić tę chwilę.

Im nas więcej, tym lepiej.

W chwili dziwnego szczęścia wracam jeszcze pamięcią do momentu sprzed dwóch dni.

***

– Pozbycie się wszystkich potrzeb i pragnień to prawdziwa wolność – powiedziała mi Zofia tuż przed wyjściem.

Zamknęła wszystkie konta na portalach i forach internetowych. Zniknęła z wirtualnej przestrzeni, usunęła filmy, mimo że wielbiono ją teraz na całym świecie.

– Gdy możesz być kimkolwiek, wybierz bycie nikim – skomentowałem jej decyzję na głos.

Zrozumiałem, że całe życie byłem więźniem własnych myśli, natręctw, lęków. Własnych wad i ułomności. Nieustannej i bezsensownej pogoni za niezdefiniowanym celem.

(gratulacje)

– Dziękuję – dodałem, bo byłem naprawdę wdzięczny.

***

Komar gryzie mnie w czoło, od słońca czerwienieje skóra.

(już czas)

– Wreszcie – mówię cicho.

(na innych również przyjdzie kolej)

– Doskonale – stwierdzam.

Już im zazdroszczę uczucia objawienia, jakiego wkrótce dostąpią.

Bo teraz to jasne, że nasza dusza jest obca, nie ich. To nasz umysł ktoś omyłkowo wrzucił do ciała i nas samych trzeba wygonić jak nieproszonych gości. Ktoś zaprojektował ludzi z wrodzoną wadą: uszkodzonych, głupich, zepsutych. Oni są tu, by nas uleczyć z nas samych.

Zaczyna się. Z łatwością wyswobadzam się z czarnej mazi, a właściwie robi to On, który teraz steruje moim organizmem. Wszyscy dookoła również wstają. Ktoś oblewa nasze ciała wodą, ubieramy się znów na szaro. W ciszy i skupieniu, wolni od siebie samych.

Mój współtowarzysz jest na tyle wspaniałomyślny, że pozwala mi zostać na tylnym siedzeniu własnej głowy, w roli, której zawsze pragnąłem: obserwatora swojego życia. Będę patrzył, wolny od decyzji, wyborów i całego tego niepotrzebnego zgiełku.

Idę, idziemy, On idzie. Mija las i polanę, w końcu wychodzi na ogromną wyjałowioną przestrzeń. Obok kilkaset jemu podobnych, ludzkich skorup z obcą (nieobcą) zawartością. Wyciągają ręce i zamykają oczy. On też je zamyka i przez chwilę nic nie widzę. Mówi coś w języku, którego nie rozumiem, ale bardzo podoba mi się dźwięk nieznanych słów.

Gdy otwiera oczy, widzę, jak coś wyrasta spod ziemi, jakiś kształt, który zmienia strukturę, ewoluuje, rośnie. Oni wszyscy formują go z gleby, nieba, powietrza i wszystkiego, czego dotąd tutaj nie dostrzegaliśmy. Zmieniają rzeczywistość i kreują coś nowego. Powstaje piękna budowla, która lśni w słońcu i mieni się kolorami, poruszając w takt niesłyszalnej melodii.

Już wiem, że tworzą nowy, wspaniały świat, i choć nigdy go nie zrozumiem, patrzę na niego z zachwytem.

Powrót do listy opowiadań

Paweł Wącławski – rocznik ‘82. Kinoman i miłośnik szeroko pojętej muzyki rockowej i filmowej. Jedyny sport, jaki go interesuje (i który śledzi namiętnie), to koszykówka w wydaniu amerykańskim. Na papierze można go znaleźć w ósmej edycji Fantazji Zielonogórskich i w pierwszym tomie antologii Weird fiction po polsku. Z końcem 2019 roku zaczął publikować opowiadania na portalu fantastyka.pl pod pseudonimem „Edward Pitowski”. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25603

Wiele już było inwazji Obcych, którzy na wiele sposobów anektowali naszą planetę i przystosowywali ją do własnych potrzeb. Jednakowoż, Edwardzie, Twoja Obca dusza opowiada o przejęciu tak osobliwym, tak gładkim i mięciutkim, że aż trudno się dziwić, że nikt wcześniej nie wpadł na podobny pomysł. Bo pomysł jest, moim zdaniem, świetny, a i wykonanie takoż.

regulatorzy

(…) nie bardzo chcę rozkładać na kawałki opowiadanie i zrozumieć, dlaczego mi się podobało, bo chcę zostać z samym uczuciem ogólnego zachwytu. Podobał mi się sam pomysł, podobało spokojne tempo opowieści, język momentami oczarowywał.

Arnubis

Bardzo intrygująca wizja, oto jesteś obcą duszą we „własnym” wydawałoby się ciele. Widzę tu trochę refleksji lub może lekkiego nawet wyśmiania ludzkiego egoizmu i kultury skupionej na własnym „ja” i własnych potrzebach, a z drugiej strony głębokie pochylenie się nad spełnieniem – czym by ono nie było.

krar85

Choć do ostatniego akapitu czekałam na jakiś bunt, to jego brak rodzi kolejne tematy do rozmyślań. To ciche poddanie się… Aż coś we mnie buzuje na myśl, jak prawdziwe i w punkt wydaje się takie zobrazowanie ludzkości.

Zuzajs14

Powrót do listy opowiadań

Bestiariusz niekompletny

Marek Kolenda

Śmierci się nie lękaj, krocz za mną ku ciemności.

Ogień, ból i rozpacz matek znaczą naszą ścieżkę.

Wezwanie Geatusa z Księgi bękarta

Ze wszystkich sił walczył o śmierć. I przegrał. Najgorsze, że nie wiedział, kogo za to przeklinać. Pełnego łaski Aegora czy okrutnego Geatusa, bożego bękarta?

W opuchniętych ustach czuł słony smak krwi. Zapewne własnej. Kerv dobrze pamiętał, że krew jego pani była słodka. Pamiętał wszystkie jej słodkości.

Właśnie wtedy, na obrzeżach koszmaru, dostrzegł niewyraźną sylwetkę. Wytężał wzrok, ale nie potrafił stwierdzić, czy to kobieta, czy mężczyzna. Po chwili postać zniknęła wśród błękitnych płomieni.

– Calevee! – Wołanie Kerva poniosło się nad mokradłem, po którym błądziła jego potępiona dusza.

Na jawie usłyszeli tylko słaby jęk.

Do świata żywych na dobre sprowadził go kopniak w brzuch, po którym zwymiotował i znów stracił przytomność. Zaraz jednak wylali mu na głowę wiadro wody i ocknął się, łapczywie chwytając powietrze. Długo leżał zwinięty w kłębek; boso i z zawiązanymi oczami.

Wreszcie chwycili go we dwóch pod ramiona skrępowanych za plecami rąk i postawili na nogi. Następnie, omal nie wyłamując przy tym barków więźniowi, wyciągnęli z zatęchłej izby na podwórze. Zmrużył oczy. Słońce przebijało jaskrawym światłem przez postrzępioną tkaninę. Ile czasu spędził w malignie? Ile godzin? Dni?

Popchnęli go i wylądował kolanami w błocie, z głową nad korytem dla świń. Spod przepaski widział, że woda jest mętna.

– Naszczałem do tego koryta. – Głos, któremu odpowiedział rechot przepitych gardeł, wydawał się znajomy. Pochodził z odległych czasów, gdy życie Kerva miało jeszcze wartość.

Teraz był ochłapem ścierwa. Splugawionym i potępionym na wieki. Powinien umrzeć razem z Calevee. I Aegor świadkiem, że bardzo się o to starał.

Na razie żył jednak i zastanawiał się: co to za miejsce i kim są ci ludzie? Ostatnią rzeczą, jaką pamiętał, była krwawa jatka, która przerodziła się w potyczkę z konnymi diuka. Jeśli więc wpadł w ich ręce, dlaczego wciąż żył?

Spróbował dojrzeć więcej, ale spod opaski widział tylko kilka par nóg, stojących w luźnym półkręgu. Dlatego przyjrzał się butom.

Na pewno nie była to konnica diuka Geryntu ani straż z zamku barona. Raczej zbieranina zabijaków gorszego sortu, być może najemnicy – każdy z nich miał inne obuwie.

Trzewiki były mocno zniszczone, z pewnością swoje przeszły. Poza jedną parą – wysokimi baczmagami z miękkiej czerwonej skóry, w których Kerv rozpoznał swoją własność. Nie, żeby miało to jakieś znaczenie. Ale jeśli miał umierać, wolał dokonać żywota w butach. Najlepiej swoich.

Właśnie wtedy ktoś w ciężkich, podkutych buciorach zaszedł z boku i postawił mu stopę na karku. Nie zdążył zaczerpnąć tchu. Tylko zacisnął usta, gdy wzmocniona metalem podeszwa naparła na szyję, wpychając głowę w koryto.

Kiedy pod powiekami pojawiły się mroczki, szarpnął się odruchowo, lecz napór nie malał. Napiął mięśnie, ale zaraz odpuścił. Przez moment rozważał, czy nie skorzystać z okazji. Poddać się, wciągnąć wodę w płuca i zakończyć to wszystko. Raz na zawsze. Ale w tej samej chwili przypomniał sobie, skąd zna ten głos. Vokel! Pieprzony Vokel! Nie chciał umierać w szczynach takiego łachudry.

Nacisk na kark zelżał i Kerv wynurzył twarz, łapiąc oddech szeroko otwartymi ustami. Woda w korycie rzeczywiście cuchnęła szczynami. Gotował się właśnie na drugą turę, gdy ponad rechot rozbawionej bandy przebił się stanowczy krzyk:

– Dosyć tego, Vokel!

Znów znajomy głos. Tym razem Kerv skojarzył właściciela bez trudu, jeszcze zanim tamten podszedł bliżej i zerwał mu opaskę z oczu.

Nahur. Kiedyś dobry druh. Nazywali go kapłanem od miecza, bo służył zarówno baronowi, jak i Świątyni. A może przede wszystkim Świątyni? Kerv pamiętał również, że nieco później zamkowi okrzyknęli Nahura kapłanem od kielicha.

Obok pierwszej pojawiła się kolejna znajoma twarz. Czarna broda i orli nos. Gervas! Jego na pewno nie mógł nazwać kompanem.

– Ginta! Mader! Do chaty z nim! – zakomenderował Gervas, który najwyraźniej przewodził. – Wystarczy tej zabawy.

Tylko jeden z nich, rudowłosy młokos, przyglądał się Kervowi z rozczarowaniem na piegowatej twarzy. Reszta odprowadziła więźnia ponurym wzrokiem, wyraźnie niezadowolona, że pozbawiono ją rozrywki.

***

– Przepłucz.

Nahur przyłożył mu bukłak do ust i Kerv łyknął solidnie. Dobra śliwowica. Przepaliła gardło i zmyła smak szczyn.

Siedział na krzywym stołku pośrodku małej izby. Ręce nadal miał związane, a dwaj mężczyźni przyglądali mu się uważnie. Gervas i Nahur – obu Kerv pamiętał z czasów służby u barona. Niegdyś był ich dowódcą. Podobnie jak Sevrena i kilku innych, których zdążył rozpoznać. Większość sam wyrzucił. Paru wcześniej kazał wychłostać lub pozbawić palców, karząc za rozboje, kradzieże, gwałty, czyny niegodne zbrojnych na książęcym żołdzie. Gervasa wychłostał osobiście.

– Gdzie jesteśmy? – zapytał cicho.

Spojrzeli po sobie, ale odpowiedział Nahur.

– W opuszczonym gospodarstwie na wschód od strażnicy, gdzie urządziliście rzeź. Tutejszych też pewnie wyrżnęła twoja horda.

– Nie moja… – Kerv zacisnął zęby i powieki.

Wspomnienia tamtej nocy były wciąż żywe. Uczta, która przeobraziła się w walkę. Śmierć Calevee. Stos ciał i rzeka krwi. Pozwolił ją zabić. Nie. Pomógł zabić. By pozostać sobą i uwolnić się od obsesji. Przestać robić rzeczy, od których pogrążał się w szaleństwie i które rozrywały duszę na strzępy.

Gdy otworzył oczy, Nahur pochylał się nad nim, a gwiazda Świątyni, zwisająca na grubym łańcuchu z szyi kapłana, dyndała Kervowi przed nosem. Odsunął się w bezwiednym odruchu.

Widząc to, Nahur zmarszczył brwi, ale nie skomentował. Tym razem odezwał się Gervas.

– Wyciągnęliśmy cię z rąk ludzi diuka. Trzeba przyznać, że ładnie rozprawili się z demonicą i jej nawiedzoną świtą. Ale ciebie oszczędzili. Pewnie zgłupieli, bo zabijałeś jednako i tych z hordy, i zamkowych. A podobno nawet pomogłeś zgładzić Calevee. Prawda to?

– Może i prawda – odparł cicho więzień.

– I pewnie dlatego chcieli cię zaciągnąć przed sąd do Lacrymess. Potem uznali, że i tak nie przeżyjesz podróży, więc przyszykowali sznur. Ledwo zdążyliśmy.

– Po co?

Gervas spojrzał na Kerva ze zdziwieniem.

– Mamy swoje plany. Ciebie też obejmują.

– Powinniście pozwolić mi zdechnąć.

– Uwierz, większość czekała na to z niecierpliwością. Niestety, nie chciałeś wyzionąć ducha. Przyznaję, twardy z ciebie sukinsyn, niełatwo takiego zabić. Ale teraz… Teraz jeszcze trudniej.

Kerv potrząsnął głową. Nie chciał? Przecież niczego nie pragnął bardziej od śmierci. Dlaczego bogowie z niego zakpili?

Nahur przysiadł i spojrzał mu głęboko w oczy.

– Wierzę, że możesz odkupić winy.

– A na co mi odkupienie? – zapytał Kerv i zaraz pożałował tych słów.

Wiedział, że uśmiercenie Calevee nie wystarczy. Nigdy nie odpłaci za cierpienie zadane niewinnym, za odrażające rzeczy, których się dopuścił. Jest przeklęty za życia i będzie po śmierci.

Spuścił głowę.

– Zostaw nas samych – rozkazał Gervas.

Niechętnie i wyraźnie się ociągając, kapłan wykonał polecenie.

– Ktoś twierdzi, że możesz się przydać – oznajmił Gervas, gdy Nahur opuścił izbę.

– Ten ktoś się myli.

Gervas zaśmiał się krótko.

– Też tak pomyślałem, ale może spróbujesz mnie zaskoczyć? Powiem wprost: chodzi o demona. Podobno opętał ludzi z jakiejś wioski na końcu świata i dzieją się tam okropne rzeczy.

Więzień poruszył się niespokojnie.

– Uczyń mi przysługę i zabij. Pewnie i tak któryś z twoich ludzi zrobi to po drodze.

Gervas westchnął ciężko i sięgnął do cholewy buta po nóż. Potem zaszedł Kerva od tyłu, przeciął więzy i wrócił na swoje miejsce.

– Sam zobacz – rzekł, wyciągając zza pasa złożony wpół pergamin.

Kerv rozmasował nadgarstki i chwycił pergamin w dwa palce. To była karta wyrwana z księgi.

– O bestiach i potworach starego Drodena, czy jakoś tak – oznajmił Gervas.

Kerv znał tę księgę.

– Bestiariusz kompletny Doromena Starszego – poprawił.

Jego rozmówca tylko wzruszył ramionami.

– Być może. Niepiśmienny jestem. Ale rycinie przyjrzałem się dokładnie.

– Nevrin pozwolił zniszczyć księgę?

Gervas prychnął teatralnie.

– Sam sobie pozwoliłem.

Kerv przemilczał te słowa i spojrzał na ilustrację. Przedstawiała kościstego mężczyznę o długich włosach i nienaturalnie pociągłej twarzy. Gdyby nie ta niespotykana smukłość, mógłby uchodzić za wyjątkowo szczupłego człowieka. Ale było w nim coś obcego, jakieś nieuchwytne wrażenie, które sprawiało, że Kerv odwracał wzrok nawet od wizerunku na pergaminie. Rycinę podpisano „Tukeleen Plugawy”. Dalej, jak w całym bestiariuszu Doromena, widniała charakterystyka demona: oszust i kłamca, spełniający przyziemne zachcianki i zakazane pragnienia. Obdarzony mocą uzdrawiania, być może nawet przywracania do żywych. Jednak cena tych przysług była zawsze ogromna.

Reszta tekstu, w tym sposób na zgładzenie demona, znajdowała się najpewniej na następnej stronicy księgi. Dla pewności Kerv obrócił pergamin i przeczytał treść spisaną na odwrocie. Było tam dokończenie opisu Tamareena Truciciela, wrednej małej bestii, zatruwającej wodę, ziemię i powietrze. A także przepis na uśmiercenie potwora. Jak zapewniał Doromen, Tamareen traci siły w obliczu niezachwianej odwagi i można go wtedy ubić żelazem. Tak czy inaczej, dla nich były to zupełnie nieprzydatne informacje.

Raz jeszcze obejrzał pergamin z obu stron.

– A nie mogłeś wyrwać dwóch kartek? – zapytał w końcu.

Gervas zmierzył go wściekłym spojrzeniem i wyszarpał pergamin z dłoni.

– Widzę, że nadal nie rozumiesz. Chodzi o to, żeby go nie spotkać. Nie chcę uganiać się za demonem, tylko wyciągnąć stamtąd pieprzonego klechę! – W jego głosie słychać było irytację.

– I masz nadzieję, że Tukeleen Plugawy będzie się przyglądał z boku waszym poczynaniom?

– Właśnie. A na wypadek, gdyby było inaczej, zabieram ciebie…

Czy oni myślą, że sam jeden zgładziłem Calevee? – zdziwił się Kerv, ale zachował wątpliwości dla siebie.

– Ten duchowny. Dlaczego jest taki ważny?

– Namaszczony Pelon? Nie jest. To daleki kuzyn naszego barona, zesłany do Starej Studni. Myślę, że tak naprawdę Nevrin ma go głęboko w dupie, ale sam przyznasz, co rodzina, to rodzina. Wysłanie takiej zbieraniny niewiele kosztuje, ale przynajmniej nikt nie zarzuci baronowi, że zostawił ziomka w potrzebie. Ciebie to już nie dotyczy, lecz w pewnych kręgach trzeba dbać o reputację.

Kerv przytaknął. Podobało mu się, że Gervas jest z nim szczery.

– A ta wioska, Stara Studnia? Co z mieszkańcami?

Tamten wzruszył ramionami.

– Naprawdę obchodzą cię wieśniacy? Pewnie nawet nie przypominają już ludzi.

– Ja też nie przypominam człowieka? – zapytał Kerv, chociaż znał odpowiedź. Pamiętał spojrzenia mężczyzn mijanych w drodze do chaty.

– Ty to co innego – odrzekł Gervas, nie patrząc mu w oczy.

***

Na placu przed chałupą krzątało się kilku zbrojnych. Kerv rozejrzał się i policzył konie uwiązane do płotu. Jeśli nie mają luzaków i przewidzieli wierzchowca dla niego, w wyprawie weźmie udział dziesięciu ludzi.

Mało. Nevrin rzeczywiście próbował wykpić się jak najmniejszym kosztem.

– Wyjaśniliście, co trzeba? – Nahur czekał przed chatą.

Kerv przytaknął niechętnie.

– I?

– Mam nadzieję, że po wszystkim wbijecie mi nóż w plecy. Ale przedtem zabiorę ze sobą jednego sukinsyna.

Na twarzy starego kompana pojawił się szeroki uśmiech, lecz w oczach nie było radości. Coś go wyraźnie trapiło, widać było, że w myślach toczy srogi bój.

– Zatem przyjmij ten skromny podarek – powiedział wreszcie, zdejmując z karku naszyjnik z gwiazdą Świątyni. – Może się przydać.

Komu bardziej? – chciał zapytać Kerv, ale tylko przygryzł wargę. Wyglądał na zmieszanego, choć w rzeczywistości na widok gwiazdy ogarnął go strach. Ukrywanie strachu miał przecież we krwi.

– Nie ugryzie – zapewnił kapłan, zakładając mu wisior na szyję.

Kerv aż się przygarbił, jakby ów dar ważył ze dwa cetnary. Czy tym łańcuchem kapłan chciał spętać jego przeklętą duszę, czy ciało?

– Pomóż nam, ocal wiernego sługę Aegora, a dostaniesz szansę na nowe życie.

– Zapytaj lepiej, czy chcę jakieś nowe życie.

– Uwierz mi, jest kilka rzeczy, dla których warto narodzić się na nowo. – Nahur wyglądał teraz jak po zrzuceniu wielkiego ciężaru z serca.

Czego się obawiał? Że święty symbol spali dawnego druha na popiół? Że na widok gwiazdy Kerv skoczy mu do gardła w opętańczym szale?

– Zacznijmy od imienia. Jak mamy na ciebie wołać?

– Kerv.

Nahur prychnął z niesmakiem.

– Tego imienia ludzie będą używali na przemian z „kurwa”. Zdaje się, że już tak robią.

– Nazywam się Kerv. Wołają na mnie Czyste Ostrza. Wiem, jakich podłości się dopuściłem, i nie będę przed tym uciekał.

Kapłan westchnął i przyjrzał się mu z powagą.

– Niech i tak będzie.

Jeszcze tego samego dnia wyruszyli w drogę. Jak się okazało przy zwijaniu obozowiska i pakowaniu juków, Kervowi przypadła stara, wychudzona szkapa. Nie miał zamiaru narzekać, już prędzej spodziewał się, że zaciągną go do Starej Studni na postronku.

Tuż przed wyjazdem nadarzyła się pierwsza okazja, by przyjrzeć się reszcie drużyny. Tak jak podejrzewał, Gervas przewodził bandzie najemników. Przeważnie byłych żołdaków na służbie barona, obecnie pospolitych rzezimieszków do wynajęcia, których Kerv w większości osobiście pogonił z zamku. Nie tylko szczerbatego Gintę, ale również wielkiego jak niedźwiedź Vokela czy starego Madera, który stracił od tamtych czasów resztę włosów. Nawet kapłana, mającego ich poprowadzić przeciwko plugawemu synowi ciemności, wyciągnęli najpewniej z rynsztoku.

– Takich łotrzyków przyjmują teraz na służbę do Nevrina? – zagadał do Nahura i dosiadł leciwej chabety.

Kapłan zmierzył Kerva zimnym wzrokiem.

– Tych lepszych pozabijaliście. Ty i Calevee.

Kerv aż skurczył się w sobie, słysząc gorzkie słowa. Po chwili jednak znów zagaił.

– Czarno widzę tę misję, jeśli to we mnie pokładacie nadzieję. Przyznaj lepiej, że skrywasz coś, co może pomóc sprawie.

Nahur skinął z powagą i otworzył juk przytroczony do siodła. Zajrzał do środka i zaczął wyliczać:

– Pisemne błogosławieństwo arcykapłana, z jego świętą pieczęcią, amulety czystości od milczących mnichów ze świątyni w Geryncie, relikwia…

Rudy młodzik, który wraz z Vokelem przejeżdżał właśnie obok, prychnął ostentacyjnie. Jego kompan zaśmiał się, potrząsając amuletem z rzemienia i muszli, zawieszonym na szyi.

Kerv zignorował obu i wyjaśnił:

– Miałem na myśli coś, co może się przydać…

Na te słowa Nahur zamknął sakwę gwałtownym ruchem, a rudzielec uśmiechnął się szeroko i rzekł:

– Spokojnie, podebrałem ze zbrojowni kilka bukłaków z żywym ogniem. Tak na wszelki wypadek.

Cała trójka zgodnie pokiwała głowami.

– Zawsze coś, Beszka. Ale jak dowie się o tym baron Nevrin, to ci nogi z dupy powyrywa – przyznał niechętnie Nahur i sięgnął po manierkę ze śliwowicą. – Swój „żywy ogień” trzymam zawsze pod ręką – rzekł i wzniósł toast. – Niech Aegor ma nas w swej opiece!

Kerv odwrócił wzrok i ponaglił konia. Gwiazda Świątyni Aegora ciążyła jak kamień, a łańcuch palił i ocierał skórę na szyi nawet przez koszulę.

Na wschód podążyli cesarskim szlakiem, który pamiętał czasy mitycznych Patriarchów. Przez stulecia, jakie upłynęły od upadku ostatniego imperium na kontynencie, chwasty i korzenie przydrożnych drzew naruszyły trakt, rozsadzając równą niegdyś nawierzchnię od spodu i wdzierając się między kamienie.

Dawna duma cesarstwa, przed wiekami łącząca największe miasta wschodu i zachodu, jawiła się jako pełen wybrzuszeń i pęknięć symbol lichoty czasów obecnych. Rosnące gęsto po obu stronach drogi drzewa zamknęły się nad nią niczym liściasty baldachim i szlak przypominał teraz mroczny, ciemnozielony tunel wycięty w gęstwinie. Deszcz, który zaczął padać trzeciego dnia wędrówki, przebijał się przez ten dach z gałęzi rzadką mżawką, potęgując przygnębiające wrażenie.

Nawet dla Kerva była to droga w nieznane. Wyprawa w głąb dzikich, barbarzyńskich rubieży, gdzie nieliczni osadnicy próbowali odbudować cywilizację, niosąc światło i wiarę pomiędzy ludy oraz istoty na powrót władające lennem nadanym przez starożytnych bożków.

Przemieszczali się za dnia, z każdym kolejnym wzmagając czujność. Prowadził ich doświadczony Mader, który jako jedyny zapuszczał się wcześniej w te strony. Trakt biegł prosto na wschód i nie sposób było z niego zboczyć, ale tylko wiarus znał miejsce, gdzie powinni zjechać z drogi, by trafić do Starej Studni.

W miarę jak las wokół nich ciemniał i cichł, Mader robił się coraz bardziej niespokojny. Aż wreszcie poza szmerem deszczu nie słyszeli już żadnych innych dźwięków. Wyglądało na to, że nawet ptaki omijają to miejsce.

Dla Kerva podróż była prawdziwą mordęgą. Jechał samotnie na szarym końcu, unikając ponurych spojrzeń, zaczepek i nieustannie pilnując szkapy, która potykała się pod nim coraz częściej. Do tego skóra na karku zaczerwieniła się, a następnie zaropiała. Ukrywał to zwłaszcza przed kapłanem.

Jednak najgorsze były noce. Krzyczał i rzucał się przez sen, a pozostali przyglądali się temu z niepokojem. Dlatego po zachodzie słońca Nahur nie odstępował go na krok i rozkładał swoje posłanie w pobliżu. Kerv nie był pewien, czy kapłan pilnuje, by nikt nie ukatrupił go we śnie, czy też chroni przed nim resztę drużyny.

Pochylony nad nikłym płomieniem, Nahur wyglądał jak zatopiony w modlitwie, ale gdy tylko ktoś podchodził bliżej, unosił czujnie głowę i zaciskał palce na rękojeści miecza.

– Czego się tak drze? – pytali. Czasem wściekli, częściej wystraszeni.

– Dajcie mu spokój. To zło z niego wychodzi – uspokajał kapłan.

Innymi razy śmiali się na boku, że słynny Kerv Czyste Ostrza, który niegdyś siał postrach na polach bitew, a potem grozę u boku demonicy, płacze we śnie jak dzieciak.

Bywały też noce, gdy wierzgał i wył jak potępiony, a drgawki miotały ciałem trawionym przez gorączkę. Stawali wówczas w kręgu, obserwując podejrzliwie i ściskając w dłoniach oręż. I tylko groźne miny Gervasa i Nahura powstrzymywały ich przed kolejnym krokiem.

Czasami Kerv wybudzał się z koszmaru i udawał, że śpi. Słyszał wówczas przyciszone, ale wzburzone głosy.

– On ma nam pomóc? Sam potrzebuje pomocy.

– Wciąż jest w mocy demonów!

– Zdradził swoich, zdradził Calevee. Nas też zdradzi.

Kapłan odpowiadał wtedy, że Aegor ma Kerva w swoich planach, skoro nie pozwolił mu umrzeć. A młody Beszka przychodził Nahurowi z niespodziewaną pomocą:

– U nas, w porcie Kavat, widziałem ludzi, którzy próbowali uwolnić się od wody snów. Większość umierała w męczarniach, ale podobno nieliczni doznawali oczyszczenia i żyli dalej.

Ostatniej nocy na szlaku, w samym środku koszmaru, w którym brodził po pas w bagnie, Kerv usłyszał głos wołający jego imię.

Podniósł wzrok ponad stos ciał i na krawędzi wypełnionej krwistym błotem niecki dostrzegł samotną postać, za której plecami wiły się błękitne płomienie. Tym razem miał pewność, że to mężczyzna, nie widział jednak twarzy skrytej w cieniu.

Jaką cenę jesteś gotów zapłacić za odkupienie? – zapytał głos, rozbrzmiewający w głowie Kerva, choć tajemnicza postać tkwiła daleko.

Weź moje życie – odparł bez wahania.

Jedno przeklęte życie za tyle bólu i śmierci? Nie myśl, że wykpisz się tak łatwo.

Otworzył oczy, nie wiedząc, gdzie się znajduje. Uniósł się na łokciach i rozejrzał nieprzytomnym wzrokiem. Dopiero po chwili zauważył siedzącego przy ognisku Nahura. Kapłan jak zwykle czuwał w pobliżu.

– Nie myśl, że wykpisz się tak łatwo – mamrotał pod nosem. Najpewniej przesadził tego wieczoru ze śliwowicą. – Musisz żyć, by spłacić swój dług.

Kerv wpatrywał się w niego ze zdumieniem. Tamtej nocy już nie zasnął.

***

Do wsi zajechali późnym popołudniem. Od północy, tam gdzie las niemal dotykał ścian budynków stojących na obrzeżu. Konie ukryli na małej polance schowanej wśród drzew i dalej udali się pieszo. Przywitały ich cisza, szkielet psa na środku drogi i smród gnojówki. Deszcz siąpił nieustannie i centralny plac osady tonął w błocie.

– Trzymajcie się nawzajem na widoku. Niech nikt sam nie włazi do chałupy! – rozkazał Nahur i razem z Gervasem poszedł sprawdzić najbliższą chatę. Reszta rozbiegła się po okolicy.

Kerv pozostał na placu. Boso i bez broni nawet nie próbował pchać się na zwiady, więc tylko rozglądał się wokół.

Wioska wyglądała na opuszczoną, ale od pierwszej chwili wyczuł czyjąś obecność. Wrażenie przypominało zimny, trudny do wyjaśnienia niepokój, który narastał, kiedy Kerv spoglądał w stronę wielkiej stodoły stojącej kilkadziesiąt jardów na północ.

Z napięciem obserwował ciemne wrota budynku, w którym jakiś czas temu zniknęli Sevren i Ginta. Odetchnął z ulgą, gdy obaj wyszli na zewnątrz i udali się do stojącej nieopodal chałupy. Najwidoczniej w stodole nie znaleźli niczego podejrzanego.

Uwagę Kerva przyciągnęła teraz spora studnia z pozbawionym łańcucha kołowrotem, znajdująca się w centralnym punkcie osiedla.

Nie była to zwykła wiejska studnia. Zdobienia na wierzchniej cembrowinie wskazywały na cesarskie pochodzenie. Zapewne Stara Studnia nie była pierwszą osadą, jaką przez stulecia wybudowano wokół starożytnego ujęcia wody. Nic też dziwnego, że właśnie od niego pochodziła nazwa tego zadupia.

Kerv podszedł bliżej i zajrzał do kamiennego szybu. W ciemności zalegającej na dnie nie dostrzegł lustrzanej tafli. Z jakiegoś powodu cesarscy budowniczy, zamiast szukać płytkiego źródła, sięgnęli daleko w głąb ziemi.

Czyżby w okolicy były jakieś bagna?

Przerwał rozmyślania, gdy Gervas z Nahurem wrócili na plac. Niebawem zjawili się również Beszka z Maderem.

– Pusto – rzekł pierwszy z ulgą w głosie.

Chwilę po nich powróciła reszta drużyny.

– Pusto i cicho – oznajmił z satysfakcją Sevren, a jego słowa powtórzyli pozostali.

Niezadowolony był tylko Gervas.

– Ruszcie dupy! Znajdźcie mi Pelona albo namaszczonego trupa! Nie wrócę do barona z pustymi rękoma! – wrzasnął i ponownie rozbiegli się między budynkami.

Tym razem również wrócili z niczym, ale żaden nie okazywał zadowolenia.

– I co teraz? – zapytał Nahur.

– Zapytajmy naszego znawcę demonów – doradził Vokel. – Po coś go w końcu ciągamy ze sobą?

Gervas przytaknął niechętnie i podszedł do siedzącego na krawędzi studni Kerva.

– Jak myślisz? Gdzie się wszyscy pochowali?

Kerv wzruszył ramionami.

– Nie wiem, czy są tu nadal jacyś wszyscy… – Raz jeszcze omiótł spojrzeniem otoczenie.

Kilkanaście ruder krytych strzechą, błoto, porzucone sprzęty i kości psa. Osada naprawdę wyglądała na opuszczoną. Czuł jednak, że to pozory. W powietrzu wisiało coś nieuchwytnego, a cisza panująca w wiosce przypominała tę po bitwie, kiedy świat zamiera, przerażony ludzkim okrucieństwem. Jedynym dźwiękiem, który ich nie opuszczał, był szum deszczu.

– Zmierzcha już i pada coraz mocniej, lepiej rozejrzyjmy się za jakimś schronieniem. Jutro sprawdzimy jeszcze raz. Poszukamy ciemnych miejsc, które cuchną i które toczy zgnilizna. Miejsc porośniętych grzybem lub pleśnią. Takich, do których ciągnie robactwo i wszelkie ohydztwo.

Przyglądali mu się ponuro.

– Mieliśmy szukać klechy, a teraz mamy grzebać w wychodkach? – zapytał Beszka, zerkając na Gervasa.

– Niech sam to zrobi. Gówno gówna nie ubrudzi – dodał Vokel.

Kilku zarechotało. Kerv miał już dość tego rechotu. Najgłośniej śmiał się zawsze Sevren, człowiek, który chodził w jego butach.

Czyste Ostrza podszedł do kapłana i rzekł cichym głosem:

– Nie powinno mnie tu być. Powinienem sczeznąć razem z resztą hordy. Tak jak…

– Widocznie Aegor ma inne plany – przerwał mu Nahur.

Kerv potrząsnął głową.

– Aegor nie ma z tym nic wspólnego. Po prostu trudno mnie zabić, bo dzieliłem łoże z demonicą.

– Co racja, to racja – wtrącił Beszka. – Rany goją się na tobie jak na niedźwiedziu.

– Żaden niedźwiedź nie przeżyłby z takimi ranami – odparł Sevren i splunął pod nogi.

– Ona zdechła – zauważył Vokel.

Kerv spojrzał na niego spokojnie, bez złości. Ludzie umierają, konają, odchodzą. Demony zdychają. Nawet jeśli kroczą po ziemi w ludzkiej postaci. Zanim zdążył odpowiedzieć Vokelowi, odezwał się Gervas.

– Zrobicie, co powiedział. A teraz oporządzimy konie i poszukamy noclegu i schronienia dla zwierząt. Trzeba się osuszyć. Nie rozdzielamy się. Chcę mieć wszystkich w jednym miejscu – rozkazał, a spojrzenie, którym obdarzył Kerva, mówiło: „lepiej, żebyś miał rację”.

***

Deszcz siekł zaciekle o dziurawy dach stodoły, w której rozłożyli obozowisko. Kerv nie odezwał się słowem, gdy Gervas wskazał to miejsce, ale co jakiś czas z niepokojem spoglądał po cieniach zalegających w kątach. Nie on dowodził i wątpił, by ktokolwiek chciał słuchać jego rad odnośnie wyboru kwatery, zwłaszcza opartych na niejasnych przeczuciach.

Skromne ognisko, rozpalone wewnątrz głównej komory, syczało co pewien czas, kiedy zagubiona kropla, która nie spadła na czyjąś głowę, trafiła w płomienie.

Choć było już dawno po północy, nikt nie spał. W otwartych wrotach stał Ginta i nerwowo rozglądając się po podwórzu, nasłuchiwał wśród szumu deszczu.

– Pseklęta pogoda – rzekł i splunął w mrok zalegający poza kręgiem światła.

Część śliny została na brodzie. Plucie nie szło mu najlepiej, odkąd stracił przednie zęby. Nie pamiętał, jak do tego doszło, bo był wtedy zupełnie pijany, ale świadkowie opowiadali, że dostał w mordę od Kerva, ówczesnego kapitana straży. Ginta powinien być wtedy przy bramie, nie w karczmie. Gdy wytrzeźwiał, nie miał już zębów ani roboty. Od tego czasu rzadko się odzywał.

Kerv, zajęty wyciąganiem drzazgi ze stopy, uniósł głowę.

– Deszcz nam sprzyja. Dopóki pada, demon nie wylezie z nory. Chyba że z musu. Dobrze by było znaleźć klechę, zanim się rozpogodzi.

– I mamy w to uwierzyć? – zapytał zaczepnie Vokel.

– Na upiora, stwora, zmorę, zły to czas w deszczową porę – wyrecytował najstarszy w tym gronie Mader, nabijając fajkę. Szło mu sprawnie pomimo braku kilku palców u obu dłoni.

Siedzący na uboczu Kerv przytaknął jego słowom. Jednocześnie uświadomił sobie, że zupełnie nie pamięta, za co kazał okaleczyć starego żołdaka.

– Co za bzdury. Przecież to dziecięca rymowanka – obruszył się Vokel.

Milczący dotąd Nahur podrapał odrastającą brodę i rzekł:

– Właśnie dlatego sporo w niej prawdy i mądrości dawnych pokoleń. Deszcz to woda. Woda to życie i oczyszczenie. Plugastwo Geatusa tego nie cierpi. Podobnie jak ognia, bo ogień to światło. Woda je odpycha, a ogień zabija. To proste – podsumował i pociągnął z manierki.

Po tych słowach inaczej spoglądali na przeciekający sufit, a kilku przysunęło się do ogniska. Z kolei Beszka z Vokelem, wyznaczeni do przejęcia nocnej warty po Gincie, przesiedli się bliżej otwartych wrót stodoły. Stary Mader, któremu kapiące na łysinę krople dokuczały szczególnie, uśmiechnął się na ten widok i powiedział:

– Na moje oko i zbolałe kości popada jeszcze z dzień, góra dwa. Lepiej łapmy sen, póki pogoda nam sprzyja.

***

Kolejny dzień powitał ich deszczem, który przyjęli niemal z zadowoleniem. Posilili się w milczeniu i zaraz potem wyruszyli na poszukiwania.

Zanim jednak wyszli ze stodoły w szary i chłodny poranek, Gervas podszedł do Kerva w obstawie Sevrena i Ginty.

– Dziś pójdziesz z nimi – oznajmił, a jego towarzysze wyszczerzyli zęby. – I będziesz wykonywał ich polecenia.

Kerv nie protestował. Bez słowa podreptał boso za najemnikami, rozmyślając o tym, jak dziwnie toczą się koleje losu. Obaj służyli niegdyś pod Kerva rozkazami. Jednemu wybił zęby, drugi chodził teraz w jego butach.

Tym razem szukali dokładniej. Zaglądali od chaty do szopy, od szopy do chaty. Uczucie niepokoju i budzącej grozę obecności nie opuszczało Kerva nawet na chwilę. Z czasem zaczął również dostrzegać drobne, ukryte szczegóły, świadczące o naturze owego niepokoju i charakterze nieokreślonego bytu, kryjącego się wśród gospodarstw Starej Studni.

Tłuste czarne robaki wijące się na klepiskach i stołach kuchennych. Grzyb na ścianach. Krew w dzbanie ze skisłym mlekiem. Zgnilizna w słomie pokrywającej dachy i martwe ptaki wśród traw za płotem. Albo wino przemienione w ocet, ku rozpaczy Ginty, który znalazł pełną i zakorkowaną butlę trunku ukrytą w skrzyni. Kerv czuł coraz wyraźniej, że gdzieś w okolicy przyczaiło się zło, które psuje wszystko dookoła. A potem świat trawi choroba, otoczenie zaczyna próchnieć, butwieć i gnić. Ludzie skaczą sobie do oczu. Później rzucają się do gardeł.

Gdy dotarli na obrzeża osiedla, zobaczyli Beszkę, stojącego w drzwiach jednego z domostw. Na ich widok zaczął machać i nawoływać.

Podeszli bliżej, a rudy najemnik bez słowa wskazał wnętrze chaty. Minę miał niewyraźną, w dłoni trzymał manierkę Nahura.

Sevren i Kerv minęli go w ciszy i wkroczyli do środka. Kapłan, który czekał w chałupie, przywitał ich bez słowa i poprowadził do kuchennego stołu w kącie izby. Tam zdjął przykrywkę z kotła zawieszonego nad paleniskiem i odwrócił wzrok. Sevren zerknął do gara i zaklął. Po nim zajrzał Kerv.

W mętnej cieczy pływała napuchnięta głowa kobiety.

Nahur pierwszy wyszedł z chaty, modląc się pod nosem. Wyraźnie zbladł. Reszta podążyła za nim. Na zewnątrz odebrał bukłak od Beszki, pociągnął z niego solidnie i podał Kervowi. Zapas nahurowej śliwowicy nigdy się nie kończył.

– Ludożerstwo? – zapytał Sevren.

Kerv wzruszył ramionami.

– Straszna tu bieda. Ogołocili okolicę ze wszystkiego, co nadawało się do jedzenia. A potem coś się zmieniło. Ucztowali.

– A ta głowa w garze to z czasów, kiedy głodowali czy ucztowali? – zapytał Sevren, rozglądając się nerwowo.

Nikt mu nie odpowiedział.

Beszka przysunął się do Nahura i zapytał cicho:

– Masz jeszcze te amulety czystości?

Dalej szukali w piątkę. Może dlatego udało im się wypatrzeć mały kopczyk pod sczerniałym łopianem. Pędy rośliny pokrywały pajęczyny i pajęcze kokony, w wilgotnej ziemi pod grubymi liśćmi wiły się glizdy i stonogi.

Ginta, który znalazł to miejsce, wyglądał na zadowolonego z siebie. Reszta grupy przystanęła obok, przyglądając się poczynaniom Kerva. Ten obszedł kolczasty krzew, przyklęknął i zaczął grzebać w ziemi. Wreszcie natrafił na coś ukrytego pod kopczykiem, chwycił i, wstając z kolan, wyciągnął na powierzchnię. W wyprostowanej ręce trzymał truchło ogromnej ropuchy. Jej miękki biały brzuch, sflaczały teraz i nadgniły, rozpruto trzema cięciami, układającymi się w gwiazdę. Bluźnierczą imitację symbolu Świątyni Aegora.

Stojący najbliżej Beszka cofnął się o krok, zasłaniając nos.

– Jaki smród! Co to jest?

Kerv milczał. Tylko zmarszczył czoło i kolejny raz zlustrował okolicę. Puste domostwa, uschnięte poletko pod lasem i wielka studnia w sercu osady. Stodoła i studnia – obie nie dawały mu spokoju.

– Jeszcze nie wiem – odpowiedział.

Sevren prychnął.

– Byłeś opętany przez Calevee, więc chyba znasz się na demonach?

Kerv odpowiedział cicho, nie podnosząc wzroku:

– Ja się z nią nie poznawałem. Ja się z nią pieprzyłem.

Zaraz jednak uniósł głowę i dodał:

– A potem zasiadaliśmy do wieczerzy.

Ginta głośno przełknął ślinę i spojrzał niepewnie na Nahura.

– Do wiecesy?

Kapłan podszedł do nich szybkim krokiem i stanął przed Sevrenem.

– Na co czekacie? Szukajcie dalej! Mamy znaleźć wielebnego Pelona, nie zdechłą ropuchę!

Sevren zaklął pod nosem, ale odpuścił.

– W nocy trzeba będzie wzmocnić straże.

Kerv rzucił truchło w krzaki i wytarł dłonie o spodnie.

– Mówiłeś, że nie wiesz, co to jest! – zawołał Beszka, ale nikt go nie słuchał.

Od strony studni dobiegło ich głośne nawoływanie. Pospieszyli tam, nie zwlekając.

Na miejscu czekała ich niespodzianka. Ujrzeli bowiem grupę wieśniaków, bez wątpienia mieszkańców Starej Studni. Cztery kobiety, dwie starsze wyraźnie przy nadziei, oraz kilkoro dzieci.

– Wyleźli z lasu. Prosto na nas – opowiadał Mader, wyraźnie podekscytowany.

Gervas spojrzał na podwładnych z satysfakcją.

– Zobaczyli zbrojnych i poczuli się bezpiecznie. A może od dawna nie ma tutaj żadnego demona? Nahur! Zapytaj ich o Pelona.

Kobiety milczały, przyglądając się z obawą przybyszom. Przestraszone dzieci chowały się za plecami dorosłych, uczepione umazanych błotem kiecek. Poza jednym jasnowłosym chłopcem, który wyszedł przed szereg i spoglądał na uzbrojonych mężczyzn z zaciekawieniem.

Nahur podszedł do niego i przyklęknął na mokrej ziemi.

– Jak masz na imię, chłopcze? – zapytał z szerokim uśmiechem na twarzy.

Młody obejrzał się niepewnie przez ramię na jedną z kobiet, być może matkę.

– Umas.

– Dobrze, Umas. – Kapłan wciąż uśmiechał się do wyrostka, ale zerkał na stojące za nim kobiety. – Nic wam już nie grozi. Powiedz mi, są tu jacyś mężczyźni?

Dziecko zaprzeczyło ruchem głowy.

– A ktoś inny? Jest tutaj ktoś oprócz was? Duchowny Pelon?

– Nie żyją – odpowiedział Umas. – Wszyscy nie żyją.

Na placu zrobiło się jakoś chłodniej i ciemniej po tych słowach, jakby ciężka chmura zasnuła niebo. Nie tylko Kerv zerknął w górę.

– Zapytaj go o demona – doradził Gervas.

Młokos spojrzał na niego wielkimi oczami.

– To demon ich pozabijał. W nocy – wyszeptał i poczuli ciarki na plecach.

Nahur podniósł się z kolan i postąpił krok w stronę reszty wieśniaków.

– Wystarczy! Zabierzcie ich do stodoły! – rozkazał Gervas, przyglądając się tubylcom podejrzliwie.

– Niewielki z nich pożytek. Później zdecydujemy, co z nimi począć. Na razie to tylko kłopot, nic nie wiedzą albo nie chcą powiedzieć. A jak nie chcą, to trzeba będzie z nich wyciągnąć siłą – dokończył już cichszym głosem.

Kerv spojrzał na niego z niechęcią.

– Jak oni przeżyli? Może to demony w przebraniu? – zapytał Vokel. – Powiedz nam, Kerv, czy ten mały może być demonem? Takie też chędożyłeś?

Tym razem zarechotał jedynie Sevren.

– Bo ja bym chętnie poznał bliżej tę chudą – kontynuował Vokel, gapiąc się na jedną z młodszych kobiet.

– Cisza! – krzyknął Gervas. – Na dziś wystarczy tych poszukiwań. Powiedziałem, do stodoły z nimi. Widzę tam zaraz czterech ludzi na straży. Dwóch przy wrotach, dwóch w środku. Reszta bierze toboły i idzie ze mną do tamtej szopy. Ty też, Vokel!

– To nie jest dobry pomysł – zauważył Kerv, ale Gervas tylko zmierzył go groźnym spojrzeniem.

***

– Mam złe przeczucie. Lepiej zanieś im te amulety – poprosił Nahur, kiedy wieczorem, w małej szopce stojącej na południowym krańcu placu, szykowali się do wieczerzy.

Kerv przystał na to z chęcią. Potrzebował chwili ciszy i samotności. Musiał pozbierać myśli i uporządkować to, co do tej pory zobaczył w wiosce. Pozwolić, by zimne strugi zmyły brud, który osiadł na jego sercu i duszy. Jednocześnie czuł, że wciąż umyka mu jakiś ważny element. Że przegapił coś istotnego.

Gdy mijał studnię, usłyszał wśród szumu deszczu cichy płacz, który wyrwał go z zamyślenia. Zamarł i wstrzymał oddech, spodziewając się podstępu. W duchu zaś przeklął Gervasa za to, że nie pozwolił mu nosić broni.

Znów ktoś zaszlochał, więc na palcach okrążył szeroką studnię i zajrzał za kamienną cembrowinę. Łkała jedna z wieśniaczek, które po raz pierwszy ujrzał dziś w tym miejscu. Nie miał pojęcia, jak się tutaj znalazła, ale rozpoznał w niej młodą kobietę, za którą oglądał się Vokel.

Wystarczyło jedno spojrzenie – zgrzebna suknia w strzępach, podkrążone czerwone oczy, spuchnięta warga.

– Który? – zapytał dla pewności.

Uniosła dłoń. Ściskała w niej rzemień z nawleczonymi muszelkami. Kiedy Kerv wyciągnął rękę, rozwarła palce. Złapał naszyjnik, a potem schował za pasem. Skinął tylko i bez słowa zawrócił.

Minął szopę z małym ogniskiem, przy którym Nahur i Ginta spożywali posiłek. Gervasa nie widział, być może minęli się gdzieś po drodze w wieczornym deszczu.

– Gdzie Vokel? – rzucił przez ramię, nie zwalniając kroku.

– Poszedł na stronę. Mówiłem mu…

Ale Kerv już nie słuchał. Zaraz skręcił w gęstwinę i zniknął w mroku.

Blady tyłek Vokela niemal świecił wśród ciemnych kolumn drzew. Mężczyzna stał na ugiętych nogach, przezornie zwrócony twarzą w stronę lasu. Pas z mieczem Kerva zawiesił na wyciągnięcie ręki, na rosnącym obok krzewie.

Nietrudno go było podejść. Całą uwagę skupiał na pogrążonej w ciemności puszczy, która rozciągała się przed nim. A szum deszczu oraz rozmowy dochodzące od strony wioski jeszcze ułatwiły zadanie. Kerv zaszedł z boku, po drodze chwytając pas, i płynnym ruchem wyciągnął miecz z pochwy. Gdy stanął na wprost pochylonego mężczyzny, ostrze już wisiało dwa cale od nosa Vokela.

– Co jest, psiamać!? – Najemnik był kompletnie zaskoczony.

Kerv przyjrzał mu się uważnie. To była jedna z tych zaplutych gęb, których niegdyś pozbył się z zamku. Może nawet za gwałt? Nie pamiętał. Jednocześnie uświadomił sobie, że gardzi Vokelem jeszcze bardziej niż sobą. Bo to nie opętanie pchało takich jak ten do czynienia zła. Robili to świadomie, pod wpływem własnych demonów.

– Lubisz młode kobiety, Vokel?

– Lubię. A co w tym dziwnego? No, chyba że wolisz młodych chłopców? – Wyrośnięty najemnik spróbował się podnieść, prostując nogi, ale szybko zrezygnował, gdy sztych miecza zatańczył mu przed oczami.

– I co teraz? Ubijesz mnie? Bezbronnego z gołą dupą? Daj chociaż portki podciągnąć. A potem skrzyżuj miecze, jeśli masz odwagę walczyć jak mężczyzna – mówiąc to, bujał się na boki i w górę, i w dół. Musiało mu już być niewygodnie w tej pozycji.

Za to Kerv mógł tak stać w nieskończoność. Cieszył go znajomy kształt w dłoni, a lekka i wyważona głownia z tacyru zbytnio nie ciążyła. Wyczekał kolejną długą chwilę i odpowiedział:

– Mężczyzna? Ja widzę jakiegoś obesrańca. Z dziewką też walczyłeś ze spuszczonymi gaciami?

Vokel zmarszczył czoło, myśląc intensywnie.

– Walczyłem? Co ty gadasz, człowieku? Powiedz, o co naprawdę chodzi? O te szczyny? Chcesz mnie nastraszyć? Udało ci się. Zadowolony?

Kerv sięgnął za pas i wyciągnął naszyjnik z muszelek.

– Czyli poznajesz to? – zapytał i rzucił amulet między stopy Vokela.

– Poznaję. I rad jestem, żeś znalazł. To wszystko? Czy chcesz mi jeszcze tyłek podetrzeć, Czyste Ostrza?

Przy ostatnich słowach najemnik zaśmiał się, ale nie zabrzmiało to zbyt pewnie. Chwilę później zdrętwiałe nogi poddały się i Vokel gwałtownie usiadł na ściółce.

Tym razem Kerv nie odpowiedział. Twarz rosłego dzikusa na zawsze zastygła w wyrazie zdumienia, gdy klinga gładko przeszyła jego serce.

Czyste Ostrza wytarł miecz o rękaw koszuli i zawrócił w kierunku słabego światła przebijającego spomiędzy drzew. Nie wiedzieć czemu w głowie kołatały mu się słowa, które usłyszał kilka dni temu: „Gówno gówna nie ubrudzi”.

Kiedy wyszedł spomiędzy drzew, aż przystanął, zaniepokojony zmianą, jaka zaszła w otoczeniu. Pierwsze, co zwracało uwagę, to niesamowita cisza. Jakby cały świat wstrzymał oddech. Kerv uniósł głowę i spojrzał w niebo rozjaśnione gwiazdami.

Przestało padać.

***

Obudził go krzyk. Nie był pewien, czy to część koszmaru powracającego każdej nocy, czy ktoś wrzeszczał na jawie. Zerwał się z posłania, rozglądając po szopie. Był sam.

Oprzytomniał wreszcie i przypomniał sobie wczorajsze wydarzenia. Może krzyk oznaczał, że znaleźli ciało Vokela? Jak to wytłumaczy, skoro sam nie rozumiał, co nim kierowało? Czy rzeczywiście był to odruch sumienia, czy raczej gniewu i nienawiści? I kto za tym stał? Sprawiedliwy Aegor czy porywczy Geatus, którego cieszył każdy postępek wymierzony w życie? A może tylko on, Kerv, i nikt inny, za to odpowiadał? Zabił członka drużyny za czyn, którego większość z nich, najemnych szumowin, nawet nie potępiała.

Znów ktoś wrzasnął i wiedział już, że to nie o Vokela chodziło. Hałas dobiegał z przeciwnej strony. Tej, gdzie stała stodoła.

Chwycił pas z mieczem i pobiegł boso przez błotnisty plac.

– Zarżnięci jak prosiaki! Sevren! Tohan i Pystra! Cała trójka! Kto ich tak wybebeszył? I gdzie są Vokel z Maderem, do cholery!? – Gervas miotał się po placu jak oszalały.

To jego wrzaski słychać było z daleka. Przed budynkiem zebrali się też Nahur, Ginta i Beszka.

Ostatni z żywych – pomyślał Kerv. Jednocześnie zdał sobie sprawę, że imion zabitych, poza Sevrenem, nie zdążył nawet poznać. Tohan i Pystra, milczące zbiry, które dokonały żywota na końcu świata.

Nahur zajrzał do wnętrza stodoły, gdzie przerażone kobiety tuliły zapłakaną dzieciarnię, i zapytał spokojnym, lecz drżącym głosem:

– Ktoś tu był?

Odpowiedzią było to samo irytujące milczenie. Zaciśnięte usta. Spojrzenia uciekające w bok.

– Może to Vokel? Zawsze był popapranym sukinsynem. To przecież dzikus. Może dał się opętać, wyrżnął resztę i uciekł? – dedukował Beszka, zerkając z niepokojem na Kerva.

– A co z Maderem? – zapytał Ginta.

Nahur uciszył ich, unosząc dłoń, i zadał wieśniakom kolejne pytanie:

– Widzieliście, kto to zrobił?

Znów żadnego odzewu. Po chwili jednak zbita gromadka rozstąpiła się, przepuszczając Umasa. Chłopiec stanął przed Nahurem ze spuszczoną głową, skubiąc brzeg płóciennej koszuli.

– Demon – wyszeptał i zaraz schował się za grupą milczących postaci.

Najwyraźniej na więcej nie mogli liczyć.

– Kerv miał rację, nie powinniśmy się rozdzielać – stwierdził Nahur pod nosem, a Beszka przytaknął skinieniem.

Gervas wciąż stał we wrotach stodoły z mieczem w dłoni. Dziki wzrok najemnika wędrował między zwłokami strażników pilnujących wejścia i ciałem leżącym w głębi budynku. Wreszcie spoczął na kobietach i dzieciach, które, zbite w kupę, próbowały wcisnąć się w najdalszy kąt klepiska.

– To wieśniacy. Bo kto inny? Trzeba ich wyrżnąć do nogi i spalić to miejsce – zadecydował.

Jego ludzie zawahali się, niepewni, czy to rozkaz, czy tylko propozycja.

– Tkniesz któreś, a upierdolę łeb przy karku – odezwał się Kerv, stając za plecami Gervasa.

– Czym? Zębami!? – Gervas odwrócił się, jednocześnie unosząc klingę.

Ale gdy w odpowiedzi Kerv wyciągnął z pochwy miecz z tacyru, zwątpił i spojrzał z niedowierzaniem na Nahura.

– Dałeś mu broń Vokela?

Kapłan zaprzeczył ruchem głowy.

– Sam sobie wziąłem. Ten śmieć na nią nie zasługiwał – odpowiedział Czyste Ostrza i wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem.

Widział w ich oczach także strach, niedowierzanie i dezorientację. Tę ostatnią głównie u Ginty.

Gervas zrozumiał od razu. Rozejrzał się, lustrując twarze mężczyzn, którzy ostali się z drużyny. Na kogo mógł liczyć? Nahura najwidoczniej skreślił z góry, bo skupił się na Beszce i Gincie. Jednak kiedy obaj odwrócili wzrok, zmienił zamiary.

– Tak wam na nich zależy? I na nim? Widzę, Beszka, że gapisz się na niego jak na ojca, którego nigdy nie poznałeś. Kto wie? Może Kerv bywał w Kavat i chędożył portowe dziwki. Bo tym się zajmowała twoja matka, prawda?

Piegowata twarz młodego najemnika upodobniła się kolorem do czupryny. A Gervas przeniósł wzrok na Nahura.

– Wasi kompani leżą zaszlachtowani przez zgraję wieśniaków, a wy dajecie posłuch zdrajcy, który dzielił barłóg z demonem? – zapytał z pogardą.

Wtedy Beszka wyciągnął miecz.

– Nawet bez Vokela to nadal czterech uzbrojonych mężczyzn. Twardych i zaprawionych w walce. Jeśli ktoś ich tak urządził bez jednego krzyku, to z pewnością nie te baby i dzieciaki. Powinniśmy poszukać Madera, może on nam wyjaśni, co tu się stało… – stwierdził i tym razem to kapłan mu przytaknął.

– On zabił Vokela… – przypomniał Gervas, spoglądając z nadzieją na Gintę. Jednocześnie opuścił miecz i przesunął się do przodu.

Ginta nie odpowiedział. Najpewniej szybko przeliczył siły, bo bez słowa stanął u boku Beszki.

Czyste Ostrza nie zwracał na nich uwagi. Przez cały czas wpatrywał się w Gervasa, obserwując oczy, gesty, wyraz twarzy. I wciąż się zastanawiał. Czy tamten puści w niepamięć zniewagę? Czy pohamuje gniew, który zaślepia go i pcha do zemsty na niewinnych? Zanim Gervas wykonał ruch, Kerv znał już odpowiedź. Była w zasadzie oczywista.

Bez trudu uprzedził zdradziecki cios wyprowadzony z dołu i skierowany w wewnętrzną stronę uda. Był na to gotowy i dobrze wiedział, jak Gervas uderzy z takiej pozycji. Tam, gdzie miała być jego tętnica udowa, było tylko powietrze. Tam, gdzie znalazło się gardło Gervasa, czekało już ostrze z tacyru. Właściwie wszystko było z góry przesądzone. Zagadką pozostawało jedynie, czy Gervas zdawał sobie z tego sprawę. Ale odpowiedź zabrał do grobu.

Kerv wytarł i schował miecz. Potem pochylił się i wyciągnął z kieszeni trupa pergamin złożony wpół. Jego wzrok zatrzymał się na ilustracji przedstawiającej Tukeleena. Powoli odwrócił kartę. Gdy chował stronicę za pazuchę, z tyłu głowy tliła mu się niewyraźna, irytująca myśl. Próbował ją uchwycić, ale kryła się i uciekała jak mysz przed kotem.

– Co teraz, kapitanie? Szukamy Madera? – zapytał Beszka. Obaj z Gintą wpatrywali się w Kerva z napięciem.

Czyste Ostrza westchnął ciężko. Mysz umknęła w pole.

– Nie jestem waszym kapitanem – odparł, kucając przy ciele Sevrena. Dość już miał wyciągania drzazg z okaleczonych stóp. – Szukamy demona. Znajdziemy Tukeleena, znajdziemy pewnie i Madera. Ale nie liczyłbym na to, że stary wciąż żyje.

– A co z nimi? – odezwał się Nahur i wskazał na zabiedzoną gromadkę tubylców, którzy przez cały ten czas w milczeniu przyglądali się wydarzeniom.

Kerv założył drugi but, wstał, tupnął kilka razy, a dopiero potem spojrzał w kąt komory.

– Nic. Wioska to ich dom, poradzą sobie, jeśli my zajmiemy się demonem.

Od razu zabrali się do dzieła. Kerv rozdzielił ich na dwie grupy i raz jeszcze przeczesali sioło. Chata po chacie, szopa po szopie, krzak po krzaku. Bez rezultatu.

Było późne popołudnie, gdy zakończyli poszukiwania i zabrali się do kopania wielkiego dołu za stodołą. Kiedy chowali w nim poległych kompanów, miejscowi nawet nie ruszyli się z miejsca. Kobiety nadal tuliły przerażone dzieci i same ze strachem w oczach przyglądały się poczynaniom czwórki mężczyzn zbierających zakrwawione ciała.

Kerv miał nieodparte wrażenie, że patrzą na ten pochówek z niechęcią.

Po wszystkim wraz z dwoma najemnikami wrócił do szopy, w której nocowała część drużyny. Tylko Nahur pozostał przy zbiorowym grobie, aby pomodlić się za zmarłych. Nikt nie kwapił się, by mu towarzyszyć.

– Więcej żadnych straży przy stodole. Po zachodzie słońca tutejsi lepiej radzą sobie bez naszej pomocy – stwierdził Kerv, z daleka obserwując miejsce nocnej rzezi. Wciąż miał niepokojące przeczucie związane z tym budynkiem.

– A ja wam mówię, że tseba stąd spierdalas – odezwał się milczący dotąd Ginta.

Czyste Ostrza odwrócił się w jego stronę.

– Nie wyjadę stąd, dopóki nie znajdziemy Tukeleena. A przy okazji Madera i namaszczonego. Twoje życzenie mogę tymczasem spełnić. Weźmiesz najlepszego wierzchowca i udasz się do Geryntu po pomoc. Jeszcze przed północą powinieneś być daleko stąd.

Ginta uśmiechnął się szeroko, odsłaniając spore ubytki w uzębieniu.

– Dlaczego akurat on? – zapytał z żalem Beszka.

– Zamknij się, Beszka, ciebie potrzebuję tutaj – odrzekł Kerv.

Po tych słowach obaj żołdacy wyglądali na zadowolonych. Beszkę wręcz rozpierała duma.

Mina Ginty zmarkotniała jednak, gdy Kerv położył mu ciężką dłoń na ramieniu i dodał zimnym głosem:

– Po prostu opowiedz o wszystkim, co się tutaj wydarzyło. I nie wracaj. Jeśli natomiast pokpisz sprawę, zwiejesz albo nie będziesz wystarczająco przekonywający przed obliczem barona, znajdę cię, zjem twoje serce, a dopiero potem ubiję.

Ginta z trudem przełknął ślinę i bez słowa przytaknął. Zgarnął juki Gervasa i swoje, po czym wskoczył na konia. Po chwili zniknął wśród drzew na ścieżce prowadzącej do cesarskiego traktu.

Dzień zbliżał się ku końcowi. Wokół nich zalegały teraz długie cienie.

– Lepiej, żeby zdążył, zanim wszystkich nas wyrżną – powiedział Beszka, rozglądając się niepewnie.

– To nie ma znaczenia. Najważniejsze, żeby ktoś tu przybył i zrobił porządek z demonem. Nawet jeśli my zawiedziemy – odparł Kerv.

Rudzielec spojrzał na niego z niedowierzaniem. Dalszą wymianę zdań przerwał Nahur, który pędził w ich stronę, machając zawzięcie rękami.

– Chyba coś znalazłem – wykrztusił, z trudem łapiąc oddech.

***

Chata stała kilkadziesiąt kroków od wioski. Prowadziła do niej kręta ścieżka wydeptana wśród wysokich pokrzyw, której początek znajdował się opodal świeżo zasypanego grobu. Zapadł już wieczór, więc Beszka rozpalił prowizoryczną pochodnię i, idąc za Nahurem, oświetlał drogę.

– Jak trafiłeś w to miejsce? – zapytał Kerv, gdy we trzech stanęli na małej polanie w głębi lasu. Przed sobą mieli leśny domek ukryty w półmroku.

Kapłan uśmiechnął się i wskazał palcem swój nos.

– To musiał być znak od Aegora. Modliłem się i niespodziewanie doleciał mnie zapach świątynnych świec. Znam ten zapach od pacholęctwa. Wcześniej lało i pewnie dlatego wyczułem go dopiero teraz.

Beszka ruszył do drzwi. Za nim pozostała dwójka.

Chałupa miała tylko jedną izbę z gołymi ścianami i niskim sufitem. Za podłogę robiło posypane sianem klepisko. Jedynymi sprzętami było łóżko w kącie oraz stół i zydel pod wąskim oknem, wypełnionym pergaminem nasączonym oliwą. Na stole stały dwie kopcące świece. W łóżku, przykryty derką, leżał namaszczony Pelon. Gębę miał zarośniętą, brzuszysko opasłe, a oddech ciężki.

Nahur wyrwał się w jego stronę, ale Kerv powstrzymał kapłana, chwytając za ramię. Ruchem głowy wskazał niewielki przedmiot leżący na zydlu. Beszka podsunął pochodnię.

– To fajka Madera – wyszeptał ze zdziwieniem.

Dopiero teraz zobaczyli krew, którą umazany był stół i siedzisko. Krwawe plamy znaczyły również ściany i polepę. Część wyglądała na stare, inne były całkiem świeże.

Nahur odwrócił się w stronę leżącego.

– Cóżeś najlepszego uczynił, Pelonie!?

Klecha poruszył się na te słowa i otworzył oczy. Zamrugał i spojrzał na nich wyraźnie zaskoczony. Wyglądał, jakby trawiła go ciężka choroba.

– Wszystko, co konieczne – wyjęczał. – Wszystko, czego pragnął mój pan…

– Aegor? – zapytał Beszka.

Pelon zmarszczył czoło i uniósł się na łokciach.

– Kim jesteście?

Nahur postąpił krok w przód.

– Przysłał nas twój kuzyn. Przybywamy z pomocą.

Pelon zaśmiał się cicho, a śmiech przerodził się w kaszel. Gdy wreszcie uspokoił oddech, odpowiedział:

– Ja już otrzymałem pomoc… A wy znajdziecie tutaj tylko śmierć.

– Zaprzedając wioskę Tukeleenowi? – upewnił się Nahur, wyraźnie wstrząśnięty słowami namaszczonego.

Klecha spojrzał na niego z niechęcią.

– To przecież moi ludzie. Odpowiadam za nich przed… – Zamilkł, usiłując sobie przypomnieć coś ważnego.

Imienia Aegora nie wypowiedział. Zapomniał albo nie przeszło mu przez gardło.

Przyglądali się leżącemu mężczyźnie z litością i jednocześnie odrazą. Oddech Pelona świszczał, oczy miał rozbiegane, a po czole spływały krople potu.

Klecha opadł na posłanie. Milczał, zbierając siły, a potem odkaszlnął i kontynuował cichym głosem:

– Przyjechali tutaj z nadzieją na lepszy los. Zachęcani przez takich jak baron. A to jest podłe miejsce do życia. Dalej na wschód, zaraz za lasem, to już Hooseth, gdzie żyją dzicy. Gnębili nas o każdej porze roku. Wokół tych pól same bagna, a i ziemia nieurodzajna, powietrze niezdrowe. Ale nikt nie przejmował się naszym losem. Ludzie chorowali, przymierali głodem, dzieci rodziły się martwe… A baron nasyłał poborcę, zabierając ostatnią nadzieję… – Zawiesił drżący głos. Samotna łza spłynęła po policzku.

Czy ta opowieść miała być spowiedzią Pelona przed obliczem innego sługi Aegora?

– Słałem listy, jeździłem do zamku i dalej, aż do Geryntu. Tylko wystałem się w korytarzach, wśród pięknych gobelinów diuka Alverta. Nikt mnie nie przyjął. Nikt! – Klecha raz jeszcze z trudem podniósł się na łokciach. – Moich próśb nie wysłuchał diuk, ani mój kuzyn, ani nawet arcykapłan. A najgorsze, że moich modlitw nie słuchał… On… – Znów nie wypowiedział świętego imienia. – Więc zwróciłem się o pomoc gdzie indziej…

Nahur aż się zaczerwienił wstrząśnięty tym wyznaniem.

– Głupcze! Powinieneś wiedzieć, że Tukeleen niczego nie daje bezinteresownie. Że za przysługi demona płaci się okrutną cenę! Twój brak wiary jeszcze gorszy los sprowadził na to miejsce!

W dusznej izbie zapadła cisza. Przerwał ją lodowaty głos namaszczonego, a oni aż się wzdrygnęli zaskoczeni tą zmianą.

– Potępiacie mnie? A gdzie wtedy byliście? Gdzie był wasz miłosierny… bóg? A ty? Nie myśl, że nie wiem, kim jesteś! – Pelon spojrzał ze złością na Kerva. – Wielki Kerv Czyste Ostrza! Czyż nie twoim zadaniem było ocalić tych ludzi przed złem? Chronić przed dzikimi? Przed niesprawiedliwością i ciemnymi mocami? A kim się stałeś?! – krzyczał, mimo że Kerv nie odezwał się dotąd słowem. – Chcesz mnie pouczać? Ty? Kochanek demonicy? Twoi kompani znają prawdę? Przyznaj przed nimi, kosztowałeś ludzkiego mięsa? Piłeś krew swoich ofiar?

Kerv ani drgnął. Mógłby przysiąc, że w oczach Pelona widzi obłęd narastający z każdym wypowiedzianym słowem.

– Przyznaj! Poczułeś tę moc?! Bo ja nigdy nie czułem podobnej, choć przez całe życie służyłem… – Imię boga, którego zdradził, znów nie przeszło mu przez gardło. Załkał tylko cicho.

Beszka patrzył teraz z przerażeniem to na klechę, to na milczącego Kerva.

– Może to i prawda. Ale ostatecznie pokonał słabość i pomógł unicestwić demona, który go opętał! Ty też możesz to zrobić! – rzekł z pasją Nahur.

– Nie. Dla mnie jest już za późno – odparł namaszczony, kładąc obie dłonie na brzuchu ukrytym pod pledem.

Znów zapadła cisza. Kerv wpatrywał się tępo w leżącego mężczyznę, zatopiony w myślach. Polna mysz wróciła, drapiąc gdzieś z tyłu głowy.

Naraz ściągnął brwi, a na jego twarzy pojawiło się obrzydzenie. Podszedł bliżej i jednym szarpnięciem zerwał z łoża narzutę.

Pelon był nagi od pasa w górę. Brzuch miał rzeczywiście wzdęty, jakby wypił wiadro wody. Albo był w ostatnich dniach ciąży. Zaciekawiony Beszka podsunął pochodnię i zamarł.

– Ożeż kurwa… – wydukał, wytrzeszczając oczy.

Kerv zaklął i sięgnął po miecz.

Brzuch klechy otwarto trzema przecinającymi się liniami, układającymi się w prosty symbol gwiazdy. Potem, najpewniej po włożeniu czegoś do środka, cięcia niezdarnie pozszywano grubymi nićmi. Opuchnięte szwy ropiały, a pod zaczerwienioną skórą wyraźnie coś się ruszało. Pomiot Geatusa budził się do życia. Beszka odwrócił się w kąt pomieszczenia i zwymiotował. Nahur rozpoczął modlitwę.

W oczach namaszczonego już wyraźnie widzieli obłęd. Śmiał się, na przemian pojękując z bólu, wpatrzony we własny kałdun.

Kerv rozejrzał się nerwowo po izbie, szukając jakiejś wskazówki. Księgi, symboli potrzebnych do rytuału. Czegokolwiek. Sztych miecza przez cały czas kierował w stronę wzdętego brzucha Pelona, jakby spodziewał się, że zaraz coś z niego wyskoczy. Niczego nie znalazł i nic nie wyskoczyło.

– Wychodzimy – zadecydował.

Nahur przerwał modlitwę.

– Trzeba mu pomóc. Nie możemy go tak zostawić.

– I nie zostawimy. Ale możemy mu pomóc tylko w jeden sposób.

Kiedy wyszli na zewnątrz, kapłan stanął między Kervem a wejściem do chałupy.

– Nie pozwolę!

Kerv westchnął ciężko.

– Trzeba rozprawić się ze złem, które rośnie tutaj w siłę. On jest tego przyczyną. – Wskazał palcem drzwi. – Nie jedyną, ale ma w tym spory udział. Dla niego nie ma nadziei.

Beszka skrzywił się i splunął. Nie wiadomo, czy dla podkreślenia słów Kerva, czy próbując pozbyć się smaku wymiocin. Twarz miał bladą, jakby ktoś spuścił z niego całą krew.

– Lepiej się napij. – Nahur podał mu manierkę.

Zanim jednak żołdak pociągnął śliwowicy, Kerv wyrwał mu pochodnię i bukłak, który cisnął zaraz przez otwarte drzwi do chaty.

– Oszalałeś? Mieliśmy go ocalić… – wykrztusił Nahur.

Kerv spojrzał gniewnie na kapłana.

– Mamy zostawić tych ludzi na pastwę demona i zwiać z przeklętym klechą? Tego was uczą w Świątyni? Dbać o swoich?

Nahur spuścił głowę.

– Bez niego nie masz po co wracać – rzekł, patrząc gdzieś w bok.

– A do czego miałbym wracać? – zapytał Kerv i cisnął pochodnię w ślad za manierką.

***

Wiatr przegonił resztę chmur zasnuwających wieczorne niebo, a nadgryziona tarcza księżyca świeciła mocnym blaskiem. W lesie za stodołą widać było słabą łunę dogasającego pożaru, który strawił chałupę razem z namaszczonym Pelonem.

Kiedy wrócili do wioski, nie zastali w niej nikogo. Zapewne miejscowi skorzystali z okazji i pochowali się w swoich kryjówkach. Kerv nie winił ich za to. Widząc, jak szybko kurczy się drużyna, której członkowie w znacznej części powybijali się nawzajem, sam pewnie wlazłby pod jakiś kamień.

Inna sprawa zaprzątała mu teraz głowę. Długo stał zamyślony, wpatrując się w wielką studnię majaczącą w półmroku. Serce wioski. Od pierwszej chwili przyciągała jego uwagę. Popełnił jednak błąd, jeden z wielu, i zlekceważył to przeczucie. Po rozmowie z Pelonem był już niemal pewien, że jest to serce zatrute.

– Weźcie pochodnię i jakąś linę i chodźcie za mną – zdecydował wreszcie.

Spojrzeli po sobie ze zdziwieniem, ale bez słowa wykonali polecenie.

Studnia wyróżniała się nie tylko wiekowymi zdobieniami. Jej średnica liczyła co najmniej sześć stóp. Zewnętrzną cembrowinę wieńczył drewniany bęben osadzony na dwóch słupach pokrytych liściastym wzorem.

– Może nam wyjaśnisz łaskawie, co ci chodzi po głowie? – zapytał Nahur cichym głosem. Wciąż był wstrząśnięty po wizycie w leśnej chacie.

Kerv przytaknął.

– To wszystko, o czym opowiadał Pelon… Niedole, choroby, bieda. Istne przekleństwo wiszące nad Starą Studnią. Zupełnie, jakby jakieś zło gnębiło tę okolicę. I to jeszcze zanim pojawił się Tukeleen… Słuchając o tym, przypomniałem sobie innego demona. Tamareena Truciciela. Małego skurwiela, który kala nie tylko wodę. Plugawi całe otoczenie, a jego trucizna przenika ziemię, drzewa i powietrze, niszczy plony, przetrzebia inwentarz. Na ludzi sprowadza chorobę i rozpacz. Sączy się w serca niczym jad. Myślę, że to od niego zaczęło się nieszczęście tej osady.

– Skąd tyle o nim wiesz? To jakiś kompan z przeszłości? – zapytał Beszka.

Kerv sięgnął za koszulę i pokazał im kartę z bestiariusza. Niewiele mogli dojrzeć w wieczornej szarówce, ale obaj skinęli ze zrozumieniem.

– Jeśli mam rację, wciąż czai się w tej dziurze. To idealne miejsce dla takiej poczwary.

– A ty chcesz tam zleźć po ciemku – stwierdził Nahur, rzucając pod nogi zwój liny.

– Właśnie. Ubiję go na miejscu… – Kerv zawahał się, spoglądając w stronę studni. – Albo chociaż wykurzę. Tutaj jest napisane, że w walce wręcz to żaden mocarz. To plugawy wpływ truciciela jest potężny. Weźmiecie mój miecz i poczekacie, kto stamtąd wylezie.

– A jak on wygląda? Nie chciałbym pomylić jego paskudnej gęby z twoją – zażartował najemnik.

– Nie wiem, to było na innej stronicy – odpowiedział Kerv i zaśmiał się gorzko z sobie tylko znanego powodu.

Odpowiedź najwyraźniej nie zadowoliła Beszki.

– A jeśli to żaden ułomek? Po co tam włazić? Nie lepiej spalić?

Nahur popatrzył z niedowierzaniem.

– Chcesz wrzucić pochodnię do studni? Oj, Beszka. Aż dziw, że jeszcze żyjesz, kiedy mądrzejsi od ciebie gryzą ziemię.

– Szczerze mówiąc, myślałem o innym ogniu – odparł Beszka.

– No proszę, młody a wcale nie taki głupi. – Nahur nie krył zaskoczenia.

Potem obaj spojrzeli na Kerva z pytaniem w oczach.

– Nie – odrzekł. – Tamto zostawcie na inną okazję. Być może trzeba będzie spalić to miejsce do gołej ziemi.

– Zaczekaj chociaż do świtu – doradził Nahur.

– Zbyt wiele czasu już straciliśmy. Zostało nas trzech. Kto wie, ilu dotrwa do wschodu słońca?

– Tobie naprawdę życie niemiłe.

Beszka zajrzał ostrożnie w głąb szybu i pokręcił głową.

– Ciemno tam jak w dupie. Może jednak weźmiesz pochodnię?

– W wolnej ręce wolę trzymać coś innego – stwierdził Kerv, wyciągając zza pasa Beszki nóż. – Może uda się zaskoczyć demona w ciemnościach – dodał bez wiary w głosie, podnosząc powróz z ziemi.

Przerzucił sznur przez drewniany bęben i owinął się nim w pasie, a Nahur i Beszka uchwycili drugi koniec liny. Włożył nóż w zęby i zsunął się do ciemnego szybu.

Palce dłoni i stóp ślizgały się na kamieniach, rzadko natrafiając na punkt oparcia. Po jakimś czasie przestał się bujać na boki i tylko kręcił się powoli wokół własnej osi, opadając w głąb studni. A była głęboka. Znacznie głębsza, niż się spodziewał.

W ciemnościach słyszał jedynie skrzypienie liny, kapiące krople i coraz cichszy odgłos sapania dobiegający z góry. Potem gdzieś na granicy słyszalności złowił uchem dźwięk przypominający mruczenie. Czuł teraz chłód ciągnący z dołu. Tafla wody musiała być blisko.

Splótł linę pod pachą i chwycił nóż w dłoń. Przez chwilę kręcił się jeszcze, wytężając oczy w ciemności i rozglądając dookoła. Według bestiariusza Tamareen był niewielką, lecz paskudną kreaturą, a jego mocą nie była siła fizyczna.

Kerv zatrzymał wzrok na kamiennej ścianie po lewej i zamrugał. Zdawało mu się, że w mroku widzi fragment ciemniejszy od reszty ocembrowania. Czy to otwór prowadzący do poziomej odnogi szybu? A może po prostu kamienie w innym odcieniu?

Intensywnie wpatrując się w smolistą plamę, wysunął dłoń i spróbował dotknąć czerni czubkami palców. Drugą, w której trzymał nóż, też wyciągnął przed siebie. Zwisał przez chwilę wychylony do przodu, aż wreszcie poczuł pod opuszkami ciepłą wilgoć.

Ocembrowanie studni jest zazwyczaj wilgotne. Ale powinno być zimne – pomyślał i jednocześnie uświadomił sobie, że wpatruje się w niego troje małych, żółtych ślepi.

Zanim serce Kerva zabiło ponownie, najczarniejszy fragment ściany rzucił mu się do gardła. W ciasnej przestrzeni zakotłowało się, gdy płaszczkowaty demon zaatakował pazurami i kłami. Kerv nie pozostał dłużny. Dźgał i ciął nożem na oślep, szarpał, gryzł i darł błoniaste ciało paznokciami. Doromen Starszy miał poniekąd rację. Nie było czasu na strach. Walka była gwałtowna i krótka.

Kiedy wyciągnęli go na powierzchnię, cały umazany był czarną juchą. Odzienie miał poszarpane, ręce zakrwawione, a przez lewy policzek szła długa rana.

– Ładny już nie będziesz – stwierdził Nahur, wyraźnie rad, że widzi go żywego.

W odpowiedzi Kerv rzucił mu pod nogi poharatane truchło bestii.

Stojący z boku Beszka podszedł bliżej i przyświecił pochodnią.

– To małe gówno tak cię urządziło? – zapytał. A potem przebił ścierwo demona mieczem z tacyru.

Wtedy, po raz pierwszy od bardzo dawna, Kerv Czyste Ostrza zaśmiał się w głos. Aż im skóra ścierpła.

– Czyli dwa demony działały w zmowie, a od Truciciela wszystko się zaczęło – bardziej stwierdził, niż zapytał Nahur, gdy zasiedli wokół ogniska rozpalonego przed małą szopą. – Znaczy, całe to nieszczęście.

Ścierwo Tamareena skwierczało wśród płomieni, a czarny dym unosił się nad głowami, niknąc w mroku bezgwiezdnej nocy.

Kerv skinął ponuro, wpatrując się w ogień. To był ich jedyny sukces. Stracili większość ludzi, chociaż nie zdołali nawet zbliżyć się do Tukeleena. Na dodatek musieli zabić człowieka, po którego przybyli.

– Skąd się tutaj wziął? – zapytał Beszka, dźgając ścierwo badylem.

– Ta studnia pamięta czasy cesarstwa albo jeszcze wcześniejsze. Kto wie, może czyhał w niej przez te wszystkie lata, czekając na dogodną chwilę? – Kerv zamilkł, a po chwili dodał cicho:

– Jest jeszcze inna możliwość. Moim zdaniem pewniejsza…

Spojrzeli na niego z niepokojem.

– Gdzieś w pobliżu mają gniazdo – wyszeptał i wrzucił do ognia garść patyków.

Płomienie trawiące truchło buchnęły iskrami.

– Tak czy inaczej możemy podziękować Gervasowi – stwierdził już mocniejszym głosem. – Znaleźliśmy Truciciela przez zwykły przypadek.

Nahur uniósł brwi ze zdziwienia.

– Przypadek? Masz kartę z bestiariusza, na której szczęśliwym trafem znalazły się oba demony prześladujące tę wioskę. Kapłani nie czytują bestiariuszy, ale jak mniemam, Doromen spisał te poczwary zgodnie z alfabetem? Ta kolejność nie jest zatem przypadkowa…

Kerv uśmiechnął się szeroko. To właśnie była mysz, którą tak długo próbował schwytać.

– Też tak pomyślałem w pierwszej chwili. Wyłącznie przez roztargnienie – odpowiedział ku zaskoczeniu towarzyszy. – Lecz nie o alfabet chodziło. Wszystko stało się jaśniejsze, gdy przypomniałem sobie, że księga Doromena opisuje demony według hierarchii w domenie Geatusa. A także według tego, jak są ze sobą powiązane. Tam, gdzie swój plugawy jad sączy Tamareen, tam z czasem pojawi się i Tukeleen… A po nim pewnie następne demony. Nie zaglądałem do bestiariusza z księgozbioru Nevrina przez całe lata. Dlatego to przeoczyłem.

Nahur pokiwał z uznaniem, a potem rzekł:

– I nadal jesteś przekonany, że to przypadek? Obecność wśród nas człowieka, który zna pismo, zna właściwą księgę i wie o niej takie rzeczy, to według ciebie tylko przypadek?

Zdziwiony Kerv zerknął na kapłana. Po chwili dotarło do niego, co tamten ma na myśli. Ujął w dłoń gwiazdę, zawieszoną na szyi i spojrzał Nahurowi w oczy.

– Wierzysz, że on to wszystko zaplanował?

– Nie wszystko. Jednakże w niemal każdym wydarzeniu związanym z tą misją widzę jego cel. Więc tak, wierzę, że on to zaplanował. Bo jeśli nie on, to kto? – odpowiedział kapłan i poczuli się naraz nieswojo.

***

Obudziło go ukłucie stali przystawionej do gardła.

– Dlaczego to zrobiłeś, Kerv? Powiedz dlaczego? – zapytał Beszka, który stał nad nim z mieczem w dłoni.

Czubek klingi wbijał się w grdykę Kerva, a po twarzy młodego najemnika spływały łzy.

– Co zrobiłem? – zapytał Kerv i od razu domyślił się odpowiedzi.

Nie ruszając głową, rozejrzał się na boki. Ciało Nahura spoczywało niedaleko, wygięte w nienaturalnej pozie. Kapłan objął ostatnią, poranną wachtę. Mógł być martwy od kilku godzin.

Jaki cel miał twój bóg tym razem? – przemknęło Kervowi przez głowę, ale nie odważył się wypowiedzieć tej myśli na głos.

– Ja tego nie zrobiłem, Beszka. Gdybym to był ja, leżałbyś obok Nahura – mówił spokojnie, zastygły bez ruchu.

Beszka był wyraźnie roztrzęsiony, potrzebował czasu, by przemyśleć usłyszane słowa.

– Może jestem ci do czegoś potrzebny? Może ubiłeś Nahura we śnie? Różne rzeczy robiłeś we śnie. Widziałem na własne oczy – odparł Beszka płaczliwym głosem.

Kerv zwątpił na chwilę. A jeśli to prawda? Zaraz jednak odrzucił tę myśl.

– To nie ja! Przysięgam na Aegora. Vokel tak, Gervas też. Ale nie Nahur!

– Dlaczego miałbym ci wierzyć?

Kerv uniósł się nieco, napierając na ostrze, i szpic miecza wbił się w skórę na jego szyi. Raz jeszcze spojrzał na ciało przyjaciela i… zamarł. W zaciśniętej pięści kapłan trzymał amulet z rzemienia i muszelek.

Przełknął ślinę. Myśli zawirowały mu w głowie, aż wreszcie wszystkie elementy trafiły na swoje miejsce.

– Udowodnię to, tylko zaprowadź mnie do stodoły.

Beszka zawahał się, a potem skinął.

– Zgoda, ale pójdziesz tyłem.

Przemaszerowali zatem przez plac w dziwacznym szyku. Z przodu Kerv odwrócony plecami do celu i frontem do Beszki. Za nim rudy najemnik z mieczem przystawionym do szyi więźnia.

Szli powoli i ostrożnie. Zwłaszcza Kerv, który ze wszystkich sił starał się nie poślizgnąć na błotnistym podłożu. Gdyby upadł na tyłek, nie byłoby tragedii, gorzej, jeśli poleciałby na twarz. Do tego z ogromnym trudem panował nad chęcią obejrzenia się za siebie.

Wreszcie dotarli do wrót stodoły.

– Nikogo tutaj nie ma – oznajmił Beszka, zaglądając przez ramię więźnia do wnętrza.

Kerv tylko na to czekał. W jednej chwili odepchnął klingę w bok, odchylił się w tył i kopnął Beszkę w krocze. Kiedy najemnik zgiął się wpół, a ruda czupryna znalazła się na wysokości pasa, Kerv chwycił go za głowę i poprawił kolanem w twarz. Miecz wypadł Beszce z dłoni, gdy chłopak złapał się za nos.

Kerv podniósł broń, pochwycił rudzielca za kołnierz i pchnął z całej siły do środka budynku. Zaraz doskoczył do niego, odwrócił na wznak i przyparł do ziemi. Wolną ręką ujął za kark, a miecz przyłożył do piersi leżącego.

Oczy, w których wcześniej nieraz widział podziw, teraz patrzyły na Kerva ze strachem. Beszka oddychał ciężko przez rozbity nos i płakał.

Kerv przyglądał mu się ponuro. Czekał.

Wreszcie usłyszał szelest. Skrzypienie. Szuranie stóp. Nie byli już sami.

Czuł na sobie ich spojrzenia. Zaglądali do stodoły przez szpary i szczeliny, kilka dziecięcych głów wychyliło się zza rozwartych wrót.

Beszka wciąż sapał, pociągając nosem. Kerv przytrzymał go lewą ręką za kark, opierając czubek miecza o tors. Blisko serca.

– Posłuchaj mnie, Beszka – wyszeptał. – Tylko słuchaj uważnie. Śmierci się nie lękaj, krocz za mną ku ciemności…

Słysząc słowa modlitwy do bożego bękarta, najemnik wytrzeszczył oczy z przerażenia.

– Więc to jednak ty! Wierzyłem w ciebie…

Kerv chwycił go jeszcze mocniej i naparł mieczem, wbijając sztych na ćwierć cala i dziurawiąc skórzany kaftan.

Wiedział, że wciąż patrzą, ale nie tylko spojrzenia mu towarzyszyły. Teraz słyszał również szepty, dochodzące z każdej strony. Modlili się razem z nim. Do Geatusa.

– Zamknij się i słuchaj! – rzekł z siłą.

I patrząc ofierze prosto w oczy, powtórzył, tym razem wypowiadając wersety z księgi bękarta niczym inkantację:

– Śmierci się nie lękaj, krocz za mną ku ciemności. Niech ogień, ból i rozpacz matek znaczą naszą ścieżkę!

Beszka wciąż wpatrywał się w Kerva wstrząśnięty, ale w jego oczach pojawiło się zrozumienie. Wreszcie przytaknął, zrezygnowany. Kerv przesunął miecz, a potem opuścił klingę i ciało najemnika opadło na klepisko.

Za plecami usłyszał szmer przyciszonych głosów. Po nim kroki. Znów czekał cierpliwie.

Pierwszy zjawił się Umas. Po nim następni. Starsze i młodsze dzieci, kobiety. Ignorując dwójkę mężczyzn zastygłych w śmiertelnym uścisku, kierowały się w kąt stodoły. Ten sam, w którym ocaleli mieszkańcy gromadzili się do tej pory. Którego strzegli.

A następnie odgarnęli słomę i zaczęli kopać. Gołymi rękami, palcami zakrzywionymi niczym szpony. Bez słowa. Tępo wpatrzeni w ziemię.

Z początku przyglądał się w milczeniu. W miarę jak pojmował więcej, oczy Kerva rozszerzały się ze zdumienia, a twarz wykrzywiała narastająca odraza.

Kiedy ukończyli swoje dzieło, powstali z kolan i opuścili stodołę. Jako ostatni Umas i młoda kobieta, dla której zabił Vokela. Gdy obejrzała się, posyłając mu drwiący uśmiech, niemal zerwał się za nią z mieczem. Ale wytrzymał.

Wkrótce potem w rozkopanym miejscu otworzył się drewniany właz i spod ziemi zaczęli wynurzać się inni. Mężczyźni, kobiety i starcy. W podartych łachmanach, z pustką w oczach, umazani zaschniętą krwią. Uzbrojeni w sierpy, cepy, widły. Kilkunastu opętanych przez Tukeleena. Jego horda.

Upiorny pochód przemaszerował bez słowa i dołączył do reszty czekającej na zewnątrz. Żadne nawet nie spojrzało na niego. Zupełnie, jakby był przedmiotem, kimś zupełnie nieważnym. Albo jednym z nich.

Odczekał jeszcze chwilę, zaciskając dłoń na rękojeści miecza. Wreszcie podniósł się ciężko i schował ostrze, by ruszyć za nimi. Zaprowadzą go do gniazda. Powiodą prosto do swego pana… Zamarł, słysząc nowy dźwięk. Cichy chichot dobiegający z zewnątrz.

Od strony wrót potoczyła się głowa. Po kilku obrotach zatrzymała się kilka stóp od Kerva.

Od razu rozpoznał szczerbatą gębę Ginty.

W ślad za głową, w jasnym świetle porannego słońca, do stodoły wkroczył ciemnowłosy chłopiec. Pierwsze, co rzucało się w oczy, to nieludzka twarz przybysza. Dziwnie pociągła i wąska. Całe ciało dziecka wydawało się nienaturalnie smukłe. Nie tyle chude, ile właśnie smukłe. Odrodzony demon. Tukeleen Plugawy.

Wciąż jest młody, jeszcze nie w pełni mocy i sił. Jednak w jego ślepiach już siedzi mały, kłamliwy skurwysyn – pomyślał Kerv. Oszukał klechę, omamił mieszkańców wioski. Ja też dałem się zwodzić jak pijany ślepiec.

Potem wspomniał Vokela, ubitego za nic i bezbronnego w chwili śmierci – a szczawik wygiął usta w paskudnym uśmiechu. Jakby czytał w myślach.

Przed oczami stanęli mu zaszlachtowani strażnicy – młody uniósł brwi i ułożył usta w dzióbek.

Przypomniał sobie oszalałego klechę, spalonego żywcem – w oczach dzieciaka zatańczyły wesołe iskierki.

Gdy pomyślał o Gervasie, usta Tukeleena wykrzywił dziwaczny uśmiech.

Kerv zacisnął zęby. Chciało mu się wyć z wściekłości. Czy wszyscy oni zginęli przez jego głupotę? Czy przez cały ten czas był tylko narzędziem w rękach demona?

– Spotkaliśmy się już? – zapytał, patrząc w ślepia bestii ukrytej w niewinnej postaci.

W głębi duszy zaś zadawał sobie inne pytania: a jeśli dał się oszukać podwójnie? Czy zwodził go nie tylko kłamliwy Tukeleen, pchając do czynów, którymi on, Kerv przeklęty, próbował odpokutować swoje winy? Czy zwiódł go również sam Geatus, bóg zła i wszelkich niegodziwości, pozwalając wierzyć, że zabijanie kogokolwiek i czegokolwiek może być działaniem na chwałę Aegora? Mamiąc ułudą, że słyszy głos sumienia, podczas gdy słyszał podszepty bożego bękarta? Czy to przez pychę i próżność ustawił się ponad innymi, których osądzał i karał, przekonany o słuszności obranej drogi do odkupienia? I wreszcie, kim była postać ze snu, która obiecywała rozgrzeszenie? W czyim imieniu działał przez cały czas, zaślepiony lub nieświadomy?

Tymczasem demon przyglądał mu się uważnie, wyraźnie zaskoczony pytaniem. Czy pomiot Geatusa potrafi tak dobrze udawać? Kerv nie zdołał tego rozstrzygnąć, więc sięgnął po miecz.

– To ci nie pomoże… – zapewnił Tukeleen głosem dorosłego mężczyzny, ale zamilkł na widok ostrza z tacyru.

– Boisz się mnie – stwierdził Kerv i jednocześnie sam przestał się bać.

Nie pragnął niczego, co mógłby mu zaoferować podstępny pomiot Geatusa. Poza śmiercią, ale o nią nie musiał nikogo prosić.

– Czy wiesz, że razem możemy przywrócić do życia twoją panią? – zapytał demon, a jego namiętny, kobiecy głos brzmiał dokładnie tak, jakby te słowa wypowiedziała Calevee.

– To ja wydałem ją na śmierć – odparł człowiek.

Tukeleen zrozumiał swój błąd i odsunął się na trzy kroki.

– Byłeś jednym z nas… – zaczął. Dla odmiany dziecięcym głosikiem.

Nie mógł zacząć gorzej. Kerv warknął niewyraźnie i ruszył do ataku. A wtedy demon rzucił się do ucieczki.

***

Biegł za dzieckiem z mieczem w dłoni i myślał, jak paskudnie to musi wyglądać z boku. Gonił między domostwami, później przez pole, aż do pierwszej linii drzew. Demon w ludzkim ciele był naprawdę szybki i zwinny. Na skraju lasu Kerv zawahał się w obawie przed pułapką zastawioną przez resztę hordy i zatrzymał, aby złapać oddech. Potem ostrożnie wkroczył w gęstwinę pełną kolczastych krzewów i ciernistych drzew.

Gdzieś przed sobą wciąż słyszał szelest, więc szedł dalej, nieustannie nasłuchując. Przedzierał się przez wysokie paprocie; zrywając z twarzy pajęczyny, odgarniając liście ciężkie od pijawek i kleszczy.

Wreszcie wyszedł spomiędzy krzaków i przystanął na skraju otwartej przestrzeni otoczonej lasem. Przed nim rozciągała się bagnista niecka. Skrzywił się i zasłonił twarz ręką, gdy niewiarygodny smród uderzył go w nozdrza. Jakby dostał cios pięścią.

Powietrze ciemne było od wirujących i bzyczących tabunów. Zmrużył oczy – to kłębowiska much i komarów krążyły szaleńczo nad trzęsawiskiem. Pod nimi, zanurzone w płytkim bagnie, leżały wzdęte ciała. Dziesiątki ciał. Ludzkich i zwierzęcych.

Aż przysiadł, oszołomiony tym widokiem. Nie tego się spodziewał.

Zszedł w głąb niecki i ruszył przez podmokły teren, ostrożnie stawiając kroki na kępach brązowej trawy. Oddychał ciężko, już po kilku krokach rozbolała go głowa. Idąc, wciąż rozglądał się na boki. Minął martwego jelenia z nabrzmiałym brzuchem, w który upchnięto coś wielkiego i kanciastego. Potem zwłoki kobiety. Jej tułów był dosłownie rozerwany od środka, a oczy wpatrywały się pustym wzrokiem w niebo.

Nieco dalej dostrzegł Madera.

Łysy wiarus wciąż jeszcze żył. Leżał na plecach, w błocie, a koszulę i skórzaną kurtę rozdarto na nim, odsłaniając korpus. Jego ciało, rozcięte uprzednio trzema długimi sztychami układającymi się w prostą gwiazdę, pozszywano podobnie jak u Pelona. Tymi samymi grubymi nićmi zszyto usta Madera. Wzrok miał nieprzytomny, prawdopodobnie otumaniono go jakimś wywarem, ale gdy zobaczył nad sobą Kerva, jęknął cicho, a ten aż podskoczył, słysząc żywy głos pośród koszmaru.

Czyste Ostrza przystawił palec do ust:

– Wrócę. Obiecuję, że wrócę.

I poszedł dalej. Mader odprowadził go przerażonym spojrzeniem, a jego brzuch lekko wzdymał się i poruszał rozpychany przez plugawego intruza, który układał się właśnie we wnętrznościach mężczyzny.

Z każdym krokiem Kerv stąpał z większym trudem. Obraz, który rozpościerał się przed nim, obezwładniał i przygniatał swoim okropieństwem. A przecież widział wcześniej rzeczy okrutne i straszne. Sam brał w nich udział. Tylko dlatego resztkami sił opierał się bezmiarowi zła wypełniającemu bagniste uroczysko. Czy zatem ktoś przygotował go na ten właśnie dzień, oddając niegdyś we władanie demonicy? Czy zło, które oglądał i czynił w przeszłości, miało być teraz jego tarczą i siłą?

Blady jak pergamin mijał szkielety ogryzione już przez robaki i truchła dawno uległe rozkładowi. Ciała surogatek martwych od niedawna, jak nieszczęsny Vokel, którego trupa wypatrzył pośród traw, albo nadal żywych. Z brzuchami wciąż wzdętymi lub już otwartymi, z których wydostały się bądź zostały wyjęte istoty zrodzone w koszmarnej parodii narodzin. Nawet nie chciał zgadywać, co w nich zaszyto, by wypełnić bluźniercze wobec Aegora i natury rytuały.

Wreszcie stanął na środku grzęzawiska. Cały się trząsł, kręciło mu się w głowie i z trudem powstrzymywał wymioty. Ile zła przyszło na świat i poszło w świat z tego miejsca? Czy właśnie tutaj, w tym plugawym zakątku, przywołano do życia Calevee?

Pod białą sierścią opinającą brzuch łani, która leżała u jego stóp, coś się poruszyło, naciągając skórę od środka. Zaraz potem na jasnym włosiu pojawiła się krew i z wnętrza wysunął się czarny pazur. Kerv bez namysłu przeszył mieczem wydęty brzuch zwierzęcia.

Coś wydało z siebie ostry pisk i zaszamotało gwałtownie wewnątrz łani. Dźgnął ponownie i w tej samej chwili usłyszał przeraźliwy wrzask niosący się ponad bagniskiem. Spojrzał przed siebie, wciąż mrużąc oczy.

Nie był sam.

Na tle uschniętych szarych drzew po drugiej stronie mokradła czekała na niego horda. Wieśniacy stali w grupie, po kolana w bagnie, uzbrojeni jak pospolite ruszenie. Nie dostrzegł ich wcześniej przez kłęby much i załzawione oczy. W szarych łachmanach niemal zlewali się z tłem. Ale wiedząc, na co patrzy, przyjrzał się im dokładnie.

Byli tutaj wszyscy mieszkańcy Starej Studni. Dzieci Aegora i plugawy pomiot Geatusa. Młodzi, starzy i ci, których wieku nie sposób odgadnąć. Stali za daleko, by mógł dostrzec ich oblicza, ale był pewny, że uśmiechają się tym samym grymasem, który widział wcześniej u demona z twarzą dziecka. Przecież wszedł prosto w ich pułapkę.

Gęste powietrze znów rozdarł wrzask. Tukeleen ruszył, by poprowadzić hordę do walki, ale zatrzymał się natychmiast, gdy miecz Kerva zawisł nad kolejnym nabrzmiałym truchłem.

Na ten widok Czyste Ostrza uśmiechnął się z zadowoleniem. Nadszedł czas na jego niespodziankę. Spojrzał za siebie przez ramię. Najpierw z niepokojem, ale zaraz oczy mu rozbłysły, a przygarbione ciało wyprostowało się, jakby nadzieja tchnęła w nie nowe siły.

Na wzniesieniu, z którego niedawno zszedł w głąb bagnistej niecki, stał teraz Beszka. Nawet z daleka widać było rudą czuprynę. W obu dłoniach najemnik trzymał pękate manierki z żywym ogniem.

„Śmierci się nie lękaj, krocz za mną ku ciemności. Ogień, ból i rozpacz matek znaczą naszą ścieżkę”.

Trudno było zaufać inteligencji młokosa, ale Kerv nie miał wyboru. Markując śmiertelny cios, którym zakończył walkę w stodole, zdał się na bystrość Beszki i zaufał, że odwracając się do młodego najemnika plecami, nie przyjmie żelaza pod serce. I że tamten nie ucieknie, korzystając z okazji, tylko pójdzie śladem Kerva, gdziekolwiek go zaprowadzi.

Zaryzykował wszystko, zdając się na prostą sztuczkę, która miała wyprowadzić w pole mistrza fałszu i obłudy oraz jego sługi. Widać, obaj z Beszką wypadli wiarygodnie. A może pewny swego Tukeleen nie spodziewał się takiego kroku z ich strony?

Tymczasem Beszka odkorkował manierkę i rzucił szerokim łukiem na lewo od Kerva. To samo zrobił z drugą, tyle że cisnął ją na prawo. A później powtórzył to z kolejnymi dwiema, które wyjął z sakwy zawieszonej na ramieniu.

Przez moment niewiele się działo. Płonąca czerwonym ogniem ciecz rozlała się w płytkich kałużach, nie gasnąc w zetknięciu z wodą. Na tym polegała jej magiczna natura i Kerv miał nadzieję, że płomienie pochłoną chociaż kilka z makabrycznych inkubatorów.

Ale potem zdarzył się cud. W jednej chwili ogień nasilił się gwałtownie i buchnął w kilku innych miejscach z nową mocą. Następnie popędził dalej, przez bagnistą nieckę, ogarniając upiorne cmentarzysko i zarazem wylęgarnię oraz kępy brązowej trawy. Płomienie miały teraz dziwny, niebieskawy kolor. Zupełnie jak w koszmarach nawiedzających Kerva od wielu dni.

Beszka krzyknął radośnie, a świta Tukeleena zawtórowała mu, wydzierając się żałosnym chórem, gdy żywy ogień dotarł na drugą stronę mokradła. Już po chwili błękitny pierścień domknął się i uwięził Kerva razem z hordą demona w ognistej pułapce.

Bagienne powietrze! Kerv słyszał o jeziorach, które eksplodowały w czasie burzy lub tygodniami płonęły niebieskim ogniem.

„W niemal każdym wydarzeniu związanym z tą misją widzę jego cel…” – powiedział Nahur dzień przed swoją śmiercią. Może to i prawda – pomyślał Kerv. Ale czy była to sprawka Aegora, czy zwykłe zrządzenie losu, nie miało już znaczenia.

Zerwał łańcuch z gwiazdą i odrzucił daleko w bok. Ciążył mu przez cały ten czas, ranił, krępował nie tylko ciało, ale i myśli. Nie dla Aegora będzie walczył i zabijał. Nie dla jego pokrętnych celów wyciągnął ostrze. I szczerze wierzył, że nie dla Geatusa.

Robi to dla siebie.

Zacisnął palce na rękojeści miecza z tacyru i ruszył powoli, brodząc po kolana w bagnisku, a wokół szalały płomienie. Kroczył sam pośród demonów narodzonych, nienarodzonych i tych ścierających się w duszy Kerva. Gdy horda wyszła mu naprzeciw, krzyknął i przyspieszył kroku.

Zaczął od dzieci. A wszystkie demony świata zawyły.

I nadal nie wiedział, czy wyją z wściekłości, czy z radości, że znów zabija.

Powrót do listy opowiadań

Marek Kolenda – rocznik ‘73. Debiutował w 2005 roku na łamach „Fahrenheita”. Po latach wrócił po pisania, publikując m.in. w pokonkursowych antologiach W głębi snów oraz Granice nieskończoności. Jego teksty znalazły się także w zbiorach Fantastyczne pióra 2018, Fantastyczne pióra 2019 oraz antologii Nowoświaty wydawnictwa SQN.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25422

Ubłociłam się, zmokłam, nawąchałam smrodliwych woni, a widoki, które przyszło mi oglądać, były tyleż przerażające, co odrażające. Jednakowoż niczego nie żałuję, Marasie, bo opowiadanie czytało się świetnie, zwłaszcza że zaludniłeś je wielce ciekawymi postaciami, a poza głównym wątkiem poszukiwania demonów mogłam poczuć osobliwy i nader mroczny klimat horroru, mogłam też cieszyć się swoistą zagadką kryminalną, co znakomicie ubarwiło całą historię i sprawiło, że lekturę mogę uznać za szalenie satysfakcjonującą.

regulatorzy

Najmocniejszą stroną opowiadania jest nie fabuła sama w sobie (choć pozostaje interesująca), ale stworzona przez ciebie postać, o której chce się czytać. Chętnie poznałbym dalsze losy Kerva i dowiedział się, czy znalazł odpowiedzi na swoje pytania. Moim zdaniem Kerv jest świetnym materiałem na bohatera całego cyklu.

Gekikara

Zaczynasz od sceny, która od razu zahacza czytelnika, później konsekwentnie wciągasz go w fabułę, rozwijasz odpowiednie sceny, żeby zakończyć dobrą, dynamiczną konfrontacją. Doceniam to, szczególnie że teraz dużo autorów, zwłaszcza na papierze, sili się na wydumane esy floresy i ezoteryczne niby rozkminy, udając że ich tekst jest taaak niezwykle głęboki. Ty, że tak powiem, potraktowałeś mnie uczciwie, nie rzucałeś mi piaskiem w oczy, nie ustawiałeś luster, nie dymiłeś, a ja to doceniam.

Łukasz Kuliński

Potrafisz stworzyć nastrój wilgotnego, parnego i brudnego świata, w którym nic, dosłownie nic, nie jest czyste i niewinne.

Psychofish

(…) wychodzi ci tutaj budowanie nastroju grozy i makabry – te sceny zapamiętałam jako najlepsze, łapiące czytelnika i nie pozwalające odłożyć tekstu; zupełnie nie odczułam, że jest aż taki długi, jak wskazuje liczba znaków…

ninedin

Zacznę od tego, że bardzo lubię klasyczne fantasy w takim wydaniu i zdecydowanie nie zawodzisz oczekiwań czytelnika. Kreślisz bohaterów i wycinek świata tak, że bez zbędnych ceregieli wchodzimy od razu w Twój świat i zmagamy się z tymi samymi rzeczami co bohaterowie. Jest tu wiele sprawdzonych motywów, ale nie ma wrażenia powtarzalności. Podoba mi się też bardzo postać Kerva. Bardzo przyjemna lektura.

oidrin

Tekst przede wszystkim stoi klimatem. Jak na kawał solidnego dark fantasy przystało, mamy brud i mrok, mamy upadłego i wątpliwego moralnie bohatera, mamy innych, nieokrzesanych i raczej odpychających, mamy zapuszczoną wieś pośród niczego i zło korumpujące niewinnych ludzi. W zasadzie odhaczone klasyczne punktu tego typu literatury, odhaczone w sposób bardzo solidny i satysfakcjonujący.

Arnubis

Powrót do listy opowiadań

Wszystkie teraźniejszości Bena Memmortigona

Daniel Kordowski

Zazwyczaj nie śnię.

Jasne, badania dowodzą, że każdy ma sny. Wiem o tym i nie zamierzam podważać faktów naukowych. Jednak nie zamierzam również odrzucać własnego doświadczenia, ponieważ wtedy mógłbym zakwestionować wszystko, a od tego tylko krok do obłędu. Dlatego przyjmuję, że zazwyczaj śnię o Pustce. Wielkiej, czarnej, wszechogarniającej, bezdźwięcznej Pustce.

Budzę się potem równie pusty jak ta Pustka. Nie jestem wypoczęty, ale też nie zmęczony. Nie czuję się dobrze ani źle. W ogóle nic nie czuję. Wstaję i robię swoje. Bez refleksji. Jestem – jak to powiedzieć – wygaszony.

Wyobrażam sobie, że tak wygląda nirwana.

Czasem widzę we śnie tylko figury geometryczne albo pasma kolorowego światła, poruszające się w chaotycznym tańcu o niewiadomym znaczeniu, lub po prostu bez znaczenia. Niekiedy obserwuję migawki z życia. Nie mojego, tylko kogoś podobnego do mnie. Są za krótkie, bym mógł znaleźć w nich sens.

Bywa też, że śnię koszmary. Budzę się z bijącym sercem, w ostatniej chwili powstrzymując krzyk. To najlepsze ze wszystkich snów. Dzięki nim cieszę się, że jestem we własnym łóżku.

Ale są jeszcze szczęśliwe sny – w których żyję pełnią życia, jestem u progu dorosłości, mam karierę przed sobą albo znajduję prawdziwą miłość. Wraz z przebudzeniem nadchodzi uczucie żalu.

Potem odwracam głowę, patrzę na śpiącą obok Sarę, przypominam sobie, że to wszystko już za mną, i czuję się jeszcze bardziej samotny.

Jedna mikroskopijna drobina rozpaczy w nieskończenie pustym wszechświecie.

***

– Proszę jeszcze raz, powoli i od początku.

Kobieta poprawia mi opaskę na ramieniu, dokręca zaciski na siatce opinającej moją głowę, aż zaczynają sprawiać ból, po czym włącza urządzenie wielkości walizki, by przypatrywać się odczytom.

– To wariograf? – pytam. Nie, żebym miał coś do ukrycia. – Czy ktoś mi powie, o co jestem podejrzany?

– Panie…

– Memmortigon. – Wzdycham. Ona nawet nie wie, jak się nazywam.

– Niech pan po prostu wypełnia polecenia – odpowiada tonem znudzonej urzędniczki. – Jeśli rzeczywiście niczego pan nie wie, to niczego nie mogę panu zdradzić. A jeśli pan jednak coś wie, to moje wyjaśnienia są zbędne.

Poddaję się. Nie mam z nią szans.

Biorę głęboki wdech, by uspokoić myśli (nie działa), i zaczynam opowiadać:

– Nazywam się Ben Memmortigon, mam trzydzieści pięć lat. Pracuję na osiemnastym piętrze Firmy – nie wymieniam jej nazwy, bo nie ma po co – w Dziale Komunikacji między Działami. Pracuję po dwanaście godzin dziennie. Mam kredyt hipoteczny na pięćdziesiąt lat, dwanaście kredytów konsumenckich i zdolność na…

– Proszę się skupić na wczorajszej nocy.

Wczorajsza noc.

– Nie pamiętam, już mówiłem, że…

– Proszę opowiedzieć o ostatnim, co pan pamięta.

Znam ten typ. Ona łatwo się nie podda. Taksuje mnie zimnym spojrzeniem, zerkając znad oprawek okularów. Nie potrzebuje ich. Jeśli kiedyś miała wadę wzroku, to na pewno ją zoperowała jak wszyscy. Okulary służą tylko do wywołania określonego efektu psychologicznego. Wiem o tym, ale i tak na mnie działa.

– Holo zniknęło. Zobaczyłem obdrapane ściany budynków, na których normalnie widziałbym reklamy tanich samochodów i promocje sklepów wysyłkowych. Kolory straciły na intensywności, noc stała się ciemniejsza. Wie pani, że światło co drugiej latarni to holo? Też nie wiedziałem, póki…

Kobieta unosi brew. Wolałbym dać jej to, czego ode mnie oczekuje, ale w głowie mam pustkę.

– Póki co? – ponagla mnie.

No właśnie, póki co?

Siedzę w ciasnej sali przesłuchań. Światło pojedynczej żarówki razi w oczy, ilekroć je podniosę. Czaszka promieniuje bólem, pasta do elektroencefalografii drażni skórę głowy.

Do tego ten dźwięk.

Pojawił się i nie chce zniknąć.

– Czy można to wyłączyć? – pytam.

Kobieta nie odpowiada, marszczy czoło.

– To budzik? – dopytuję. – Ktoś dzwoni?

– Gra na czas – odzywa się mężczyzna w czarnym garniturze siedzący na czerwonej sofie w rogu. Dopiero teraz go zauważam. – To on.

– To nie on – odpowiada drugi, ubrany na biało.

– Proszę sobie przypomnieć – naciska kobieta. – Proszę sobie przypomnieć: co pan robił zeszłej nocy? – powtarza wciąż to samo pytanie, ale już jej nie słucham.

Dźwięk zagłusza słowa. Nie jestem w stanie się skupić na niczym innym.

Poznaję go. To piosenka. Hit sprzed lat. Today Is a Good Day for Dying.

Muszę ją wyłączyć.

Muszę.

***

Jest wczoraj.

Siedzę przy biurku, w wielkim, zajmującym prawie całe piętro pomieszczeniu, zastawionym identycznymi stanowiskami pracy. Wszystkie co do jednego zajęli już pracownicy. Widoczni, niczym nie zasłonięci, każdy zapatrzony w nieokreśloną dal, każdy obserwujący swoje własne holo – obraz wyświetlany wprost w mózgu. Nie zwracają uwagi na mnie, tak samo jak ja na nich.

Mnie się poszczęściło. Jestem zwrócony twarzą do okna.

Zanim odpalę terminal i widok za oknem zasłonią wiadomości, harmonogramy, plany zadań i statystyki mówiące o tym, jak niski wynik osiągnąłem i w jak głębokiej dupie się znajduję, chcę jeszcze rzucić okiem na miasto.

Patrzę na betonowe parkingi pełne służbowych aut, na asfaltowe wstęgi ulic i brukowane chodniki – na razie są puste, ale wkrótce, gdy tylko galerie handlowe rozpoczną pracę, wyleją się na nie tłumy przechodniów. Patrzę na zaułki, w których koczują bezdomni, błąkają się dryferzy pogrążeni w holograficznych światach i narkomani otumanieni złotym pyłem, nie odróżniający jawy od snu. Patrzę wreszcie na ściany wieżowców, na niebo, na dachy odległych bloków mieszkalnych, wszędzie tam, gdzie rzeczywistość przykrywają spersonalizowane holoreklamy.

Nowy, inteligentny ekspres, który wyprzedza twoje pragnienia! Po synchronizacji z wszczepką zaparzy kawę, nim twój mózg zadecyduje, że masz na nią ochotę. Już od dziesięciu rat zero procent.

Znudziła cię domowa rutyna? Potrzebujesz prawdziwie nieziemskich doznań? Płomień namiętności w twoim małżeństwie już dawno się wypalił? Nowa Afrodit XS zabierze cię na planetę przyjemności. Do wyboru aż szesnaście typów fizjonomii. Android możliwy do wynajęcia na godziny.

Już dziś, promocja! Przy zakupie usługi fast food w abonamencie na co najmniej dwanaście miesięcy, pierwszy kwartał gratis.

Nie dające cienia neonowe światła holo są tak ostre, że aż mrużę oczy. A przecież to iluzje transmitowane wprost do mojej głowy. Tylko iluzje.

Aż iluzje.

Do rozpoczęcia porannej zmiany zostało dwadzieścia minut, więc wszyscy są już na miejscach. Ci, którzy chcą wykonać plan, zaczynają co najmniej pół godziny wcześniej. To jest w dobrym tonie.

Może zacząłbym wcześniej, gdyby nie to, że wczoraj wziąłem tabletki Sary. Przespałem czternaście godzin i budzik ledwo zdołał przywrócić mnie światu. Kiedy wychodziłem, Sara nadal była nieprzytomna.

Już dawno przestała żyć prawdziwym życiem.

Wszystko się popieprzyło od śmierci Rosie.

Może gdyby żyła, co dzień zaczynałbym o ósmej trzydzieści i walczył o tytuł pracownika miesiąca, ciesząc się, że poświęcając dodatkowe dwanaście godzin tygodniowo, jestem w stanie powiększyć swoją zdolność kredytową, by wziąć na raty kolejną setkę gadżetów niezbędnych w każdym nowoczesnym domu, których w gruncie rzeczy nikt z nas nie potrzebuje.

Może.

Podłączam się do sieci lokalnej i odpalam służbowe holo.

***

– Próbowałeś pyłu? – pyta Sara, a w jej oczach tańczą iskierki.

Obydwoje mamy po dwadzieścia lat, plany, marzenia i widoki na przyszłość, ale o tym później. Tu i teraz mamy przede wszystkim tę chwilę na czerwonej sofie, która wydaje mi się znajoma, i wcale nie dlatego że zajmuje poczesne miejsce w salonie studenckiego bractwa ani dlatego że na niej (jeśli moje nadzieje nie okażą się płonne) zrobię to z Sarą. Powód jest inny, jednak nie zastanawiam się nad tym, coś o wiele ważniejszego zaprząta teraz moje myśli, bo oto dłoń Sary ląduje na moim udzie, jeszcze w granicach przyzwoitości, ale wystarczy kilka centymetrów w górę, by…

Ludzie tańczą. Cały salon tonie w półmroku, z którym zmaga się światło stroboskopowych lamp. Białe koszule i symbole wymalowane luminescencyjną farbą na obnażonych ciałach świecą w ultrafiolecie. Jakaś para uprawia seks w kącie salonu. Na suficie ktoś umieścił holo Drogi Mlecznej, więc jest jakby romantycznie, bo nad naszymi głowami krążą gwiazdy. A może to przez alkohol?

Z głośników płyną dźwięki ostatniego hitu The Travelers, Today is a Good Day for Dying.

To wszystko dzieje się wokół nas, ale nie jesteśmy tego częścią. Ja nie jestem. Równie dobrze mógłbym tu być sam z Sarą.

– Nie, co to? – odpowiadam, chociaż tak naprawdę słyszałem o złotym pyle. Po prostu chcę słuchać jej głosu.

– To nowy narkotyk. Podobno produkują go z grzybów używanych przez aborygeńskich szamanów – opowiada, a przez moją głowę przemyka pytanie: gdzie się podziała ta ekscytująca, pełna pasji dziewczyna? Ale to nie ma sensu, przecież jest tu, przede mną, dopiero się poznaliśmy. Chyba za dużo wypiłem. – Podobno ta piosenka jest o nim.

Już nie wiem, co jawą, co snem

Jednym noc i dzień

Czas obraca się wokół mnie

Nie ma kiedy, nie ma gdzie

Próbuję zrozumieć sens wplecionych w melodię słów. Bez powodzenia.

Sara uśmiecha się, sięga po torebkę, chwyta moją dłoń i coś mówi.

Zaraz ją pocałuję, potem będziemy się pieprzyć na oczach wszystkich, jeszcze później razem skończymy studia – ja nauki społeczne, ona religioznawstwo – i wynajmiemy pierwsze wspólne lokum. Ja zacznę pracować w Firmie, a Sara zajmie się garncarstwem, bo zawsze było jej pasją. Kiedy zajdzie w ciążę, weźmiemy kredyt na mieszkanie. Urodzi się Rosie.

Lekarze powiedzą, że to ukryta wada genetyczna, że odsetek dzieci, które nie przeżywają implantacji wszczepki neuronowej, jest znikomy, mniejszy niż jedna dziesiąta procenta, że była słaba i prawdopodobnie i tak by nie przeżyła.

Sara otrzyma pomoc psychologa.

Ja dostanę dwa dni urlopu.

– Co się dzieje? – Pytanie kieruję do siebie, ale nie znam odpowiedzi.

Odtrącam dłoń Sary i wstaję. Rozglądam się dookoła z głębokim przeczuciem, że nie tak powinno być. Jakaś siła targa moim ciałem, jakby ktoś trzymał mnie za ramiona i potrząsał.

Jeśli teraz odejdę, każde z nas pójdzie własną drogą. Nie zatrudnię się w żadnej korporacji, zostanę działaczem społecznym, będę pomagać dryferom, prowadzić kółko miłośników dwudziestowiecznego kina i narzekać, że przez ostatnie dwadzieścia pięć lat nie powstał żaden oryginalny film, jedynie rebooty, remastery, remake’i…

Zupełnie jakby wszystko już było i pozostało nam tylko odtwarzać przeszłość.

– To stan bardo – wyjaśnia Sara, dziwnie spokojna. – Sen, który nie jest snem.

***

Sen, który nie jest snem. Tylko Sara mogła powiedzieć coś podobnego.

Tak wygląda jej życie, odkąd straciliśmy Rosie. Snuje się po domu z oczami przesłoniętymi holo, zanurzona w nieistniejącym świecie (nigdy nie opowiada o tym, co w nim widzi, mogę tylko zgadywać) z ustawioną blokadą wspomnień, albo śpi. O czym śni – też mi nie mówi, choć czasem wtedy płacze, więc nie muszę pytać.

– Halo? Halo? Słyszy mnie pan? – Kobieta potrząsająca moim ramieniem nie wydaje się szczególnie zmartwiona. – Jest pan z powrotem?

Światło zwisającej z sufitu pojedynczej żarówki oślepia. Próbuję na nią nie patrzeć, ale okazuje się, że leżę na stole, a rozjarzona szklana bańka wisi nad moją głową.

– Złoty pył – mówię, zaniepokojony odkryciem, i siadam na stole. Wciąż czuję zaciśniętą na czaszce siatkę z elektrodami, nigdzie nie zniknęła. Tak samo jak opaska ciśnieniomierza na ramieniu. – Ktoś mi podał złoty pył. A wy chcecie wiedzieć kto.

Kobieta nie odpowiada. Kiwa głową, ale nie w wyrazie potwierdzenia, raczej jak pogrążona w myślach, i już zaczynam podejrzewać, dlaczego nic mi nie mówią.

Nie chodzi o to, co zrobiłem, tylko o to, co zrobię.

***

Istnieje wiele opinii na temat tego, czym jest złoty pył, a wszystkie zgadzają się tylko w jednym – to narkotyk inny niż wszystkie.

Pojawił się sześć lat temu jako miejska legenda, bo nikt nie wiedział, od kogo można go dostać i gdzie szukać – byli tylko ci, którzy go spróbowali.

Niektórzy twierdzą, że zażywają pył cały czas, inni, że wystarczy tylko jedna dawka, bo efekt pyłu nigdy nie mija, ale nikt nie piśnie słowa, jak zdobyć narkotyk – to zdaje się zazdrośnie strzeżoną tajemnicą.

Sam pył ma stanowić ekstrakt z nowo odkrytych halucynogennych grzybów (proweniencji różnej, zależnie od wersji tej historii), mieszankę wszystkich znanych wpływających na percepcję substancji, supernowoczesny produkt biotechnologii, materialny nośnik wirusa niszczącego wszczepki lub nawet nieznaną wcześniej substancję znalezioną we wnętrzu meteorytu.

Fakty są takie, że nie wiadomo nawet – a przynajmniej nie wiem tego ja – czy pył w ogóle jest pyłem. Nazwę zawdzięcza wyłącznie skojarzeniu ze złocistym piaskiem, który Piaskowy Dziadek ciskał w oczy dzieciom, by je uśpić.

Za to bardzo łatwo rozpoznać tych, którzy spróbowali pyłu. Poruszają się jakby we śnie, odpływając myślami gdzieś daleko, a kiedy odzyskują świadomość, zachowują się nerwowo i działają nieprzewidywalnie. Nagle zaczynają uciekać albo rzucają się na bliskich, raptownie zmieniają zdanie, twierdzą, że nie pamiętają ostatnich dni, miesięcy, lat, albo że znają przyszłość.

Wielu z nich utrzymuje, że nigdy nie mieli do czynienia z pyłem albo że jeszcze nie mieli z nim do czynienia, ale wobec mocy pyłu takie drobnostki jak ciąg przyczynowo-skutkowy nie mają znaczenia.

Krótko mówiąc – to ludzie całkiem oderwani od rzeczywistości.

Tak, wiem o tym doskonale, jednak mimo wszystko, wbrew pełnym zdrowego rozsądku i jeszcze zdrowszego racjonalizmu protestom mojego wewnętrznego głosu, biegnę teraz co sił w nogach przez Park Południowy. Nie zważam na znaki zakazujące niszczenia roślin, mknę na przełaj przez kwitnące rabatki, przez zielone trawniki, w poprzek wąskich, ozdobnych strumyków.

Jest środek nocy. Doświadczam tego tym mocniej, że holo wysiadło. Zero reklam, zero iluzorycznych obrazów, zero fałszywych neonów, dzięki którym możemy się okłamywać, że świat jest pełen jaskrawych barw. Nie jest. Tonie w mroku, a ja razem z nim.

Biegnę, bo ktoś mnie goni.

A przynajmniej takie mam przeczucie, graniczące z pewnością.

– Stój! Zatrzymaj się! – Jestem przekonany, że kilka sekund wcześniej ktoś mnie wołał.

Docieram do skraju parku i przeskakuję przez parkan. Napędza mnie adrenalina, w innym wypadku nie byłbym do tego zdolny. Nie oglądam się za siebie. Wybieram zaułki, nie chcę być zauważony, choć o tej porze na ulicach nie ma zbyt wielu ludzi. Jestem czujny. Ukrywam się przed policją? Zrobiłem coś złego? Nie wiem.

Wiem za to, dokąd podążam. Tę trasę, tę okolicę znam aż za dobrze, rozpoznaję je nawet bez holo, choć miejsce luksusowych osiedli nowoczesnych wielopiętrowców zajęły niszczejące fasady starych bloków, a holograficzne banery zostały zastąpione przez szkielety dawno porzuconych budynków. W jednym z nich rozpoznaję kościół.

Dziwne, myślałem, że już dawno przestały istnieć.

Pokonuję ciasną uliczkę między budynkami, przemykam na wskroś niewielki plac zamknięty z trzech stron i szukam karty, by otworzyć drzwi do klatki schodowej. Nie mogę jej znaleźć, ale właśnie ktoś wychodzi. Przeciskam się obok niego bez słowa.

Mieszkam na ósmym piętrze, ale nie czekam na windę. Wybieram schody. Windą byłoby szybciej, jednak nie potrafię się zatrzymać.

Co ja zrobiłem?

Dysząc, staję przed drzwiami do swojego mieszkania. Naciskam klamkę i pcham. Drzwi nie ustępują.

– Brak autoryzacji – informuje mnie mechaniczny głos automatu.

– Przecież ja tu mieszkam! – protestuję, ale zaraz dochodzi do mnie, że pewnie system znów się zawiesił. – Zrestartuj. Przywróć ostatnie poprawne ustawienia. Hasło „czipmank” – wydaję komendę.

Takie rzeczy mają prawo się wydarzyć.

I zwykle wydarzają się w najmniej dogodnym momencie.

– Błędne hasło. Odmowa dostępu – odpowiadają drzwi.

Marszczę czoło i przegarniam ręką włosy. Skóra głowy swędzi mnie od dłuższej chwili.

– Sara! – wołam. – Otwórz drzwi. Wiem, że jesteś w domu.

Cisza. A ja czuję, że mam coraz mniej czasu.

– System, przekaż domownikom prośbę o otwarcie drzwi – rozkazuję, przypomniawszy sobie o tej procedurze, i dziękuję w duchu, że nie żałowałem na najnowsze oprogramowanie Smart Home. Nawet jeśli Sara jest teraz w głębokim holo, dostanie wiadomość.

– Wiadomość przekazana. Odmowa wejścia.

Co jest, kurwa?!

– Sara! To ja, Ben, otwórz te cholerne drzwi! – wrzeszczę i pukam. – Sara, wpuść mnie! – Łomoczę w drzwi.

– Próba dewastacji. Proszę zaprzestać. Nagranie zostało przesłane do odpowiednich służb porządkowych – odpowiadają drzwi beznamiętnie.

– Sam cię zamawiałem! Pieprzony elektroniczny odźwierny – klnę i jeszcze raz walę pięścią w drzwi, ale zaraz z krzykiem odrywam dłoń od kompozytowej powierzchni.

Drzwi poraziły mnie prądem.

– Ostrożnie. Wykryte przebicie w izolacji obwodów elektrycznych.

Czy ta zmiana w elektronicznym głosie maszyny to była drwina?

– Już do mnie dzwonili. Odejdź stąd – dobiega głos z wnętrza mieszkania. Brzmi inaczej niż zwykle. Sara jest roztrzęsiona. I w pełni przytomna. – Policja zaraz tu będzie.

Powinienem być na nią wściekły, ale nie czuję nic.

– To ty, prawda? Ty mi podałaś złoty pył. Wieczorem, na imprezie w domu bractwa, puszczali tamtą piosenkę, a ty sięgnęłaś po torebkę…

– To się wydarzyło lata temu, kiedy się poznaliśmy. – Wydaje się zdziwiona, a to, co mówi, ma sens, ale mam wrażenie, jakbyśmy ledwie przed paroma godzinami siedzieli na tamtej sofie. – I nie braliśmy wtedy nic oprócz zwykłego extasy. Pozwól się aresztować, Ben. Nie możesz uciekać. – Głos się jej załamuje. W końcu pęka i zaczyna szlochać. – Masz pojęcie, co zrobiłeś? Co będzie ze mną? Z naszym mieszkaniem?

Sara rozpacza za drzwiami, a ja z jakiegoś powodu przypominam sobie o Rosie.

Nie, żebym kiedykolwiek o niej zapomniał, ale właśnie teraz ból wraca, jakbym chwilę temu rozmawiał z lekarzem, który przekazał nam tragiczną wiadomość.

– Nasza córka… – szepczę, jednak nie kończę zdania.

Sara i tak mnie słyszy, na pewno słucha przez interkom.

– Więc to z zemsty? Dlatego wpuściłeś wirusa do systemu? Ktoś ci w tym pomógł? Skąd miałeś program?

Jedno za drugim padają kolejne pytania.

Ale to już nie jest głos mojej żony.

***

Wstaję, zrywam opaskę z ramienia, próbuję zdjąć z głowy siatkę, ale trzyma się mocno.

– Zdejmijcie to! – wyję, mocując się z zaciskami. – Ja nic nie wiem, nic nie rozumiem, wszystko mi się plącze… – Wreszcie udaje mi się oswobodzić i rozgarniam posklejane pastą włosy – Nie możecie mnie tu przetrzymywać, jeszcze nic nie zrobiłem.

– Mówiłem, to on – powtarza mężczyzna w czarnym garniturze. Drugi odpowiada mu kiwnięciem głowy i obydwaj wstają. – Jeszcze nic nie zrobiłeś. Ale zrobisz.

– To jakiś absurd! – krzyczę.

– Panowie, spójrzcie na wyniki – wtrąca się kobieta zapatrzona w odczyty aparatury.

Wciska klawisz i walizka wypuszcza zadrukowaną kartkę. Widzę zapisaną na niej informację: „Pacjent niepoczytalny. Uszkodzony wszczep domózgowy, liczne błędy w odtwarzaniu materiału pamięciowego”.

– Widzicie? Nie można wierzyć moim słowom, odbiło mi! – wołam, kiedy mężczyźni biorą mnie pod ręce. – Diagnoza maszyny jest obiektywna, szaleństwem byłoby się z nią nie zgodzić – próbuję ich przekonać. – Zostawcie mnie! Zostawcie! – krzyczę.

To na nic.

Mężczyźni w garniturach ciągną mnie do wyjścia. Próbuję stawiać opór, zaprzeć się nogami, ale są silniejsi i wyżsi ode mnie, czubki moich butów ledwie muskają podłogę.

Kobieta wstaje, dziękuje za współpracę i otwiera drzwi.

Dwie pary rąk popychają mnie w ciemność.

***

Padam na kolana.

Rozglądam się dookoła, próbuję przypomnieć sobie, skąd znam tę zimną, czarną posadzkę i szare ściany pozbawionego okien korytarza, aż wreszcie dociera do mnie, gdzie jestem. Rozpoznaję to miejsce, byłem tu przed dwoma laty, kiedy umarła matka Sary.

Krematorium.

– Nie jesteście policjantami – mówię pewien, że stoją za mną. – Jesteście tacy jak ja. Braliście pył.

– Nie jesteśmy policjantami – potwierdza jeden z nich. Poznaję po głosie, że to ten w czarnym garniturze.

– Nie jesteśmy tacy jak ty – zaprzecza drugi. – Jesteśmy profesjonalistami.

– Po co mnie tu ściągnęliście? – pytam, podnosząc się z podłogi.

Nie mam zamiaru uciekać, bo i tak by mnie złapali. Poza tym widzę wybrzuszenia pod ich marynarkami, a doświadczenie z obejrzanych filmów akcji podpowiada mi, że to broń.

Powinienem odczuwać niepokój, ale chyba wszystkie emocje mam już wyłączone. To pewnie jakaś reakcja obronna mózgu na to, co spotkało mnie dziś (wczoraj, jutro, sześć lat temu albo jeszcze kiedy indziej – nie wiem, więc mogę się odnieść tylko do mojego subiektywnego poczucia czasu).

– Pracujecie dla Firmy? – zgaduję. – Nikt inny nie przekupiłby policji.

– Nie wszystkich można kupić – odpiera jeden.

– Ale każdego można wynająć – dopowiada drugi i popycha mnie w głąb korytarza. – Idziemy.

Idę, bo co mam robić?

Docieram do przeszklonej ściany. Po drugiej stronie widzę przechowalnię ciał, wysokie do sufitu, głębokie szuflady na trupy, które czekają na zidentyfikowanie i podpis pod zgodą na kremację. Między nimi a szybą, przy której stoję, znajduje się stół do sekcji. Na nim czarny worek wypełniony czymś, co musi być zwłokami. Przy stole koroner w lekarskim kitlu, naprzeciw niego Sara.

Dwa lata temu byłem przy niej, ale w tym wspomnieniu mnie nie ma, więc to chyba nie scena z przeszłości. Sara też wygląda inaczej. Ma mocno podkrążone oczy i zmierzwione włosy, jest ubrana w wyciągnięty sweter, którego przydługie rękawy międli w dłoniach.

– Jest pani gotowa?

Sara kiwa głową na tak, ale gdy tylko koroner odsłania zawartość worka, wpada w histeryczny szloch. Tylko raz widziałem, by tak rozpaczała. Wylała wtedy z siebie zapas emocji na połowę wieczności, by zrobić miejsce na tę samą pustkę, która jest we mnie.

Wtedy myślałem, że jakoś to przetrwamy i znowu będzie normalnie.

– Podejdź bliżej. – Czarny Garnitur kładzie mi rękę na ramieniu i zmusza do pokonania tych trzech kroków, które dzielą mnie od szyby.

Stąd mogę dojrzeć twarz denata.

Krzyk staje mi w gardle.

Trup ma moją twarz.

– To cię czeka – oznajmia Czarny Garnitur. – Przypatrz się.

Patrzę więc, zdumiony, jak wielkie pokłady smutku wykrzesało z Sary moje odejście do wieczności. Zupełnie, jakby nadal kochała mnie tak mocno, jak przed sześciu laty, tylko wtedy ta miłość gorzała płomieniem, a teraz jej miarą był chłód.

Rozpięta marynarka zwisa swobodnie w powietrzu, broń czeka w pobliżu, a Czarny Garnitur jedną rękę trzyma na moim barku, a drugą opiera o szybę.

Nie myśląc o tym, jaki to głupi pomysł, sięgam po pistolet i wyślizguję się z objęć faceta.

– Macie mi wszystko powiedzieć! – żądam, drżącą ręką celując raz w jednego, raz w drugiego agenta Firmy. – I wypuścicie mnie, zostawicie w spokoju! Chcę wrócić…

Mężczyźni patrzą po sobie, a potem wybuchają śmiechem.

– A co ty takiego chcesz zrobić? – pyta Czarny Garnitur, szczerząc zęby. – Zastrzelić nas?

Miotam się od jednego do drugiego, lgnąc plecami do szklanej powierzchni jak szczur zapędzony w pułapkę.

– No, spróbuj, już! – Biały Garnitur sięga po broń, a ja przypadkiem, całkiem przypadkiem, bo przecież tego nie chciałem (naprawdę!), pociągam za spust.

Nic się nie dzieje.

– Nie wykryto bezpośredniego zagrożenia życia – odzywa się pistolet głosem takim samym jak elektroniczny odźwierny w moim mieszkaniu.

Mężczyzna w białym garniturze strzela. No tak, jemu się udaje.

Dostaję w ramię.

– Brak zagrożenia, co? – mówię, patrząc, jak rękaw koszuli nasiąka szkarłatem.

Robi mi się słabo, nogi mam jak z waty.

– Błąd w obliczeniach – stwierdza trzymany przeze mnie pistolet i niemal słyszę, jak wzdycha z lekceważeniem. Gdyby był człowiekiem, pewnie wzruszyłby ramionami.

***

Żeby zrozumieć, czym jest Firma, trzeba poznać jej historię.

Firma – choć tak ją się nazywa w codziennych rozmowach i trzon jej działalności stanowi realizacja czysto komercyjnych celów biznesowych – wcale nie jest zwykłą firmą, taką jak inne firmy, te zapisywane małą literą. Jeśli pracujesz w Firmie, dostaniesz lepsze warunki kredytu, korzystniejszą ofertę wycieczki w wakacje, większe zniżki na zakup wszystkiego, co można kupić, od tosterów po autoloty.

Jeśli Firma cię zwolni, otrzymasz bilet w jedną stronę na samo dno.

Stwierdzić, że Firma jest największą z firm, ba, większą niż wszystkie pozostałe razem, to wyjawić jedynie pół prawdy.

Druga połowa jest taka, że Firma to jedyna prywatna organizacja, która była w stanie wypowiedzieć wojnę państwom.

I wygrać ją.

Teraz Firma kontroluje wszystko. A przynajmniej wszystko, co warto kontrolować.

To ona produkuje wszczepki i to ona wymogła na prawodawcach wprowadzenie obowiązkowej implantacji u noworodków. To Firma tworzy holo, to Firma udostępnia holograficzną przestrzeń reklamową, to Firma kształtuje percepcję świata współczesnych pokoleń.

Jedynym, co pozostawało poza jej kontrolą, był złoty pył. Nic więc dziwnego, że wszystkowidzące oko zwróciło się w końcu i w tym kierunku.

Przerywam snucie teorii spiskowych, kiedy dźwięk alarmu daje znać, że do rozpoczęcia pracy zostało dziesięć minut.

Jestem we wczorajszym dniu.

Czyli jestem bezpieczny.

Ramię rwie po niedawnym postrzale, ale to tylko bóle fantomowe, przecież to się jeszcze nie wydarzyło.

Chyba zaczynam kapować, jak dawać sobie radę, żyjąc w rzeczywistości, którą ktoś poszatkował, a potem na ślepo posklejał. Chociaż, czy do końca na ślepo? Jeśli jest jakiś schemat, jakiś wzorzec, to na pewno mógłbym go wykorzystać. Czarny i Biały Garnitur wydawali się całkiem swobodnie poruszać w tym chaosie.

Odpalam bazę wiadomości, dokąd spływają wszystkie maile, które przechodzą przez mój dział – czyli w praktyce prawie wszystkie maile w Firmie. Z niej algorytmy przydzielają każdemu z nas zadania, zgodnie z osiąganymi wynikami. Najlepsi dostają do przetworzenia najważniejsze wiadomości. Tutaj też można wnioskować o dodatkowe zadania, jeśli chce się zapunktować, ale nie po to otworzyłem bazę.

Uruchamiam opcję wyszukiwania i wpisuję frazę: „złoty pył”.

Dwie minuty zajmuje programowi przeczesanie milionów wiadomości znajdujących się na serwerach. Zero trafień.

Klnę pod nosem i usuwam wpisane hasło. Po chwili zastanowienia wybieram kolejne: „bardo”.

Zawieszam wzrok na komendzie „Wyszukaj”, ale nie aktywuję jej. Mam lepszy pomysł.

Najpierw chcę zadzwonić do Sary, chociaż małe szanse, by odebrała. Ale mogę połączyć się z nią w holo – nigdy dotychczas tego nie robiłem, by nie naruszać jej prywatności.

A tak naprawdę dlatego, że wyrósł między nami mur. Mur, którego nie chciałem zburzyć, bo… sam nie wiem. Bo wolałem, żeby to ona zrobiła pierwszy krok?

Zamykam służbowe holo i loguję się do domowej sieci.

Przez moment mam obawy, że hasła zostały zmienione, ale przecież do tego jeszcze nie doszło (jestem coraz lepszy w chrononawigacji – tak, sam wymyśliłem ten termin). Pozostaje mi wejść do holostrefy, w której zamknęła się Sara. System prosi o hasło. Czyli jednak Sara zabezpieczyła się przede mną.

Wpisuję: „Rosie”. Odmowa dostępu. Próbuję czegoś innego. Nie imię, a data. „Dziesięć dwanaście dwa zero siedem siedem”. Odmowa dostępu. Szlag by to!

Została jedna próba.

Mógłbym wysłać prośbę o zaproszenie, ale nie jestem pewien, czy Sara je przyjmie. Raczej nie.

Czuję, jak pot spływa mi po czole, kiedy decyduję się na ostatni strzał. „Bardo”.

Ekran logowania zastępują miliardy pikseli, które powoli układają się w obraz. Salon mojego studenckiego bractwa pogrążony w półmroku, światła stroboskopowych lamp błądzące bez celu po roztańczonym tłumie, para w kącie uprawiająca seks, czerwona sofa, a na niej Sara i ja, nasze młodsze i szczęśliwsze wersje.

Czyli tę chwilę przeżywa, w niej się zamknęła. Moment naszego poznania. To była miłość od pierwszego wejrzenia.

Zaraz Sara sięgnie do torebki po dwie pastylki, uwodzicielskim gestem włoży je do ust – i wtedy ją pocałuję. Obserwuję to z boku jako gość, mój awatar przyjął standardowy wygląd, czyli jestem starszy niż Ben siedzący obok niej. Ale zaraz! Sara wstaje i odchodzi.

Porzuca mnie, nim jeszcze zdążyliśmy się związać.

I co wtedy?

Zamiast wspólnych lat spędzonych najpierw na budowaniu szczęścia i snuciu planów na przyszłość, a potem na przezwyciężaniu trudności ponad siły i codziennej rutynie, które zabiją w nas tych ludzi, jakimi kiedyś byliśmy, mielibyśmy tylko krótkie wspomnienie tego spotkania. Kilka pragnień, garść marzeń i parę pytań z kategorii „co by było, gdyby?”.

Sądzę, że gdybyśmy wtedy poszli w swoje strony, mógłbym kochać Sarę już na zawsze, kochać miłością romantyczną i tym silniejszą – bo niespełnioną. Tak kochać jest o wiele łatwiej, niż co dzień budzić się i co noc zasypiać wspólnie w tym samym łóżku, a dnie spędzać albo się nie widząc, albo unikając, albo po prostu milcząc, bo nie ma już o czym rozmawiać.

Niestety, muszę zniszczyć wizję Sary, nie mogę jej teraz pozwolić na taką satysfakcję. Jestem tu przecież w konkretnym celu.

Przeciskam się przez tłum i odnajduję jej dłoń. Gdzieś w międzyczasie system operacyjny identyfikuje mnie. Teraz ja też wyglądam jak młodsza wersja siebie.

– Zaczekaj – mówię. – Opowiedz mi więcej o tym bardo. Jak się z niego oswobodzić?

Sara uśmiecha się niechętnie. Poznaję tę minę. Będzie próbowała mnie zbyć.

– To proste. Wystarczy osiągnąć oświecenie. – Stara się wysunąć rękę, ale nie puszczam jej. – Bardo to stan pomiędzy. Sen czy jawa, to taka sama iluzja. Element kołowrotu wcieleń. Żeby przerwać krąg, trzeba doznać oświecenia. W innym wypadku jedyne, co można zrobić, to zakończyć jedno bardo i rozpocząć drugie. – Wyszarpuje dłoń i oddala się w stronę pary kochanków, by do nich dołączyć.

Nie mają nic przeciwko.

– Jak je zakończyć? – pytam, obserwując, jak jakiś fagas wkłada ręce pod bluzkę mojej żony (bo przecież jest nią, nawet jeśli zablokowała te wspomnienia).

– Tak jak każdy sen – odpowiada. – Najprościej się zabić.

***

– Uwaga! Ben Memmortigon proszony na piętro sześćdziesiąte siódme, do gabinetu Dyrektora Komunikacji. – Wraz z głosem sekretarki pojawił się czerwono-żółty napis, a połączenie z prywatną siecią zostało przerwane.

Patrzę na zegarek. Już od pięciu minut powinienem realizować plan – protokoły mierzące KPI musiały wykryć opóźnienie, ale żeby od razu wezwanie na dywanik do Russela?

Wstaję i przez nikogo niezauważony idę w kierunku windy – inni siedzą głęboko w służbowym holo. Wybieram odpowiedni przycisk. Liczę na to, że kiedy drzwi windy się otworzą, stanę u wejścia korytarza na piętrze menadżerów, a nie w areszcie, krematorium, salonie bractwa albo jeszcze gdzieś indziej.

Kiedy szybka podróż w górę dobiega końca, oddycham z ulgą.

Wezwanie do Russela nie budzi we mnie niepokoju. Zazwyczaj, gdy ludzie stają przed niewiadomą, która może wpłynąć na ich przyszłość, mają wrażenie, że świat się zaraz skończy, jeśli nie będą czujni – tak działa instynkt przetrwania. Ale ja mogę pozwolić sobie na komfort beztroski, bo widziałem już swoją przyszłość.

Jest gówniana.

I nic tego nie zmieni.

Pokonuję korytarz i gdy jestem u wejścia do gabinetu numer siedemnaście, drzwi same się otwierają. Wchodzę do środka.

Ten gabinet zawsze mi imponował, nie tylko z powodu wielkości. Zbudowany w kształcie półokręgu, wewnętrzne ściany zajęte przez regały z książkami (nikt już nie czyta w ten sposób, ale książki stanowią symbol luksusu i inteligencji), pośrodku wielkie biurko w kształcie sierpa księżyca, krzesło dla gości i fotel dla Russela.

Siedzi w nim, zwrócony ku oknu zajmującemu prostą ścianę, patrzy na panoramę miasta, całkiem jak ja wcześniej, choć stąd widać o wiele więcej.

I jednocześnie o wiele mniej.

Ludzie są ledwie kropkami, nie zwraca się na nich uwagi, obserwując świat w szerszej perspektywie, jak przystało na jednego z dyrektorów Firmy.

– Dzień dobry – odzywam się, bo chyba nie zostałem zauważony.

Russel przekręca się w fotelu i patrzy na mnie błękitnymi oczami osadzonymi w pozbawionej zmarszczek, idealnej twarzy. Ludzie się tacy nie rodzą. Mogę zgadywać, jak wiele w sobie poprawił.

– Pan Memmortigon… Ben, tak? Proszę, usiądź.

Siadam.

– Wezwał mnie pan…

– Zaciekawiła mnie pańska historia wyszukiwania – odpowiada, wyciągając butelkę mętnego alkoholu. – Wpisał pan hasło „złoty pył”.

Czy powinienem coś powiedzieć?

Przeczucie bliskiego zagrożenia przychodzi pod postacią łaskotania na karku. A przecież byłem taki spokojny, przecież wiem, że jakkolwiek ta rozmowa się potoczy, wyląduję na dnie. Mój los jest przesądzony, a mimo to instynkt podpowiada, bym wymyślił szybko jakąś bajeczkę.

Ewolucyjne przystosowanie do pracy biurowej – wola przetrwania zaprzęgnięta do utrzymania etatu.

– Podobno… – Podobno co, Ben? Co wymyślisz? – …ktoś w Firmie wie, gdzie go dostać.

– Kto tak mówi? – pyta Russel, świdrując mnie tymi swoimi oczami w kolorze lodowego błękitu, pod których spojrzeniem uginają się karki wszystkich pracowników. Potem odkorkowuje butelkę i wyciąga szklanki. Nie. Tylko jedną szklankę.

– Ja… – „Dobre kłamstwo zawiera więcej niż ziarno prawdy”, mówi ktoś do mnie, choć nikogo innego tu nie ma. – Ja myślę, że ktoś mi go poda… To znaczy, już podał.

Russel wydaje się zamyślony. Powoli zbliża szyjkę butelki do szklanki, ale w ostatniej chwili rezygnuje i odstawia butelkę na bok.

– Jak sądzisz, czemu cię tutaj wezwałem?

– Bo połączyłem się z prywatną siecią w czasie pracy? – To nawet nie kłamstwo, naprawdę tak myślę.

Russel otwiera jedną z szuflad przepastnego biurka i wyciąga stamtąd plik dokumentów. Na każdej kartce jest zdjęcie pracownika, jego imię i nazwisko oraz osiągane wyniki. Przesuwa papiery w moją stronę.

– Sprawdź drugą od dołu.

Kiwam głową i wyciągam przedostatni arkusz. To informacje o mnie. Realizacja planu sześćdziesiąt siedem procent i siedem punktów karnych. Ten z góry ma sto dziewiętnaście i zero punktów.

Już wiem, po co mnie tu sprowadził.

– Słyszałeś, na jakiej zasadzie Firma decyduje o awansach i zwolnieniach? – To pytanie retoryczne, każdy o tym słyszał, jednak, jak widać, Russel ma zamiar mi to wytłumaczyć. – Decyduje algorytm, by zapobiec wpływowi czynników osobistych na wybory przełożonych. Jestem dyrektorem, ale niewiele mam w tej sprawie do powiedzenia. Tak jak ty jestem tylko trybikiem w wielkiej maszynie, jaką jest Firma. Ona prędzej czy później każdego z nas przerobi i wypluje. Ciebie prędzej. Zwolnienia mają być ogłoszone w poniedziałek.

Rozumiem to. Nie wiem tylko, czemu mi o tym mówi, dlatego postanawiam milczeć.

– Widziałem twoją kartotekę, Ben. Dużo wycierpiałeś przez Firmę. Zostałeś, bo jakie miałeś wyjście? Wiem, jak to jest.

– Do czego pan zmierza? – Miałem się nie odzywać, ale samo wspomnienie o Rosie, nawet nie bezpośrednie, w ustach człowieka, któremu gówno do tego, powoduje, że tracę nad sobą kontrolę.

– Co wiesz o pyle? Jak działa? – Russel nagle zmienia temat.

– Miesza w umyśle – odpowiadam zdawkowo. – Proszę pana, jeśli jestem zwolniony, to nie chcę już… – Wolno podnoszę się z krzesła.

– A co, gdybym powiedział ci, że pył to coś więcej? Co, gdybym powiedział, że możesz wrócić do przeszłości i przeżyć najlepsze lata jeszcze raz? Albo wrócić i ją zmienić?

Siadam z powrotem. Russel musi mieć coś wspólnego z pyłem, bez dwóch zdań. I chyba zamierza mi wyjawić co.

– Powiedziałbym, że to niemożliwe.

Dyrektor Komunikacji szczerzy w uśmiechu nienaganne uzębienie, odchyla się w fotelu do pozycji półleżącej.

– Od jakiegoś czasu jestem w kontakcie z pewną organizacją, która prowadzi badania nad czymś, co będzie większą rewolucją niż holo. Co spowoduje, że dla wielu holo straci sens. Hologramy pomagają nam oszukać rzeczywistość, by żyć szczęśliwie. A co, gdybyśmy mogli zmienić samą rzeczywistość? Każdy własną? Co byś wtedy zrobił, Ben? – Przerywa na moment, ale ja znam takich jak on i wiem, że to nie koniec monologu. Tacy najbardziej kochają słuchać własnego głosu. – Pracujemy nad tym. Na razie rozwiązanie jest w fazie testów, pozostaje niekompatybilne ze wszczepkami, co powoduje… problemy. Ale większym problemem jest to, że Firma chce położyć łapska na tej technologii. Wiesz, że na początku dwudziestego pierwszego wieku praktyki monopolistyczne były zakazane?

– Nie rozumiem, panie dyrektorze, ja…

– Ty zrobisz coś dla mnie – mówi stanowczo, wyciągając z szuflady czarny pendrive i kartę dostępu do serwerowni w piwnicach budynku. – I to nie dlatego, że Firma ma zamiar posłać cię na dno. Nie dlatego, że straciłeś dziecko, bo choćbyś przeniósł się w przeszłość, nie zmienisz obowiązującego prawa. Nawet nie dlatego, że masz dość nieudanego małżeństwa, ani nie dlatego, by pomóc żonie uzależnionej od holo. – Russel prostuje się nagle, aż strzela sprężyna w fotelu. Sięga po butelkę i nalewa alkohol do szklanki. – Zrobisz to, bo już się na to zgodziłeś. W przyszłości. Miałem wątpliwości co do ciebie, ale hasło z wyszukiwarki utwierdziło mnie w przekonaniu, że przyjmiesz moją ofertę. Już ją przyjąłeś.

Wstaje z fotela i podsuwa mi napełnioną szklankę.

Kiedy padają na nią promienie słońca, widzę pływające w alkoholu drobiny mniejsze od ziaren piasku. Unoszą się i opadają, krążą, wirują, znikają i pojawiają się w jednym rytmie, choć powierzchnia cieczy jest niewzruszona, jakby nic sobie nie robiły z zasad fizyki. Cząsteczki złotego pyłu.

– Mamy to!

***

– Mamy to! – Słyszę triumfalne wołanie agenta w czarnym garniturze.

– Nie pij tego – ostrzega agent w białym garniturze i chwyta mnie za przedramię, kiedy podnoszę szklankę.

Tylko że szklanka już zniknęła. Zniknął też dyrektor Russel, panorama miasta za jego plecami i biurko w kształcie półksiężyca wraz z całym gabinetem.

Jestem w pokoju bez okien, tym samym, w którym zaczęło się przesłuchanie – a przynajmniej wyglądającym tak samo. Niewielkie, prostokątne pomieszczenie z pojedynczą żarówką zwisającą z sufitu.

Jednak nie ma już stołu, nie ma maszyny badającej moją poczytalność, nie ma czerwonej sofy tonącej w cieniu. Jest za to szpitalne łóżko, na którym leżę, kroplówka, do której jestem podłączony, i siatka z elektrodami obejmująca moją głowę, choć tym razem stanowi ona element najzwyklejszego elektroencefalografu.

– Spisałeś się – mówi Czarny Garnitur z uśmiechem.

– Nie najgorzej, jak na amatora – dodaje Biały Garnitur, również wyglądający na zadowolonego. – Firma nie zapomina takich zasług.

– Tylko trzymaj się z dala od czegokolwiek, co ma związek z pyłem, jasne? – dodaje Czarny i obydwaj wychodzą, zanim udaje mi się zadać jakiekolwiek pytanie.

Siadam na łóżku, próbuję zebrać się w sobie, by wyciągnąć wenflon z żyły, ale nic z tego – nie jestem w stanie.

Niedługo trwam w samotności, zaraz drzwi pokoju otwierają się i do środka wchodzi kobieta, w której rozpoznaję policjantkę. Ale teraz ma na sobie lekarski kitel.

– Już pan nie śpi. To świetnie – mówi, zerkając na kartę z wynikami badań. – Organizm prawie oczyścił się z toksyn, jeszcze tylko kroplówka i będziemy mogli pana wypisać.

– Wypisać? Co się dzieje? – pytam, a po chwili dochodzi do mnie, że powinienem zapytać o coś jeszcze. – Który dziś dzień?

– Wtorek – odpowiada kobieta.

– A data?

– Siedemnasty lipca.

Coś się tu nie zgadza. To by oznaczało… Nie, niemożliwe.

– Rok? – dopytuję, a kobieta marszczy czoło.

– Dwa tysiące osiemdziesiąty czwarty. Dobrze się pan czuje? Chyba powinniśmy zrobić dodatkową tomografię, żeby… – tłumaczy mi medyczne zawiłości.

Nie słucham jej. Sprawy się pokomplikowały i już nic nie wiem na pewno.

Dziś jest przedwczoraj.

***

Dodatkowe badania kontrolne wyszły w porządku, więc wracam do domu. Pociąg mknie po torach rozpiętych między wieżowcami w centrum miasta, potem wjeżdża do podziemnego tunelu zbudowanego pod dnem rzeki i wyłania się na drugim brzegu. Ze stacji już niedaleko do mojego mieszkania, wystarczy tylko minąć park, przez który biegłem… przez który będę biec albo i nie, bo wszystko się pomieszało.

Nie zażyłem pyłu, więc nie stanie się nic z tych rzeczy, które stałyby się, gdybym go wypił. Ale z drugiej strony Russel wezwie mnie dopiero za dwa dni, więc teoretycznie… Dość. Im dłużej będę się wgryzać w ten paradoks, tym bardziej pewne, że do reszty stracę rozum.

Docieram do swojego bloku.

Tym razem mam przy sobie kartę.

Wchodzę, wybieram windę, podróż trwa ledwie chwilę, więc nawet nie mam czasu się zaniepokoić. Staję przed drzwiami swojego mieszkania i zerkam podejrzliwie w kierunku wmontowanego w nie głośnika. Ostrożnie dotykam klamki.

Nim decyduję się ją nacisnąć, ktoś otwiera drzwi od środka.

– Ben, jesteś! – To Sara, a któż by inny? Mimo to, a może właśnie dlatego, jestem zaskoczony. Sara. Wita mnie. Nie snuje się sennie w holo. – Dzwonili z Firmy, wiem już o wszystkim.

Powiedzieli jej o pyle, o zamachu informatycznym i szpiegu w organizacji?

– Tak się martwiłam, kiedy trafiłeś do szpitala! – Nie zdążyłem jeszcze minąć progu, a Sara rzuca mi się w ramiona. – Odwiedzałam cię codziennie, ale byłeś nieprzytomny. – Patrzy mi w oczy, a ja nie jestem w stanie wydusić z siebie słowa. W końcu zwalnia uścisk i uśmiecha się szeroko.

– A kiedy miałeś zamiar powiedzieć, że dostajesz awans?

***

Tak, awansowali mnie.

Jakby tego było mało, zeszłą noc spędziłem, rozmawiając i kochając się z żoną. Ostatni raz robiliśmy to… tak dawno, że nie wiem, co przestaliśmy robić jako pierwsze – kochać się czy rozmawiać.

Mówiliśmy o wszystkim, tylko nie o Rosie.

Rano Sara obudziła się razem ze mną, pocałowała mnie na pożegnanie, a potem wróciła do poszukiwań większego mieszkania w ofertach biura nieruchomości. Wydaje się, że po tylu latach w końcu przezwyciężyła traumę.

Wydaje się szczęśliwa.

Czy jestem totalnym dupkiem, bo czuję, że coś jest nie w porządku, i zastanawia mnie, czemu ta zmiana zbiegła się w czasie z moim awansem, który, szczerze mówiąc, również jest niedorzeczny?

Wchodzę do budynku Firmy. Ludzie mnie zauważają, witają skinieniem głowy i uprzejmym „dzień dobry”, a ja odpowiadam w ten sam sposób, nie mogąc uwierzyć, jak wszystko się z dnia na dzień zmieniło.

Wsiadam do windy i wybieram sześćdziesiąte siódme piętro. Kieruję się do gabinetu numer siedemnaście. Dyrektor Komunikacji. Pod tym napisem puste miejsce – jeszcze nie przywiesili tabliczki z moim nazwiskiem. Na szczęście sztuczna inteligencja drzwi ma aktualne dane, rozpoznaje mnie i wpuszcza do gabinetu.

Poprawka: do mojego gabinetu.

Wnętrze pozostało takie samo, nie ubyła nawet jedna książka (a przynajmniej tego nie zauważam). Widać wszystko w pokoju jest własnością Firmy, co też nie może dziwić, bo wszystko w tym mieście jest własnością Firmy. Od studzienek ściekowych po życie mieszkańców.

Podchodzę do swojego stanowiska, siadam w fotelu i patrzę za okno. Miasto oglądane z tej wysokości jest piękne. Drogi i trakcje kolejowe przypominają żyły podążające do serca – wieżowca Firmy – a budynki rozciągające się aż po ocean na horyzoncie to poszczególne narządy tego organizmu, wszystkie w harmonii, idealnie umiejscowione w przestrzeni, tworzące mozaikę perfekcyjnego ładu.

Gdzieniegdzie holo podsuwa mi reklamy, ale co to są za reklamy!

Oglądam luksusowe autoloty, ekskluzywne restauracje, piękne stewardessy zachęcające do lotu na orbitę w ten weekend, by zobaczyć Ziemię z kosmosu, i zaczynam myśleć, że żyję w najlepszym z możliwych światów.

Jeszcze raz zerkam na uzasadnienie mojego awansu, które otrzymałem wczoraj.

W związku z bliżej nieumiejscowionym w czasie zatruciem toksynami na terenie Firmy wszystkie moje niewykonane zadania zostały uznane za zrealizowane, a karne punkty odliczone. Ponadto kierując się domniemaniem utraconych korzyści, algorytm przyznał mi dodatkowe pięć procent za każdy dzień absencji. W sumie mój wynik wyniósł sto dwadzieścia procent i z chwilą natychmiastowego zwolnienia Russela był najwyższy w dziale.

Miałem fart, że nie zdążyłem go zepsuć.

Tylko czy to aby na pewno było zwykłe szczęście?

Nie analizuj tego, Ben – mówię do siebie.

Firma to ogromna maszyna, w której jesteś małym trybikiem, tak jak wszyscy pozostali. Prędzej czy później zużyjesz się, a system stłamsi cię, zmieli, wgniecie w ziemię siłą swoich statystyk i regulacji. Nie ma przed tym ucieczki, czeka to każdego, od sekretarki po prezesa zarządu, bo liczy się tylko Firma.

Jednak czasem nawet w tak misternie skonstruowanej maszynie przytrafi się błąd. I ten błąd zapewnił ci twoje pięć minut. Jesteś ziarenkiem piasku, które przypadkowy podmuch wiatru porwał na szczyt góry.

– Panie dyrektorze. – Z zadumy wyrywa mnie przyjemny kobiecy głos.

W progu stoi dziewczyna mniej więcej dwudziestoletnia. Ma fiołkowe oczy i błękitne włosy, zgodnie z najnowszą modą. Jeśli to moja asystentka, to Firma nieźle się przyłożyła do jej wyboru.

Dziewczyna czeka, aż coś powiem.

– Tak? – Popisuję się elokwencją, nie ma co.

– Przyszły pańskie wizytówki.

– Proszę je zostawić.

Dziewczyna kładzie plik kartoników na blacie biurka i odchodzi, a ja nawet nie pytam, jak ma na imię. Kilka minut w tym fotelu i już zrobiłem się ważny.

Sięgam po jedną z wizytówek.

Napisano na nich: „Dyrektor Komunikacji Benjamin Gonn”.

Pomylili dane.

Uruchamiam służbowe holo, by znaleźć informację, kogo należy zbesztać za taki afront, w końcu jak to możliwe, by pomylić nazwisko tak ważnej persony, jak Ben Memmortigon. Naraz do głowy przychodzi mi inna, niepokojąca myśl.

Łączę się z moją prywatną siecią i dzwonię do Sary.

– Jak pierwszy dzień w pracy? – zagaduje, przerywając ćwiczenia jogi. – Dużo nowych obowiązków?

– Jak mam na nazwisko? – pytam, nie bawiąc się w puste gadanie, a Sara wpatruje się we mnie.

– Kochanie, wszystko w porządku?

– Czemu nie rozmawiamy o Rosie? – zadaję kolejne pytanie, jeszcze bardziej zdenerwowany.

W dłoniach ściskam plik wizytówek, tak mocno, że aż czuję, jak ostry papier rani skórę.

– Lekarz uprzedzał, że możesz być zdezorientowany przez kilka dni – odpowiada Sara. – Możesz nie pamiętać pewnych rzeczy. Albo pamiętać takie, które się nie zdarzyły. To minie. Jeśli źle się czujesz, wracaj natychmiast do…

Zrywam połączenie.

Przez kilka uderzeń serca nie myślę o niczym. Jestem w zbyt wielkim szoku, by złożyć w głowie choćby jedno sensowne zdanie.

– Czym jest bardo? – zapytałem kiedyś Sarę.

– To stan pośredni: sen, który nie jest snem. Pierwsze bardo to shinay bardo – słyszę głos mojej żony z czasów, kiedy ledwie się poznaliśmy – bardo tego życia. Jednak błędem jest nazywanie go rzeczywistością.

– Każde bardo to iluzja czasu i przestrzeni, a z niej można się uwolnić tylko w jeden sposób – mówi młoda Sara siedząca ze mną na czerwonej sofie w salonie mojego studenckiego bractwa.

– Przez oświecenie – dopowiadam obecny ja, zamknięty wewnątrz przestronnego gabinetu na sześćdziesiątym siódmym piętrze wieżowca Firmy. – Ale można jeszcze przejść z jednego bardo do drugiego.

Sara kiwa głową i sięga po torebkę. Wyciąga z niej kieszonkowy pistolet i wkłada mi go w dłoń.

– Czy próba oddania strzału do siebie zostanie zablokowana przez protokół bezpieczeństwa? – pytam sztuczną inteligencję broni.

– Zgodnie z drugą poprawką do ustawy o samostanowieniu z dwa tysiące osiemdziesiątego roku sztuczna inteligencja nie może wpływać na decyzje człowieka dotyczące jego samego. Jednak będę zobowiązany poinformować służby medyczne i podjąć inne działania celem ochrony życia.

– Rozumiem – odpowiadam spokojnie, przykładając lufę pistoletu do skroni.

Zamykam oczy i pociągam za spust.

***

Zazwyczaj nie śnię.

Jasne, badania dowodzą, że każdy ma sny. Wiem o tym i nie zamierzam stawać przeciwko nauce. Jednak nie zamierzam również przeczyć własnemu doświadczeniu, ponieważ wtedy mógłbym zakwestionować wszystko, a od tego tylko krok do obłędu. Dlatego przyjmuję, że zazwyczaj śnię o Pustce. Wielkiej, czarnej, wszechogarniającej, bezdźwięcznej Pustce.

Budzę się potem równie pusty jak ta Pustka. Nie jestem wypoczęty, ale też nie zmęczony. Nie czuję się dobrze ani źle. W ogóle nic nie czuję. Wstaję i robię swoje. Bez refleksji. Jestem – jak to powiedzieć – wygaszony.

Ponoć tak wygląda nirwana.

Czasem widzę we śnie tylko figury geometryczne albo kolory i ich konfiguracje o nieznanym znaczeniu, albo po prostu bez znaczenia. Niekiedy obserwuję migawki z życia. Nie mojego, tylko kogoś podobnego do mnie. Są za krótkie, bym mógł zrozumieć ich sens.

Bywa też, że śnię koszmary. Budzę się z bijącym sercem, w ostatniej chwili powstrzymując krzyk. To najlepsze ze wszystkich snów. Dzięki nim cieszę się, że jestem we własnym łóżku.

Ale są jeszcze te, w których zaznaję szczęścia.

W których żyję pełnią życia, jestem u progu dorosłości, mam karierę przed sobą albo znajduję prawdziwą miłość. Wraz z przebudzeniem przychodzi uczucie żalu.

Potem odwracam głowę, patrzę na Sarę śpiącą obok, przypominam sobie, że to wszystko już za mną i czuję się jeszcze bardziej samotny.

Wspominam wtedy lata szczęścia, wspominam radosne wyczekiwanie, aż Rosie przyjdzie na świat, oraz ból spowodowany tym, co później się stało. I wiem, że Sara też o tym pamięta i robi to samo.

Nie wspominam już fragmentów minionego snu, nie gonię za marzeniem, nie rozpamiętuję straconych szans. Po prostu patrzę na twarz pogrążonej we śnie żony i próbuję w niej zobaczyć tę dawno pogrzebaną dziewczynę, którą była przed laty.

I wiem, że właśnie tak ma wyglądać moje życie.

Jestem jej to winien.

Powrót do listy opowiadań

Daniel Kordowski – dwunogi ssak z rzędu naczelnych, który posiadł zdolność pisania drogą naśladownictwa. Można go spotkać na zurbanizowanych terenach okolic Warszawy. Żywi się przeciętnymi serialami i nieprzeciętną literaturą. W swoim naturalnym środowisku zwykle spotykany na kanapie, gdzie – gdy tylko może – pozornie oddaje się lenistwu, a w istocie odbywa kolejną podróż po krainie wyobraźni. Wydaje się wtedy małomówny, wręcz mrukliwy, ale prowadzi bogaty wewnętrzny dialog.

Fragmenty recenzji ze strony:

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25922

Mocno mieszasz czasem akcji, przerzucając bohatera w różne momenty jego życia, a jednak robisz to w sposób, który mi nie przeszkadza i bez problemu odnajduję się w tej plątaninie zaszłych/ niezaszłych/ przyszłych/ ewentualnych/ itd. zdarzeń. Do tego w klarowny sposób pokazujesz naszą potencjalną przyszłość (dość depresyjną moim zdaniem), w której jednostka niespecjalnie ma cokolwiek do powiedzenia. Idealnie pokazuje to los Bena. Po swoich wyborach widzę, że – niespodziewanie – używałam jeszcze dwóch kryteriów, a mianowicie: odnoszenia się i do treści, i przeżycia/odbioru oraz jak największe zróżnicowanie użytkowników.

śniąca

Ten tekst ma „to coś”, jakąś niesamowitość w sobie, coś, co w literaturze uwielbiam. Tak jak bawiłeś się materią i abstrakcją w Jad zabija niepostrzeżenie, tak tutaj znowu to robisz i wychodzi to świetnie. Czytało się bardzo lekko i w ogóle nie odczułam długości tego tekstu.

Sonata

Bardzo efektowny tekst, który można odczytać na kilka sposobów. W narracji prowadzonej na wielu płaszczyznach pomaga się czytelnikowi odnaleźć zasugerowany buddyjski klucz interpretacyjny, ale nadal można różnie podejść do tej historii. Z jednej strony mamy tu więc mocno zakorzeniony w filozofii obraz (przejściowej) rzeczywistości przedstawiony na przykładzie tytułowego bohatera, a z drugiej po prostu kameralną historię wykorzystującą nawiązania do filozofii jako metaforę relacji.

black_cape

Powrót do listy opowiadań

Lista opowiadań nagrodzonych brązowymi piórami Nowej Fantastyki, opublikowanych poza niniejszą antologią

Wiktor Orłowski

Dach Świata

Planowana publikacja w antologii Trójktąt Sudecki Heroiczny

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23718

Mika Modrzyńska

Ostatnia

Planowana publikacja w antologii Trójktąt Sudecki Heroiczny

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/23759

Krzysztof Rewiuk

Córka poławiacza żachw

Opublikowane w antologii Weird fiction po polsku. Tom 1, Phantom Books 2020

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24149

Marcin Moń

Na szczycie zaśniesz

Opublikowane w antologii Weird fiction po polsku. Tom 2, Phantom Books 2020

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24324

Michał Brzozowski

Nakręcia głowy

Opublikowane w antologii Weird fiction po polsku. Tom 1, Phantom Books 2020

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24466

Radosław Puchała

Dewon. Konodontoza

Opublikowane w antologii Weird fiction po polsku. Tom 2, Phantom Books 2020

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24094

Krzysztof Matkowski

Prawie

Opublikowane w antologii Weird fiction po polsku. Tom 2, Phantom Books 2020

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24561

Krzysztof Matkowski

Siej kwiaty, zbieraj ogień

Opublikowane w antologii Dragoneza, Fantazmaty 2019

https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/24684

Podziękowania

Fantastyczne pióra to seria antologii wydawana non-profit, wspólne dzieło wielu osób skupionych wokół portalu fantastyka.pl.

Proces wydawniczy rozpoczyna się od selekcji tekstów przez demokratycznie wybrane dziewięcioosobowe gremium – Lożę Nowej Fantastyki. W ten sposób najlepsze opowiadania portalu, wyróżnione brązowym piórem, otrzymują kwalifikację do antologii. Do zbioru dostają się również teksty srebrne, wyselekcjonowane przez redakcję „Nowej Fantastyki”. Następnie wszystkie opowiadania przechodzą etapy redakcji, korekty oraz weryfikacji, po czym trafiają do składu.

Koordynacją redakcji, korekty i weryfikacji niniejszego tomu zajęli się w tym roku: Maria Barć, Marek Kolenda oraz Paulina Klimentowska. Cała trójka miała również istotny wkład w opracowanie redakcyjne i korektorskie wielu tekstów, podobnie jak: Anna Dudało, Sylwester Gdela, Lidia Gręda, Anna Grzanek, Mika Modrzyńska, Wiktor Orłowski, Kamila Regel, Dariusz Skrzydło, Bogumiła Strzelec, Magdalena Świerczek-Gryboś i Paweł Wącławski. Serdecznie Wam dziękuję za świetną współpracę i zaangażowanie.

Dziękuję redakcji „Nowej Fantastyki” za objęcie antologii patronatem, a w szczególności Jerzemu Rzymowskiemu za napisanie przedmowy oraz Emilowi Wójcikowi za wsparcie online.

Ilustracje do antologii wyszły spod ręki Katarzyny Szymonik, a ich obróbką graficzną zajął się Sylwester Gdela. Sylwester wykonał również okładkę, wykorzystując grafikę Adama Sondela.

Wielkie ukłony należą się Annie Dudało za skład antologii oraz przygotowanie wersji elektronicznych.

Dziękuję Agencji Emotion Media i Mariuszowi Gawrysiakowi za projekt layoutu i zgodę, by wykorzystać go również w tym roku.

Cieszy mnie, że zespół Fantastycznych Piór aktywnie wsparły w tym roku nowe osoby: Weronika Borek, Dobrosława Karpeta i Paweł Wącławski.

Szczególnie podziękowania kieruję do Dobrosławy Karpety za wsparcie przy finalizacji i dystrybucji antologii, a także Aleksandry Klęczar oraz Magdaleny Kucenty za rekomendacje na okładce.

Przede wszystkim dziękuję jednak autorom za napisanie wyjątkowych tekstów, za owocną współpracę, i życzę, by niniejszy zbiór okazał się udanym początkiem ich literackiej drogi.

Radosław Puchała

Redaktor prowadzący

www.fantastyka.pl/antologia

W przygotowaniu:

Fantastyczne pióra 2021

Antologia portalu fantastyka.pl

Table of Contents

Godzina czarownika, godzina szczura

Detektyw Lowin kontra Front Wyzwolenia Bobra

Szósta

Śmieciarka

I niesprawiedliwość dla wszystkich

Deszczowa oberża

Reklamacja

Sto dni

Trupi pieniążek

Powiernik wspomnień

Gniazdo

T72

Obca dusza

Bestiariusz niekompletny

Wszystkie teraźniejszości Bena Memmortigona